Warmte en licht

Uncategorized

De afgelopen jaren zat ik in een put en kon er niet uit. Een uitzichtloze, diepe, donkere put, zonder ladder. Ik lag op de bodem en kon vandaar omhoog kijken, waar ik, ver boven mij, een klein, rond licht zag. Maar zonder enige mogelijkheid om daar te komen. Geen ladder, geen touw. Geen energie, geen kracht, geen moed.

Met de rotte planken op de bodem, die ooit een stevige trap moeten zijn geweest, deed ik wel eens een halfslachtige poging een nieuwe trap te bouwen. Soms lukte het me om een paar treden omhoog te klimmen, maar dan zakte ik toch weer door een plank omlaag naar de bodem. En zodra ik die weer raakte, gaf ik de moed op, bleef ik liggen, was alle kracht en energie weer weg en kon ik geen stap meer verzetten.

Gelukkig had ik mijn vrienden, mijn kinderen en mijn zus die weigerden om me daar te laten zitten. Zij reikten mij hun hand, gaven me met regelmaat een trap onder mijn kont, nodigden me uit voor iets leuks of dronken samen met mij een fles rosé leeg. Op die manier gooiden ze mij nieuwe planken toe, redenen om toch door te gaan.

Eind 2019 werd eindelijk ons huis verkocht. Dat gaf me de kracht om opnieuw te timmeren aan de zoveelste trap. Steviger dan voorheen en eindelijk waren daar dan traptredes die me wel kon houden, waar ik niet doorheen zakte. Het licht kwam dichterbij en ik koesterde mezelf in warmte. Met nog een lange weg af te leggen, durfde ik weer hoop te hebben.

En toen ik zelf een huisje kon kopen, timmerde ik hier en daar nog wat extra spijkers in die trap. Ik wilde uit de put. De hypotheek kwam rond en weer klom ik een paar treden verder naar boven. Het werd steeds lichter om me heen en ik kon bijna de rand van de put aanraken. De corona zette me wel wat treden terug, maar de trap zakte niet in. Het fundament was deze keer sterk genoeg.

Ondertussen woon ik nu ruim 5 maanden in mijn huis. Ik kan het soms nog helemaal niet bevatten dat het al zo lang is. Ik ben er op mijn plekje terecht gekomen. Ik kan plannen maken, durf weer te dromen van de mooie dingen in het leven. De trap is deze keer stevig genoeg, ik pak de rand van de put vast en zwaai mijn benen er overheen. Ik sta weer stevig op vaste grond.

Om te voorkomen dat ik ooit weer zo diep zal vallen, heb ik de rand afgebroken en in de put gegooid. De muur die ik om me heen gebouwd had, om me te beschermen tegen nog meer verdriet, ben ik aan het afbreken en de stenen gebruik ik om de put verder te dempen. Hoe ondieper de put, hoe minder ver ik nog ooit zal kunnen vallen.

Ik opende de deuren en ramen van mijn huis om licht en geluk met bakken vol binnen te laten. En dat deed ik precies op tijd. Want er kwam een leuke hardloper langs, die me eerst hielp met wat klusjes in huis en nu terug blijft komen, ook zonder dat er geklust moet worden. Iedere keer dat hij weer naar huis gaat, weet ik ook dat hij graag weer naar me terugkomt. En ik laat hem met liefde en plezier telkens weer binnen. Ik heb geen glazen bol voor de toekomst en die heb ik ook niet nodig. Ik hoef niet alles te weten. Wat ik wel weet, is dat dit heel prettig voelt en ik graag verder onderzoek waar het ons gaat brengen.

Er zijn nog altijd dagen dat ik een stukje somberheid voel opkomen, het verdriet en de rouw zijn nog niet weg en zullen waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen. Maar ik weet nu dat de toekomst weer mooi kan zijn. Ik heb er vertrouwen in dat de zon blijft schijnen. En ik ben nu sterk genoeg om te weten dat er af en toe vast een wolkje voor de zon zal drijven, maar ook dat ik dat aankan. Kom maar op met de toekomst!

Biertje?

Uncategorized

Corona…. een week of 3 geleden deed ik er nog wat lacherig over, want in Nederland zou het vast wel meevallen. Maar wat kan een mens een ommezwaai maken zeg! Wat een drama is dit geworden. Wilde ik zo’n 3 weken geleden mijn sociale leventje absoluut niet opgeven, want waarom zou ik? Nou, ondertussen weet ik beter. Helaas!

Ondertussen zit ik zo goed als iedere avond en ieder weekend alleen thuis op de bank. Ik mis vrienden, ik mis het erop uit kunnen. Ik wil uit eten, naar concerten. Ik wil biertjes drinken met vrienden. Ik wil samen naar buiten. Maar op dit moment gaat het niet om wat IK wil. Op dit moment gaat het erom dat virus samen tot stoppen te brengen en daar zullen we allemaal een bijdrage aan moeten leveren.

De meeste avonden en ook het grootste deel van het weekend zit ik uit voorzorg alleen thuis. Althans, als ik niet bezig ben met verhuisverplichtingen. Want verhuizen moet gewoon doorgaan. Dat valt niet uit te stellen. Over 10 dagen is ons huis in Dommelen niet langer meer van ons. Afspraak met de notaris is gemaakt, hypotheek van de koper geregeld. Dat huis moet dus leeg. En dat betekent naar de stort en naar de opslag.

En 3 dagen daarna teken ik voor mijn eigen huis. Eindelijk, na ruim 2 jaar in een studentenhuis, kan ik weer door met mijn toekomst. Dus ook daarvoor zal ik over straat moeten. En een algehele sociale distance is dan niet mogelijk, want er zal toch wat gesjouwd moeten worden. In plaats van alles op 1 dag te verhuizen ga ik het nu in delen doen. Iedere dag een beetje en met minder hulp per dag.

Binnen 6 dagen daar weer na, moet ik mijn huurkrot uit zijn, die moet leeg opgeleverd worden voor de volgende. Alleen maar alleen thuis zitten is dus niet mogelijk. Inpakken kan ik alleen, verhuizen niet. Sociale distance zoveel als kan, maar wel noodgedwongen met een paar uitzonderingen. Gelukkig hoeft er vanuit Eindhoven niet zo veel naar Geldrop, dus met minimale hulp moet dit mogelijk zijn.

Wat zou ik graag gaan rondkijken bij de meubelboulevard. Bij het tuincentrum en bij de doehetzelf. Zo’n ongelooflijke zin om ideeen op te doen voor mijn eigen huisje. Welke kleuren wil ik op de muren? Welke meubels wil ik straks kopen? Wat ga ik met mijn tuintje doen? Voorlopig zal ik het moeten doen met woontijdschriften, met pinterest, met rondneuzen op internet.

Gelukkig is het anders regelen van mijn verhuizing, voor mij het enige probleem in deze situatie. Iedereen in mijn omgeving is voor alsnog gezond. Ik heb werk en hoef niet bang te zijn om dat kwijt te raken. Over 13 dagen heb ik een huis. Het wordt lente, ik kan straks lekker in de tuin zitten. Hoewel ik het graag anders had gezien, weet ik dat voor veel mensen in Nederland, in de hele wereld, hun leven totaal op z’n kop staat. Geliefden ziek of zelfs overleden, hun inkomen kwijt. Voor veel mensen is die toekomst opeens niet zoals ze dachten dat het zou zijn. Mijn toekomst gaat ook veranderen, maar ten goede en als ik daarvoor voorlopig alleen op de oude bank moet zitten, of alleen in de tuin, dan moet dat maar!

Gebroken hart

Uncategorized

2019…. ik dacht dat het niet slechter kon dan 2018, maar daarin vergiste ik me. Dit afgelopen jaar was echt een zwart dieptepunt. Diep, donker en uitzichtloos. Goddank had ik mijn vrienden en mijn zus die mij er doorheen hielpen.

Facebook geeft aan het einde van het jaar een overzicht met hoogtepunten van het afgelopen jaar en lang durfde ik die niet te openen. Toen ik dat uiteindelijk wel deed, realiseerde ik me pas dat er toch echt wel een heel aantal mooie dingen waren gebeurd afgelopen jaar. Concerten, vakantie, drankjes, vrienden….. Waarom weegt het negatieve toch zoveel zwaarder dan het positieve?

Afgelopen maand heb ik heel veel nagedacht. Nachtenlang wakker gelegen met de vraag: waarom voelt dit zo zwaar, zo alleen, zo moeilijk? Moet ik naar een dokter, moet ik pillen gaan slikken om niet meer depressief te zijn? Moet ik gewoon stoppen met alles? Waarom is dit zo moeilijk, waarom kost iedere dag zo’n energie en waarom ben ik altijd zo moe?

Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Ondanks dat ik zelf een einde heb gemaakt aan mijn huwelijk, de knoop heb door gehakt, heb ik toch een gebroken hart. En het wordt tijd dat ik dat aan mezelf durf toe te geven.

Ons huwelijk verbreken was loodzwaar, is het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. En ja, de liefde die ik ooit voelde voor hem (en hij voor mij) was al lang weg, maar toch gingen we door. Ieder op ons eigen pad en ook wel samen. Want een hekel aan elkaar, dat hadden en hebben we zeker niet. Ondanks de pijn die we elkaar deden, kunnen we nu gelukkig wel samen verder, in onze eigen toekomst. Ieder ons eigen pad kiezen, verder gaan en weer gelukkig worden….. ik denk nog altijd dat dat een goede keuze is geweest.

Maar het verdriet is er niet minder om. Want dit heb ik nooit gewild. Ik dacht altijd dat het voor eeuwig zou zijn. Wat mij zo’n verdriet doet is wat nooit zal zijn. Die veilige thuishaven voor de kinderen, samen oud worden, samen opa en oma zijn. De gelukkige thuissituatie, zoals in boeken en films, dat wilde ik. En dat zal ik nooit hebben. En dat doet nog steeds pijn.

Het wordt tijd dat ik verder ga. Wat nooit zal zijn, accepteren. Blijven hangen is zinloos. Ik moet gaan leven in plaats van iedere dag weer overleven.

Afgelopen 2 jaar heb ik niet tot weinig gesport. Af en toe mezelf gedwongen om te gaan lopen, om naar de sportschool te gaan. Elke excuus dat ik kon bedenken, greep ik aan. En sporten was altijd die uitlaatklep, die ik zo nodig had om mezelf staande te houden.

Vorige week heb ik mezelf aangemeld bij een nieuwe sportschool. Met begeleiding, met een doel voor komend jaar. Het “hard”lopen moet ik weer fatsoenlijk oppakken, een kilo of 10 afvallen en mijn doel halen! Het wordt tijd dat ik mijn leven weer naar me toetrek.

Ondanks de goede voornemens, realiseer ik me dat opschrijven makkelijker is dan uitvoeren. Er zijn tijden geweest dat ik wilde opgeven, en die zullen beslist niet zomaar wegblijven. Maar ik hoop op veel schoppen onder mn kont van mijn vrienden, zodat ik eind volgend jaar kan zeggen: ja, dit was een veel beter jaar, ik heb vertrouwen in de rest van mijn leven!

Ik wens jullie een mooi jaar, met veel liefde en gezondheid!

Gulpener Winter Trail

Uncategorized

Het is donker, mijn hoofdlampje schijnt op een klein stukje van het modderige pad voor me, het regent, de wind blaast me recht in mijn gezicht. Ik heb het koud, ik ben moe, mijn benen doen pijn en ik zit van top tot teen onder de modder door een glibberige valpartij. Maar ik betrap mezelf erop dat ik loop te grijnzen, een grijns van oor tot oor, want wat is het heerlijk om hier te lopen!

Eind oktober kom ik op facebook een berichtje tegen over de Gulpener Winter Trail, een 20 km trail rondom Gulpen. Kleinschalig, zonder start- en finishboog, zonder toeters en bellen, zonder tijdsregistratie, zonder pijltjes. Maar wel met gpx-route en na afloop bier en burger. Ik twijfel kort, maar nadat Ingrid mij toezegt het leuk te vinden om samen te lopen, zoals we ooit, lang geleden wel vaker deden, hak ik de knoop door.

Zondagmiddag, na een korte briefing, komt om 15.00 uur de hele groep in beweging, eerst een stukje door het dorp en dan de paden op, de blubber in. Navigeren op gpx, ouwehoeren met Ingrid en haar man Onno en profiteren van het daglicht zolang het er nog is. De eerste kilometers gaan snel voorbij, ik merk wel dat ik nog niet de conditie heb als ooit, maar het lukt, ik loop, ik klim, ik glibber, maar vooral, ik kom vooruit en heb het naar mijn zin.

Langzaam wordt het donker, de hoofdlampjes worden aangezet en de grote, wijde wereld maakt plaats voor een straaltje licht vlak voor mijn voeten. Alles wordt buitengesloten, behalve de lampjes van Ingrid en Onno vlak voor me. Fijn is dit, zo met z’n 3en door het donkere bos, ieder in zijn/haar eigen lichtbubbel, de gesprekken verstommen, we lopen samen en toch alleen in onze gedachtes.

(foto’s met dank aan Onno)

Ondertussen begint het harder te regenen en op de open vlaktes waait het stevig. Tegen uiteraard! Mijn benen hebben wel een beetje genoeg van de heuvels, maar stoppen is geen optie. En gelukkig ga je na een klim ook weer heerlijk omlaag en dat gaat nog best wel lekker. En op zo’n lange afdaling, glibberend door de modder, waarin ik ook nog even languit ga liggen, vraag ik me af waarom dit nou eigenlijk zo leuk is. Nat, koud, moe en modderig, maar zoveel leuker dan op de bank voor de tv!

En dan komt eindelijk de kerk van Gulpen in zicht, verharde weg weer onder de voeten, de laatste afdaling naar het Brouwlokaal en dan binnen warmte en licht. Wat kan een mens heerlijk afzien, gruwelijk pijn in haar benen hebben, totaal geen zin hebben in weer een beklimming, uitglijden op glibberige paden, nat zijn, koud zijn en toch genieten! Genieten tot en met van het weer lopen op de trails.

Binnen snel alle natte kleding uit en warme, droge kleding aan. We krijgen een hamburger een een biertje en vinden gelukkig een zitplaatsje in het Brouwlokaal. Zitten is toch ook wel fijn na zo’n baggertocht. Zeker in goed gezelschap!

Mijn conditie is nog lang niet waar ik die hebben wil, ooit lachte ik om 20 kilometer, eitje! Nu is het werken en doorzetten, maar ik weet weer waar ik het voor doe. De komende tijd opbouwen, hoogtemeters maken op 1 of andere manier en vaker de trails op. Laat 2020 maar komen, ik ben wel klaar met 2019.

Black Everyday

Persoonlijk

Black friday ….. 1 dag in het jaar waarop iedereen blij is met black. Er niet wordt gesproken over racisme, maar iedereen opeens black als positief ziet.

Voor mij heeft black, zwart een totaal andere betekenis. Voor mij zijn de afgelopen 4/5 jaar behoorlijk zwart geweest. Diep, duister en het gevoel hebben dat er geen toekomst meer is. De toekomst leek een lange, zwarte weg, zonder zijweg naar licht en kleur. Alle kleur was weg uit mijn leven. En waarom? Was er maar een antwoord, maar helaas is er geen reden waarom iemand in een uitzichtloze situatie terecht komt. Het gebeurt gewoon. Niet omdat je het wilt, maar omdat het je overkomt.

Lange tijd probeerde ik me vrolijk en positief voor te doen. Te vechten, niet toe te geven. Altijd positief antwoorden en doen of alles leuk is. Gewoon doorgaan, want zo hoort het. Dat verwacht de hele wereld van je, dus stel je niet aan!

Hoeveel lange duurlopen ik maakte, jankend door het bos…. ik weet het niet…. Het waren vele, vele kilometers. Lopend en denkend, denkend en lopend. Voornemens makend, oplossingen bedenkend. Maar bij thuiskomst verdwenen de voornemens en werkten de bedachte oplossingen niet.

Bijna 2 jaar geleden nam ik een ingrijpende beslissing. In de hoop een stap te kunnen nemen door verandering, door omkering, door opschudding. Maar dat was helaas, en te verwachten, geen instant oplossing. Want daarna kwam pas het echte zwarte gat, ik dacht niet dieper te kunnen zinken, maar dat had ik mis. Want het schuldgevoel naar mijn ex-man en onze kinderen drukte zwaar op me. Ik koos voor deze drastische uitweg, maar daarmee deed ik hun veel verdriet.

De afgelopen 1,5 jaar was geen fijne tijd. Het gevoel van door iedereen in de steek gelaten te worden. Vrienden waarvan je dacht dat ze er voor je zouden zijn, lieten het afweten. Velen lieten gewoon nooit meer iets horen. Dat werkt niet om weer blij en vrolijk te worden, om je leven opnieuw op poten te zetten. Terwijl ik ze gewoon had moeten vergeten, niet meer aan ze denken, drukten zij een hele zware stempel op het negatieve, op het nog verder wegzakken. Een keihard afwijzen is niet bevorderlijk voor je welzijn, voor je eigenwaarde.

Gelukkig waren er, tot mijn grote verrassing, de berichtjes van mensen die me nauwelijks kende, (internet)contacten die via app, twitter of facebook een opbeurend berichtje stuurden. Een klein bericht, maar soms juist op het goede moment. Een druppel in de grote lege, lekke emmer die maar niet weer wilde vullen met geluk en plezier. Maar iedere druppel was er 1 meer dan een totaal lege emmer.

Godzijdank!!, waren daar de vrienden die wel echte vrienden bleken. Die naar me luisterden, hoeveel ik ook zeurde of klaagde. Die me mee namen om er even uit te zijn. Die me opbeurden, die me bleven uitnodigen, ook al was ik niet de vrolijke vriendin van ooit. Zij zijn het die me geholpen hebben, de hele klote tijd, al die black days, weeks and years. Zij waren het die mij weer vertrouwen in de toekomst gaven, die me hielpen na iedere terugval om toch weer door te gaan. Jullie weten wie je bent, jullie zijn echt mijn redding geweest! Werkelijk goud!

Ook leerde ik nieuwe mensen kennen. Mensen die begrijpen hoe je je voelt na een diepe, ingrijpende omwenteling in je leven. Nieuwe mensen die begrijpen hoe het is om opnieuw te beginnen, om een nieuw leven op te bouwen. Nieuwe mensen die langzaam aan vrienden worden, nieuwe vrienden die me nog niet helemaal kennen, maar die me wel hun vriendschap schonken in een een tijd waarin ik het zo hard nodig had. Die mensen zijn zo veel waard!

Lange tijd zag ik geen toekomst. Dacht ik steeds vaker aan hoge flatgebouwen, spoorrails, of een andere “oplossing” voor mijn zwarte gedachten. Nu kan ik gelukkig zeggen dat die gedachten steeds vaker weg zijn. Helemaal weg zijn ze nog steeds niet altijd, maar ik kan nu wel zien dat de weg naar die toekomst toch lichter wordt. Zonnig kan ik het nog niet noemen, maar soms, nu het zwarte grijs geworden is, komt er heel stiekem ook wat licht door de grijze brij. En daar ga ik voor werken. Voor meer en meer licht, voor toekomstig kleur. Heel veel kleur in mijn leven.

In de toekomst wil ik weer de oude Esther zijn, die het leven wel leuk vindt, die plannen maakt en uitvoert. Die vertrouwen heeft in de toekomst en de zon weer ziet schijnen. Die weer interesse heeft in anderen, die er weer kan zijn voor anderen.

Hertlopen

Uncategorized

Wat doe je als je niet kunt lopen van de spierpijn? Dan schrijf je een blogje over hoe je aan die spierpijn komt. Iets anders kan ik op dit moment toch niet. De trap af is een drama, naar de wc stel ik zo lang mogelijk uit, want die 5 meter die ik af moet leggen kosten me 10 minuten met pijnlijke kuiten. Vanmorgen in de auto naar Breda was ik blij dat ik geen noodstop hoefde te maken, want mijn voet van het gaspedaal naar de rem verplaatsen kost tijd, moeite en veel energie. En dat alles voor het goede doel, de RopaRun.

Afgelopen zaterdag was er weer het Hertlopen van Roparunteam Hollander. Vorig jaar was het al een superevent, dus toen Janine me vroeg of ik weer samen met haar een team wilde vormen, hoefde ik niet lang te denken. Uiteraard wilde ik dat weer.

Ergens rond half 3 draai ik het parkeerterrein op en loop ik naar de startlocatie. Ik kijk omhoog richting het Hert. Wat staat dat beest hoog! Veel hoger dan in mijn herinnering….. Ik voel de spierpijn al opkomen, nog voor ik ook maar 1 stap gezet heb.

Om 14.50 is de start, Janine gaat als eerste omhoog en ik kan beneden nog even de kunst afkijken. Met een paar minuten is ze weer terug en mag ik aan mijn eerste ronde beginnen, omhoog, rustig aan, kleine pasjes en vooral niet kijken hoever ik nog moet. Want dat is nog heul ver! Bovenaan gekomen krijg ik een knipje in mijn knipkaart en kan ik heerlijk omlaag en de knipkaart overhandigen aan Janine. Ff pauze.

Tot ronde 15 gaan we om en om omhoog, maar dan geeft Janine aan dat haar blessure te veel opspeelt en dat ze wil stoppen. Jammer, maar dat is wel al ingecalculeerd. Ik wist dat die kans erin zat en dus ga ik alleen door. Omhoog – omlaag – omhoog – omlaag. Aftellen, iedere keer dat ik boven een knipje krijg. Heerlijk omlaag denderen, slokje water beneden en weer omhoog sjokken, aftellen naar de 25e keer.

De laatste keer gaan Janine en ik samen omhoog. Het laatste knipje in onze knipkaart, foto bovenaan bij het hert en omlaag richting finish. Weer gelukt om 25 keer naar dat verhipte hert te lopen.

Vol bewondering blijven wij onderaan staan kijken naar diegenen die maar blijven doorlopen. Omhoog-omlaag-omhoog-omlaag, er zijn deelnemers die er geen genoeg van kunnen krijgen. De winnende dame liep in 2 uur tijd 48x omhoog! Ongelooflijk!

Ik heb nu al 2 dagen flinke spierpijn, 2 dagen napret zal ik het maar noemen….. Volgend jaar moet ik toch echt meer heuveltjes trainen! Maar ja, dat zei ik vorig jaar ook….

Tegenstelling

Persoonlijk, Trailrunning

Tegenstellingen, ik houd ervan. Uitersten, niet alles hetzelfde, afwisseling, ontdekken, grenzen opzoeken, neus stoten, vallen en opstaan, stoppen en verdergaan, opnieuw beginnen, afzien en tegelijk genieten. Ook in mijn werk is elke dag anders, nooit saai en voorspelbaar. Mijn weekenden zijn gelukkig ook steeds vaker gevuld met afwisseling, drukte en stilte.

Dit weekend genoot ik weer van zo’n tegenstelling. De vrijdagavond lag ik lam op de bank na een week van veel uren werken. Lekker languit, tv aan, pot thee, zak chips, boek ernaast, gewoon niets van plan. Maar dan begin je te appen, er waren wat feestjes in Eindhoven, wie ging waar naartoe? En ging ik ook nog ergens naartoe? Nee, geen zin, ik blijf lekker op de bank hangen.

Een uur later stap ik een donkere, drukke, volle, lawaaierige kroeg binnen. Biertje hier, praatje daar, oude vrienden, nieuwe bekenden. Heerlijk zo’n groep mensen, waarbij je je meteen op je gemak voelt. Het werd redelijk laat en ik was heel blij met mijn lift naar huis, want rechtop op de fiets zou best wel moeilijk zijn geweest op dat moment.

Zaterdag word ik wakker van de zon in mijn gezicht. Heerlijk om zo wakker te worden, gewekt worden door een uitbundig, stralende zon. Na wat opstartproblemen, toch af en toe wel moeilijk na zo’n vrijdagavond….. loop ik uiteindelijk tegen het middaguur de deur uit, en het bos in. Fijn om in de stad te wonen en toch met 500m in het bos te staan. De bedoeling is een rustige, weer iets langere duurloop dan vorige week. Gewoon wat zwerven en maar zien waar ik uitkom.

Het eerste stuk bos is nog best bevolkt, met wandelaars en baasjes die hun hond rondslingeren. Maar als ik eenmaal over de A67 ben, wordt het stiller en rustiger. Hier kom ik bijna niemand meer tegen. Weg van de drukte, paadje links, paadje rechts. Geen idee meer waar ik ben. Heerlijk met dit mooie weer in een stil bos. Geen mensen, geen gezeur, geen drukte, geen verwachtingen. Alleen ik en de bomen, het geritsel in de struiken, de zon op mijn pad. Genieten met hoofdletter G.

Bryan Adams blijft in mijn hoofd zingen:
Eighteen ‘til I die, gonna be eighteen ‘til I die
Ya it sure feels good to be alive
Someday I’ll be eighteen goin’ on fifty five, eighteen ‘til I die

Steeds vaker het gevoel dat het leven zo verdomd leuk kan zijn!

Een uur of 2 later ben ik weer thuis. Moeie benen, maar met het gevoel weer iets gedaan te hebben dat op duurloop lijkt. Heerlijk, een avond in een drukke kroeg, harde muziek en veel mensen. De volgende dag, rust en stilte en het remy-gevoel. Ik houd ervan!

Eindelijk!

Persoonlijk, Trailrunning

Er was een tijd dat ik heel trots was dat ik 10 km kon hardlopen. Ik, de net wat te zware, chips-etende, bank zittende huisvrouw kon gewoon 10 km hardlopen. Wowwie, wie had dat ooit gedacht van mij?

Daarna volgde een periode van afstanden lopen, verder en verder. Een 10 km stelde niks meer voor, halve marathons, een paar hele en zelfs een aantal ultra’s. Met als hoogtepunt de 80 km bij de Ecotrail in Parijs, alweer 2 jaar geleden.

Maar na dat hoogtepunt liep niks meer. Mijn huwelijk niet, mijn leven niet en zeker mijn benen niet. Een heel zwart, donker en diep dieptepunt volgde. Zelfs een 5 km koste moeite en kon ik niet volbrengen zonder 2 of 3 keer een stukje te wandelen. Teveel gedonder tussen de oren. Ik moest van mezelf lopen, naar buiten, het bos in. Niet omdat ik daar gelukkiger werd, maar van op de bank blijven zitten, wist ik dat ik nog ongelukkiger zou worden. Dus bleef ik lopen, sjokken, wandelen, kruipen. Kilometers werden wel afgelegd, maar totaal niet zoals ik het wilde. Plezier was heel ver te zoeken, onvindbaar. Het hardlopen, wat mij zoveel geluk en plezier, zoveel mooie momenten bracht in de afgelopen jaren, was een moeten geworden. Moeten en mezelf dwingen om naar buiten te gaan. Dwingen om het bos in te gaan. Dwingen om te bewegen.

Ik probeerde korte stukjes en langere stukken, op vff’s of op schoenen, in bos en op asfalt, intervallen en lange duurlopen. Ik probeerde het met trainer en schema en ik probeerde het zonder. Maar het hielp niks. En uiteindelijk leidde het zelfs naar het stoppen met lopen. Dan maar bankzitten en chipsvreten, dat kon ik in ieder geval wel goed, zonder mezelf teleur te stellen.

Maar hoewel ik graag op de bank zit, in mijn hoekje, onder een dekentje, met netflix of met een boek, met chips en thee, er begon ergens vaag toch iets te kriebelen. Al mijn vriendjes en vriendinnetjes lopen wel. Lang en/of ver en/of snel. En ik zat daar maar. En langzaam wilde ik ook weer. En zo gebeurde het dat ik op een druilerige zondagmiddag toch weer mijn vffjes onderbond en naar buiten ging. Ik hoefde van mezelf maar tot de hoek, maar bij de hoek ging ik door naar de volgende hoek. En ook daar voorbij. Het werden nog wat hoeken meer en eigenlijk voelde het best prettig. Met een paar kilometer was ik weer terug. Thuis op de bank. Bij de thee en chips. Niet ver, maar wel lekker gelopen.

Na die tijd ging ik toch weer vaker de deur uit. Eerst een paar keer een erg kort stukje. En toen werden die korte stukjes ietsie langere stukjes. En eigenlijk ging het best lekker. Langzaam, zeer sloom zelfs, maar wel lekker. Ik betrapte mezelf erop dat ik zelfs weer om me heen keek, de bomen zag die weer groen werden, de vogels hoorde die weer floten. Er bleek zelfs een heus bos vlakbij mijn voordeur te liggen. De afstandjes werden stiekum steeds iets verder, de onbekende paden steeds bekender.

En om weer te proeven aan het “echte” trailrunnen, schreef ik me in voor een heuse wedstrijd. Een wedstrijd van wel 10 hele kilometers! Afgelopen zaterdag liep ik de Sint Anthonis Trail. Het regende en waaide, maar diep van binnen voelde ik weer dat trailrun-gevoel, blijkbaar is dat toch niet helemaal dood. Ik heb genoten van begin tot eind. Niet omdat het altijd even makkelijk liep, maar wel omdat ik er plezier in had. Pijltjes volgen, mul zand, bospaden, single tracks, wat brede bospaden. Blijven opletten om geen pijltje te missen en pavlov-reacties als ik fotograaf Chris ergens zag. Mooie trail, mooie omgeving en hopelijk de start van veel meer trails de komende maanden en jaren!

’s Avonds ging ik uiteraard op zoek naar een volgende leuke wedstrijd. Meteen maar iets met een ultra afstand? Of loop ik nou iets te snel te ver op de zaken vooruit?

Brabantse Kluis Trail

Trailrunning

De laatste keer dat ik een trail liep….?? Ik denk dat het vorig jaar maart in Parijs was, de EcoTrail. Lang geleden dus. Te lang geleden! Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Brabantse Kluis Trail. En dat voelde me toch goed!! Niet dat het makkelijk ging, wel omdat ik heb genoten van begin tot eind!

met mandy

Voor de start

Rond 11 uur loop ik de binnenplaats van het Missieklooster in Aarle-Rixtel op. Ruim op tijd voor  startnummer ophalen en een praatje met Mandy en de andere Inknburn-dames.  Tegen 12 uur krijgen we de briefing met uitleg over de uitpijling met linten en daarna mogen we door de koeienstal naar de start. Klaar voor 20 km trailen. Althans…. zo klaar als ik kan zijn met m’n matige opbouw en nog steeds beperkte conditie, maar met het vertrouwen dat ik die 20 km uiteindelijk zou finishen.

water

Natte voeten in de laatste paar km

Ik start achteraan, het plan is om van begin af aan m’n eigen tempo te lopen en me niet te laten opjutten door wie dan ook. Mandy stuur ik vooruit, niet wachten, gaan! Het parcours is fijn afwisselend, hoog gras, bospaden, trailpaadjes, weilanden, door hekjes, een keer over een hek en in de laatste kilometers nog door een slootje. Precies zoals een trail dus hoort te zijn.

En precies zoals (voor mij) bij een trail hoort, loop ik ergens verkeerd. Zoveel lintjes aan de bomen, zoveel vlaggetjes in de grond. En toch lukt het me om een afslag te missen en even niet meer te weten waar ik ben en waar ik heen moet. Maar gelukkig heb ik het zelf snel in de gaten en kan ik teruglopen om de juiste route weer op te pikken.

ikEn dan is daar de finish. Heerlijk gelopen, best blij dat ik deze afstand zonder problemen (al wandel ik te vaak naar m’n zin) weer aankan. Niet moe en het idee dat ik nog wel een stukje verder zou kunnen op deze manier. Mandy staat me al op te wachten. Een fijn onthaal plus chips en chocolade bij de finish, wat wil een mens nog meer? Samen lopen we naar de binnenplaats van het klooster terug en daar mogen we (ipv een medaille) een biertje bestellen met de gekregen consumptiebon. Een lekker witbiertje wordt het, want meteen in de auto stappen was toch al geen optie 🙂

bierEén voor één vertrekken alle lopers, het wordt steeds rustiger op de binnenplaats. Maar Mandy en ik vinden het hier wel prima. Biertje, lunch, koffie, zon, prettig gezelschap, wat wil een mens nog meer? Ja, een betere conditie, dat dan nog wel. Maar daar wordt hard aan gewerkt!

En dan nu, op naar de volgende trails, op naar meer kilometers, op naar een betere conditie! Proost!

NaturaRun Hoeilaart

sportevents.be

Het is zaterdagavond, nauwelijks half 11. Door het open raam komen de vrolijke geluiden van de Dommelstraat, 10 verdiepingen lager, naar binnen. Ik lig al in bed. Met de wekker op 5 uur. Ja, je leest het goed. De wekker op 5 (vijf!!!) uur. Op zondagmorgen!

Toen ik me opgaf als vrijwilliger voor de NaturaRun in Hoeilaart, wist ik niet eens waar dat lag. Ergens in Belgie ja. Zo ver was ik wel. Maar zo ver kon dat toch niet zijn? Ja hoor, ik kom wel vrijwilligen, geen probleem. Totdat ik dus ging opzoeken waar Hoeilaart nou eigenlijk lag en hoe ik er moest komen. Nou, dat was toch best een aardig eindje rijden. En als je daar dus voor 8 uur moet zijn, dan moet je vroeg je nest uit. Heel vroeg. En op een zondagmorgen tikt dat extra aan.

Maar het is wel rustig op de weg en zelfs op de ring om Antwerpen is het nog doodstil als ik daar om nauwelijks half 7 langs rijd. Da’s dan weer wel een voordeel. Ach ja, zo heeft ieder nadeel een voordeel. Na 1,5 uur sta ik bij de B&B Hippo-Droom geparkeerd en ga ik op zoek naar de race director om me te melden en te luisteren naar de briefing.

Mijn eerste taak is het tegenhouden van auto’s naar de oprit van de Hippo-Droom. Want daar is domweg geen parkeerplaats voor de 1000 deelnemer van vandaag. Iedereen heeft een briefing gekregen waar te parkeren, maar een groot deel heeft die mail blijkbaar niet/niet goed gelezen. “Sorry, geen parkeerplaats, even draaien, bij stoplichten links, daarna rechts, daar kun je parkeren, teruglopen via de loopbrug langs het spoor” wordt mijn mantra. Hoe vaak ik die herhaalt heb….. geen idee. En zolang dat in het Nederlands kon, geen probleem. Maar ik kwam er al snel achter dat ik in franstalig Belgie stond. En nee, frans is nou niet echt mijn beste taal. Non parking, ne pas de parking, velen wilden het niet snappen. En mijn uitspraak van gauche et droite zaait blijkbaar nogal wat verwarring, onbegrijpelijke gezichten krijg ik.

De meeste deelnemers maken er geen punt van en keren hun auto. Maar niet iedereen is zo gehoorzaam. Regelmatig zie ik een geaggiteerd gezicht. “Ja maar, de race begint zo en ik ben al laat” Sorry, slecht excuus. Bovendien is er dus echt geen plaats. En als ik dan wel een auto van het rode kruis doorlaat, terwijl een deelnemer net draait om terug te rijden, krijg ik een scheld cannonade over me heen. “Waarom mag die wel door en ik niet?” Tsja…. op sommige vragen geef ik maar gewoon geen antwoord. Neem aan dat het retorisch bedoelt was.

Na zo’n 2 uur word ik afgelost en begin ik aan de volgende taak. De tasseninname. Gelukkig doe ik dit samen met een 2-talige belg. Want vragen begrijpen die me in het rap frans gesteld worden, je ne comprendre pas! En als je de vraag niet weet, is antwoord geven vrij lastig. Gelukkig schakelt mijn tassenpartner vloeiend over van nederlands naar frans en weer terug. Ik plak gewoon een heleboel nummertjes op een heleboel tassen en laat de rest maar aan hem over.

 

Daarna ga ik helpen bij de eindbevoorrading. We zetten de kraam op, vullen bakken met pannenkoeken, winegums, peperkoek, chocolade, worstjes, chips, rijstepap, bananen en sinaasappels. Watertonnen worden gevuld met liters en liters water en we zijn klaar voor de massa. Hoeveel sinaasappels ik gesneden heb die dag, geen idee. Ik sneed, zij pakten weg en ik sneed weer verder. Ongelooflijk zoveel eten dat we hadden, ongelooflijk hoe snel alles ook weer weg was, we bleven aanvullen en bijvullen. Zij bleven pakken en eten. Tijdens de piekmomenten kwamen ze zelfs achter de tafel eten pakken, omdat de rij ervoor zo groot was.

Iets na 13 uur zijn de laatste lopers binnen, en dan is alle voorraad verdwenen en kunnen we op adem komen. Even tijd om zelf iets te eten en drinken, voordat alles afgebroken en opgeruimd moet worden. Alle tenten inklappen, startbogen leeg laten lopen en opvouwen, alle kratten met spullen weer inpakken, zandzakken, tijdregistratiespul, dranghekken, watertonnen, en nog zo’n 100 klein losliggende zooi moet in de bus. Ik kijk naar de spullen en kijk naar de bus en geloof nooit dat alles er in past.

Maar onze race director heeft ervaring met tetris. Hij weet precies hoe alles de bus in moet, dit onderop, dat er bovenop, dit ertussen en dat er achterlangs. Eén voor één wordt alles ingeladen en het wonder geschied: alles past! Het is half 4, alles is opgeruimd, de NaturaRun is succesvol afgerond. Yeah!

bordDan is het tijd om zelf de omgeving zelf te verkennen. Omkleden en de 12 km route lopen om te zien hoe mooi dit bos is. Eigenlijk twijfel ik van tevoren al, want van 8 tot 15.30 op je benen staan, werken en sjouwen en daarna nog een eindje lopen….. ik weet het niet….. Maar ja, hee, ik ben hier in het Zonienwoud, dus daar moet ik van profiteren! Omkleden, rugzakje op met water, horloge starten met de route en gaan!

Echt heuvelachtig is het hier niet, maar vals plat kennen ze wel. Vooral omhoog volgens mij. M’n benen laten weten dat ze een mening hebben en liever willen gaan zitten. Eigenlijk wil ik dat ook wel, heerlijk in de zon, maar toegeven in de eerste km dat kan natuurlijk niet. Ik loop dus door. Beetje rondkijken, beetje sjokken, beetje lopen. Maar nee, lekker hardlopen is er niet bij. Ik geeft toch maar toe. Maar als je middenin een mooi bos staat, dan ga je niet de kortste weg terug, dan ga je gewoon door. Dan maar wandelen. Dan zie je nog meer ook.

Dit bos is vrij open, lange brede paden. Althans, het stuk dat ik ervan zie. Wat hier heel mooi is, is het bloementapijt tussen de bomen. Daar waar ik loop zijn het allemaal witte bloempjes, maar ik weet dat er ook delen met blauwe bloemen moeten zijn. Daar kom ik deze ronde helaas niet, maar dat wil ik ook nog wel een keer zien. Misschien moet ik over een paar weken nog eens terugkomen voor de 20 km route, de omgeving is er mooi genoeg voor.

Om 17 uur sta ik weer bij de auto, geen 12 km trailrun, maar een 8 km wandeling werd het. Ook goed voor nu. Tijd om naar huis te gaan, tijd om er achter te komen of “mijn” thuisclub kampioen is geworden tegen de tijd dat ik weer in de stad ben. Dit was mijn 1e klus als vrijwilliger bij Sportevents.be, de volgende zal de wielerronde in Achel zijn. Die belgische stad weet ik in ieder geval wel te vinden 🙂