VitaminStore Halve van Haarlem

vitaminstore

Voor iemand die zelden tot nooit een halve marathon op de weg loopt, hoefde ik niet lang na te denken toen me gevraagd werd of ik mee wilde doen aan de halve van Haarlem, op uitnodiging van de VitaminStore. Ja natuurlijk wilde ik dat! De kans om eens als ViP behandeld te worden laat ik me niet ontnemen, ook al moet ik daar dan 21,1 km door een stad voor lopen.

Samen met Eindhovenloopt-loopmaatjes Adrie en Marianne besloten we er een weekendje Haarlem van te maken en dus gingen Gerard en ik al op zaterdag naar het hoge noorden. En wat een superleuke stad is dat Haarlem! Ik was er eigenlijk nog nooit geweest, maar vooral de binnenstad zag er erg gezellig uit. Ik denk dat al het winkelend publiek ons maar irritant vond, sorry, Tom stuurde ons dus echt via de kleinste winkelstraatjes naar het centrum. Wij wilden alleen maar parkeren in de buurt van het hotel, niet wetende dat we daar dus helemaal niet met de auto konden komen. Maar uiteindelijk lukte het de auto te parkeren en het hotel te vinden!

img-20160924-wa0006De rest van de middag brachten we door met een rondje stad en nadat Adrie en Marianne ook gearriveerd waren, met een terrasje en aansluitend een etentje bij de Mexicaan. Heerlijk gegeten en gelukkig dacht ik pas achteraf aan het effect van de bonen en uien op mijn darmen, anders had ik er vast niet zo van genoten.

Na een goede nachtrust, (leuk bedacht, die kerkklokken die ieder half uur van zich laten horen, zo weet je precies hoe laat het is als je wakker schikt…..), zaten we om 9 uur aan het ontbijt. Goed verzorgd, maar helaas moest ik het alleen bij wit brood en jam laten. Al het andere durf ik niet te nemen bij een stadsloopje, want ik was bang dat er geen bomen en struiken langs de kant zouden staan. Tsja, ik heb een dringende reden waarom ik  een boslopert ben! Maar de maag was goed gevuld en met een krentenbol stiekem in mijn zak zochten we onze hotelkamer op, koffer weer inpakken en daarna bepakt en bezakt naar de Philharmony, waar de VitaminStore haar tenten had opgeslagen voor die dag.

dsc_0006We werden begroet als vips en begeleid naar de blauwe zaal. Daar lagen onze startnummers klaar, konden we koffie en thee krijgen en op tafel stond verder alles wat je als loper maar zou kunnen en willen eten of drinken. Geweldig! De zaal druppelde vol met lopers die via andere vestigingen van de VitaminStore meeliepen en ook Paul, Resie, Bas en Toine kwamen ruim op tijd binnen na hun reis uit Eindhoven.

dsc_0007Om 11.45 liep de ruimte leeg, want de 10 km zou om 12.15 starten en een aantal lopers moest nog op de foto van tevoren. De rest ging aanmoedigen en even rondkijken waar we moesten zijn voor de start van de HM. Ik bleef nog even rustig zitten, want dat gedrang in de mensenmassa kan me gestolen worden! En omdat ik bleef zitten had ik meteen 1 gelukje: de eerste bitterbal van die dag werd net rondgedeeld🙂

img-20160925-wa0005Daarna hoorde ik iets over massage….. Boven stonden een aantal masseurs klaar om de lopers na afloop te masseren, maar dat kon natuurlijk ook van tevoren. Samen met Gerard, Bas en Marianne vlogen we naar boven om daar de nummers 1 t/m 4 te trekken en zodoende als eerste aan de beurt te zijn. Ik had me nog nooit zo kort voor een loopje laten masseren, dus het was even een gok. Hoe zou dat uitpakken? Maar de masseur had hele vaardige handen (wat mij betreft was ik niet gestart en was hij nog een uurtje door gegaan met masseren!) en mijn kuiten en achillissen waren heerlijk los en klaar voor het rondje stad.

dsc_0008Na nog een keer of 10 naar de wc te zijn geweest, moesten we toch echt naar het startvak. Jammer, want het beviel me best wel in de vip-ruimte! Het plein was druk, tsja… dat was natuurlijk logisch. Eigenlijk mochten we ergens vooraan starten bij de bedrijvenloop, maar het was zo druk, dat we dat vak niet eens vonden. Bovendien vond ik het wel prima om achteraan te starten. Met mijn tempo hoor ik niet vooraan en om door zo’n beetje het hele veld ingehaald te worden, daar is toch niks aan. Dus sloten we met z’n 3en achteraan aan, Marianne waren we al ergens kwijt geraakt….

En dan is daar de start. De menigte zet zich in beweging en na zo’n 3 minuten ga ik ook de startlijn over. Suunto aan en gaan! Mijn voornemen was om 21 km NIET te stoppen. Meestal gebruik ik de drankposten als rustpuntje, maar juist omdat het vandaag zo warm was, besloot ik met rugzak en eigen water te lopen, zodat ik kon drinken wanneer ik het wilde en niet hoefde te wachten op een drankpost. Het zou me niet uitmaken op welk tempo ik zou lopen, afhankelijk van het soort parcours en de temperatuur, maar niet stoppen, niet wandelen, was het grote doel.

En ja hoor, daar waren weer die eerste 4 km die nooit lekker lopen. Ik ergerde me aan de drukte en het publiek. En waar boomwortels, takken, dennenappels me nooit een moer kunnen schelen, erger ik me hier aan stoepjes, klinkertjes, putdeksels en mensen die voor mijn voeten lopen. Grom en grauw, ik weet meteen weer waarom ik geen stadsloopjes wil doen. Mopper mopper, pruttel pruttel. Ik kom niet in mijn ritme, zigzag, haal in, word ingehaald, hoor alle gesprekken door elkaar heen, heb overal een mening over en irriteer me mateloos. Vooral aan mezelf!

img_20160925_182321En dan opeens na 3,5 km stem naast me: ES! en opeens loopt Kitty naast me. Woppa! Op de fiest van Heemstede gekomen, samen met Jan, om me aan te moedigen. Super! Ze loopt een 100 meter met me mee, wenst me succes en is weer weg. Maar dat was net genoeg om bij mij de knop om te zetten. Want of ik stop en loop terug naar het centrum, of ik zet de niet-zeuren-modus aan en ga ervoor. Ik beslis dat het dat laatste moet worden. Niet zeiken en zaniken, maar genieten van het rondje. En zeker omdat we juist op dat moment uit het centrum en de bebouwde kom wegdraaien, lukt het me om die negativiteit van me af te schudden en te genieten van het feit dat ik daar loop, dat het eigenlijk best wel lekker gaat en kan ik rondkijken en de omgeving in me opnemen.

We draaien de duinen in en ik had al wel wat gehoord over hoogtemeters, maar zoals dit had ik niet verwacht. Er moest regelmatig stevig geklommen worden (volgens Suunto in totaal 340 hm, het lijkt me ietwat overdreven!), maar het lukte prima. De trainingen op de Gulberg zijn blijkbaar niet voor niks geweest. Ik loop niet snel, maar wel lekker door. Zigzag bij de drankposten om de lopers heen die stoppen, maar pak wel een heerlijk natte, koude spons aan om in mijn nek uit te knijpen. De warmte valt redelijk mee, maar toch hoor ik regelmatig de sirene van een ambulance en ook zitten er hier en daar lopers op de grond bij de ehbo met een folie-deken om zich heen. Een enkele stapt langs de kant met kramp. Ik ben blij met mijn eigen water (met wat zout) en ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om met rugzak te lopen.

We lopen langzaam weer terug de bewoonde wereld in. Via een weg waar we 11 km eerder ook al overheen kwamen. Het is nu aftellen. Ik loop nog steeds, nog altijd zonder wandelpauze en peins er ook niet over om die nu nog in te voeren. Doorgaan, gewoon doorgaan! Laatste stukje richting centrum, het wordt nu wel zwaarder en ik heb zin in een koud pilsje, maar de benen blijven doen wat ik van ze verwacht. De km-bordjes langs de kant tellen lekker af. Er volgt nog een half-verhard pad met een aantal bruggetjes, gemeen, maar hier houd ik dus weer wel van. Even uit het ritme in een paar stappen omhoog en daarna weer omlaag. Nog 2 km, nog 1 km. De grote kerk komt in zicht en ik wil nog wel wat aanzetten, want volgens Suunto kan ik ergens in de buurt van mijn pr finishen, dus dan zou het wel leuk zijn daar net onder te eindigen.

img_20160925_182436En dan loopt opeens Kitty weer naast me. Queen wordt gedraaid, dus ze wist dat ik eraan kwam. Queen geeft me vleugels, dus kom maar op met die laatste paar 100 meter. Nog even doorgaan en dan is daar de finish. Suunto stop, benen stop! Gedaan wat ik wilde doen: niet stoppen voor de finishlijn. Mooi. En dan ook in de buurt van pr, al heb ik op dat moment geen idee wat mijn pr precies is en of ik er net wel of net niet onder zit. Maar wat maakt het ook uit. Ik ben weer heel over de finish en ik mag terug naar de vip-room! Toine komt me tegemoet en ik krijg te horen dat ik nog steeds netjes liep, ook zo vlak tegen het einde. Altijd goed om te horen, want in die laatste kilometers dacht ik totaal niet meer aan tehniek, alleen aan waar is die verdomde F-I-N-I-S-H?? Samen lopen we terug naar de Philharmony, waar ik ga zitten en niet van plan ben om erg snel weer op te staan.

dsc_0012Kitty en Jan komen ook nog even naar de viproom. Samen drinken we een pilsje. Egwel verdient met z’n 3en, zij met een eind fietsen en aanmoedigen en ik door mijn stukkie lopen. Proost! Op onze volgende mooie doelen en uitdagingen.

Daarna even omkleden en wat warms aan doen en samen met de andere loopmaatjes nog wat drinken. Nog een rondje bitterballen (en nog 1), even napraten en dan is het helaas tijd om naar huis te gaan. Het weekend zit er weer op. Zonde dat leuke dingen altijd zo snel gaan!

Na thuiskomst ga ik toch eens op zoek naar de tijd van mijn pr. Ik weet dat ik het ooit op Ameland liep, maar welke tijd precies en wanneer is de vraag. Het kost even zoeken in uitslagenlijsten, maar ik vind het. Dat pr stamt dus uit 2011, alweer even geleden. En als ik de officiele uitslag van Haarlem ernaast leg, dan blijkt dat ik vandaag 5 hele seconden sneller was dan toen. Mijn pr op schoenen is nu dus verbroken door een pr op vffjes. Joepiejee, in 5 jaar tijd werd ik dus 5 seconden sneller! Misschien moet ik dan toch vaker een hm lopen, want die tijd moet echt nog veel scherper kunnen. Maar ja… de komende maanden staat opnieuw in het teken van langer en verder voor die 80km. Wellicht daarna …… of niet!

VitaminStore, van harte bedankt voor een mooie loop! Ik ben niet zo van de wegloopjes, maar mocht ik volgend jaar weer uigenodigd worden, dan ben ik er graag weer bij! Het was super geregeld en ik heb genoten van de sfeer, de gezelligheid en de top verzorging. Dank je wel!

 

 

Geplaatst in Halve van Haarlem, VFF, VitaminStore | 1 reactie

Plannen plannen plannen

En ja, als dan die zin weer terug is, het doel gezet is, dan wordt het tijd om te plannen. Want een 80 km lopen, dat doe ik niet zomaar, daar moet toch echt wel gericht over nagedacht worden. En na het denken volgt natuurlijk het lopen! Hoe wil ik het doel bereiken? Hoe ver wil ik lopen in de voorbereiding? Wil ik wedstrijden lopen en zo ja, welke? Wil ik weer iedere zondag urenlang lopen, of ga ik dat in 2 delen splitsen, op zaterdag een paar uur en op zondag een paar uur? Mijn brein maakt weer overuren. Inschrijven was makkelijk, nu de uitvoering nog!

bergVoor de komende 3 maanden heb ik paar tussendoelen uitgekozen. Iedere maand een marathon-afstand. Over 2,5 week al de eerste marathon (oeps, ben niet echt getraind voor die lange afstand….) Maar samen met Limburgs Zwaarste Dames gaat het me lukken. Voordeel van weinig trainen is uitgerust aan de start staan, zal ik maar denken🙂 En ach, ik heb 9 uur de tijd voor deze marathon, dat zou in theorie toch wel heel ruim moeten lukken!

beartrail_2016_web_fotoDaarna het NK Barefoot bij de BearTrail, 39 km. De kans om eens mee te doen aan een NK greep ik natuurlijk aan. Oefenen op het volkslied is niet nodig, tegen de tijd dat ik over de finish kom is de prijsuitreiking al geweest, maar toch heeft het wel wat. Meedoen aan een NK….. ik…. wie had dat ooit gedacht?  ;)

header.pngIn november een marathon met Kitty, eindelijk weer eens samen lopen en blijkbaar gaan we dan ook oefenen in samen te zingen. Dat schijnt te helpen om verder te kunnen lopen. Mocht je de TisvoorNiks lopen en rare geluiden horen in het bos: dat zijn wij!

slider-bello-gallicoDan in december de Bello Gallico, een 45 km trail. Een paar km meer, een klein stapje vooruit in de kilometer-opbouw zullen we maar zeggen. Een nieuwe trail, maar ik heb er hoge verwachtingen van.

h10ouyvl0txh-600x338

Nog een keer, nog een keer!

De komende maanden zal ik de agenda voor januari/februari gaan vullen. Dan moeten de kilometers nog verder omhoog. Tips voor leuke wedstrijden zijn welkom. Ergens in januari een 50km (DFW van RFR?), dan begin februari nog een keer en eind februari nog maar een keer (de 50 van Tiny?). Dat moet me toch naar die 80 brengen, niet dan?? Ik dacht het wel!

 

Nog een half jaar. Doel gezet, plannen in de maak. Rustig opbouwen, blessurevrij blijven en dan met vertrouwen starten in Parijs. Om uiteindelijk te finishen op die Eiffeltoren! Je moet er wat voor over hebben om na al die jaren onder het ding door lopen en omhoog kijken, nu eens naar beneden te kunnen kijken!

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

UHT

De UHT. Wie kent hem niet? De trailroute van MudSweatTrails van Driebergen naar Rhenen (of andersom, maar net wat je wilt), een route van 30 km door de bossen, met in het begin en einde een stukje asfalt. Een paar jaar geleden liep ik al een deel van de route (start in Veenendaal, finish in Driebergen, 30 km was toen nog te ver). De hele route stond nog op mijn bucketlist. Voor ooit!

Vorige week stond er opeens een oproepje van Margriet op FB.

uht

Nou, die zin had ik wel. Sowieso moet ik vanaf nu flink aan de bak om afstanden te lopen. En samen met Margriet zou dat zeker gezellig zijn, we liepen al vaker samen en ons tempo is vergelijkbaar. Dus na kort overleg thuis, reageerde ik dat ik graag mee wilde lopen. Ook Mario wilde mee, dus zo kwam het dat we afgelopen zondag met z’n 3en begonnen aan de UHT.

received_1261754333848497De auto’s geparkeerd in Rhenen en met de trein naar Driebergen (volgende keer de kaartjes ook inchecken op het perron, sorry meneer de conducteur!!) Aangekomen op het station moest natuurlijk de foto gemaakt worden onder de stationsklok en we gingen op zoek naar het fietspad dat ons startpunt zou zijn. Gelukkig liep Mario de UHT al eerder en kon hij ons de juiste kant op gidsen.

De eerste paar km is verhard, maar daarna ga je de bospaden op, weinig singletracks, maar goed beloopbare paden. Vaak konden we met z’n 3en naast elkaar lopen ouwehoeren. Mario liep regelmatig een paar meter voor ons uit te dansen en wij hijgend achter hem aan. Af en toe wat zoeken naar de juiste afslag, maar alles vrij snel gevonden zonder problemen. Zowel Garmin als Suunto gaven de richting prima aan en waar we twijfelden herkende Mario vaak de weg.

received_1261753303848600Na 20 km kwamen we bij de eenzame eik. Hier namen we rustig de tijd om wat te eten en te drinken en na zo’n 10 minuten liepen we weer verder. Even moeite om de benen weer aan het werk te krijgen, zeker met de heuveltjes op hier, maar al met al viel het me niet echt tegen, zeker niet toen we ook omlaag gingen🙂 . Wel kreeg ik het vanaf hier zwaarder, maar dat was helemaal niet gek. Sinds eind mei liep ik niet verder dan zo’n 15km max in een duurloopje, dus de dubbele afstand was aanpoten. Maar niet zeuren, gewoon doorgaan! Ik was blij dat ik samen met Margriet en Mario liep, opgeven en wandelen naar het station was dus geen optie, zij sleepten mij er wel doorheen met een praatje hier, een opmerking daar. En natuurlijk is de omgeving zeer de moeite waard om doorheen te lopen, ik wil hier zeker nog terug om nog een keer te lopen. Wellicht iets voor een nachtelijke trail om ook dat te trainen?

De laatste 2 km is weer verhard. Stukje door Rhenen, stukje langs het water, onder de brug over de Nederrijn door en dan linksaf naar het station. Poe, ik was wel blij dat ik na 31 km op de stopknop van mijn horloge drukte en kon gaan zitten in mijn auto. Even bijkomen. En  dan de trappen op naar het cafeetje boven het station. Vooral de laatste kilometers hadden we ons al verheugd op pannenkoeken en (alcoholvrij) bier en dat ging er dan ook prima in🙂 Even bijkomen en napraten.

Margriet en Mario, dank voor jullie gezelschap, ik vond het fijn lopen met jullie!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lang zal ik leven, hiep hiep hoera!

 

503

Er was eens een meisje dat dacht dat 50 jaar worden heul ver weg in de toekomst lag. Dat je pas vijftig werd als je oud was, dat je oud was als je vijftig werd. Vijfig jaar worden lag verstopt ergens in de verre, verre toekomst. Zij was jong en onwetend en wist nog niet dat de tijd als zand door je vingers glipt.

DSC_0020

Met dank aan Lisette en Monique zag mijn tuin er zo uit na de birthday-run🙂 #ouwemuts

42b54ffa16ea3dc8aab59d6e61289ef1Die dag in de verre toekomst is dus vandaag. Ik wil er nog niet aan toegeven dat ik qua leeftijd nu dus echt bij de oude mutsen hoor. Het klinkt stokoud: vijf-tig! The big five-O. En ik snap het niet, hoe kon die tijd zo snel gaan? 2x knipperen met je ogen en je kinderen zijn volwassen en jij klaar voor de 50+reisjes.

Waar is de tijd gebleven? Hoe kan het dat het zo snel voorbij is gegaan? Zo lang is het nog niet geleden dat ik een studentje was en voor het eerst op kamers ging. Waar is de tijd dat ik man leerde kennen, we ons eerste huis kochten, trouwden, kinderen kregen? De tijd van vadertje en moedertje spelen met 3 kleine hummels. Tropenjaren waren het. Wellicht dat het daardoor zo snel ging?

De kleine hummels werden groot. Ze groeiden op tot 3 volwassen mensen waar man en ik ongelooflijk trots op zijn. Zo blij dat ik dat mee mag maken, dat ik erbij ben als er mijlpalen gehaald worden, als er diploma’s uitgereikt worden. Maar ook gewoon om te zien hoe ze opgroeien, hoe ze hun weg in het leven vinden. Trots op ons supertrio! Dan is ouder worden helemaal niet erg. Ik hoop nog heul veel ouder te worden, zodat ik nog veel mijlpalen mee kan maken.

En ik denk aan alle vrienden en bekenden die dat niet mee mogen maken. Vrienden die veel te vroeg zijn overleden. Marianne, Lajos, Corry, Laurie, Ton….. Jullie worden nog altijd gemist. Ik denk aan die bizarre jaren, de laatste jaren dat onze kinderen op de basisschool zaten. In ongeveer 4 jaar tijd overleden 14 ouders. De één kende ik beter dan de ander, maar ongeloof en verdriet was er altijd weer. In iedere klas zaten 3-4 kinderen die een ouder moesten missen. En ik denk aan de vriendin die pas 3 maanden geleden haar man verloor.

20160705_193705Als ik alles zo op een rijtje zet, kan ik alleen maar blij en tevreden zijn. Dat ik 50 ben geworden. Dat ik gezond ben (voor zover ik weet!). Dat ik plannen kan maken, doelen kan stellen en kan werken aan een mooie toekomst. Vijftig oud? Egnie! Ik begin pas, deze eerste ronde was goed, kom maar op met de 2e ronde!

 

Enne, zaterdag loop ik de Trail des Fantomes. Kom maar op met die eerste 27 km in de 50+ categorie!

 

 

 

Geplaatst in Persoonlijk | 7 reacties

krachtHet is 10.15 uur als ik naar buiten loop. Eigenlijk had ik om deze tijd al terug willen zijn, want het is warm. Maar als je vroeg wilt lopen, moet je vroeg op. En dat niet alleen, je moet dus ook niet met een boek op de bank blijven zitten. Eigen schul dus, dat ik nu in de warmte moet lopen. En ook nog eens met poten waar weinig energie in zit, waarschijnlijk het gevolg van de 40 uren sta-dienst van de afgelopen week.

Ik loop op dit moment zonder schema en dus zonder leidraad. Voordeel is dat ik zelf mag bedenken wat ik ga lopen. Nadeel is dat ik zelf mag bedenken wat ik ga lopen. Had ik al gezegd dat het warm is? Ik begin met inlopen, en ondertussen bedenk ik wat ik wil, waar ik zin in heb en wat eigenlijk nodig is. Hoe ver wil ik gaan? En wil ik een duurloopje of intervallen? Eerst maar bedenken welk rondje ik wil lopen, hoe staat de zon en waar vang ik de meeste schaduw? Na 2 km inlopen heb ik genoeg van het gesjok. Intervallen dus, 400tjes gaan het worden. Vooral omdat ik dan legaal regelmatig een stukje mag wandelen. Veel te warm voor duurlopen.

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Nog 1 week werken. Op vakantie met z’n 5en. Straks verjaardag van man vieren. Hoe zou het met zoon zijn die vandaag terugrijdt naar huis. Vragen over het schema naar Parijs. Twijfels over de Trail des Fantomes. Vrijwilligen bij de 100 km Salland en ik moet nog een b&b regelen. Er spookt van alles door me heen en voor ik het weet zit de training er alweer op. Goed uur voorbij, 10km afgelegd.

energieHet is 11.25 als ik weer thuis ben. Inlopen, 10×400 en als toetje 5×100. En een beetje uitlopen. En eigenlijk viel het wel mee met die warmte. En hoezo had ik geen energie in de benen? De tempo’s gingen prima! Het uur vloog weer voorbij. Hardlopen saai? Egnie, soms kost het wat moeite om de drempel over te stappen, maar hardlopen is heerlijk! Morgen mag ik weer🙂

Geplaatst in VFF | Een reactie plaatsen

De ecotrail in de herhaling

ParijsEcoHet is 19 maart 2016 en Kitty en ik staan moe en met zware benen, maar happy en tevreden onderaan de Eiffeltoren. We zijn een half uurtje daarvoor gefinisht op de 50 km van de Ecotrail de Paris, hebben onze jassen en tassen opgehaald en zijn onderweg naar ons appartement.

Maar onder die Eiffeltoren staan we stil en kijken. Kijken naar die stoere mannen en vrouwen die na de 80 km nog “eventjes” zo’n 350 traptreden beklimmen op weg naar hun finish op de 1e etage. Wij zijn moe, maar kijken toch verlangend naar boven. Daar finishen zou helemaal de kers zijn. We kijken elkaar aan en eigenlijk weten we dan al genoeg. Eén van ons zegt: “volgend jaar”. De ander zegt alleen maar “ja”.

Het is 5 juli 2016. Ik krijg een mailtje van de Ecotrail de Paris: Inscriptions ouvertes! Wie van ons 2 het eerste appje stuurt weet ik niet meer. “Doen we het?” En de ander reageert met: “ik zat net op de site te kijken”. Verder zijn er geen woorden nodig, we weten waar we het over hebben.

We appen wat heen-en-weer. Want zeggen dat we iets willen doen en dan ook echt inschrijven zijn 2 verschillende dingen. En dan hebben we nog niet eens gelopen, want dat is nog weer een heul ander ding! We besluiten er een nachtje over te slapen. Of 2. Of 3. Doen we het of doen we het niet?

En dan komt daar dat appje van Kitty. Zijn we klaar om op  “registration” te klikken? Ik weet meteen het antwoord:  “ja!” Even nog overleg of we een annuleringsverzekering erbij gaan afsluiten, maar als blijkt dat je je geld alleen terugkrijgt bij overlijden, lijkt het niet echt zinvol. Wel laten we le bib opsturen deze keer, nog een keer naar de bejaardenbeurs om het startnummer op te halen zien we niet zitten.

En dan staan we dus opeens geregistreerd voor de 80 km bij de 10e Ecotrail de Paris. Genoeg asfalt voor Kitty om het leuk te vinden, genoeg trail voor mij om het leuk te vinden. En hoe het ook gaat lopen, hoe wij ook gaan lopen, één ding weet ik nu al: het weekend van 18 maart gaat weer een topweekend worden in Parijs!

Maar nu eerst: trainen!!!

 

Geplaatst in EcoTraildeParis, VFF | 2 reacties

Overpeinzingen

DSC_0012Vanmorgen, toen ik vond dat ik na de zoveelste beklimming van de Gulberg even lekker in het zonnetje mocht gaan zitten, viel het kwartje. Eindelijk. De afgelopn maanden sinds Limburg Zwaarste liep het letterlijk niet lekker. Benen waren moe en tussen de oren zat “het” niet goed. Resultaat was een behoorlijke loopdip, het niet lopen van de Slachtemarathon en een algeheel niet lekker in het vel zitten. Veroorzaakt door het wat-wil-ik-nou-eigenlijk?-syndroom, gecombineerd met het waarom-doe-ik-dit-eigenlijk?-virus.

De laatste weken begon de zin alweer aardig terug te komen en ik maakte meer plannen dan ik uit zou kunnen voeren in de rest van het jaar. Maar wat ik nou eigenlijk echt wilde……. Ik wist het niet. Sneller, verder, meer asfalt (loopt wel makkelijker), meer trail, geen idee. Iedere dag had ik weer andere plannen en ideeen. Om tureluurs van mezelf van te worden!

DSC_0005

Maar nu weet ik het wel! Bovenop het dak van Brabant kwamen opeens de antwoorden. Alle plannen voor een wegmarathon in het najaar gaan de prullenbak ik. Want van de 3 wegmarathons die ik gelopen heb, heb ik alleen in Parijs genoten. Frankfurt en Berlijn vond ik een drama. Topweekenden, maar geen zak aan onderweg! En genoten had ik van Salland, Parijs en Limburg. Zwaarder en verder, maar zoveel leuker om te lopen.

Dus!

DSC_0007Tot eind september wordt er nog aan tempo gewerkt, met de HM van Haarlem als afsluitinig. Daarna gaat er gewerkt worden op de trails. Eerst rustig aan de afstanden weer opvoeren en in maart 2017 afsluiten met een (hopelijk) grandioze kroon op het afstandswerk.

Ja, de motivatie is er weer. De zin om te lopen is er weer. De benen lijken weer vooruit te willen en in de hersenpan lijkt één en ander ook weer goed te klikken.

De plannen zijn nu definitief. Althans….. tot ik weer van mening verander natuurlijk😉

Geplaatst in Uncategorized, VFF, vibram five finger | 1 reactie