Te lange, langzame duurloop

Hardlopen, training lange duurloop

Het zal niemand ontgaan zijn dat het dit weekend supergeweldig loopweer was. Een fijne temperatuur met een lekker zonnetje erbij. Van mij mag het zo blijven tot eind december. En dan mag de lente weer beginnen!

Mooie loopomgeving

Via afstandmeten had ik een route uitgezet, door onbekend gebied. Af en toe zou ik door een stukje lopen dat ik wel kende en op die manier kon ik mooi controleren of ik nog goed liep. De afstand zou ongeveer 15km zijn. Dus zaterdagmiddag, toen man en kinderen hun bezigheden buitenshuis hadden, vertrok ik met mijn bidonnetje, met een gelletje voor “de zekerheid” en met een dosis superzin om te lopen. Doel was langzaam lopen, hs laag proberen te houden.

Genieten met de hoofdletter G

Na 5km was het nodig om een 1e pauze in te lassen, en wel een pitstop. Achteraf had ik beter iets door kunnen lopen, want waar ik het bos inging, groeiden wel heel veel bramenstruiken. En met je blote billekes tussen die prikstruiken was niet echt aangenaam, maar het lopen erna ging wel ontspannender ūüôā

Na 12km maakte ik een 2e korte pauze. Deze keer om het gelletje in te nemen en een flinke slok water te drinken. Niet dat ik die gel echt¬†nodig had, maar ik wilde gewoon eens weten welk effect het ding zou hebben. Bovendien zou ik met 3km thuis zijn, dus als het niet beviel hoefde ik niet ver door te lopen. Maar het liep lekker daarna….. en na 2km twijfelde ik. Rechtstreeks naar huis, of toch nog een klein lusje maken? Ik besloot voor het lusje te gaan en liep door. Uiteindelijk werden het 18km in iets meer dan 2 uur tijd. Lekker op mijn gemakje, lekker in de zon. Eigenlijk net wat te ver, maar ja… soms kun je gewoon niet stoppen!

Advertenties

Na het sportvasten

Hardlopen, sportvasten

Het zal de lezers van dit blog niet ontgaan zijn, dat ik begin september een sportvastenkuur gedaan heb. En ik kan nu, een maand na afloop van die kuur alleen maar zeggen: blij dat ik het gedaan heb!

Ik merk duidelijk verschil in mijn beenspieren, ik loop soepeler, voel me gezonder, fitter. Geniet duidelijk weer meer van het hardlopen. Mijn hartslag die al heel lang niet omlaag ging, hoe langzaam ik ook liep, zakt nu wel zoals ik het wil. En ik heb er vertrouwen in dat die nog verder gaat zakken. En niet geheel onbelangrijk: ik heb geen snoep- en snaaizin meer. Op 1 uitzondering na, heb ik al zo’n 6 weken geen koek, snoep of chocolade gegeten. En ik mis het totaal niet, da’s nog het mooiste!

Ik heb het gevoel dat het sportvasten mijn lichaam heeft “gereset”. Terug naar af en vanaf hier weer verder. Mijn manier van denken over eten is veranderd en ik probeer anders te koken (niet altijd naar de zin van de kinderen overigens….). De inname van koolhydraten is minder geworden, want leven (en hardlopen) kan een mens prima zonder al die suikers.

Het makkelijker lopen, het genieten heeft deels ook te maken met het eindelijk weer (grotendeels) lopen zonder pijn. Het veranderen van mijn loophouding, de overschakeling van hiellanding naar voorvoetlanding, heeft daar veel mee te maken gehad. Er moet nog veel aan bijgeschaaft worden, want zo’n omschakeling maak je niet 1,2,3. Ik moet er nog veel bij nadenken en regelmatig tijdens het lopen mijn houding veranderen, maar het lukt, het gaat me lukken!

Het enige probleem dat ik nu heb, is dat ik teveel wil. Ik wil sneller lopen, ik wil verder lopen, ik wil het lopen op vff’s opbouwen, ik wil meer wedstrijdjes lopen, ik wil meer trainen. En da’s dus het moeilijkste: verstandig zijn in de opbouw. Maar het “moeten” hardlopen is nu “mogen” hardlopen, in lol beleven in het hardlopen en zin hebben om de loopschoenen aan te trekken. En dat is wel de belangrijkste verandering!

 

Singelloop Breda

Hardlopen, Uncategorized, wedstrijd

Eind augustus liep ik als test 3×4,5km met 5 minuten wandelen tussendoor, tenminste… dat wilde ik lopen, maar het ging voor geen meter. Dat was voor mij reden om de TTM af te zeggen, want voor 16,1km was ik duidelijk nog niet klaar. Maar nu, 4 weken later, loop ik totaal anders, heb ik er weer plezier in en voelen de benen goed. Daarom vroeg ik Maurice of hij nog een startbewijs had voor de bedrijvenloop van Thebe voor de Bredasesingelloop. In 1e instantie waren alle startbewijzen vergeven, maar een paar dagen geleden kwam er toch 1 vrij en kreeg ik een mailtje: ik ben zo vrij geweest om jouw naam er maar meteen op te zetten. Eigenlijk had ik er niet meer op gerekend, maar ik was er wel blij mee. Eens zien of ik het zou kunnen….

De hele week was het al warm, echt warm. Zaterdag 1 oktober was de warmste oktoberdag is heel veel jaren, maar de zondag deed er nauwelijks voor onder.¬†Ik vertrok op tijd naar Breda, wonder boven wonder kon ik vrij snel mijn auto kwijt en ging ik op zoek naar¬†het Chasse¬†Theater, waar de Thebe bus zou staan. Hier waren Maurice en FrankdeM al aanwezig. Niet lang daarna kwam ook Kitty al aan en als laatste sloot ook Jeroen zich bij ons aan. Na zo’n 20x gebruik te hebben gemaakt van een (smerige) dixie (tsja, waar die zenuwen voor nodig zijn…. ik weet het ook niet) was het tijd om het startvak op te zoeken.

In het startvak had ik bedacht dat ik excuses genoeg zou hebben als ik het niet uit zou kunnen lopen: warm, weinig lange afstanden getraind en zo nodig zou ik er vast nog wel een paar bedenken. Het startschot klonk en na een aarzelende, drukke start kon ik lekker doorlopen. Wel geheel op mijn eigen tempo, want de 1e ronde wilde ik me niet opblazen.

(foto met dank aan Maurice)

Na 7,5 km liepen we weer over de grote markt. Als ik uit zou willen stappen, was dit het moment, want nu was ik vlakbij de bus van Thebe waar mijn tas stond. Maar ik dacht absoluut niet aan uitstappen. Het liep lekker, ondanks de warmte. Dus gewoon door de 2e ronde in en lekker door blijven lopen. Tis tenslotte gewoon een soort trainingsrondje.

Onderweg pakte ik wel bijna ieder bekertje water aan dat aangereikt werd. Zowel bij de drankposten als bij het publiek dat in grote getale langs de kant stond. Kindjes onderweg reikten natte sponzen aan en regelmatig ruilde ik een inmiddels droge voor een heerlijke, koude, natte spons. Af en toe kreeg ik een koude douche uit een tuinslang over me heen. Lekker om af te koelen. Ik heb onderweg heerlijk genoten, van het publiek, van de bandjes, van een jongen die op zijn drumstel zat te spelen, de sfeer was erg goed.

Na 13  km keek ik weer eens op mijn Garmin. De tijd die ik zag viel me helemaal niet tegen. Mijn enig andere 15 km wedstrijd ooit, was de 7heuvelenloop van vorig jaar. Toen liep ik daar 1.36.05 op. Ik begon te rekenen en bedacht dat als ik vanaf nu iets meer door zou lopen ik misschien wel onder die tijd uit zou kunnen komen. Zou niet gek zijn om met een gewoon trainingsrondje een pee-errutje te lopen. Dus ging ik ervoor. Eens zien wat ik nog zou kunnen.

De laatste kilometer, 750m, 500m, 250m, de finish in zicht, volgens Garmin kon het lukken en YES, 1.35.50 gaf mijn horloge aan. Een tijd van nog steeds helemaal niks, maar voor mij op dat moment wel het teken dat ik op de goeie weg ben. Nog een lange weg te gaan, maar een behoorlijke opsteker.

Daarna even tijd genomen om rustig te zitten bij het Thebe busje, en na 2 flesjes water wat rondgelopen door Breda en uiteindelijk naar de Grote Markt, waar Kitty haar halve marathon ging finishen. Zij liep een hele mooie tijd van 2.11. Zeker met deze temperaturen heel netjes gedaan.

Na een zoektocht met onze zware tassen, vonden we de douches bij de KMA en uiteindelijk konden we heerlijk gaan zitten op een terrasje om na te praten en een zeer smakelijke 3-gangen menu naar binnen te werken. Een heel geslaagde dag.

Na afloop van een heerlijk loopdagje!