Nog ever kort over de halve van Haarlem die geen halve werd

Vorig jaar liep ik namens Vitaminestore Eindhoven de halve van Haarlem. Top geregeld, mooie dag, prettig gezelschap. Dus was het niet zo raar dat ik dit jaar best wel weer naar Haarlem wilde. En met Bas, Brigitte, Kitty, Jan, Janine en Toine, was er een heel erg prettig gezelschap om een mooie zondag in Haarlem door te brengen!

Met de gedachte: “na de 4daagse pik ik de trainingen weer op en loop ik die halve gewoon wel even” schreef ik me in. Maar ja….. het trainen wil niet echt zo vlotten zoals ik had gedacht. En ik zag 24 september steeds dichterbij komen, terwijl ik amper 5-8 km per training liep. Om dan 21km op het tandvlees te lopen…… Uitlopen zou best lukken, maar wat mij betreft moet hardlopen vooral om het leuk gaan, afzien op z’n tijd mag best, maar hier had ik geen zin in. Dus met fikse tegenzin een mailtje naar de Vitaminstore gestuurd en opeens deed ik niet meer mee in het bedrijventeam van de halve marathon, maar van de 5 km. Het was ff slikken, niet meedoen aan het hoofdnummer, maar aan een baby-afstand, het koste wat moeite in mijn hoofd.

Maar uiteindelijk had ik toch een fijn weekend in Haarlem. Samen met man een hotelkamertje in het centrum, wat shoppen, drankjes met Bas en Brigitte op de markt en eten op het strand met Kitty en Jan. En zondag ontvangen worden als VIP’s bij de Philharmony, goed verzorgd door de Vitaminestore, even een klein half uurtje lopen, de groep wel echte hardlopers uitgeleide doen voor hun 21 km, nog wat shoppen, bitterballen in de Philharmony, terug naar de finish en iedereen weer binnen zien komen. Daarna met z’n allen eten en helaas weer naar huis.

Tevreden over afstand en tijd? Nee, absoluut niet! Had ik een prima weekend? Ja, dat dan weer wel. Maarre…. er moet echt wel snel iets gebeuren aan die conditie. Want dat ik geen plezier heb aan het lopen van 5 km, dat staat als een paal boven water!

 

Advertenties
Geplaatst in Halve van Haarlem | Een reactie plaatsen

GO SSwimm! (Goudse Singels Swimmm)

Sommige relaties zijn erg prettig, maar mijn relatie met Huub is er niet echt eentje met warme gevoelens van mijn kant. Hij zorgt wel voor warmte, maar belemmert mij behoorlijk in mijn vrijheid. En ik twijfelde dan ook met grote TWIJFEL of ik hem wel wilde meenemen naar Gouda. Maar nadat ik hier en daar eens gepolst had bij wat meer ervaren zwemmers, die allemaal zeiden: “natuurlijk met Huub naar Gouda, tis koud!” besloot ik hem dan toch maar mee te nemen. Maar stiekum had ik steeds in mijn hoofd om het zonder hem te doen.

Na 1,5 uur rijden (ja… ik weet het, achterlijk voor 1 km zwemmen!) komen man en ik aan bij de Kleischuur in Gouda. De auto parkeren is geen probleem en aangezien we te vroeg zijn kunnen we met een kop koffie wachten op Ankie die ook zo idioot is om voor die ene kilometer naar Gouda te rijden. We zitten lekker achter de schuifpui in de zon en ik verkondig net aan mijn man dat ik gewoon lekker zonder Huub ga zwemmen als de zwemmers van de 3km langs komen zwemmen. Zo goed als allemaal in wetsuit. Ai… daar gaat mijn stoere uitspraak. Misschien beter toch met…??

Om kwart over 2 haal ik mijn startbadmuts op bij de organisatie en spreek ik een paar net gefiniste zwemmers. Is wetsuit nodig? JA! Zeggen ze. Ow…. Mijn vertrouwen wankelt. Toch maar samen met Huub het water in? Ankie twijfelt totaal niet, die zwemt sowieso in wetsuit. Ik besluit te luisteren naar de meer ervaren zwemmers en me in mijn wetsuit te hijsen. Ik krijg het al warm met aankleden, pfff, zo’n pak is niet echt gemaakt om makkelijk aan te krijgen en prettig te bewegen, maar ja, warmte in het water is wel wat waard. Ik ga deze klus klaren met Huub!

Op de kant, voor de start, zie ik opeens Jan en Kitty staan blauwbekken. Ik dacht dat ze niet mee zouden zwemmen, dus ik ben redelijk verrast. Die had ik niet verwacht. Zij hebben de 3km gezwommen en zijn al klaar. Vooral Kitty heeft het erg koud en ik bedenk me dat ik toch wel slim ben om hier in mijn wetsuit te staan. Zeker toen Jan nog wat trok en duwde aan mijn rubbere pak en het leek alsof het prettiger zat, wist ik dat het goed was zo. Huub en ik, wie weet wordt het nog wat!

21430102_1664393933606006_7847081846447744417_n

Samen met Ankie, zenuwachtig voor de start

Tijd voor de start. Samen met Ankie luisteren naar de briefing, rechts zwemmen, naar de sluis, om een boot heen en terug naar de finish, met 2 handen aantikken en dan via trapje weer uit het water. Klinkt simpel genoeg. Eén voor één worden alle zwemmers opgeroepen om het water in te gaan. Nummertje 29 klimt wat voorzichting in de singel, toch best wel fris, maar goed te doen. Beetje dobberen in het water, kop ff onder water, ach, valt best mee. Toch wel fijn dat ik Huub aan heb. Een vrouw in badpak naast me had het erg koud. Ze klappertande. Ik ben blij met Huub. Goede beslissing, want ik heb het totaal niet koud.

 

21433244_1664393893606010_149525237557285929_nNa zo’n 5 minuten mogen we starten. Yes, mijn eerste zwem”wedstrijd” gaat nu echt beginnen! Beetje uitkijken waar ik zwem. Ik doe een poging tot borstcrawl, 3 slagen en ik zwem tegen mijn buurvrouw op. Of zij tegen mij. Sorry. Verder. Paar slagen schoolslag, ff kijken waar ik naartoe ga, hoe het gaat. Pff, warm. Borstcrawl. Groene soep om me heen. Het water is helemaal niet koud. Ik kan alleen mijn schouders niet goed draaien. Warm krijg ik het ervan. Nu al. Waarom is die kraag zo hoog? Hoe kan een mens zo ademhalen? Even rustig worden Es. Schoolslag. My god, wat is het warm! Ik wil m’n pak uit. Blik op mijn horloge. Pas 70m gezwommen. Djeez, moet ik nog meer dan 900m in dit pak? Ik zie mijn man langs de kant lopen. Oeps, ff een fatsoenlijke borstcrawl voor de foto’s. Nog warmer. Pak MOET uit! Ik kijk op. Geen man meer. Achter me loopt hij terug. Wat? Nee! Kom hier, ik wil op de kant gehezen worden en zonder Huub verder! Maar ik moet door. Nog 850m. Ow help, hoe gaat me dat lukken? Borstcrawl, niet letten op die **tmouwen, gewoon bewegen. Lukt niet. Schoolslag. Dan kom ik ook vooruit, alleen niet zoals ik wil. Echt, Huub kan de klere krijgen, onze relatie is bij deze over en voorbij! Nooit meer! Maar de komende 790m zal ik het met hem moeten doen.

Een vrijwilliger op een sub: “alles goed?” Ik grimas “ja, alles goed”. En denk: Nondeju, nee, helemaal niet alles goed. Warm! Ik wil mijn pak uit. Zal ik vragen of ze me vanaf de sub kan helpen? Maar nee, dat gaat toch niet lukken. Doorgaan dus. Schoolslag dan maar en tot rust komen. Onrust in mijn kop helpt niet, dus gewoon door gaan. Tot waar moet ik zwemmen? Ik zie aan de linkerkant de 1e zwemmer terug komen. Zo ver kan het dus niet meer zijn. Djeez, wat een eind! Nog nooit eerder zwom ik 1 km achter elkaar, zonder na elke 25m even te kunnen stoppen. Of even te kunnen staan. Geen idee hoe diep het hier is. Zou ik kunnen staan? Ik probeer het maar niet. Hoever nog? Hoe ver is 500m? Waarom doe ik dit? Mopperdemopper! Achterlijk gedoe, wie wil er nou zwemmen in zo’n singel met Huub?

En dan komt de skippybal in zicht, en de boot waar we achter langs moeten zwemmen. Een duiker in het water vraagt hoe het gaat. En ik realiseer me dat het best goed gaat. Ik krijg een soort ritme te pakken. Om de boot heen en terug naar de finish. Beetje om me heen kijken. Wat een mooie lokatie om te wonen, sommige huizen staan echt pal aan het water. Wat moet dat schitterend zijn om in te wonen. Aan de linkerkant zie ik 2 deuren. Op de ene staat IN op de de ander TIU. Tiu…?? Het duurt even, maar het kwartje valt dan toch. Paar slagen borstcrawl weer proberen Es, daar kwam je voor. Opkijken en zien dat ik bijna tegen een boot aan bots. Grinnik. Dat zal me in het zwembad niet vaak gebeuren. Nog eens proberen, nu beetje rechts aanhouden en beetje meer roteren proberen, misschien lukt het dan wel met mijn schouders. Pff, nee dus, djeez, kl*tepak! Schoolslag. Dan zie ik ook veel meer. Wel zo leuk!

21433276_1664393963606003_1792203152533115538_nHet gaat best lekker. Nu ik eraan toegeef dat het niks meer wordt en lekker om me heen kijk, krijg ik er gewoon plezier in. Het is echt leuk om hier in het water te dobberen. Mooie gebouwen, de boten langs de kant. Het is hier best prettig zwemmen. Hee, is daar de brug alweer? Nu al? Daar gingen we op de heenweg ook onderdoor. Teken dat we er al bijna zijn. Even een paar slagen op mijn rug om de onderkant te bekijken. Mijn enige kans om die eens te zien. Hmm… niet veel aan te zien. Terugdraaien. Vooruit weer. En daar is de boei die het begin van het start/finishvak aangeeft. Ben ik al zover? Sjit, het begint nu net pas leuk te worden. Publiek langs de kant. Ow.. toch nog even laten zien dat ik echt wel borstcrawl kan. Paar slagen, kijken waar ik ben, weer een paar slagen, kijken waar het finishbord is, ah, beetje rechts aanhouden. En dan ben ik er. Met 2 handen (zoals ons gezegd was!) tik ik het bord aan. Ik krijg meteen te horen: “goed gedaan, netjes binnen het half uur”. Hee, denk ik dat was het plan vooraf. Niet verzuipen was uiteraard mijn 1e doel, binnen half uur het 2e. Mooi, toch nog min of meer gelukt! Nog een paar meter verder word ik via het trappetje uit het water geholpen. Mijn eerste opmerking is: “snel pak uit, veels te warm”. Een vrijwilliger kijkt me verbaasd aan: “warm? dat heb ik nog niemand horen zeggen!”. Nou echt, ik kan niet wachten om afscheid te nemen van Huub. Eigenlijk wil ik zonder Huub nog wel een stukje zwemmen. Zal ik vragen of ik nog een keer mag?

21462714_1664394023605997_5659295927903586563_n

Al met al ging het niet echt soepel en niet  zoals ik had gehoopt. Want 30 min over die km is eigenlijk best wel veels te lang. Met een borstcrawl had ik dat dus echt wel een paar minuten sneller gekunt. Maar ja. Het was weer een leermomentje. Huub krijgt een schop onder zijn kont. Da’s niet meer mijn maatje in het water. Voor volgend jaar wil ik graag een wetsuit zonder mouwen. Want als je je schouders niet kunt draaien, dan lukt die borstcrawl dus echt voor gene ene meter!

Geplaatst in GoSwimm, Gouda, Zwemmen | Een reactie plaatsen

Het 6e rondje eilanden

IMG-20170729-WA0015Het is 15.40 op zaterdagmiddag. Ik sta met nog een aantal anderen in de motregen op een ponton langs Eiland 1 in de Vinkeveense Plassen. Ik vraag me af wat ik daar eigenlijk doe. Waarom ik zo nodig daar wilde staan. Mijn starttijd is 15.41 en ik heb nog 1 minuut om me te bedenken. Maar eigenlijk wil ik dat niet. Bovendien staan Paula en Camiel in een startgroep achter me en die zullen me niet zomaar laten gaan. Niet na alle moeite die het ze gekost heeft, om mij zover te krijgen om toch te gaan starten 😉 Want toen ik vanmorgen de golven zag en de wind voelde, besloot ik niet te gaan starten. Maar toch sta ik nu hier. Nog 30 seconden…..

De speaker vertelt van alles. Ik hoor dat hij wat zegt, maar niet wat. Waarschijnlijk namen of nummers van de groep die nu aan de beurt is om het water in te gaan. Ik hoor het niet echt. Kijk om me heen en zie nummer 227 vlak naast me staan. Ik ben 229. Een startsein en 227 springt in het water. Ik bedenk me dat dit dus mijn startgroep moet zijn en dat ik nu dus ook moet. Terug is niet meer mogelijk, alleen vooruit, het water in.

Ik spring. Koud. Nat. Diep. Omhoog, kop boven water. Jemig, wat is dat water koud! Maar 1 oplossing: zwemmen en warm worden. Iets met ik worstel en blijf boven ofzo. Zwemmen en snel, want de volgende groep gaat zo springen en liefst niet bovenop mij. Weg van de ponton dus. Richting de brug. De eerste afstand is de langste (400m) en als ik dat kan, kan ik alles! Hoop ik. Houd ik mezelf voor. Onder de brug door, richting Eiland 2, het redelijk rustige water wordt minder rustig in de doorgang tussen de eilanden. Met mijn beperkte ervaring in open water (pas 3x eerder) is dit totaal nieuw. Borstcrawl wordt het vandaag niet, ik ben blij met de extra aandacht die zwemmeester Bart ook aan schoolslag besteed. Want geen haar op mijn natte kop die eraan denkt mijn hoofd onder water te steken!

Golven, windkracht 4 en ingehaald worden door andere zwemmers….. Water in mijn mond, rustig blijven, uitspugen en blijven bewegen. Eiland 2 komt in zicht, ik zie mensen langs de kant in het water lopen. Dus het is ondiep hier. Een geruststellend idee. Ik kan staan als het nodig is, maar blijf gewoon zwemmen. Ondertussen heb ik het niet meer koud, maar ril al bij de gedachte dat ik zo het water uit moet en dus zeiknat over Eiland 2 moet lopen. Rechtop komen, water uit, strandje over en hardlopen over het gras, langs de linten over eiland 2, richting de volgende plons. En het is gek genoeg helemaal niet koud. Weer een zorg die ik af kan strepen.

Ik wist dat de golfslag tussen Eiland 2 en 3 en daarna tussen Eiland 3 en 4 het ergst zou zijn. Gelukkig kan ik al vanaf de kant zien waar ik er weer uit mag, zo’n 150m zal het beide keren zijn. Maar djeeeez wat een golven. Op hoop van zegen plons ik er weer in. Tegen de golven in valt nog niet mee. Gelukkig liggen er wat reddingsbootjes in het water langs ons. Ik registreer ze en hoop ze niet nodig te hebben. En echt diep zal het ook niet zijn, dus gewoon rustig blijven en doorgaan. Hoe sneller ik zwem, hoe eerder ik er weer uit mag. Trapje op en rennen over Eiland 3.

En als ik dan ook van Eiland 3 naar Eiland 4 gezwommen heb, weet ik dat het ergste met de golven achter de rug is. Vanaf nu draait de wind en de golven worden dus minder. Bovendien zijn de afstandjes tussen de eilanden nu niet groot meer, soms zelfs maar 50 meter. Eiland na eiland verslint ik, het aftellen is begonnen. En dan opeens loop ik op Eiland 12 en weet ik dat ik nog maar 1x 50 meter hoef te zwemmen, nog maar 1x eruit hoef te klimmen en nog maar 1x een stukje hoef hard te lopen. Ik ga het gewoon halen!

Mijn laatste plons in het water. Gerard en Paula zie ik aan de overkant staan. Camiel staat bij het trapje om me eruit te hijsen en dan ga ik het laatste stukje lopen, richting de finishboog. Yeah man! Ik kan gewoon zwemmen en lopen en lopen en zwemmen. Zelfs met dit rotweer, zelfs met die golven. Finish over, horloge uit, en de verdiende handdoek om me heen slaan.

IMG_20170729_195837_251

Ik zag er behoorlijk tegenop. Wilde zelfs niet meedoen. Bang voor de golven, bang om ergens op een eilandje te blijven steken en niet meer verder te durven. Of nog erger, eruit gevist moeten worden door een reddingsboot. Allemaal spoken in mijn hoofd, want het ging gewoon goed, zonder problemen. Het water in de Vinkeveense plassen heb ik regelmatig geproefd, maar de zwemlessen hebben me wel de ervaring opgeleverd om rustig te blijven en niet in paniek te raken voor wat water. Blij dat ik het toch gedaan heb.

En reden genoeg om verder te gaan met de zwemlessen. Want dit was toch wel erg leuk.

Weer een √

Geplaatst in Het 6e rondje Eilanden | 2 reacties

4daagse Nijmegen 2017

Een bucketlist-dingetje was het, het lopen van de 4daagse in Nijmegen. Eén die er al best lang op stond, maar de uitvoering liet nogal op zich wachten. Tot dit jaar. Na een fles rosé, kreeg ik 2 vriendinnen zo gek om zich samen met mij in te schrijven. Eén werd helaas niet ingeloot, maar Lisette en ikzelf wel.

IMG-20170717-WA0017IMG-20170717-WA0016Op maandag 16 juli melden we ons bij het startburo op de Wedren. We krijgen onze gele polsbandjes aangemeten die we de hele week om moeten houden en ook de startkaart voor de volgende dag uitgereikt. Nog geen idee wat ons te wachten staat. Ja, wandelen met heel veel mensen om ons heen, maar hoe het is om 4 dagen achter elkaar 40 km te wandelen…… Geen idee, maar we zullen er nu snel achter komen. We kijken rond op de wedren, kopen een t-shirt, beslissen nog even geen souvenir te kopen (eerst uitlopen!) en gaan daarna op tijd eten om vroeg naar bed te kunnen. Wat mij betreft, ik ben er klaar voor, kom maar op met die 4daagse!

Ik lig ’s avonds om half 9 op bed. In het studentenhuis van mijn oudste dochter. Half 9…. klaarwakker natuurlijk. Ik moet slapen, maar lig te draaien en de woelen, val in slaap, schrik weer wakker. Ach ik herken het van de laatste nacht voor een hardloopwedstrijd en kan  me er niet echt druk om maken. Dit hoort erbij.

Dinsdag gaat de wekker om 4!!! uur. Meteen ook krijg ik een appje van Lisette: wakker? Ja, ik ben wakker. Valt niet tegen hè  🙂 Om 4.45 uur is Lisette bij mij, zij logeert in het studentenhuis van haar zoon en zet de fiets hier neer, zodat we samen naar de Wedren kunnen. Dwars door de stad lopen we en het is er nog altijd gezellig druk. Veel nachtbrakers zijn nog op pad, ze komen van de diverse 4daagse feesten vandaan. Succeswensen vliegen ons om de oren.

Maar dat is nog niks vergeleken bij de wedren. Niet alleen wandelaars verzamelen zich daar, maar ook publiek. Iets waar ik van tevoren niet aan gedacht had. Wie gaat er nou om 5 uur ’s morgens een stel wandelaars uitzwaaien? Nou, laat dat maar aan de studenten over! Ongelooflijk, succeswensen, high5’s, opmerkingen, zij zijn klaarwakker en maken er een feestje van voor ons.

In de rij bij de startpoorten. Even een kort toespraakje en dan het startsein. Eén voor één worden alle armbanden gescand. En na een kwartiertje wachten kunnen we op pad voor onze 1e dag. Meteen is het druk, ik weet nu dus ook meteen wat bedoelt wordt met: eigen tempo lopen is niet mogelijk. We slingeren ons wat door de mensenmassa heen, maar dat schiet ook niet op en kost allleen energie. We passen ons aan en lopen achter de meute aan. De stad uit, de brug over en de dijk op. En hier staat al publiek. Werkelijk, dat had ik dus niet verwacht! Niet om deze tijd. Maar in de loop van de dag wordt dat alleen nog maar meer. Publiek, rijen dik, kinderen en volwassenen die snoep, appels, tomaten, watermeloen, zoute stengels, en van alles en nog wat uitdelen. Kraampjes langs de weg die van alles verkopen. We hadden eigenlijk niks mee hoeven nemen, alles is te krijg en te koop langs de route.

DSC_0826De eerste dag is alles nieuw en kijken we onze ogen uit. Wat een mensen, wat een publiek, wat een feest. Telkens als we er wat doorheen zitten, is er wel weer iets waardoor we opgezweept worden. De carnavalskrakers vliegen ons om de oren YMCA – ich bin wie du- leef- werkelijk, alle muziek waar ik niet van hou komt langs. En vind ik nog leuk ook. En telkens als een dj vraagt: waar zijn die handjes? Dan vliegen mijn armen de lucht in: daar zijn die handjes! Het lijkt wel een pavlov reactie. De eerste dag gaat redelijk snel voorbij, al ben ik heel blij als we het Faberplein opdraaien en ik even naar oudste dochter kan zwaaien – daar ben ik weer – en dan het laatste stukje naar de Wedren. Armband laten scannen, startkaart met de controle-knipjes inleveren, nieuwe startkaart ontvangen en dan even zitten, bijkomen en vervolgens terug naar het studentenhuis.

DSC_0805Woensdag is het snikheet. We hebben ons voorgenomen om lekker rustig te lopen, te koelen met natte zakdoeken in onze nek, veel te drinken en elkaar in de gaten te houden. En ondanks de warmte is het vandaag ook weer overal druk langs het parcours. Werkelijk, dit had ik nooit kunnen bedenken, al die mensen die er een feest van maken langs de kant, zodat wij kunnen wandelen. De warmte valt ons nogal mee, er staat een lekker windje, er is water genoeg langs de kant en ook deze dag lopen we redelijk makkelijk uit. Dag 2 zit erop, we zijn alweer halverwege.

DSC_0811Donderdag word ik wakker van het onweer. Het is nog geen 4 uur en de regen slaat tegen de ramen. Ai…. dat belooft wat voor vandaag. Lisette en ik appen wat heen en weer. We mogen vandaag weer vroeg starten, maar gaan we dat ook doen? Wachten we tot het droog is? Nou, volgens de weerappjes heeft dat laatste geen zin en dus besluiten we maar om gewoon te gaan. Niet piepen en mauwen, wandelen! En dus lopen we tegen 5 uur de Wedren op en is het tijdens de start gewoon droog. De eerste 12 km lopen we lekker door, het miezert een beetje maar over het algemeen valt het nogal mee. Totdat we een korte pauze inlassen en we nog maar nauwelijks op een bankje zitten en het begint te plenzen! We kijken elkaar even aan, trekken de ponchos uit de tas, hullen ons in plastic en lopen door. Pauzeren op een bankje in de stromende regen is niks.

De regen stopt weer na een paar kilometer. We lopen op een lange, lange weg met hier en daar een boerderij. Ergens langs die weg staan een paar vrouwen onder een partytent ons aan te moedigen. En onder die partytent staan een aantal lege stoelen….. We kijken elkaar even aan en vragen dan aan de dames of we even mogen zitten. Natuurlijk mag dat. Heerlijk om even pauze te nemen. En we hebben geluk: het begint weer te plenzen! Wij zitten droog onder de partytent en besluiten te blijven zitten! Knappe jongen die ons uit deze stoelen krijgt!

Er komt een meisje bij ons zitten, een bekende van de dames. Ze is nat, moe en heeft er geen zin meer in. Haar loopmaatje is de dag ervoor afgehakt en zij wil nu stoppen. De dames ontfermen zich over haar, ze zit er helemaal doorheen. Lisette en ik kijken elkaar even aan en zonder woorden nemen we een besluit: wil je met ons meelopen? We laten haar even lekker zitten (vinden we zelf ook niet erg) en gaan dan met z’n 3en op pad. De eerste kilometers besteden we aan elkaar leren kennen. Even verdwijnt de moeheid en we lopen weer een aantal kilometers door.

De 7heuvelenweg is helemaal een feest. Ik kijk mijn ogen uit! Werkelijk, ongelooflijk! Ik ken deze weg van mijn 2 deelnames aan de 7heuvelenloop, ooit, lang geleden, maar wat ik nu meemaak……. Langs de hele weg staan campers. Die staan er blijkbaar al een aantal dagen, want ze willen allemaal het beste plekje hebben. Langs een weg waar niks te doen is, je camper parkeren om op die ene dag een lange stoet lopers langs te zien komen. Echt, het is niet te geloven. Overal aanmoedigingen, snoep, koek, komkommers, van alles wordt er uitgedeeld. Het is alsof we een hele bijzondere prestatie neerzetten en zij staan er om ons te ondersteunen. Ik vind het onbegrijpelijk, maar geweldig!

Dag 3 lopen we ook zonder problemen uit. Ja, we zijn moe, maar dat mag. Nog maar 1 dag. We vragen Laura of ze ook de laatste dag met ons mee wil lopen en zo komt het dat we op vrijdag met z’n 3en starten. Al moeten we kruipen, deze dag gaan we volbrengen!

DSC_0834Tot 20 km is het redelijk rustig, maar dan begint het. Dorpje na dorpje loopt uit om ons te zien en er een feest van te maken. Het is nog drukker dan de afgelopen dagen. En dan draaien we de Via Gladiola op. Volgens de verhalen moet dit echt helemaal fantastisch zijn.

De Via Gladiola is zo’n 8 km lang. En hoe verder je erop loopt, hoe drukker het wordt. Langs de kant, maar ook op het parcours. Zo druk, dat je niet meer fatsoenlijk kunt lopen. Het tempo zakt terug van net geen 5km per uur, naar onder de 4 km. Dit is niet meer wandelen, dit is sjokken. Wandelaars schieten van links naar rechts voor mijn voeten om bij bekenden langs de kant te komen. Er staan kinderen midden op de weg voor een high5, fanfarekorpsen lopen opeens op de weg en die gaan niet echt snel. Het stropt aan alle kanten. Ik ben moe. Ik denk aan de Malpie, aan niemand die voor mijn voeten loopt, aan het bos dat voor mij alleen is. Ik heb er genoeg van. Tot dan vond ik al die aandacht, al dat publiek leuk. Nu niet meer. Ik wil alleen maar finishen en klaar zijn. Wat voor veel wandelaars het hoogtepunt van de 4daagse is, is voor mij een afknapper. Ik weet dat dit erbij hoort, maar ik zou het graag omzeilen, erlangs lopen, niet in deze drukte lopen.

DSC_0855We sjokken door. Want er is maar 1 weg naar de finish. Over die Via Gladiola. Langzaam maar zeker komt het einde in zicht. De lange lange Sint Annastraat door, het Keizer Karelplein over en dan eindelijk, eindelijk de Wedren op. Yes! We hebben het gehaald.  Voor de laatste keer wordt onze armband gescand. Met z’n 3en lopen we naar het kraampje waar we voor het laatst onze startkaart inleveren en er vandaag geen nieuwe startkaart voor terugkrijgen, maar een medaille. Onze eerste 4daagse medaille! Trots op onszelf en elkaar laten we ons ergens op de stoep zakken. Eerst even bijkomen, medaille bewonderen, elkaar feliciteren en vooral even uit de drukte. We hebben het gedaan, in 4 dagen tijd ruim 160 km afgelegd. Zonder pijntjes en zonder blaren. Ja, moe zijn we, maar dat mag.

We nemen afscheid van Laura en gaan naar het Faberplein, waar onze gezinnen op ons wachten. De medaille laten zien, wat drinken en daarna snel zitten om wat te eten, want staan aan de bar is even niet aan ons besteed. Heerljk gevoel, dat moe zijn en weten dat het doel bereikt is. En morgen niet achterlijk vroeg op vind ik ook helemaal geweldig!

Een week in Nijmegen, zo lang naar uitgekeken, zo snel voorbij. Een mooie week, één die ik niet had willen missen. Of ik de 4daagse nog eens ga lopen? Ik zal niet keihard nooit zeggen, maar de 4daagsekoorts heeft me niet te pakken gekregen. Het was mooi om mee te maken, blij dat ik het gedaan heb! Fijn dat Lisette die kilometers met me mee wilde lopen, zonder haar had ik dit nooit gedaan!

Nijmeegse 4daagse √

 

 

Geplaatst in 4daagse, 4daagse Nijmegen, Nijmegen | 1 reactie

Wandelen

 

Walk_of_the_World_logo_liggendStil.

Heel stil is het op hardloop gebied.

Dat komt omdat ik …… wandel de afgelopen maanden. Ik wandel en train daarmee voor de 4daagse in Nijmegen. Daarna is deze bevlieging, deze 1-malige dwaling voorbij. Begrijp me niet verkeerd, ik verheug me heel erg op het lopen van de 4daagse. En het is gezellig om samen te trainen/wandelen met vriendin L, met wie ik die 4daagse ga lopen. Je kunt de hele weg beppen en ouwehoeren. En tussendoor lunchen, of een drankje op een terras, vind ik zeker de voordelen boven hardlopen. Maar jemig, wat gaat er een tijd in zitten! 20 km wandelen en je bent gauw 3,5 uur onderweg. Om nog maar niet te spreken over de tijd die 30 km kost. En dan wandelen we niet eens langzaam, maar toch…… En dat niet alleen, om mijn benen te sparen, durf ik dan niet ook nog eens 15-20 km te gaan hardlopen. Dus blijft het bij rondjes om de kerk. Tsja, dat blessurespook en het doseren zit er nog altijd ingebakken.

Ik verheug me op de 4daagse. Ik kijk er heel erg naar uit om te ontdekken of ik dat kan. Of ik 4 dagen achter elkaar 40 km kan wandelen. Lang lopen kan ik wel, maar kan ik het ook 4 dagen achter elkaar? En kan ik 4 dagen zo vroeg opstaan is in mijn geval een nog grote vraag….. De 1e dag starten we om 5!!! uur. Da’s dus midden in de nacht opstaan. Niet normaal! En de grote vraag: heb ik genoeg getraind? De afgelopen maanden heb ik wel regelmatig de 30 km aangetikt, maar 40 km is toch wel wat anders. Onder het mom van: voor een marathon train ik ook geen 42 km, vond ik die 30 km meer dan genoeg. Iets met wel trainen, maar uitgerust en fit aan de start staan. Of houd ik mezelf daarmee voor de gek?

Ik kijk ernaar uit. Om die 4daagse te lopen. Om 4 dagen bij mijn dochter in het studentenhuis te logeren. Om samen met vriendin L deze uitdaging aan te gaan. Om mijn grenzen op te zoeken. Om dit idiote idee dat een obsessie werd, uit te voeren en te volbrengen. Om mijn medaille op te halen op de vrijdag na de intocht op de Via Gladiola. En om daarna mijn hardloopvibrams weer uit de kast te halen, af te stoffen en de plannen voor de rest van het jaar uit te voeren.

Nieuwe plannen en ideeen zijn leuk. Nieuwe uitdagingen aangaan doe ik graag. Maar om over 3 weken weer terug te keren naar mijn favoriete bezigheid, het trailen, daar kijk ik stiekum toch wel heel erg naar uit!

 

 

Geplaatst in 4daagse | 2 reacties

Kamperen? Ikke?

Toen we een aantal jaren geleden onze caravan verkochten sprong ik een gat in de lucht: nooit meer met dat rotding achter de auto op vakantie. Nooit meer kamperen! Om te kamperen moet je wel gek zijn, wie doet dat nou voor zijn/haar plezier?

Totdat ik dus ging wandelen om te trainen voor die 4daagse. Lekker lopen, gedachten laten gaan…. Rare ideëen krijgt een mens daarvan. Althans…. ik. Lange afstanden lopen, onderweg kamperen, het idee stond me wel aan. Blijkbaar is wandelen minder gezond voor je hersenen!

Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik een plannetje had opgevat voor het Hemelvaartsweekend. Gerard zou weinig thuis zijn ivm een voetbaljubileum en waarom zou ik dan thuis op de bank blijven zitten?

Het plannetje bleef broeden. Ik raakte het niet kwijt. Het werd zelfs zo erg dat ik opeens bij een kampeerwinkel naar binnen liep om te kijken (alleen te kijken!!!) naar 1-persoons tentjes. Een uur later liep ik met een 2-persoonstentje naar buiten. Dat was niet de bedoeling, maar nu was er dus ook geen weg meer terug. Ik moest wel gaan kamperen. In een tentje. Ik.

Vrijdagmorgen na Hemelvaart moet ik nog werken, maar daarna pak ik de auto in en ga op weg naar Afferden, logeren bij de boswachter, midden in het bos. “Mijn” veldje is snel gevonden (dichtbij toiletgebouw, want ik ken mezelf). Ik zet mijn tentje op zo dicht mogelijk tegen de bosrand aan. Binnen 10 minuten staat mijn luxe onderkomen, de “inrichting” is een fluitje van een cent (tsja, weinig meenemen heeft zijn voordelen).

Daarna kan het trainingsweekend beginnen. Met een rondje wandelen. Ik heb een route  in mijn horloge, maar natuurlijk kom ik onderweg veel leukere paadjes tegen en wijk ik al snel af van de route. Paadje links, rechts, heuveltje op, uitkijktoren op, rondkijken, doorlopen, schrikken van verstopte geiten (wie verwacht er nou geiten???), kwakende kikkers, hertjes die voor je op de vlucht slaan. Kortom een heerlijk rondje alleen door de wildernis van Afferden. En uiteindelijk toch via mijn horloge terug naar de camping. Thank God for gps!

Terug bij mijn tentje is het tijd voor het campingdiner: broodjes gekookt ei. Tsja, als je geen gelegenheid hebt tot koken (geen gas, geen vuur, geen elektriciteit), dan moet je iets. Wiebelend met een bord op schoot maak ik mijn broodjes klaar, slok thee uit de thermoskan erbij, bakje mango, bakje kwark. Een prima maaltje!

En dan wordt het donker. Om in mijn uppie buiten de tent te blijven zitten met een lampje en me op te laten eten door vliegend gespuis, trekt me niet. Dan maar op tijd naar bed. Tanden poetsen in de open lucht (wasbakken zijn alleen buiten) en de tent in, languit op het matje. Eigenlijk ligt dat best wel lekker. Geen last van kou of van een ongelijke ondergrond. Slaapzak dichtritsen, lampje uit en proberen te slapen.

Blijkbaar had ik het lampje in de tent niet aan moeten doen. In de tent heb ik geen last van muggen en andere rotbeesten, maar rondom de tent dus wel. Er waren wat rotzakken tussen de 2 tentdoeken gevlogen en boven mijn hoofd gingen ze nogal te keer. Ze blijven zoemen en fladderen en houden me uit mijn slaap. Irritant gespuis! En natuurlijk moet ik ook 2x naar de wc en dus over een donkere camping lopen. Vind ik het nog leuk? Ja, nog steeds! En eigenlijk slaap ik best goed, want ik word pas om 8.15 wakker. Veel te laat naar mijn zin, want ik had ivm de warmte al vroeg op pad willen zijn.

Douchen in 1 van de 2 douchecabines, op slippers en vooral de muren niet aanraken. Met een waterstraal die reageert op het gebruik van de andere kranen. Ik begin met een prima warme straal water. Maar dan draait iemand buiten een kraan open. Heet! Snel koude kraan open, buiten wordt de kraan dicht gedraaid, koud! Koude kraan weer dicht, lekker warm, buiten weer de warmwater kraan open, koud, enz enz enz. Ik wist dat het hier basic zou zijn en dat is het dus ook, iets van cold turkey kamperen of zo.

Daarna broodjes jam en koude thee als ontbijt en rugzakje inpakken met vooral veel water en op pad voor mijn 30km wandeling. Vooral het eerste deel van de wandeling is door erg mooi gebied. De Maasduinen heeft hele mooie delen, kleine  paadjes, kapelletjes, ruines, duinen en watervlaktes. Af en toe voelde ik me als Remi, helemaal alleen op de wereld. Werkelijk genieten van de omgeving, van de natuur, van de warmte.

Na 15 km kom ik bij een pontje over het water. Via de trekkabel kom ik aan de overkant en daar is mijn 1e stop van vandaag. Gelukkig, want mijn water is op en met dit weer is een nieuwe voorraad wel nodig. Bovendien is een terrasje altijd goed 🙂

Na een half uurtje loop ik verder. Helaas is dit deel van de route verhard en door dorpen. Minder mooi, maar wel makkelijk lopen, zonder struikgewas en wortels over het pad. De 2e pauze is na 10 km, een terras vlakbij de camping. Even zitten, drinken, opnieuw water bijvullen en dan op pad voor het laatste deel. Nog een rondje door het bos achter de camping. DSC_0060Helaas loop ik tegen een afgesloten hek aan. Ik twijfel even of ik er omheen wil lopen, maar eigenlijk heb ik er wel genoeg van voor vandaag. En heb ik zin om languit bij de tent in de zon te zitten. Het is genoeg geweest. Na 28,5 km sta ik voor mijn tent. De rest van de middag en avond doe ik niet veel. Ik lees wat, ik ga naar de friettent voor wat vulling en lees nog wat meer. Het kamperen bevalt prima, alleen is het wel wat allenig als je ’s avonds voor je tentje zit. Opnieuw op tijd naar bed en met mijn hoofdlampje op nog wat verder lezen. Ik begin te wennen aan vliegende beesten boven mijn hoofd en ik slaap die nacht goed. Af en toe half wakker van regen en onweer, maar eigenlijk hoor ik het nauwelijks.

DSC_0065Zondag wel wat eerder wakker. Om 7 uur lig ik vanaf mijn matje naar buiten te kijken en zie de eekhoorntjes en konijnen rondspringen en huppelen achter mijn tentje. Om half 8 besluit ik op te staan en te beginnen met een rondje hardlopen. Eens voelen wat het lijf wil na 30 km wandelen de dag ervoor. Achilles is (nog altijd) wat stijf, maar na zo’n 2-3 km is dat pijntje weg en kan ik lekker lopen. Geen idee waarheen eigenlijk. Eerste deel langs de grote weg is verhard en dan toch maar een zandpad in en wat rondzwerven. Uiteindelijk herken ik de weg van de dag ervoor en vind ik tegengesteld de weg terug. Het is warm en benauwd en na 7 km begint het te regenen, dike druppels, de afkoeling is me welkom. Maar dan begint het te donderen in de verte. Da’s minder, maar gelukkig nog ver weg. Beetje doorlopen dus naar de camping, om daar compleet doornat aan te komen. Oke… kamperen in de regen was nooit de bedoeling…..

Ik sta wat besluiteloos bij mijn tent. Wat doe ik nu? Eerst douchen en daarna ontbijten? In de regen buiten ontbijten gaat-um niet worden. Languit in de tent op mijn matje eten lijkt me ook niks. De overdekte pick-nickplek trekt me ook niet. En het ziet er naar uit dat het voorlopig wel blijft regenen. Opeens is het besluit genomen. Ik haal de auto, smijt alles uit de tent op de achterbank. Dan trek ik de haringen uit de grond en de stokken uit de tent en flikker de natte tentdoeken achterin de kofferbak. Binnen 15 minuten is mijn kampeerplekje weer leeg en kan ik naar huis. Onderweg krijg ik nog een flikse onweersbui over me heen. En dan ben ik helemaal blij dat ik ervoor gekozen heb om te vertrekken. Bezweet en hongerig kom ik thuis. En wat is het dan heerlijk om onder mijn eigen douche te stappen en daarna de koelkast open te trekken voor de lunch.

Het kampeer-avontuur was leuk, viel absoluut niet tegen en ga ik zeker nog eens herhalen!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

4 mei

DSC_0178

Het is 17.31 als ik de deur van mijn opdrachtgever achter mijn kont op slot draai en nauwelijks een minuut later verlaat ik het parkeerterrein. Ik heb haast. Zo snel mogelijk naar huis, want ik heb een plan en een limiet. Maar zoals altijd is de weg van Oosterhout naar huis een dramaroute. Op de Rijksweg is het filerijden van stoplicht naar stoplicht en de A58 (de kutste snelweg van Nederland) is het aanschuiven, optrekken en weer remmen. De minuten op mijn autoklokje gaan sneller voorbij dan de kilometers.

Net geen kwart voor 7 storm ik thuis binnen. Bord met halve portie macaroni in de magnetron, omkleden, macaroni naar binnen schuiven, wandelschoenen aan en nog voor 7 uur sta ik weer buiten. Het is 5 kilometer wandelen naar de Britse begraafplaats en ik wil op tijd zijn voor de ceremonie en de 2 minuten stilte. Nog nooit live meegemaakt, dus vandaag wordt de eerste keer. Dacht ik……

DSC_0175In recordtijd wandel ik die 5 kilometer, maar als ik vanuit het bos de laatste 200 meter fietspad naar de begraafplaats opdraai, komt me een stoet wandelaars en fietsers tegemoet. Huh? Heb ik te langzaam gelopen? Verkeerd op de klok gekeken? Het is toch nog geen 20 uur? En inderdaad, het is nog geen 20 uur, volgens mijn horloge 19.42 en dus zou ik ruim op tijd moeten zijn….. Het is gisteravond toen ik checkte of er een bijeenkomst was op de begraafplaats niet in me opgekomen om naar de tijd te kijken. Noem me naief, maar ik nam automatisch aan dat er een ceremonie zou zijn, waarna we om 20 uur met z’n allen 2 minuten stil zouden zijn. Nou…. niet dus.

DSC_0173Ondertussen sta ik bijna alleen op de begraafplaats. Er wordt nog opgeruimd, kabels opgerold en microfoons van stadaards gepakt. En daar sta ik dan. Een beetje een teleurstelling is het wel. Ik besluit te blijven en dan maar mijn eigen ceremonie te houden. Ik wandel wat rond tussen de graven, maak wat foto’s, sta stil bij het graf van een 21-jarige soldaat (ik heb zelf een zoon van 21) en bedenk me wat een drama het moet zijn geweest voor die moeder. Het is een mooie begraafplaats, daar zo aan de bosrand, maar geen enkele begraafplaats kan ooit mooi genoeg zijn voor (21-jarige) zonen (en dochters).

De minuten gaan voorbij en ik ben niet meer alleen. Er worden auto’s in de berm geparkeerd, wandelaars komen van verschillende kanten en ook een aantal racefietsers stapt af en zet de fiets tegen het hek. Om 20 uur staan we allemaal stil, houden onze monden en denken aan deze jongens en alle anderen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Wat mogen wij blij zijn dat wij hier kunnen staan, door hun strijd, hebben wij onze vrijheid.

Morgen 5 mei, voor mij een gewone werkdag. Maar wel een dag waarbij ik voor mezelf stil zal staan bij de vrijheid die ik hier in Nederland heb om te kunnen doen en laten wat ik zelf wil. Zonder bang te zijn, zonder dat het consequenties heeft. Vrijheid om te kunnen werken, om daarna een extra zwemlesje te nemen en later op de bank te zitten en plannen te maken voor het weekend.

downloadEn die vrijheid moeten we koesteren. Laat het toch alsjeblieft tot ons allemaal doordringen dat oorlog niks heldhaftigs heeft. Dat het geen eer is om te sterven voor welk hoger doel dan ook. Welk kleurtje we ook hebben, in welke God we dan ook geloven of juist niet, waar we ook vandaan komen, dat moet allemaal niks uit maken. Vrijheid om te leven, om eigen keuzes te maken, om niet bang te hoeven zijn. Een beetje rekening houden met elkaar, elkaar accepteren, volgens mij hoeft het allemaal niet zo moeilijk te zijn.

Geniet van de Vrijheid!

 

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen