Vandaag had ik een afspraak bij de masseur. Iemand die ik al langer ken en waar ik op het gebied van spieren toch wel veel vertrouwen in heb. Hij luisterde naar mijn klachten, duwde mijn been in allerlei hoeken, ik moest tegendruk geven en zijn conclusie was: overbelasting vanaf de hamstrings. Hij vroeg welke oefeningen ik deed en hoe. En ja, als ik ga terugdenken, dan doe ik sinds zo’n 6 weken extra oefeningen voor die hamstrings, met gewichten. De oorzaak zou daar kunnen liggen dus. En door de pijn met het lopen heb ik wel het lopen op een laag pitje gezet, maar de oefeningen niet. Conclusie: voorlopig even stoppen met de oefeningen en kijken of daardoor de pijn inderdaad minder wordt.

Om een slijmbeursontsteking uit te sluiten, had ik vanmiddag een afspraak bij de huisarts. Hij was er zelf niet, een vervanger wel. Ook hij boog mijn been in verschillende hoeken, gaf tegendruk en trok een conclusie. Met zijn conclusie was ik het minst blij en eigenlijk geloof ik er ook niks van. Hij begon er over dat het misschien een beginnende artrose zou kunnen zijn, maar dat zou alleen echt aan te tonen zijn met foto’s. Niet nodig op dit moment meende hij. En dat meen ik ook, voor zover ik het kan beoordelen, zijn het echt de spieren, en zijn het niet de botten die over elkaar schuren. Nee, voor artrose ben ik op dit moment niet bang.

Maar de vervanger gaf ook aan dat de spieren en pezen rondom de heup waarschijnlijk ontstoken waren. Daarvoor schreef hij een ontstekingsremmer voor en het advies om rust te houden. Als ik de bijsluiter lees van die ontstekingsremmer, word ik niet blij, maar ik ga ze toch slikken in de hoop dat de pijn daardoor idd verdwijnt.

3 specialisten dus, 3 diagnoses……

Ik ga er gewoon de dingen uitpikken die ik wil horen. Alle 3 hebben ze het over een stukje rust, dus daar kan ik niet omheen. De komende dagen loop ik dus idd niet, maar afhankelijk van hoe de heup zondag aanvoelt, ga ik toch een stukje lopen. Eigenwijs?? Ongeduldig?? Tja…. dat kan ik niet ontkennen…

Het begon allemaal na de 10EM in Woudenberg. Het lopen ging prima, maar na afloop deed het lange staan in de kantine wel wat pijn aan mijn heup. Ik besteedde er geen aandacht aan, het ging vast wel weer over. En idd na het douchen en een poosje zitten op een barkruk, verdween het pijntje weer. Om na de voglende training weer op te duiken, iets nadrukkelijker deze keer. Een paar daagjes extra rust en de pijn was weer weg, om venijniger terug te komen. Een week rust deze keer, pijn weg en hup daar ging ik weer. Een rondje van 4,5km was pijnlijk, een volgend rondje van 5km liep ook al niet lekker. De trainingen richting Parijs moest ik helaas afbreken. Rust en af en toe een kort rondje was het maximale.

Afgelopen vrijdag kon ik terecht bij het inloop spreekuur van de fysio van Run2Day in Eindhoven. Want een pijntje dat zo lang blijft hangen, terwijl ik naar mijn mening toch een behoorlijk stuk rust inbouwde, heeft behoefte aan een naam een plan van aanpak. Ik vertelde mijn verhaal aan de fysio, hij luisterde, stelde vragen en na onderzoek van rug en bekken, kwam hij tot de conclusie dat het waarschijnlijk een vastzittende heup zou zijn. Verkeerd van een stoepje afgestapt, of in een gat in het wegdek, een kuil in een bospad. Net niet goed de afstand berekend en daardoor een klap op de heup. Het kan, want het gebeurd idd wel eens dat ik denk: “oei, dat was net iets dieper dan ik dacht”. Maar ja, je loopt dan gewoon verder, zonder problemen.

Met het advies rustig door te blijven lopen, niet te ver en niet te hard, een aantal oefeningen en een masseur opzoeken die de heup los kan maken, stond ik na een goed half uur weer buiten. Blij dat het dus niet echt ernstig is, hoewel het wel behoorlijk pijnlijk is. ‘s Avonds meteen contact gezocht met de masseur, en een afspraak voor komende week gemaakt. 

Vandaag een rondje gelopen, niet te ver van huis, maar met een aantal lusjes wel uit te breiden tot 10km. Tot 5km geen centje pijn. Daarna liep ik een bospad op en de heup begon te zeuren. Ik draaide een fietspad op met het idee om dan maar naar huis te gaan. Maar de pijn verdween en natuurlijk was ik zo stom om er toch een extra lusje aan vast te plakken. Ik draai weer een bospad op en verrek, daar is de pijn weer. Na 8km besluit ik te stoppen met hardlopen. De pijn is echt niet leuk meer. Ik wandel een deel en probeer dan weer te gaan lopen. Nog steeds niet prettig, dus besluit ik naar huis te wandelen. Overdrijven is ook een vak en dat moet ik deze keer maar niet doen. Na totaal 9,5km ben ik weer thuis. De pijn verdwijnt op het moment dat ik ga zitten. Vlamt wel wat op iedere keer dat ik opsta en er gewicht komt op die heup, maar het is wel erger geweest.

Maar weer wat rust houden en braaf de oefeningen doen en over een paar dagen weer een rondje lopen, kijken hoe ver ik kom. Maar misschien voorlopig de ongelijke bospaden even vermijden. Rustig blijven lopen en hopen dat alles voor de hm van Parijs in orde komt. Als ik daarna een paar weken rust moet nemen, so be it. Maar lopen zal ik!!

FlorijnWinterloop 2012

Zaterdagochtend begon al vroeg, de wekker liep om 7 uur af. En hoewel ik de hele week gewerkt had en iedere dag moeite had met opstaan, kon ik vanmorgen redelijk makkelijk mijn bed uit. De reden: een loopwedstrijdje in Woudenberg. Opstaan, eten, tas controleren, tas nogmaals controleren en toen in de auto op weg naar de carpoolplaats in Vianen, waar Kitty op me zou wachten, zodat we het laatste stukje samen konden rijden.

In Woudenberg was het een weerzien met vele bekenden. Even bijpraten en daarna was het tijd voor de 25km lopers om te vertrekken. Ik ging nog een keer naar de wc en 5 minuten later nog maar een keer en daarna was het voor mij ook tijd om naar het startvak te gaan. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten, het startschot ging en ook de deelnemers aan de 10EM konden we vertrekken.

Het waaide hard in Woudenberg, heel hard. Het 1e deel door het bos was het goed te hebben, zijwind, maar wel stevig. Daarna een lange rechte weg langs de rijksweg, pal wind tegen. Hier werd ik gepasseerd door de snelle 25 km wedstrijdlopers, alsof ik stilstond haalden ze me soepeltjes in. Jaloers keek ik ze na… als ik toch eens zo makkelijk kon lopen… dromend over 1e plaatsen en knokkend tegen de wind liep ik verder.

Eindelijk een bocht naar rechts, afbuigendvan de rijksweg. Even een stuk met wind mee. Beetje op adem komen, beetje aanzetten en net als je weer lekker loopt een haakse bocht rechtsaf, weer wind tegen *zucht*. Gelukkig schonken ze op dat punt wel warme thee, dus ik nam heel even tijd om mijn bekertje leeg te drinken en daarna weer verder te gaan. Eerst het groepje ingehaald dat al kilometers achter me had gelopen en toen daar voorbij. Bochtje naar links en opeens herkende ik het terrein. Dit was een stukje dat we op de heenweg ook gelopen hadden, alleen nu de andere kant op. Met andere woorden: het einde kwam in zicht. De wind bleef blazen, nu vanaf de zijkant, na een bochtje weer vanaf een ander kant, maar nooit echt lekker in je rug. Nou ja, het was niet anders.

Bijna bij de finish, de laatste loodjes (foto Wim Bruijne)

De laatste kilometer was ik wel blij dat ik de speaker al kon horen, het was nu echt niet ver meer. Het verwachte pr kwam in zicht, nog even doorbijten. Dat ik een pr zou lopen vandaag, was niet echt een verrassing, mijn 1e en enige 10EM hiervoor was in september 2010 geweest bij de TTM en toen liep ik nog met hielspoor. De enige vraag was, met hoeveel minuten ik die tijd zou kunnen verbeteren. Uiteindelijk kwam ik in 1.39.03 over de finish, en dus zo’n 11 minuten sneller dan ruim 1 jaar geleden. Tevreden voor nu, maar wel met het idee dat er nog genoeg werk te doen is, want er kan nog wel meer tijd vanaf. Zonder al die tegenwind had er een mooiere tijd in gezeten, maar ja, da’s gezeur achteraf. Ik heb lekker gelopen, geen moment gedacht dat ik het niet zou kunnen halen, niet hoeven wandelen, op het einde nog wat lopers kunnen inhalen en het beste, geen pijntjes achteraf.

Na binnenkomst in de kantine een lekkere kop thee gedronken en gewacht op de 25 km lopers, die al snel binnen kwamen druppelen. Kitty had een supermooie tijd gelopen en was zelf ook tevreden, een mooie opsteker onderweg naar Rotterdam! Daarna douchen en terug naar de kantine, waar het nog altijd gezellig was. Mensen kwamen en gingen, maar wij bleven lekker zitten waar we zaten en vermaakten ons prima. Rond 4 uur werd het tijd om toch naar huis te gaan. En dan valt bijna 1,5 uur terugrijden toch wel tegen, maar ach, het was weer een mooi hardloopdagje en daar heb ik best wat voor over!

In januari start ik met 4 behandelingen shockwave, in een poging om eindelijk na lang sukkelen, van de hielspoor af te komen. En het wonder gebeurt, na 4x 10 minuten kan ik eindelijk weer lopen zonder pijn. Niet meer verwacht, maar uiteindelijk toch gelukt! Ook is dit de maand van de lustrum weblogloop bij Gert en Marco in Baarn. Helaas voor mij geen loopje, maar een fietstocht. Ondanks het niet lopen, toch een zeer gezellige dag gehad, met vele leuke, gezellige mensen.

In februari sta ik helaas langs de kant bij de MidwinterMarathon in Apeldoorn. Kitty loopt de 18,5km en ik ga mee als support, zo word een lange autoreis toch gezellig. En na afloop samen shoppen en eten, maakt het meer dan de moeite waard. Aan het einde van deze maand kan ik na de herstelperiode, weer echt gaan opbouwen.

koordlopen bij Frunning

Omdat ik toch wat bang ben dat de hielspoor terugkomt, ga ik op internet op zoek naar een manier om dat te voorkomen. Ik wil omschakelen van hiellanden naar de middenvoet/voorvoetlanding. Ik google en lees over barefoot-style lopen. Hoe meer ik daarover lees, hoe meer het me interesseert. Vandaar dat ik in maart een clinic volg bij de heren van Frunning. Dat ik na de clinic een week lang spierpijn in mijn kuiten heb, vind ik niet erg, ik heb mijn manier van lopen gevonden en heb daar wel wat spierpijn voor over. De stevige, steunende, corrigerende schoenen en zooltjes gooi ik in de kliko en ik koop een paar Kinvara’s. Eind maart loop ik de 10km in Venlo, nog wel op mijn oude vertrouwde schoenen, zeer benieuwd of ik na een paar weekjes trainen uberhaupt een 10 km kan lopen. Het gaat lekker en het vertrouwen begint terug te komen.

De vff bikila

In april win ik via twitter een paar Vibram Five Finger schoenen, de schoen voor het barefoot-style hardlopen en ik ga, ondanks alle waarschuwingen over rustig opbouwen, over-enthousiast aan de slag. Na 2 weken heb ik mijn 1e overbelasting aan de kuit te pakken, wat weer een weekje of wat rust betekent.

Koning van Spanje

Om in mei weer verder te gaan en de 2e overbelasting op te lopen, niks geleerd dus van de 1e keer. Weer rust, maar dan volgt wel 1 van de leukste loopjes ooit: de Koning van Spanje. Mooie route, super vergezichten en ongelooflijk lachen en genieten met Kitty. Echte meisjes in de Limburgse heuvels Eind van de maand mei wil ik een poging wagen om eindelijk die 10 km onder het uur te lopen, zoals ik ooit redelijk makkelijk kon. Bij de Vestingloop moet het gaan lukken. Tot mijn verrassing staat coach Tiny daar op mij te wachten om me te helpen en hazen naar die 59.xx minuten. En ondanks de wind tegen en ondanks dat het hem behoorlijk wat praten en aanmoedigen kost in de laatste paar kilometers, lukt het. In 59.14 over de finish. Een tijd om weer mee verder te gaan.

De van Goghloop in Nuenen in juni, wil ik gebruiken om de 5 km eindelijk weer onder de 30 minuten te lopen. Maar het is warm en er is een stuk weg opengebroken, ik gebruik beide smoesjes als reden waarom het niet lukt, ik baal wel, maar ach, er komt vast wel een volgende poging. Op 11 juni loop ik tijdens een training een zweepslag op, ik kan letterlijk geen stap meer zetten en bel naar huis om opgehaald te worden.

In juli zoek ik hulp bij een trainer met de vraag of hij me kan helpen bij de omschakeling. Ik leer dat voorvoetlanden niet betekent op mijn tenen lopen en vanaf dat moment gaan mijn kuiten zich steeds beter gedragen. Ik zie weer lichtpuntjes. Gelukkig, want niet lopen is gewoon geen optie!

Wheel of Energy

In augustus gaan we op vakantie naar Tenerife en oefen ik met de vff’s op het strand, heerlijke schoentjes die ik zeker het komende jaar meer en meer wil gaan gebruiken bij het lopen, maar ik besluit om voorlopig de Kinvara’s te gebruiken bij het opbouwen van de conditie en het onder de knie krijgen van de nieuwe loopmethode. De vff’s belanden voor even onder mijn bed, maar zeker niet voor altijd. Deze maand loop ik ook in het Wheel of Energy, een supergezellige middag met Marc van Frunning en Anita van twitter. Weer een leuke ontmoeting dankzij twitter!

September begon met het grote sportvasten-avontuur. Het kost me veel energie, maar het resultaat was wel wat ik gehoopt had. Mijn hartslag ging omlaag, mijn spieren voelen soepeler aan en herstellen sneller. Na 5 hersteldagen loop ik een kwart marathon op hoop van zegen, kan ik 10,5 km lopen na 10 dagen niet eten? Maar wat liep dat lekker!! Genieten de hele afstand!

Hoewel ik niet zeker weet of ik de 15 km al aankan na weinig trainen en sportvasten, kan ik in oktober via het bedrijventeam van Maurice starten bij de Singelloop in Breda. Tis opnieuw supermooi weer, behoorlijk warm,  ik loop lekker op mijn gemakje. Na de 7heuvelen van vorig jaar liep ik geen 15 km meer, dus als ik over de finish kom en blijkt dat ik net iets sneller dan vorig jaar november liep, is dat een leuke meevaller. Mijn eerste “pr” na het sportvasten.

November wordt de maand van de pr’s, eerst op de 15 km (Zevenheuvelenloop, 7 minuten sneller) en een week later bij de Tisvoorniksloop (3 min sneller dan 3 jaar geleden voor de blessure-ellende). Komt het door het sportvasten? Komt het door de andere looptechniek? Gewoon puur geluk? Of omdat ik eindelijk weer fatsoenlijk kan trainen? Waarschijnlijk alles samen, de puzzelstukjes vallen op hun plaats.

In december loop ik eindelijk weer een halve marathon en wel op Ameland  met een stel gezellige twittervrienden (wat een super weekend was dat!). En hoewel ik zonder pr-plannen vertrek, kom ik wel met een pr over de streep. Sneller dan bijna 3 jaar geleden in Venlo en deze hm was toch echt wel een stuk zwaarder.

Komend jaar ga ik lekker door met opbouwen en hier en daar een wedstrijdje lopen om te zien of ik in de buurt van mijn al 3 jaar oude pr’s kan komen. Verder wil ik blessurevrij blijven en genieten van het lopen.

Allemaal een gezond 2012

Het jaar is ten einde, het nieuwe jaar staat voor de deur. De schijnwerper wordt gericht op 2012. Ik wens jullie allemaal een super mooi jaar toe, dat er maar vele (hardloop)dromen mogen uitkomen, er weinig blessureleed zal zijn, er vele leuke ontmoetingen mogen volgen en vooral een goed en gezond 2012!

AdventureRun Ameland 2011

Wat een half jaar begon met een vaag idee en een reactie op een berichtje op twitter, groeide uit tot een aantal maanden voorpret, hard trainen en twijfels of ik het wel zou kunnen. Maar wat heb ik een toptoptop!!!weekend gehad, dit afgelopen weekend op Ameland.

Op de boot naar Ameland

Vrijdagochtend stapte ik al om 9.15 de voordeur uit, met mijn koffertje en sporttas, om eerst de bus en daarna de trein te nemen naar Amsterdam Centraal. Hier werd ik opgehaald door Ronald en Sylvia en na een korte rit, pikten we Marcel op bij een Burger King, waar we meteen een hapje aten. Ruim op tijd arriveerden we in Holwerd voor de oversteek naar Ameland en na 45 minuten varen konden we aan de overkant bij Martien in de auto stappen voor het laatste stukje. Na een reis van 7,5 uur was ik eindelijk op mijn bestemming: Carpe Diem in de duinen, vlakbij Nes.

Ons geweldige weekendhuis

En wat een superschitterendmooigeweldigluxe huisje was dat. Niet alleen een ruime keuken, woonkamer, 4 slaapkamers en 2 badkamers, maar zelfs een sauna en zwembad hadden we tot onze beschikking. Ik had me van tevoren wel eens kort afgevraagd of 3 dagen en 2 nachten in een huisje met mensen die ik alleen van twitter kenden, wel goed zou kunnen gaan (Big Brother-achtige visioenen). Nou, daar had ik me dus absoluut geen zorgen over hoeven maken. Het klikte vanaf het 1e begin, eerst tijdens de autorit samen met Ronald, Sylvia en Marcel en daarna in het huisje met Silvia, Ellemieke, Martien en Edwin. Bij de koffie met tompouce begonnen de gesprekken en pas zondag nadat we afscheid namen, stopten de gesprekken. Geweldig, wat een leuke mensen!

Zaterdag begon met een wandeling naar het dorp om de fietsen op te halen. En daarna terug naar het huisje om ons om te kleden, iets te eten en drinken en nog wat rust te pakken, waarna we rond 13.00 uur naar het dorp fietsten. Een laatste pitstop, en dan het startvak in. Ergens halverwege vonden we een plaatsje, waarna het wachten op het startschot begon. Nog een paar succeswensen hier en daar en we konden los!

Voor de start

Van tevoren hoopte ik op een tijd rond de 2 uur en 20 minuten. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Lopen over het strand, hele stukken onverhard, behoorlijke wind tegen…. ik besloot me niet meer druk te maken, maar gewoon te gaan lopen en maar te zien hoe het zou gaan. Vanaf het begin liep het lekker, dorp uit, en het bos in, heuveltje op en af, beetje glibberen door de modder, wat bochtjes, beetje het trail-run-gevoel. Ik liep harder dan de geplande 6.30 maar omdat het prima ging besloot ik gewoon door te gaan. Als het strand tegen zou vallen, dan was dat maar zo. Maar het strand viel niet tegen, het liep zelfs heerlijk. De wind kwam schuin van achteren, het zand was hard en vlak, dus opnieuw me druk gemaakt om niks. Bij 8,5km gingen we het strand weer af en draaiden we de duinen in. Tsja… toen hadden we wind tegen en dat was even bikkelen. Ik werd ingehaald door 2 mannen die redelijk breeduit liepen. Ik kon aanhaken en ik bleef lekker achter hun lopen, waardoor ik iets minder wind ving. Helaas liepen zij bij de drankpost van 10 km door en besloot ik toch even te stoppen voor een paar slokken (warm) water. Daarna duinen uit, klein stukje bos door en toen de vlakke, platte wegen langs de weilanden. De wind had vrij spel, maar opnieuw kwam die van achteren en werd ik vooruit geblazen.

De kilometers gingen tot nog toe makkelijk voorbij…. 10, 11, 12, 13 kilometer, geen centje pijn. Maar ja, voor me uit zag ik al dat we weer een bocht zouden maken en dan eerst over een dijk en daarna onder langs de dijk zouden lopen. En vanaf dat moment hadden we de wind echt stevig tegen. Nu begon het bikkelen en doorzetten. Vanaf het begin wist ik dat ik goed liep, dat ik een mooie tijd zou kunnen neerzetten, beter dan vooraf gedacht. Doorzetten dus en niet opgeven!! Met 16km begon het te regenen en daarna kregen we nog een behoorlijk stevige hagelbui over ons heen. Pfff, ik hield me maar voor dat we het nog getroffen hadden met het weer, het had ook van het begin af aan kunnen regenen en hagelen. Doorgaan dus, gewoon doorgaan!

Na 18 km draaiden we eindelijk weer een dorpje in. Vanaf hier stond er ook weer publiek, waarvan sommigen ons zeer enthousiast aanmoedigden. De speaker bij de finish kon ik al horen, hoewel ik nog 2 km te gaan had voor de finish. Hoewel ik nu uit de wind liep, ging het lopen wel zwaarder. Nog een bochtje en nog 1, langs een vijvertje, nog wat aanmoedigingen en opeens was daar de finish. Onder de boog door van racetimer, Garmin uitzetten en wandelen. Wat kan wandelen toch heerlijk zijn.

Een blik op mijn horloge vertelt me dat ik niet alleen een mooie tijd heb gelopen en een veel betere tijd dan ik had gedacht, maar zelfs een PR!! En dat op dit parcours, ik was en ben helemaal happy! Dit had ik nog niet verwacht, maar het trainen, de omschakeling naar de voorvoet en eindelijk lopen zonder blessures, werpen blijkbaar zijn vruchten af. Een super gevoel!

Na de finish op zoek naar waar ik een shirtje als aandenken kon krijgen en daar kom ik ook Marcel weer tegen. Samen fietsen we naar huis, wat niet eens zo heel makkelijk gaat, aangezien hij kramp in beide benen heeft en we onderweg moetens stoppen om de kramp te verdrijven. Gelukkig komen er dan een aantal bungalowvriendjes langs fietsen en met Marcel achterop, komen we toch thuis. Wat heerlijk om dan een beetje in de watten gelegd te worden met thee en tosti en om daarna de warme sauna in te kunnen om heerlijk op te warmen.

Uit eten bij Het Baken, aanrader!

‘s Avonds gaan we heerlijk uit eten. We proosten met een lekkere prosecco op een zeer geslaagd weekend en beslissen maar meteen dat we dit volgend jaar gewoon opnieuw gaan doen, maar dan misschien wel op een ander eiland, want de Berenloop schijnt ook erg leuk te zijn om te lopen. Na het eten gaan we terug naar het huisje en daar wordt het nog lang gezellig met een goed glas wijn en wat chippies op tafel.

De reis terug naar huis gaat (natuurlijk) in omgekeerde volgorde, afgezet worden door Martien bij de boot, (na 2 uur!! wachten, geplande boot was vol) met de boot naar Holwerd, met de auto naar het station en dan met de trein naar Eindhoven. Heel fijn is wel dat ik daar word opgehaald, want ik ben redelijk gaar door de reis. Maar 2 x 7,5 uur reizen was het wel waard om dit weekend mee te kunnen maken!

Ameland-vriendjes, hartelijk bedankt voor dit superweekend! Foto’s zijn van Ronald en Marcel, mijn dank voor het maken van de illustraties!

Wanneer opent de inschrijving voor de Berenloop??

Zondag 27 november werd opnieuw de TisvoorNiks loop georganiseerd. Ter nagedachtenis van Lucas Klamer, een veel te jong overleden brandweerman. Ieder jaar krijgt de organisatie het weer voor elkaar om een super evenement op te zetten, waar geen inschrijfkosten voor gevraagd worden. Maar ook als het niet gratis zou zijn, zou ik hier lopen. Dichtbij huis, simpel van opzet, geen poeha, mooie natuur, veel bekende meelopers en gezelligheid achteraf. Wat wil een mens nog meer?

Voor de start was het al een weerzien met vele bekenden, kop koffie, even omkleden in de sporthal en dan naar de start. Samen met Ans (de niet twitterende en bloggende wederhelft van John) begon ik aan de 15 km. Maar na 2 km moest ik het tempo toch iets laten zakken, het was tenslotte bedoelt als een lange, langzame duurloop.

Sommige stukken gingen heerlijk met de wind in de rug, bijna vliegen over de heide, maar andere stukken waren minder makkelijk. Met de wind pal tegen een stuk weer terug over de onbeschutte heide, over een zandpad, loopt toch behoorlijk zwaar. De dreigende regen blijft gelukkig weg, meer dan een paar spetjes voel ik niet. Dan, na 13 km een viaduct over en ik weet: nu begint het eigenlijk pas. Hier begint het zwaarste stuk, echt mul zand, heuveltjes en als je denkt dat je het ergste gehad hebt, ga je een wildrooster over en begint er opnieuw een lang stuk door mul zand. Ik heb het zwaar, maar zet door. De tijd die ik hier 3 jaar geleden liep, kan ik verbeteren, maar dan moet wel doorzetten. De rustige duurloop is allang niet meer echt rustig

Het laatste stukje is door het dorp zelf, nog een paar bochten, nog maar een klein stukje en dan ga ik over de finish. In 1.26 en nog wat, ik ben tevreden. Dat is toch 3 minuten sneller dan 3 jaar geleden en hoewel het nog niks zegt, geeft het me vertrouwen. Want na de Tisvoorniksloop van 3 jaar geleden, liep ik mijn pr’s op de halve marathon, de 10km en de 5km. Zou dit een teken zijn? Nu sneller dan toen, met als toetje straks in het voorjaar een aantal nieuwe pr’s? Ik ga er in ieder geval voor!

Na afloop even lekker douchen en in de kleedkamer kom ik Ans weer tegen. Zij was zo’n 2 minuten voor mij over de streep. Na de douche is het tijd voor een kom soep en napraten met de bekende lopers die nu binnendruppelen na afloop van de verschillende afstanden. Het was weer heel gezellig, volgend jaar ben ik er weer, maar dan, als alles loopt zoals ik hoop, voor de halve marathon.

Toen ik bij aankomst bij de hut van Mie Pils bij de verzamelde hardlopers Luc Krotwaar zag staan, moest ik wel ff slikken. Oeps, was dat het nivo dat verwacht werd? Dan kon ik beter in de auto blijven zitten. Maar gelukkig bleek dat hij niet mee zou lopen, maar juist klaar was met zijn training in de bossen van Waalre.

In een lang lint achter elkaar aan.

Trainer Ton vertelde ons wat de bedoeling was, stukje rustig in lopen en daarna wat oefeningen, uitleg en vervolgens een crossje lopen. Heuveltjes op-en-af, zandpaden over en proberen de aanwijzingen op te volgen. Je laten “vallen” als je bergaf loopt, armen gebruiken, bovenlijf stil houden, benen laten “rond gaan”. Het was behoorlijk hard werken, maar daar houd ik wel van tijdens een training.

Hard aan het werk!

Na zo’n 1,5 uur liepen we weer terug naar het beginpunt. We mochten kiezen, terug door het bos of via een fietspad. Tsja, je loopt een cross-clinic of niet, dus unaniem werd besloten voor terug door het bos. Ieder op eigen tempo, een 2,5 km terug. Heerlijk was het in het bos, lekker zonnetje, mooie omgeving. Moe terug bij de auto, maar met een heel goed gevoel! Mooie opwarmer voor de Tisvoorniks-loop morgen in Geldrop.

Na afloop nog gezamelijk een kop koffie en even napraten. Andre en Kari en trainer Ton, hartelijk bedankt, ik heb ervan genoten!

Toen ik opkeek stond ik naast D. Zij had nog niet zo lang geleden gehoord dat ze kanker had en meteen de boodschap er achteraan: niks meer aan te doen. Een beetje schuchter vroeg ik haar hoe het ging, wetende dat het niet goed ging. Maar ze antwoordde me vrolijk. Het ging goed, ze was lekker op stap met haar zus, kadootjes kopen voor haar kindjes, zin in de decembermaand. En met een “nou doei, fijne dag nog” nam ze afscheid. Om mij alleen en beschaamd achter te laten.

Hoe kon ik toch lopen mopperen en zeuren, terwijl ik gezond was en ben, een lieve man heb, 3 schatten van kids. En op dat moment alleen maar omdat ik geen zin had om kadootjes uit te zoeken. Terwijl zij, die genoeg reden had om te mopperen, boos te zijn en verdrietig te zijn, vrolijk aan het winkelen was. De knop ging op dat moment om. Ik heb zonder verder mopperen en chagrijn, kadootjes gekocht, ingepakt en afgeleverd. Als zij vrolijk kan zijn, dan kon ik het ook.

Afgelopen maart werd ik opgeschikt door de dood van een vriendin, 46 en dan zomaar niet meer wakker worden. Ongelooflijk hoe dat toch kan. Ik mis haar en moet nog zo vaak aan haar denken en aan haar man en kindjes die dit jaar voor het eerst de decembermaand alleen gaan vieren, zonder haar.

Ieder jaar, tegen december, de maand die van mij afgeschaft mag worden, na de 2e december, moet ik weer extra aan D denken. En dit jaar komt daar ook de dood van C bij. Ik mag blij zijn dat ik weer een “verplichte” decembermaand mee mag maken. Blij zijn met alles wat ik heb en gewoon vrolijk de kaarsjes aansteken en aanschuiven bij weer een familie-diner.

Soms is het hebben van alle geluk en gezondheid zo gewoon en sta je er niet meer bij stil. Tot je weer hoort over een ander die ziek is, die zijn of haar laatste december gaat vieren. Dan word je weer even met je neus op de feiten gedrukt. Dan sta je er weer bij stil.

Om kwart over 10 de deur uit, om met de bus en vervolgens met de trein zo’n 2,5 uur later in Nijmegen aan te komen.  In Den Bosch was Kitty bij mij in de trein gestapt en samen zochten we de parkeergarage van de SNS bank op om ons te verkleden en waar we ook onze tassen konden achter laten. Even was er nog de twijfel: toch lange mouw?? Maar nee, ik nam de gok en bleef stoer in mijn korte mouwtjes lopen. Gelukkig hadden we beiden een oude trui om ons in het startvak warm te houden. Vlak voordat wij mochten starten (toen Haile al lang en breed over de finish was) brak de zon door en was het heerlijk loopweer.

Over het lopen kan ik vrij kort zijn. Ik wilde graag onder de 1.30 lopen, gewoon om voor mezelf weer een stap te zetten in de lange weg terug naar waar ik ooit was. En dat is gelukt. Met een tijd van 1.29.05 kwam ik weer over de streep. En dat had iets sneller kunnen zijn als ik niet regelmatig had moeten inhouden voor 6man/vrouw breed lopenden groepjes. En wat ik ook irritant vond, was dat de finishers voor mij abrupt stoppen met lopen zodra ze de over de finish kwamen. Ik moest dan ook al inhouden voor de finish, om niet tegen mijn voorgangers aan te lopen. Maar ach, ik ben tevreden voor nu, er zit nog meer in, dus dat moet er dan maar de volgende keer uitkomen. Eerst nog maar weer verder trainen.

Daarna zigzaggend terug naar de garage, ondertussen was de zon verdwenen en kreeg ik het toch wel behoorlijk koud. Af en toe een stukje joggend door de mensenmassa lukte het me om toch een beetje warm te worden. In de garage Kitty weer ontmoet die een hele nette tijd liep van 1.25 en een beetje. Snel kleeden we ons om, want nu werd het tijd voor het volgende deel van deze dag. Het bezoek aan cafe Maxim, waar een behoorlijk aantal Chatnrunners en/of twitteraars en/of bloggers zich al verzameld zou hebben. De nu wel dichte mist zorgde ervoor dat we ons even goed moesten orienteren welke richting we uit moesten, maar gelukkig kostte dit niet te veel kostbare Maxim-tijd.

Ikzelf, Kitty en Janine bij Maxim

Het binnenkomen bij Maxim was weer super. Zoveel bekenden en zoveel mensen om te begroeten, mooie verhalen om aan te horen, super tijden die gelopen zijn, vele pr’s, kortom veel vrolijke, blije mensen, wat zorgde voor een geweldig nazit. Helaas was het tegen 8 uur toch tijd om naar huis te gaan, want met trein en bus duurt die terugreis toch wel erg lang altijd. Samen met Kitty naar het station gelopen, frietje gekocht voor in de trein en in Den Bosch gingen we weer uit elkaar, om ieder voor zich de rest van de reis af te leggen.

Kortom, een zeer geslaagde en gezellige dag. Voor herhaling vatbaar in 2012!

De kortste weg naar mijn schoonouders is zo’n 12 km, dus besloot ik met een omweg te gaan lopen. Via Westerhoven en Bergeijk, richting Borkel en dan een lange, lange weg langs diverse boerderijen, om uiteindelijk door het Hageven Plateaux uit te komen bij onze zuiderburen. Het liep lekker en zonder moeite kwam ik dan ook in het natuurgebied net op/over de grens terecht. Daar loop ik wel vaker, maar nog nooit had ik daar de loslopende runderen gezien.

Brrr, enge grote beesten!

Uitgerekend die dag hadden die verhipte beesten besloten om mijn pad te kruizen. Midden op en net langs het pad stonden ze te grazen en te kijken. Oeps, wat nu? Terug was geen optie, maar hardlopend langs de kudde leek me ook niks. Dus wandelen, zo ver mogelijk van die beesten af, even van het pad af en door de begroeiing er langs zien te komen. Rustig doorlopen en af en toe omkijken of ze wel gewoon bleven staan. Tsja… ben niet echt een boerenmeisje en die beesten zijn behoorlijk groot…..

Als ik ze een heel eind voorbij ben durf ik pas weer verder te lopen. Nog even 10 min op tempo en daarna uitlopen, want ik ben er bijna. De teller stond op 16 km toen ik de koffie al kon ruiken. Maar ja… als je lekker loopt…. dan is stoppen wel erg jammer. Dus besloot ik via een omweg door te lopen, gewoon rustig tempo, nog even verder. Uiteindelijk stond mijn garmin op 18 km en dat vond ik wel genoeg. Laatste 100 m even uitwandelen en daarna had ik die koffie met een kersenbonbon wel verdient.