Sportvasten

Een paar maanden geleden las ik op twitter een berichtje van Esther dat zij een opleiding deed tot sportvasten coach. Ik had daar al eens vaag wat over gehoord en ik ging eens googlen op sportvasten. Wat is het en wat moet je doen en laten. Ik had een aantal vragen voor Esther en ik kreeg antwoorden van haar.

De voordelen van het sportvasten zijn een betere conditie, fitter voelen, niet meer moe wakker worden, en het omschakelen van suikerverbranding naar vetverbranding, waardoor je langer en makkelijker kunt duursporten. Voorwaarden om te beginnen waren gezond zijn, gemotiveerd zijn en bereid tot iedere dag 30 minuten sporten.

Ik dacht er een tijdje over na, las heel veel op internet, “sprak” mensen via twitter die de kuur al gedaan hadden en kreeg er steeds meer zin in om het zelf ook te gaan doen. Het leek me wel vreselijk zwaar om niet/weinig te mogen eten, maar de effecten op lange termijn wonnen het van mijn vrees op de korte termijn en ik besloot om ervoor te gaan.

Vandaar dat ik afgelopen zaterdagavond een afspraak had met Esther, waar Kitty die ook belangstelling heeft, bij aanschoof. Onder het genot van een pizza kregen we een nadere uitleg, konden we vragen stellen en uiteindelijk ging ik naar huis met een sportvastenpakket, waarin mijn protocol en alle supplementen zaten.

Dag 1

Maandag 5 september, was dus mijn 1e vastendag. De 1e dag is een afbouw dag, wel eten, maar geen dierlijke producten en niet echt veel. In het protocol dat ik van Esther heb gekregen, staat precies omschreven wat ik mag eten en welke supplementen ik moet slikken. Bovendien moet ik veel drinken, koffie, thee en water mag ik zoveel drinken als ik wil. Verder is er een speciaal poeder samengesteld die ik meng met water en daarvan drink ik 3x per dag 500ml. Dit mengsel beschermt de spieren en onderdrukt het hongergevoel.

Op een enkele aanval van honger is het me vandaag flink meegevallen. Ik heb geen behoefte aan snaaien, kan het goed zien als een ander wel zit te eten en voel me er (nog??) goed bij. Ook de 30 minuten hardlopen gingen goed, al had ik nu al het idee dat mijn beenspieren heel graag een flinke hap suiker konden gebruiken. Nou ja, dat zal ze hopelijk leren om heel snel over te schakelen op goed werken op vet 🙂

Dag 2

Opnieuw een afbouwdag, nog wat minder eten dan dag 1. Honger heb ik niet, maar wel een licht gevoel in mijn hoofd. Ik moet zorgen dat ik niet te snel opsta of mijn hoofd omdraai. Mijn lage bloeddruk gaat me parten spelen. Ik strooi wat extra zout op mijn eten en neem nog maar een extra kop koffie. Als mijn collega’s een vette hap uit de kantine halen, doet me dat totaal niet watertanden, ik heb er geen behoefte aan. Een goed teken.

’s Avonds in de auto naar huis heb ik het idee dat ik niet echt verstandig bezig ben en ik ben blij als ik heelhuids thuis ben. Concentreren kost moeite. Eenmaal thuis plof ik op de bank, mijn energie is totaal op. Maar ja, mijn diner moet nog klaar gemaakt worden: 500ml water, soepgroenten en een bouillionblokje. Hoewel ik zin heb in eten, vind ik het toch wel veel en de laatste happen gaan met redelijke moeite naar binnen. Ik zit vol!

Het regent en ik ben moe, maar toch moet ik nog hardlopen. Ik sleep me naar boven om me om te kleden en beloof mezelf dat ik maar 20 minuten hoef, het minimum. Schop onder m’n kont en ik loop buiten. Wat een sjitweer! Ik begin te lopen en wat denk je? Het gaat super! De 1e km gaat wat hard, ik wil minder snel, want ik moet het nog even langer vol kunnen houden, maar ook km 2 en 3 gaan makkelijk. De 20 minuten worden er dus gewoon 30 en ik kom thuis met een grote grijns. Wat is het heerlijk loopweer!

Maar na de douche is het dan toch wel over en uit. Enorme hoofdpijn komt opzetten. Ik lig om 21.00 in bed en het lampje gaat uit. Het enige dat ik nog wil is slapen.

Dag 3

Ik word 10 minuten voor de wekker om 6 uur afloopt wakker. Huh? Da’s niks voor mij. Oke, ik lag er vroeg in en heb super geslapen, maar wakker voor de wekker?? Da’s me al in geen 10 jaar gebeurd. En wat nog ernstiger is: ik voel me super fit, irritant fit zelfs. Mijn man is nog maar half wakker, maar krijgt hele verhalen over zich heen, dat is hij niet gewend. Meestal hoort hij ’s morgens niet veel meer dan een grom en een snauw omdat ik geen zin heb om op te staan.

Ontbijt is 2 glaasjes verse sinasappelsap en een handvol pillen. En datzelfde zal ook mijn lunch zijn. Voor 8 uur ben ik op mijn werk, het voelt goed, ik ben alert en totaal niet meer draaierig. Een jarige collega die goed denkt te doen door mij een stuk vlaai aan te bieden, kijkt vreemd op als ik bedank. Het kost me totaal geen moeite om nee te zeggen, heb er geen zin in. Een andere collega denkt me te helpen door haar gevulde koek op de gang op te eten om mij niet in verleiding te brengen. Maar ze mag rustig blijven zitten, ik heb er totaal geen trek in.

Een lichte hoofdpijn komt opzetten, maar na een korte wandeling in de pauze, daarna mijn “lunch” en een aspirientje is die helemaal verdwenen. Ik voel me goed, ik voel me keigoed. Onderweg naar huis zing ik mee met de muziek op de radio, geen idee hoe de tekst gaat, maar met lalalalala en hey hey kom ik een heel eind. Niemand die me hoort, dus het maakt me niks uit.

Lopen gaat iets zwaarder dan gisteren, mijn benen willen wel, maar mijn hartslag loopt wat op. Ach, ik weet de reden, dus ik maak me er geen zorgen over. Zonder echte problemen maak ik de 30 minuten vol. Meer had ik ook wel kunnen lopen, maar dat mag niet, 30 minuten is echt de max.

Enige dat me vandaag tegen zit is het “diner”. Tomatensap staat in het protocol en eerlijk gezegd eet ik liever niets dan tomatensap. Yak! Maar goed, 3 x 150ml moet er gedronken worden, dus neus dicht en drinken. Ik doe bijna een uur over die 3 glazen.

Ook deze dag zal ik vroeg in bed liggen, maar dag 3 ben ik goed doorgekomen!

Dag 4

Ook vanmorgen ben ik weer wakker voor de wekker, dit voelt goed! Gisteravond was ik behoorlijk moe, maar ik word uitgerust en zonder honger wakker. Ontbijt is 1 glaasje verse sinasappelsap en daarmee zal ik het moeten doen tot ik als lunch opnieuw een glasje vruchtensap mag drinken. Het niet eten is geen probleem, maar de koffie, thee en water begint me tegen te staan, dus is het sapje een welkome andere smaak.

Na thuiskomst van mijn werk, is het diner opnieuw een glaasje sap. Daarna moet er gelopen worden. En hoewel de benen vrij goed voelen en graag vooruit willen, wil mijn hartslag niet wat ik wil. Die  is hoog, veel te hoog naar mijn zin. Ik neem iets gas terug en gelukkig zie ik een daling, niet zover als ik graag wil, maar toch. Mijn lijf is hard aan het werk en dat merk ik dus vooral tijdens het lopen.

Na 4,5km en bijna 30 minuten ben ik weer thuis. Ik ben behoorlijk koud door de regen en ga heerlijk warm worden in bad. Daarna is mijn energie op. Ik ga lekker op tijd naar bed. Maar slapen kan nog niet. Pas 3 uur na het lopen kan ik de 1e urinetest doen om te zien of de switch al gebeurd is. Het niet plassen tot die tijd zal moeite kosten, omdat ik nu al 4 dagen zo’n beetje elke half uur naar de wc moest rennen. De dag koste verder weinig moeite, maar de komende 2 uur zullen zwaar zijn…. 🙂

Dag 5

De urinetest van gisteravond gaf wel een lichte verkleuring aan, maar nog niet voldoende. Vanavond na het lopen dus een nieuwe test en ik hoop dat de strip dan voldoende verkleurd om aan te geven dat de switch heeft plaatsgevonden.

Vandaag kan ik lekker uitslapen, maar opnieuw ben ik vroeg wakker. Wel blijf ik heerlijk in bed liggen, want ik merk dat mijn lijf hard werkt en rust nodig heeft, dus waar mogelijk neem ik die. Vanmiddag moet ik wel werken, en daar heb ik ook wel zin in. Lekker bezig zijn.

In de auto naar Eindhoven neem ik wat extra afstand met de auto voor me, want ik zie opeens zoveel dingen om me heen. Wat een mooie pas heeft die hardloper, wat een gek hoedje heeft die fietser, hee wat een mooi hek om die tuin, de zon schijnt mooi door de bomen… Allemaal dingen die ik voorheen wel registreerde, maar niet echt zag. Het is net alsof ik alerter ben, of ben ik gewoon eerder afgeleid? Reed ik vroeger op de automatische piloot, of zie ik nu dingen gewoon scherper? Een rare gewaarwording.

Het hardlopen vandaag gaat niet echt soepel. Opnieuw een hoge hartslag terwijl het tempo behoorlijk laag ligt. Wat hardlopen betreft is dit echt de moeilijkste dag. Nu nog een paar uurtjes wachten voor ik de test kan doen, hopelijk met goed resultaat!

Dag 6

Gisteravond eindigde de dag goed. De urinetest gaf een volledige switch aan, dus ik had bereikt wat ik wilde bereiken. Na even overleg met de coach, besluit ik er geen 3e sapdag achteraan te doen. De enige reden daarvoor zou zijn meer gewichtsverlies, maar dat is nooit mijn hoofddoel geweest. Wel een mooie bijzaak natuurlijk!

Vanmorgen mocht ik dus ontbijten met een appeltje en een kiwi. Heerlijk om weer wat in mijn mond te kunnen stoppen en te kauwen. De opbouwfase duurt 4 dagen, waarin elke dag iets meer gegeten mag worden. Dinsdagavond ben ik dus helemaal klaar met de kuur. Daarna begint de “keep the switch”periode waarin ik nog een stuk begeleiding krijg in het voedingspatroon.

Vandaag word er niet gelopen. Mag wel, maar hoeft niet. En omdat ik voel dat mijn lichaam behoorlijk gewerkt heeft en ik het gisteren zeer zwaar had met lopen, heb ik besloten dat vandaag een rustdag word. Na 5 dagen achter elkaar trainen, mogen de spieren even herstellen. Deze dag zal in het teken staan van lekker op de bank zitten, wat kleine huishoudelijke klusjes doen die zijn blijven liggen en weer wat aandacht besteden aan het gezin, want daar had ik de laatste dagen weinig puf voor.

Dag 7

2e opbouwdag. Ik voel me goed bij het opstaan en heb zin om te gaan lopen, hoewel ik wel merk dat mijn bovenbenen moeite hebben met traplopen. Ik moet 2x op-en neer lopen om al mijn loopspullen bij elkaar te zoeken en sta gewoon te hijgen. Pff, dat valt wat tegen. Ik kruip nog ff terug in bed om bij te komen, maar besluit om toch gewoon door te zetten. Ik heb gegeten en gedronken, en een hele nacht rust achter me, dus nu ga ik die benen aan het werk zetten!

Het lopen gaat zwaar, bovenbenen willen niet. Ik loop langzaam, hartslag is redelijk voor mijn doen, maar ik hijg als een werkpaard. Niet normaal! Ik tel de minuten af, als het niet snel beter gaat, dan is het echt gedaan na die 20 minuten…. En ja hoor, na 3km sjokken en vechten geef ik er de brui aan. Gelukkig sta ik naast een hek, ik heb de steun nodig want mijn wereld word zwart. Nu gebeurt pas waar ik bang voor was: mijn lage bloeddruk is nog lager geworden. Dit is niet prettig. En dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het lopen zo moeilijk ging.

Nog een paar minuten wandelen en dan wil ik nog een klein stukje lopen. Ik probeer het, maar bij het 1e huis in de bebouwde kom geef ik op en gebruik ik de muur als steun. De laatste paar honderd meter loop ik naar huis. Een glas water met zout helpt me over het ergste heen. De komende maaltijden zal ik eens kwistig met de zoutpot strooien, want behalve die bloeddruk, heb ik zware benen, maar lijkt de hartslag wel lager te zijn.

De rest van de dag doe ik niet zo gek veel. Het bloemencorso moet ik helaas aan me voorbij laten gaan, want fietsen naar het dorp en dan een paar uur langs de route staan, zie ik niet zitten. Jammer, maar volgend jaar weer een bloemencorso. Nog 2 daagjes opbouwen en dan ben ik heel benieuwd hoe ik de trainingen weer op kan pikken 🙂

Dag 8

3e opbouwdag. Ik word uitgerust wakker, zin om aan de werkweek te beginnen. Ben niet moe, geen last meer van zware benen, geen hartkloppingen als ik de trap oploop. Dit gaat echt de goeie kant op.

Het ontbijt is meer dan gisteren. Kwark, appel, kiwi en gekookt ei. Ik zit vol!! ’s Middags een lekkere salade met deze keer tonijn erin, jammie. De maag word weer goed gevuld, er kan niks meer bij. De pistache nootjes vergeet ik bijna, maar uiteindelijk gaan die ook op.

’s Middags is het weer tijd voor een rondje lopen. Het gaat 100x beter dan gisteren, hoewel het tempo nog steeds laag ligt en de hartslag hoger dan “vroeger”. Maar de wereld draait niet meer en word ook niet zwart als ik na 30 minuten stop. Pfff, dit voelt veel beter en geeft heel veel hoop voor de komende dagen.

Dag 9

Omdat ik geen 3e sapdag heb gedaan, eindigt mijn sportvastenkuur na 9 dagen. Een aantal collega’s zeiden: goh wat zul jij blij zijn dat het voorbij is! Nou ik durft te beweren dat als ik nog 5 dagen door had moeten gaan, ik er geen moeite mee had gehad. Veel van het “moeten” eten en  “honger hebben” zit bij ons tussen de oren, dat heb ik wel geleerd. Of ik dat in de toekomst vol kan houden, en me niet laat verleiden door lekkere hapjes, da’s een ander verhaal, maar de intentie is er zeker wel!

De 30 minuten hardlopen gingen vandaag weer beter dan gisteren. Toen ik gisteren wegging gaf mijn hartslagmeter al bij aanvang 104 slagen aan. Vandaag was dat 86, toch een behoorlijk verschil…. !! Hard ging het nog niet en helaas ging uiteindelijk de hartslag toch behoorlijk de hoogte in, maar de beentjes voelden weer redelijk soepel. Na ruim 31 minuten was ik weer terug en eigenlijk had ik nog wel een stukje verder gekunt en voor het eerst had ik ook wel een stukje verder willen lopen.

Morgen mag ik weer gewoon eten, maar ik heb kwark in huis en ben van plan de dag te beginnen net als vandaag: met kwark, een appel en een kiwi. En de sla voor de lunch gaat gewoon weer mee naar het werk. Waarom zou ik iets veranderen als het de afgelopen dagen zo goed bevallen is?

Donderdag heb ik een vervolg afspraak met Esther, ze gaat me dan uitleggen hoe de “keep the switch” periode eruit ziet. Want na deze kuur is het natuurlijk wel de bedoeling om die vast te houden. Word vast een gezellig kopje koffie drinken 🙂

Ik ben heel benieuwd wat me de komende dagen/weken/maanden te wachten staat. Zowel op eetgebied, maar meer nog op loopgebied. Ga ik een sprong maken? Zal het echt makkelijker gaan? We zullen het zien, ik houd jullie op de hoogte!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in sportvasten. Bookmark de permalink .

19 reacties op Sportvasten

  1. Ronald zegt:

    hihi, die tomatensap zal ik zo ook gaan drinken denk ik . Je bent al bijna op dag 4.. ga door!! nog even en je maakt de switch.. klinkt wel onwijs goed hoe je er mee bezig bent/mee omgaat! Respect!!

  2. JeeWee zegt:

    Jij hebt tenminste een blog waar we je “vorderingen” bij kunnen houden. Het is nogal wat. Als ik zoiets zou willen gaan doen staat de hele familie te steigeren denk ik. Die voorzien een superchagerijnige man/vader. Ha,ha,ha.
    Succes!!

    • EstherE zegt:

      JeeWee, ik heb de familie voorbereid op een chagerijnige moeder, maar het tegendeel is waar. Ik heb geen honger, heb overdag energie en ben zelfs bij het opstaan niet chagerijnig (dat is meestal wel anders 😉 ). Wel ga ik ’s avonds vroeg naar bed, man en kinderen hebben na 9 uur ’s avonds niks meer aan mij. Dus wat chagerijnig zijn betreft hoef je het niet te laten 🙂

  3. Je gaat straks een ambassadeur voor dat sportvasten worden!

  4. Gert zegt:

    Ben benieuwd naar het verdere verloop!

  5. Rob Viveen zegt:

    Leuk om zo je vorderingen te kunnen volgen. Knap hoor! Ben benieuwd hoe je traingen na je sportvast-periode gaan.

  6. Wat een mooie en positieve ervaring. Wie weet ga ik er ook eens aan beginnen. Het allerter zijn spreekt me heel erg aan. Ik ben benieuwd naar je loopervaringen na de “kuur”.

  7. John zegt:

    Je hebt het duidelijk iets zwaarder als ik, maar goed dat je het volhoudt en aangezien je nu aan het opbouwen bent ga je de kuur zeker met succes afronden.
    De fitheid, verbetering van conditie en de motivatie gaan voor hele mooie resultaten zorgen, zeker op loopgebied.
    Ik hoop dat je nog betere resultaten als ik gaat boeken de komende periode.

  8. Tante_Bep zegt:

    Hoi Esther,

    ik volg je blog over sportvasten met veel plezier.
    Wat gaf jouw coach als verklaring dat het lopen op dag 7 zo moeilijk ging?

    Groet

    • Esther zegt:

      Weinig eten en toch sporten. Bovendien heb ik sowieso een lage bloeddruk en die is nog lager geworden. De 1e dagen heb ik extra zout gegeten, maar met de sapdagen niet. Had ik dus beter wel kunnen doen. Volgens de coach is dit niet abnormaal en merk ik de resultaten pas na de kuur. Ik wacht af….

      • Tante_Bep zegt:

        Hoi Esther,
        ja het is ontzettend zwaar dat weinig eten en toch sporten. Maar ik vond het sporten op de sapdagen minder zwaar dan op de eerste opbouwdag en volgens mij had jij dat ook. Dat vond ik raar want dan mag je juist weer wat eten.

  9. RunningHans zegt:

    Spannend verhaal hoor…. en knap dat je dat allemaal volhoudt. Ben ook benieuwd wat het met je lopen gaat doen de komende tijd. Succes met de laatste uurtjes sportvasten

  10. Esther zegt:

    @Tante Bep
    De 1e opbouwdag heb ik niet gelopen. Mocht wel, maar mijn coach vond dat ik nu ik de switch gemaakt had, ik beter 1 rustdag kon nemen. Beginnen met eten en de spieren wat rust gunnen. De 2e opbouwdag vond ik het lopen erg zwaar. Vandaag ging het gelukkig een stuk beter.

  11. kitty zegt:

    Ik vind dat je het onwijs goed hebt gedaan! Hulde, hulde, hulde!!
    Ben uiteraard benieuwd hoe het verder gaat…. maar dit nemen ze niet meer af!

  12. cool!! mooi hoe je de afgelopen 9 dagen hebt beschreven. En wow, die verlaging in je hartslag is echt goed! Jij hebt het goed doorstaan.. nu ik nog 🙂

  13. Ina zegt:

    Ben erg benieuwd naar het vervolg de komende weken! En het is al vaak gezegd, maar ik vind het super sterk dat je de hele kuur volgehouden hebt, respect

  14. HansR zegt:

    Kweetnie of ik die 10 dagen van sportvasten (en het vervolgtraject) vol zou houden, maar absoluut interessant om te lezen hoe je het hebt ervaren.

  15. ton zegt:

    Ik zou het niet kunnen Essie, ik vind het knap dat je dit experiment bent begonnen en ik hoop dat het je wat oplevert !

  16. Pingback: Sportvasten dag 10 | Moe van vermoeidheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s