Kamperen? Ikke?

Toen we een aantal jaren geleden onze caravan verkochten sprong ik een gat in de lucht: nooit meer met dat rotding achter de auto op vakantie. Nooit meer kamperen! Om te kamperen moet je wel gek zijn, wie doet dat nou voor zijn/haar plezier?

Totdat ik dus ging wandelen om te trainen voor die 4daagse. Lekker lopen, gedachten laten gaan…. Rare ideëen krijgt een mens daarvan. Althans…. ik. Lange afstanden lopen, onderweg kamperen, het idee stond me wel aan. Blijkbaar is wandelen minder gezond voor je hersenen!

Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik een plannetje had opgevat voor het Hemelvaartsweekend. Gerard zou weinig thuis zijn ivm een voetbaljubileum en waarom zou ik dan thuis op de bank blijven zitten?

Het plannetje bleef broeden. Ik raakte het niet kwijt. Het werd zelfs zo erg dat ik opeens bij een kampeerwinkel naar binnen liep om te kijken (alleen te kijken!!!) naar 1-persoons tentjes. Een uur later liep ik met een 2-persoonstentje naar buiten. Dat was niet de bedoeling, maar nu was er dus ook geen weg meer terug. Ik moest wel gaan kamperen. In een tentje. Ik.

Vrijdagmorgen na Hemelvaart moet ik nog werken, maar daarna pak ik de auto in en ga op weg naar Afferden, logeren bij de boswachter, midden in het bos. “Mijn” veldje is snel gevonden (dichtbij toiletgebouw, want ik ken mezelf). Ik zet mijn tentje op zo dicht mogelijk tegen de bosrand aan. Binnen 10 minuten staat mijn luxe onderkomen, de “inrichting” is een fluitje van een cent (tsja, weinig meenemen heeft zijn voordelen).

Daarna kan het trainingsweekend beginnen. Met een rondje wandelen. Ik heb een route  in mijn horloge, maar natuurlijk kom ik onderweg veel leukere paadjes tegen en wijk ik al snel af van de route. Paadje links, rechts, heuveltje op, uitkijktoren op, rondkijken, doorlopen, schrikken van verstopte geiten (wie verwacht er nou geiten???), kwakende kikkers, hertjes die voor je op de vlucht slaan. Kortom een heerlijk rondje alleen door de wildernis van Afferden. En uiteindelijk toch via mijn horloge terug naar de camping. Thank God for gps!

Terug bij mijn tentje is het tijd voor het campingdiner: broodjes gekookt ei. Tsja, als je geen gelegenheid hebt tot koken (geen gas, geen vuur, geen elektriciteit), dan moet je iets. Wiebelend met een bord op schoot maak ik mijn broodjes klaar, slok thee uit de thermoskan erbij, bakje mango, bakje kwark. Een prima maaltje!

En dan wordt het donker. Om in mijn uppie buiten de tent te blijven zitten met een lampje en me op te laten eten door vliegend gespuis, trekt me niet. Dan maar op tijd naar bed. Tanden poetsen in de open lucht (wasbakken zijn alleen buiten) en de tent in, languit op het matje. Eigenlijk ligt dat best wel lekker. Geen last van kou of van een ongelijke ondergrond. Slaapzak dichtritsen, lampje uit en proberen te slapen.

Blijkbaar had ik het lampje in de tent niet aan moeten doen. In de tent heb ik geen last van muggen en andere rotbeesten, maar rondom de tent dus wel. Er waren wat rotzakken tussen de 2 tentdoeken gevlogen en boven mijn hoofd gingen ze nogal te keer. Ze blijven zoemen en fladderen en houden me uit mijn slaap. Irritant gespuis! En natuurlijk moet ik ook 2x naar de wc en dus over een donkere camping lopen. Vind ik het nog leuk? Ja, nog steeds! En eigenlijk slaap ik best goed, want ik word pas om 8.15 wakker. Veel te laat naar mijn zin, want ik had ivm de warmte al vroeg op pad willen zijn.

Douchen in 1 van de 2 douchecabines, op slippers en vooral de muren niet aanraken. Met een waterstraal die reageert op het gebruik van de andere kranen. Ik begin met een prima warme straal water. Maar dan draait iemand buiten een kraan open. Heet! Snel koude kraan open, buiten wordt de kraan dicht gedraaid, koud! Koude kraan weer dicht, lekker warm, buiten weer de warmwater kraan open, koud, enz enz enz. Ik wist dat het hier basic zou zijn en dat is het dus ook, iets van cold turkey kamperen of zo.

Daarna broodjes jam en koude thee als ontbijt en rugzakje inpakken met vooral veel water en op pad voor mijn 30km wandeling. Vooral het eerste deel van de wandeling is door erg mooi gebied. De Maasduinen heeft hele mooie delen, kleine  paadjes, kapelletjes, ruines, duinen en watervlaktes. Af en toe voelde ik me als Remi, helemaal alleen op de wereld. Werkelijk genieten van de omgeving, van de natuur, van de warmte.

Na 15 km kom ik bij een pontje over het water. Via de trekkabel kom ik aan de overkant en daar is mijn 1e stop van vandaag. Gelukkig, want mijn water is op en met dit weer is een nieuwe voorraad wel nodig. Bovendien is een terrasje altijd goed 🙂

Na een half uurtje loop ik verder. Helaas is dit deel van de route verhard en door dorpen. Minder mooi, maar wel makkelijk lopen, zonder struikgewas en wortels over het pad. De 2e pauze is na 10 km, een terras vlakbij de camping. Even zitten, drinken, opnieuw water bijvullen en dan op pad voor het laatste deel. Nog een rondje door het bos achter de camping. DSC_0060Helaas loop ik tegen een afgesloten hek aan. Ik twijfel even of ik er omheen wil lopen, maar eigenlijk heb ik er wel genoeg van voor vandaag. En heb ik zin om languit bij de tent in de zon te zitten. Het is genoeg geweest. Na 28,5 km sta ik voor mijn tent. De rest van de middag en avond doe ik niet veel. Ik lees wat, ik ga naar de friettent voor wat vulling en lees nog wat meer. Het kamperen bevalt prima, alleen is het wel wat allenig als je ’s avonds voor je tentje zit. Opnieuw op tijd naar bed en met mijn hoofdlampje op nog wat verder lezen. Ik begin te wennen aan vliegende beesten boven mijn hoofd en ik slaap die nacht goed. Af en toe half wakker van regen en onweer, maar eigenlijk hoor ik het nauwelijks.

DSC_0065Zondag wel wat eerder wakker. Om 7 uur lig ik vanaf mijn matje naar buiten te kijken en zie de eekhoorntjes en konijnen rondspringen en huppelen achter mijn tentje. Om half 8 besluit ik op te staan en te beginnen met een rondje hardlopen. Eens voelen wat het lijf wil na 30 km wandelen de dag ervoor. Achilles is (nog altijd) wat stijf, maar na zo’n 2-3 km is dat pijntje weg en kan ik lekker lopen. Geen idee waarheen eigenlijk. Eerste deel langs de grote weg is verhard en dan toch maar een zandpad in en wat rondzwerven. Uiteindelijk herken ik de weg van de dag ervoor en vind ik tegengesteld de weg terug. Het is warm en benauwd en na 7 km begint het te regenen, dike druppels, de afkoeling is me welkom. Maar dan begint het te donderen in de verte. Da’s minder, maar gelukkig nog ver weg. Beetje doorlopen dus naar de camping, om daar compleet doornat aan te komen. Oke… kamperen in de regen was nooit de bedoeling…..

Ik sta wat besluiteloos bij mijn tent. Wat doe ik nu? Eerst douchen en daarna ontbijten? In de regen buiten ontbijten gaat-um niet worden. Languit in de tent op mijn matje eten lijkt me ook niks. De overdekte pick-nickplek trekt me ook niet. En het ziet er naar uit dat het voorlopig wel blijft regenen. Opeens is het besluit genomen. Ik haal de auto, smijt alles uit de tent op de achterbank. Dan trek ik de haringen uit de grond en de stokken uit de tent en flikker de natte tentdoeken achterin de kofferbak. Binnen 15 minuten is mijn kampeerplekje weer leeg en kan ik naar huis. Onderweg krijg ik nog een flikse onweersbui over me heen. En dan ben ik helemaal blij dat ik ervoor gekozen heb om te vertrekken. Bezweet en hongerig kom ik thuis. En wat is het dan heerlijk om onder mijn eigen douche te stappen en daarna de koelkast open te trekken voor de lunch.

Het kampeer-avontuur was leuk, viel absoluut niet tegen en ga ik zeker nog eens herhalen!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

4 mei

DSC_0178

Het is 17.31 als ik de deur van mijn opdrachtgever achter mijn kont op slot draai en nauwelijks een minuut later verlaat ik het parkeerterrein. Ik heb haast. Zo snel mogelijk naar huis, want ik heb een plan en een limiet. Maar zoals altijd is de weg van Oosterhout naar huis een dramaroute. Op de Rijksweg is het filerijden van stoplicht naar stoplicht en de A58 (de kutste snelweg van Nederland) is het aanschuiven, optrekken en weer remmen. De minuten op mijn autoklokje gaan sneller voorbij dan de kilometers.

Net geen kwart voor 7 storm ik thuis binnen. Bord met halve portie macaroni in de magnetron, omkleden, macaroni naar binnen schuiven, wandelschoenen aan en nog voor 7 uur sta ik weer buiten. Het is 5 kilometer wandelen naar de Britse begraafplaats en ik wil op tijd zijn voor de ceremonie en de 2 minuten stilte. Nog nooit live meegemaakt, dus vandaag wordt de eerste keer. Dacht ik……

DSC_0175In recordtijd wandel ik die 5 kilometer, maar als ik vanuit het bos de laatste 200 meter fietspad naar de begraafplaats opdraai, komt me een stoet wandelaars en fietsers tegemoet. Huh? Heb ik te langzaam gelopen? Verkeerd op de klok gekeken? Het is toch nog geen 20 uur? En inderdaad, het is nog geen 20 uur, volgens mijn horloge 19.42 en dus zou ik ruim op tijd moeten zijn….. Het is gisteravond toen ik checkte of er een bijeenkomst was op de begraafplaats niet in me opgekomen om naar de tijd te kijken. Noem me naief, maar ik nam automatisch aan dat er een ceremonie zou zijn, waarna we om 20 uur met z’n allen 2 minuten stil zouden zijn. Nou…. niet dus.

DSC_0173Ondertussen sta ik bijna alleen op de begraafplaats. Er wordt nog opgeruimd, kabels opgerold en microfoons van stadaards gepakt. En daar sta ik dan. Een beetje een teleurstelling is het wel. Ik besluit te blijven en dan maar mijn eigen ceremonie te houden. Ik wandel wat rond tussen de graven, maak wat foto’s, sta stil bij het graf van een 21-jarige soldaat (ik heb zelf een zoon van 21) en bedenk me wat een drama het moet zijn geweest voor die moeder. Het is een mooie begraafplaats, daar zo aan de bosrand, maar geen enkele begraafplaats kan ooit mooi genoeg zijn voor (21-jarige) zonen (en dochters).

De minuten gaan voorbij en ik ben niet meer alleen. Er worden auto’s in de berm geparkeerd, wandelaars komen van verschillende kanten en ook een aantal racefietsers stapt af en zet de fiets tegen het hek. Om 20 uur staan we allemaal stil, houden onze monden en denken aan deze jongens en alle anderen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Wat mogen wij blij zijn dat wij hier kunnen staan, door hun strijd, hebben wij onze vrijheid.

Morgen 5 mei, voor mij een gewone werkdag. Maar wel een dag waarbij ik voor mezelf stil zal staan bij de vrijheid die ik hier in Nederland heb om te kunnen doen en laten wat ik zelf wil. Zonder bang te zijn, zonder dat het consequenties heeft. Vrijheid om te kunnen werken, om daarna een extra zwemlesje te nemen en later op de bank te zitten en plannen te maken voor het weekend.

downloadEn die vrijheid moeten we koesteren. Laat het toch alsjeblieft tot ons allemaal doordringen dat oorlog niks heldhaftigs heeft. Dat het geen eer is om te sterven voor welk hoger doel dan ook. Welk kleurtje we ook hebben, in welke God we dan ook geloven of juist niet, waar we ook vandaan komen, dat moet allemaal niks uit maken. Vrijheid om te leven, om eigen keuzes te maken, om niet bang te hoeven zijn. Een beetje rekening houden met elkaar, elkaar accepteren, volgens mij hoeft het allemaal niet zo moeilijk te zijn.

Geniet van de Vrijheid!

 

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Marathon Hamburg

Toen Gerard na Eindhoven aankondigde in het voorjaar een volgende marathon te willen lopen en ik bijna tegelijk een mail kreeg van TeamVroem over de marathon in Hamburg in april, was de optelsom snel gemaakt. Eén en één is twee en dus gingen wij naar Hamburg voor de marathon met een fijne groep mensen die allemaal voor hun eigen doel naar deze marathon toe trainden.

Lange tijd twijfelde ik of ik ook zou gaan lopen. Nee, een stadsmarthon is niks voor mij, maar als ik er toch was…. Het zou gewoon een mooie duurloop kunnen zijn. Maar omdat ik geen idee had hoe mijn herstel na Parijs zou zijn, durfde ik het toch niet aan om me in te schrijven. En achteraf maar goed ook, want mijn rechterachilles piept en kreunt nog altijd als ik mijn vffjes aantrek. Niet dat ik daar echt naar luister, maar om 42 km met mijn vingers in mijn oren te lopen, is misschien wat te lang.

IMG-20170421-WA0003Dus stappen we vrijdag 21 april in de auto, volgeladen met koffers en sporttassen, alsof we een hele week zouden blijven ipv een lang weekend. Natuurlijk heb ik ook mijn loopspullen bij me, want een weekend weg in onbekende stad en dan niet lopen, dat kan natuurlijk niet. Laat in de middag komen we aan in Hotel Gastwerk, een supermooi hotel, zeker een aanrader mocht je ooit naar Hamburg gaan. Goede keuze van de organisatoren! Een groot deel van TeamVroem zit al in de bar, aan de alcoholvrije Erdinger en daar sloten wij ons graag bij aan. Voor mij met uitzondering van dat alcoholvrije dan, er zitten voordelen aan niet-marathon-lopen  😉

IMG-20170422-WA0019Zaterdagmorgen begon met een rustig loopje naar de Beatles-platz. Ik had daarover gelezen en wilde het graag zien, dus dat was een mooi einddoel voor een kort rondje. Samen met Janine, Chiel, Gerard, Cor en Gerben liepen we mbv google maps richting Reeperbahn en hoewel we er bijna voorbij liepen, zo weinig viel het op, vonden we de Beatles-platz. Ik had me er een hele andere voorstelling van gemaakt, dus viel het me een beetje tegen eigenlijk.DSC_0127Maar toch leuk om gezien te hebben. En een lekker loopje die voor mij wel meteeen duidelijk maakte dat ik echt geen rare ideeen moest gaan hebben over een last minute marathon. Achilles zei echt luid en duidelijk nee, en hoewel luisteren een dingetje apart blijft, besloot ik me er toch maar bij neer te leggen. Stadsmarathons staan niet hoog op mijn wensenlijstje, dus zo moeilijk was het nou ook weer niet.

Zaterdagmiddag eerst naar de Messe om het startbewijs van Gerard op te halen (de rest had zijn/haar startbewijs al) en om daar even rond te kijken op de expo. Nou ja helaas … daar hadden we het snel bekeken. Daarna ging Gerard terug naar het hotel om rust te houden (jaja, een echte marathonner) en bleef ik met een aantal andere Vroemers in de stad. Al zagen we er weinig van, behalve een aantal koffietentjes. RUST stond met hoofdletters op het schema van de lopers (logisch) en dus dronken we koffie, aten taartjes, aten nog wat extra pasta, liepen 200 meter naar het volgende koffietentje en daar begon het riedeltje opnieuw. Supporteren is een vak apart, maar in koffie drinken en taartjes eten ben ik best goed, al zeg ik het zelf. Weinig gezien van Hamburg, maar wel heel gezellig!

IMG-20170422-WA0013’s Avonds aten we met een grote groep bij een italiaan. Logisch, pasta stapelen op deze laatste avond voor de marathon. Geen straf om ook te “moeten” stapelen 😉 Opnieuw alcoholvrij voor de lopers, maar mijn limoncello smaakte prima. En daarna op tijd terug naar het hotel…. je weet dat je met marathonners op stap bent als je op zaterdagavond om 21 uur op bed ligt…..

Zondagochtend, de wekker op 6 uur….. Niet echt mijn “ding”. Ik bedenk excuses om nog niet op te hoeven staan. Ik ga gewoon pas later ergens langs de kant staan ofzo. Maar nee, ik sta toch gewoon op en trek 20 laagjes kleding aan, want het is nauwelijks boven het vriespunt en er staat een nare wind. Lekker voor langs de kant, waarom loop ik ook alweer niet mee? #irritantepees

Met een grote groep nemen we de bus naar de Messe. De bus zit loei en loeivol, blijkbaar zijn er meer mensen die gaan lopen….. Bij de Messe wordt nog een foto gemaakt van de lopers en dan nemen de supporters afscheid. Samen met Atie loop ik om, richting de startvakken en daar worden we getrakteerd op de eerste regenbui van die dag. Koud, nat en geen koffie te krijgen. Brrr! Maar samen is het gezellig, dus de wachttijd komen we wel door.

Langzaam lopen de startvakken vol en gaan Atie en ik op zoek naar onze lopers. Atie zoekt Cor en ik ga kijken of ik Gerard en Janine ergens kan vinden. Gerard staat niet in zijn eigen startvak, maar ik vind hem terug in het startvak van en met Janine. Samen wachten is beter dan alleen zal hij gedacht hebben. Het is koud, het waait hard en het regent. Ik heb het koud in al mijn laagjes kleding en als ik dan alle lopers zie in korte broeken en singletjes…… ik krijg het er behoorlijk koud van en ben blij dat ik niet hoef te lopen……

Het regent als het startschot klinkt ergens in de verte en langzaam komt er beweging in de startvakken. Ik wens Gerard en Janine nog een keer succes en dan lopen ze van me weg, klaar om te beginnen aan hun marathon. Ik ga op zoek naar Atie, die ergens overdekt op me staat te wachten. Zonder te overleggen zijn we het met elkaar eens: eerst koffie ergens waar het droog en warm is. Gelukkig vinden we vlakbij een koffietentje waar we een droog half uurtje kunnen doorbrengen. Daarna gaan we uit elkaar. Atie wil op de tribune alle lopers binnen zien komen, ik ga ontdekken of ik met de metro het 21-km-punt kan bereiken.

DSC_0143En dat lukt me, zo moeilijk was het niet. Ik zoek een plaatsje langs de kant, rechts, ergens waar de lopers me kunnen zien als ze aan komen lopen. Ik reken en weet dat ik netjes op tijd ben. Voor de supersnelle TeamVroemers ben ik te laat, maar ik ga er dan ook vanuit dat die zo gefocust zullen zijn op zichzelf, dat ze mij niet gemist zullen hebben. Ik zie wel Henny en Gerben langslopen en daarna Cor. En daarachter komt eerst Gerard, die even zwaait en meteen weer weg is en daarna komt ook Janine langs. DSC_0140Ik wist dat Janine op 21 km een korte eet-stop zou maken, dus samen met haar wandel ik een 100m stevig door, zodat ze kan eten en drinken. Daarna nemen we afscheid met een “tot straks bij 35km”!

Opnieuw op zoek naar de metro, even uitvogelen waar ik naartoe moet om bij het volgende punt te komen. Ik stap uit bij het 33km punt, dichterbij kan ik niet komen met de metro. Hier is het druk langs de kant en ik loop tegen de richting in van de lopers. Ik ga ervan uit dat ik het 35km punt dan vanzelf wel tegen ga komen. Opnieuw kom ik Cor tegen, even een schreeuw (van mij) en een zwaai (van Cor) en weg is hij weer.

Ik loop nog wat verder door, geen idee waar ik precies ben, want km-bordjes zie ik niet staan. Tot ik een hele grote 35 tegenkom, ik neem aan dat ik het 35km punt dus gevonden heb. Ik loop iets terug, want om naast iemand te staan die onder een viaduct met een koeienbel zwaait, daar zie ik de lol niet van in.

Dan komt Gerard langs. Ziet er nog fit uit en vertoont geen tekenen van problemen. Hup, hup snel verder dus. Ik wacht op Janine, kijk uit naar die ene loper met grijze tight en roze schoenen en ja hoor, daar komt ze aan. Opnieuw wandelen we samen een 100 meter, zodat Janinie rustig kan eten en drinken en dan hobbelen we samen een eindje door. Het gaat goed met haar, geen problemen behalve wat moe en zin in het einde, maar dat mag op dit punt. Het is nog “maar” 7 km, het laatste stukje, dus dat gaat helemaal goed komen. Vlak voor het metrostation laat ik haar alleen verder gaan en ik zal haar pas terugzien met de medaille om haar nek.

IMG-20170423-WA0005Ik neem de metro richting Messe, zie bij de finish nog net Janine langskomen en dan ga ik naar het ontmoetingspunt. Atie en Cor zie ik al van verre door de pinquin die Atie de hele dag al meesleept om herkenbaar te zijn voor de lopers. En daar komen ook Chiel, Gerard en Janine naartoe. Alle lopers zijn tevreden. Cor liep zijn 20e marathon, Chiel liep onder de 3 uur (top!), Gerard liep 6 minuten van zijn pr af (als jij nou eens echt ging trainen…..!!!) en Janine liep haar eerste marathon (super!). Alle TeamVroemers liepen de marathon uit. Nes liep een werkelijk supertijd, met 2.54, Alex liep onder de 3 uur, Michiel liep een behoorlijk aantal minuten van zijn pr af, Henny liep een mooie tijd, Gerben volgde Henny ( 😉 ), Milan en Jurriaan liepen 2.50 op de estafette. Iedereen tevreden en tijd om terug te gaan naar het hotel, gelukkig, want ik heb het me toch KOUD! en heb zin in een warme douche en diep wegkruipen onder het dikke duitse dekbed. Mooie dag met mooie resultaten, maar de volgende keer dat ik supporter speel graag met minstens 20 graden!

IMG-20170428-WA0000’s Avonds nog even wat gegeten in het centrum. Toch nog een heel klein stukje Hamburg gezien. Blijft leuk om voor een marathon naar een onbekende stad te reizen, alleen altijd jammer dat je er dan zo weinig van ziet. Volgende keer misschien toch een extra dagje eraan plakken.

Maandagochtend na het ontbijt rijden we terug naar huis. Weer een weekend voorbij, op naar volgende gezellige TeamVroem-weekenden!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Zwart gat?

Het jaar is nog nauwelijks 3 maanden oud en mijn doel voor 2017 is al achter de rug. Wat rest zijn de geweldige herinneringen en foto’s aan een mooi weekend. Een doel waar ik een half jaar naartoe werkte met wat ups en downs, maar over het algemeen was het een mooie reis, waarvan ik gewoon alleen de goede dingen onthoud en de rest lekker vergeet.

blog-zwartgatWat daar naast overblijft is een zwart gat, een stukje doelloosheid. Want wat te doen na een 80 km? Nog verder lopen? Eigenlijk vond ik dit wel ver genoeg. De ruigere trails opzoeken? Mwah, wat mij betreft hoeft het niet veel ruiger en dat terwijl ik deze Ecotrail niet eens als een echte trail bestempel.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik wil. Alleen wat ik niet wil.

Wat ik moet doen is een nieuw doel uitzoeken. Een trapje om uit dat zwarte gat te klimmen. Een nieuw doel samen met Kitty. Natuurlijk, met wie anders?? Vage plannetjes zijn al gemaakt. Maar die zijn pas voor volgend jaar en er staat nog niks vast. Suggesties zijn dus welkom 😉

Voor nu ben ik ook wel blij met een stukje rust en niets hoeven. Want mijn been, die het tijdens de Ecotrail wel volhield, presenteert me nu de rekening. Ik kan lopen, korte stukjes, maar na z’n 5 km voel ik het toch wel. En dan niet de kuit/achilles alleen, nee, het trekt door tot mijn heup. Niets ernstigs, maar wel aanwezig en reden genoeg voor me om het te houden bij rondjes “rundum hause”. Een in het verleden regelmatig gewaarschuwd mens telt voor 2 ofzo.

Maar ik kan er niet mee zitten. De medaille hangt nog steeds op een prominente plek in de kamer en mijn finishershirt wordt veel gebruikt voor alle andere sporten. Het is goed zo. Herstellen, vage plannetjes maken, tijd voor andere sporten en even geen druk en niks moeten. Nu ik eraan begin te wennen voelt dat ook wel eens fijn 🙂

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Ecotrail de Paris 2017

parcours

Donderdag 16 maart                                                                                                                

De Thalys brengt ons naar Parijs. Ons avontuur richting de finish op de Eiffeltoren, nadert langzaam maar zeker het einde. Alle trainingen zijn gelopen, alle voorbereidingen gedaan, er valt niks meer te veranderen, dit is het. Nu is het alleen nog maar lopen en finishen. Meer hoeven we niet meer te  doen.

DSC_0061Het is supermooi weer als we aankomen in Parijs en nadat we onze zooi in het appartement hebben gedumpt, gaan we meteen naar buiten. Genieten van de zon  en op een terras met uitzicht op de Eiffeltoren maken we onze plannen voor de komende dagen. Veel plannen zijn dat niet. Want behalve uitzoeken hoe we in Saint Quentin-en- Yvelines komen en wat boodschappen zullen we de komende dagen niet doen.

                                                                        Vrijdag 17 maart

Na een prima nacht slaap en een ontbijt met baquette, gaan we op stap voor een klein rondje Parijs. Beetje bewegen en sfeer snuiven in deze mooie stad. Bij het treinstation zoeken we op hoe laat, welk spoor, hoe laat aankomst, extra tijd, stel dat we de trein missen, stel dat we moeten lopen naar de start, stel dat, stel dat en stel dat. Uiteindelijk bepalen we welke trein we gaan nemen en dan kunnen we verder met ons rondje sightseeing. Al is onze sightseeing meestal beperkt tot de Adidas en Nike shop op de Champs d’Elysees. De rest van Parijs is bekend en we willen ons vandaag vooral niet moe maken.

IMG_20170317_184441_029’s Avonds komen Chiel en Janine aan in Parijs. Janine heft thuis al een heerlijke lasagna gemaakt en met z’n 4en hebben we een gezellige avond. Het wordt niet laat, we moeten tenslotten alle4 morgen lopen. Chiel en Janine de 30km, en over onze afstand wil ik niet eens meer nadenken! Ik vraag me op dit moment alleen nog maar af: waarom wilde ik dit ook alweer? En waarom doe ik dit ook alweer? De zenuwen zijn gearriveerd, de twijfel slaat hard toe! Kan ik nog een excuus bedenken om met goed fatsoen niet te starten? Maar nee, ik weet dat ik dit wil en dat ik ook echt wil starten, lopen en finishen.

Zaterdag 18 maart                                                                                                                  

2 stresskippen stappen op zaterdagmorgen 18 maart toch nog te vroeg in de trein naar Saint Quentin-en-Yvelines. Te vroeg opgestaan na een bijna slapeloze nacht en na 5x de rugzak checken dan toch maar vertrokken naar het station, uitstel had geen zin meer. Vol spanning, vol adrenaline en in mijn geval vol twijfel.

In de trein groeit de twijfel alleen maar. Hoe ver weg is die start nou eigenlijk? Vragen naar de bekende weg, want als je van A naar B 80 km gaat lopen, dan hoef je geen genie te zijn om te weten hoe ver het is naar de start. We zitten zo’n 45 minuten in de trein en lopen dan achter de meute andere lopers aan, naar het busstation. Nog eens 10 minuten later worden we door de buschauffeur afgezet bij de startplaats. Ik kan nog terug denk ik, gewoon in de pendelbus blijven zitten en terug naar het station. Maar ik weet ook dat ik dat niet doe. Want hoe beroerd de voorbereiding ook was, ik wil en ik zal morgen met finishershirt, medaille en pijnlijke poten op de bank zitten!

We kijken onze ogen uit op de startplaats. Zijn wij nou zo naief met onze gewone wegschoenen? Veel lopers hebben stevige trailschoenen aan, met gaiters! Wij kennen weliswaar niet de gehele route, maar die 50km van vorig jaar had toch weinig te maken met technisch trailen en zand hebben we totaal niet gezien. Sommigen lopen met dikke jassen aan en buffs op. Niet alleen hun hoofd, maar hun hele gezicht is bedekt, alleen een paar ogen zijn zichtbaar. Het is idd redelijk fris nu we staan te wachten in ons tshirt, maar het is vandaag 13 graden, dus absoluut geen winterweer. En zodra we gaan lopen, zal het snel genoeg warm zijn. Er loopt zelfs iemand rond met nu al zijn hoofdlamp op, terwijl het nog geen 12 uur ’s middags is. Is er soms een zandstorm voorspeld waar wij niks vanaf weten?

DSC_0069Ruim op tijd lopen we het startvak in, met de bedoeling vooraan te starten. Niet omdat we denken daar thuis te horen, maar omdat we bang zijn dat iedere 5 minuten later starten het verschil kan maken op wel of niet de cut off tijden te halen. In theorie moeten de tijden makkelijk te halen zijn, in de praktijk hebben we nog nooit een 80km gelopen en weten dus totaal niet wat ons te wachten staat. En 80 km lopen en dan net een paar minuten te laat bij de Eiffeltoren aankomen en niet naar boven mogen, daar moeten we niet aan denken. We starten dus vooraan.

DSC_0066Om 12.15 mogen we dan eindelijk los. Eerst een paar kilometer over een knollenveld met molshopen en dan gelukkig de bospaden op. Het eerste uur is makkelijk en vliegt voorbij. Totdat we opeens in een file staan. Er moet een een treinstation overgestoken worden en bij de trappen over het spoor stropt het nogal. Niemand maakt zich druk, er wordt geroepen en gelachen en uiteindelijk lost de file op. Over het spoor, door een Centro Comercial en dan weer een park in en de bossen in.

Na goed 2,5 uur staan Kitty en ik bij de 1e verzorgingspost. Ruim binnen de tijd. Even drinken, eten, stukje rust en dan weer door, 23 km naar de volgende post. Wel geef ik steeds vaker bij Kitty aan dat ze door moet lopen. Ze loopt een stukje harder dan ik en samen lopen is dan moeilijk. Ik probeer sneller te lopen en zij wacht telkens en dit gaat op de lange duur voor ons beiden niet werken. Ik zeg haar door te lopen en hoewel het samen natuurlijk veel leuker lopen is, verschilt ons tempo teveel. Uiteindelijk geeft Kitty toe en maken we de afspraak om elkaar onder de Eiffeltoren terug te zien. Ze gaat vooruit en ik ga door op mijn eigen tempo.

Nog geen 2 km verder lig ik languit op mijn neus. Geen idee wat er gebeurde, maar ik bekijk het pad opeens van veel te dichtbij. Ik draai me om (te snel), om te gaan zitten en daarbij schiet de kramp in mijn kuit. Meteen staan er een stuk of 5 Fransen om me heen. Ça va? Non merde, het cavaat helemaal niet!! Eén van hen heeft in de gaten dat mijn kuit verkrampt is en duwt voorzichtig mijn tenen omhoog. Voor mijn gevoel duurt het eeuwen, maar uiteindelijk zakt de kramp. Merci beaucoup! De Fransen helpen me overeind en vervolgen hun weg. Ik probeer heel voorzichtig of ik op het been kan staan, strompel even door en als dat lukt zonder echte pijn, dan hobbel ik toch maar verder. Ik heb een afspraak onder de Eiffeltoren en die kuit zal me niet tegenhouden!

Na 45 km is de 2e verzorgingspost. Daar is een mooi kasteeltje voor uitgezocht, enige probleem is dat dit kasteel bovenop een heuvel staat en we eerst een behoorlijk aantal rot trappen op moeten. Pff, dacht dat we die pas bij de Eiffeltoren tegen zouden komen! Deze post heeft alleen water en dat is precies wat ik nu nodig heb, mijn waterzak is totaal leeg. Bijvullen dus en heel even 2 minuten zitten. De zon zakt nu langzaam en het wordt wat kouder. Tijd om mijn windjasje aan te doen, de hoofdlamp te pakken, wat voedselvoorraad van achter naar voren te verplaatsen en dan de rugzak weer om en doorrrrr!

Als ik in het volgende stukje bos gedachtenloos achter een loper aan ga, die van het pad loopt om achter een paar bomen wat privacy te zoeken, besef ik dat ik mijn hoofdlampje ook echt aan moet doen, zodat ik zie waar ik moet lopen ipv achter anderen aan te gaan. Terug het pad op en het bos in. En nu wordt het nog leuker. De linten die overal hangen, hebben een klein stukje reflecterend plastic aan het uiteinde. Overal waar je kijkt wapperen nu lichtjes aan de bomen. Het is net een sprookje in het bos. Het geeft ook weer moed en kracht om door te lopen. Van echt hardlopen is geen sprake meer, maar met doorwandelen bergop, gecombineerd met stukjes hobbelen als het vlak is of bergaf gaat, ga ik er ook wel komen. Ik zit ruim binnen de cut off tijden, dus het gaat goed komen. Ik ga het gewoon halen!

FB_IMG_1489611170507Op 58 km is de volgende post. Even een slok cola en wat zouts naar binnen werken en verder. Vooral niet te lang stilstaan, want ik vertrouw mijn been helemaal niet. Zo lang ik loop heb ik weinig last, maar ik besef wel dat ik niet moet gaan stilstaan en zeker niet gaan zitten. Verder het bos in, dit stuk kan ik me nog goed herinneren van vorig jaar. Er komen nog een paar akelige klimmetjes en daarna wacht de Kilimanjaro de 1 na laatste beklimming naar het laatste rustpunt. Vanaf hier is de Eiffeltoren in al zijn glorie te zien. Ik wil heel even stoppen voor een foto en een appje, maar mijn mobiel is hartstikke dood. Geen foto, geen appje, dus dan maar gewoon doorlopen. Lekker omlaag richting het asfalt van Parijs!

IMG-20170319-WA0026Terwijl ik omlaag loop, denk ik terug aan vorig jaar. Hier stonden Chiel en Janine om ons wat moed in te spreken. Was zo fijn om ze toen hier te zien! Nu staan ze er niet, toch wel jammer. Ik loop door en als ik onderaan de heuvel ben, staan er wat mensen te roepen en aan te moedigen. En wie staan daartussen? Juist! Chiel en Janine! Heerlijk om even 2 bekende gezichten te zien en een aanmoediging te horen, speciaal voor mij. Heel kort stoppen en dan een stukje met z’n 3en verder. De mooie stad Parijs in, vanaf nu verhard verder, over een bruggetje en als ik dan de trap af omlaag naar de Seine loop nemen Chiel en Janine afscheid en ga ik verder voor mijn laatste 10 km. Ik weet nu heel zeker dat ik het ga halen, ruim binnen de limiet. Sjok, sjok, wandel, huppel, kreun, hobbel. Nee, ik was hier niet klaar voor, maar ik ga het wel halen!

Langs de Seine, een brug over, onderlangs, bovenlangs, af en toe ben ik het helemaal kwijt. De Eiffeltoren laat regelmatig zijn licht over mij heen schijnen, maar lijkt niet dichterbij te komen. Kom op kreng, waar ben je? Ik kom er aan!!! Nog een brug, en dan de fietsbrug. Eindelijk! Hier gingen we vorig jaar het parkje in naar de finish en ik verwacht nu ook dat parkje in te moeten. Maar wtf ? We moeten gewoon nog een trap af, langs de Seine, langs het parkje lopen en een gofferdegoffer rottrap op. En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk, daar is hij dan in al zijn glorie: de Eiffeltoren. Het verkeer wordt stil gelegd voor mij, zodat ik kan oversteken. En daar staan Kitty, Chiel en Janine en ze wijzen mij de weg, om de toren heen, richting de poot waar ik nog “even” omhoog mag. Gelukkig staan zij daar, want de wel aanwezige, maar niet meer erg enthousiaste vrijwilliger hangt over het hek heen en denkt: ze zoekt het maar uit! Om de toren heen en daar is de ingang naar de toren, de ingang naar de finish. Ik word staande gehouden, want ik moet wel mijn startnummer laten zien voor ik verder mag en dan krijg ik het toegangskaartje tot de toren. Nog 1 bochtje, 10 treedjes omhoog en daar is de ingang. Mijn rugzak moet af, even door de scanner en dan mag ik beginnen aan het laatste stukje van deze tocht: 360 treden omhoog naar de 1e verdieping, naar de finish.

Ik begin enthousiast, nog even volhouden, door door door, maar na 5 trappen is het enthousiasme weg. Djeezus, hoeveel trappen is 360 treden? Nergens een bord te bekennen over hoe ver ik ben, hoe hoog ik ben, hoe ver ik nog moet. Freaking hell, mijn benen willen niet meer omhoog. Nog een trap, nog een bochtje. Hoe ver nog?? En dan, na weer een trap opeens een rode loper. Ik realiseer het me niet meteen, maar daar ligt dus die verrekte eindstreep, waar ik al 12 uur naar op weg was. OUI!!! Finish, stop en klaar!

Ik krijg mijn medaille, haal mijn finisher-shirt op en plof neer op de eerste de beste stoel. Achteraf de domste zet die ik kon doen, maar het gaan zitten voelde geweldig. Ik zit en een knappe jongen die me daar weg krijgt! Ik krijg cola, maak een praatje in gebrekkig frans met een man naast me en bedenk dan dat ik naar beneden moet, naar Kitty, Chiel en Janine. Ik sta op en zak meteen weer terug. WTF? Mijn rechterbeen heeft nu besloten dat het echt genoeg was. Na de val nog 45 km doorlopen was geen problem, maar nu is het over en uit. Ik kan er niet meer op staan.

Ik strompel naar de dichtstbijzijnde lift en hangende aan een hekwerk daal ik omlaag naar de begane grond. Ik strompel achter de meute aan en beneden laat ik me zakken op een betonblok. Dan pas kom ik er achter dat ik aan de verkeerde kant van de toren zit, omlaag gegaan in een verkeerde poot. Geen vrienden hier, die staan aan de andere kant en ik heb geen mobiel om te bellen. Nou ja, ik zit en ik blijf zitten. Het kan me even niet schelen. Moe, pijn en geen puf om ook maar iets te doen.

IMG-20170319-WA0004En wat ben je dan blij als er bekende gezichten naar je toe komen! Janine gaat met mijn startnummer samen met Kitty onze tassen halen, terwijl Chiel mij afleid met verhalen over hardlopen en andere wedstrijden. Ik ben zo blij op dit moment dat er voor me gezorgd word! Als Kitty en Janine terugkomen, wordt er een fietstaxi geregeld. Want de 1,5 km terug naar het appartement is nu echt niet mogelijk. Als 2 prinsesjes worden Kitty en ik door Parijs gefietst en voor de deur afgezet. Dan nog 4 trappen op, en hoera, dan zit ik eindelijk op mijn eigen bank. Zitten, hangen, warm worden, medaille en shirt goed bekijken, en dan snel douchen en naar bed. Ik heb geslapen als een roosje!

Zondag 19 maart                                                                                                                       

DSC_0072Alles doet pijn. Zitten en liggen kan ik, overeind komen en lopen niet. Maar het kan me niet schelen! Bereikt wat ik wilde bereiken. Ik houd me voor dat de pijn verdwijnt, maar de prestatie blijft! Was het genieten onderweg? Absoluut! Nee, niet de hele 80 km, maar het grootste deel ervan toch echt wel. Ook toen het zwaar werd waren er nog genoeg momenten onderweg die het meer dan de moeite waard maakte. Al die gesprekjes onderweg, al die behulpzame mensen onderweg, het bij vlagen heel mooie gebied, de vloeken in de nacht als we weer een heuvel op moesten, de saamhorigheid en ook die trappen de Eiffeltoren op.

Ja, de spierpijn was het waard, de achillespees (die was uiteindelijk de boosdoener, niet de kuit) herstelt iedere dag een beetje meer en zal geen echte problemen geven. Een paar weken rust stond toch al op mijn agenda, dus ik kan er ook niet echt mee zitten. Van tevoren en ook vlak na die 80km zei ik keihard: nooit meer! Ik werd toen uitgelachen door een aantal mensen, en hoe harder ik ontkende ooit nog zo’n pokke afstand te gaan lopen, hoe harder die mensen lachten. Jullie zullen vast wel blij zijn te weten dat jullie gelijk gaan krijgen. Nee, niet in de komende maanden, maar voor volgend jaar worden alweer langzaam wat nieuwe plannen gesmeed 🙂

Eco

 

 

 

 

Geplaatst in EcoTraildeParis, Ultra | 10 reacties

Ecotrail de Paris 2017

 

eco-trail-parisBijna een jaar geleden stonden Kitty en ik onderaan de Eiffeltoren. Tevreden over onze 50km, die eindigde naast die toren. En vol verlangen kijkende naar die bikkels die mochten finishen op de 1e etage. We zeiden niet veel tegen elkaar, veel te moe, maar we wisten beiden wat we wilden. Ook daarboven finishen!

Toen leek 18 maart 2017 nog zover weg. Tijd zat om te trainen, tijd zat om mezelf klaar te stomen voor een 80km loop. Tijd zat om mijn lijf en vooral mijn kop voor te bereiden op 80 km lopen. Maar tijd vliegt. Heel snel. Te snel. En dan is dat jaar aftellen nog maar een paar dagen aftellen. Nog maar 2 weken voor we vertrekken, nog maar 16 dagen voor we starten. Nog maar 17 dagen en we weten hoe dit avontuur is geeindigd.

parcoursIk maakte een mooi plan. Een schema, hoe ik naar deze 80 km toe wilde trainen. Op papier zag het er top uit. Maar zoals wel vaker, bleek dat theorie en praktijk niet geheel op elkaar aansloten. Het werd een voorbereiding met hindernissen. Mijn mooie schema werd wel 10x omgegooid, niet uit eigen keuze, maar door de omstandigheden. Het werd een voorbereiding die ik graag anders had gezien, maar het loopt zoals het loopt en het gaat zoals het gaat.

De kilometers zijn gemaakt  en de taperperiode is aangebroken. Ik zal het moeten doen met deze voorbereiding. Het enige waar ik nu nog iets invloed op heb is uitgerust, fit en gezond aan de start staan. En dan de knop omzetten, de gedachten op finishen bovenop die Eiffeltoren en GAAN!!

hqdefault

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Openbaring

Na de operatie word ik door de broeder terug gebracht naar de wachtkamer. Alles is wazig, ik ben wat wiebelig, mijn hoofd heeft moeite met aanpassen. Ik krijg koffie en kijk wat rond, zie vlekken, vormen, mist. Ik zie niet veel, want rechts heb ik geen contactlens in en die bril past niet meer door het charmante kapje voor mijn linkeroog.

Maar als ik mijn rechteroog dicht doe, nieuwsgierig over wat links nu doet, krijg ik de schrik van mijn leven. IK KAN ZIEN! Wazig, een grote mist, maar ik kan onderdelen zien door die mist heen. Ik kijk uit het raam en zie de lucht. Die is blauw. Felblauw. Doet zelfs pijn aan dat oog. Ik kijk wat lager. Een muur. Ik zie de afzonderlijke bakstenen door de mist heen. Er staan letters op de muur. ELKERLIEK. Ik kan de letters lezen. Ik kan scherpstellen, letter voor letter, door de waas heen. De operatie is nog geen 10 minuten geleden afgerond, en het oog is troebel en mistig door alle medicatie erin en door het plastic kapje ervoor. Maar ik kan zien!

De rest van de dag zit ik op de bank en doe ik weinig. Beetje netflixen, beetje tijdschriften doorbladeren. Beetje boel niks. Rust. Rust. En nog meer rust. Saai, maar nodig. Telkens test ik weer dat linkeroog. Wat zie ik, wordt het al beter, zie ik al meer?

’s Avonds kijk ik tv. En ik kan gewoon de ondertiteling lezen met links. Iets wat ik al heel lang niet meer kon met contactlens in. Het is werkelijk ongelooflijk.

Ik ga op tijd naar bed. Want hoe eerder ik ga slapen, hoe eerder het morgen is. En ik ben zo ongelooflijk benieuwd wat ik morgenochtend kan zien!

De wekker om 7 uur, want ik moet op die tijd druppelen. Ogen open. En ik zie. Ik zie onze slaapkamer. De kasten, de afzonderlijke boeken in de kast. De bladeren van de plant op het dressoir. Ik zie dat de deur een deurklink heeft. Ik kijk rond. Ik zie. Het lijkt wel een wonder! Niet de wazige mist waarin ik normaal wakker word, maar duidelijk zicht bij het ogen open doen.

En als ik uit het raam kijk, zie ik de schoorsteen van Dommelsch, scherp afgetekend tegen de blauwe lucht. Ik zie voor het eerst dat er 2 antennes bovenop de schoorsteen staan. En dat terwijl die schoorsteen al jaren een baken is om naartoe te lopen na mijn trainingen. Nooit gezien dat er nog iets bovenop zat.

Dan controle bij de oogarts. Ik ben gewaarschuwd dat ik 3 dagen niet mag autorijden. Verzekeringstechnisch. Maar ik had makkelijk kunnen rijden. Ik zie nu meer, veel meer, dan ik de afgelopen maanden zag. Het voordeel van me laten rijden is dat ik nu rustig om me heen kan kijken. Dingen ontdekken. Ik zie blauwe lucht tussen de afzonderlijke takken aan de bomen doorschijnen. Ik kan kentekens lezen. Ik kan de borden langs de snelweg lezen. Telkens valt me weer wat nieuws op, dat ik nu opeens kan zien.

De oogarts ziet al aan mij dat ik blij ben, tevreden ben. Hij is degene die mij 2 weken geleden vertrouwen gaf in de operatie, die ervoor zorgde dat ik zo snel geholpen werd. Ik ben deze man zo dankbaar dat hij ervoor zorgde dat ik met alle vertouwen de operatie in ging. Hij controleert mijn oog, kijkt nog eens goed naar mijn netvlies. Want door mijn hoge minsterkte, heb ik wel iets meer risico op netvliesloslating. En dat moet ik zien te voorkomen. Maar 24 uur na de operatie ziet het er goed uit. Ik ben nog niet uit die gevarenzone, maar so far so good!

De arts benadrukt dat ik echt rust moet nemen. Werken mag volgende week weer, geen probleem. Niet bukken, door je knieen zakken, niet tillen, geen stoffige ruimtes. En 3 weken niet hardlopen. Hij ziet dat ik schrik van dat 3 weken. Nou, als alles goed blijft gaan, dan mag je over 2 weken op bospaden lopen, met goed dempende schoenen. Ik slik een opmerking in over vffjes. Als het moet doe ik zelfs Hoka’s aan met 10 cm demping, als ik maar mag lopen. Mag het echt? Over 2 weken, in het bos? Ja, dat mag. Ik kijk mijn man aan: jij hoort het ook he? Ja, hij heeft het ook gehoord. Twee weken dus! Oke, dat is nog maar 13 dagen. Dat kan ik.

En ach, weet je. Die 2 weken, en zonodig 3 weken, kom ik echt wel door. Ik weet waarvoor het is. Het worden weken vol ontdekkingen van wat ik allemaal kan zien. Ik wist dat ik slecht zag, maar ik dacht altijd dat het wel meeviel. Kon me goed redden. Maar wat is dit nu al een verschil! Pas over 5 weken is de laatste controle, dan pas kan de sterkte van het oog bepaald worden. Tot die tijd kan het zelfs nog beter worden.

Ik ben nu al nieuwsgierig hoe het straks zal zijn als ook mijn rechteroog gedaan is. Eind maart/begin april is de planning. Wat zal ik een stralende zomer tegemoet gaan!

Geplaatst in Staar op jonge leeftijd, Staaroperatie | 5 reacties