Cross clinic

Uncategorized

Een paar weken geleden las ik op de website van Run2Day Eindhoven dat ze weer een clinic gingen organiseren en wel over het lopen van een cross. En aangezien ik in januari-februari wel een paar crossjes wil lopen, leek me die clinic zeer intressant. Dus snel mezelf en manlief ingeschreven en vandaag was het zover.

Toen ik bij aankomst bij de hut van Mie Pils bij de verzamelde hardlopers Luc Krotwaar zag staan, moest ik wel ff slikken. Oeps, was dat het nivo dat verwacht werd? Dan kon ik beter in de auto blijven zitten. Maar gelukkig bleek dat hij niet mee zou lopen, maar juist klaar was met zijn training in de bossen van Waalre.

In een lang lint achter elkaar aan.

In een lang lint achter elkaar aan.

Trainer Ton vertelde ons wat de bedoeling was, stukje rustig in lopen en daarna wat oefeningen, uitleg en vervolgens een crossje lopen. Heuveltjes op-en-af, zandpaden over en proberen de aanwijzingen op te volgen. Je laten “vallen” als je bergaf loopt, armen gebruiken, bovenlijf stil houden, benen laten “rond gaan”. Het was behoorlijk hard werken, maar daar houd ik wel van tijdens een training.

Hard aan het werk!

Na zo’n 1,5 uur liepen we weer terug naar het beginpunt. We mochten kiezen, terug door het bos of via een fietspad. Tsja, je loopt een cross-clinic of niet, dus unaniem werd besloten voor terug door het bos. Ieder op eigen tempo, een 2,5 km terug. Heerlijk was het in het bos, lekker zonnetje, mooie omgeving. Moe terug bij de auto, maar met een heel goed gevoel! Mooie opwarmer voor de Tisvoorniks-loop morgen in Geldrop.

Na afloop nog gezamelijk een kop koffie en even napraten. Andre en Kari en trainer Ton, hartelijk bedankt, ik heb ervan genoten!

Advertenties

Overpeinzing

Uncategorized

5  jaar geleden stond ik te chagerijnen bij de speelprullen van het Kruidvat. Samen met nog iemand van de buurtvereniging zouden we sint-kadootjes kopen voor de kleinere kinderen in de straat. Maar zij had afgezegd en zodoende stond ik alleen te mopperen en te piekeren wat ik zou kopen.

Toen ik opkeek stond ik naast D. Zij had nog niet zo lang geleden gehoord dat ze kanker had en meteen de boodschap er achteraan: niks meer aan te doen. Een beetje schuchter vroeg ik haar hoe het ging, wetende dat het niet goed ging. Maar ze antwoordde me vrolijk. Het ging goed, ze was lekker op stap met haar zus, kadootjes kopen voor haar kindjes, zin in de decembermaand. En met een “nou doei, fijne dag nog” nam ze afscheid. Om mij alleen en beschaamd achter te laten.

Hoe kon ik toch lopen mopperen en zeuren, terwijl ik gezond was en ben, een lieve man heb, 3 schatten van kids. En op dat moment alleen maar omdat ik geen zin had om kadootjes uit te zoeken. Terwijl zij, die genoeg reden had om te mopperen, boos te zijn en verdrietig te zijn, vrolijk aan het winkelen was. De knop ging op dat moment om. Ik heb zonder verder mopperen en chagrijn, kadootjes gekocht, ingepakt en afgeleverd. Als zij vrolijk kan zijn, dan kon ik het ook.

Afgelopen maart werd ik opgeschikt door de dood van een vriendin, 46 en dan zomaar niet meer wakker worden. Ongelooflijk hoe dat toch kan. Ik mis haar en moet nog zo vaak aan haar denken en aan haar man en kindjes die dit jaar voor het eerst de decembermaand alleen gaan vieren, zonder haar.

Ieder jaar, tegen december, de maand die van mij afgeschaft mag worden, na de 2e december, moet ik weer extra aan D denken. En dit jaar komt daar ook de dood van C bij. Ik mag blij zijn dat ik weer een “verplichte” decembermaand mee mag maken. Blij zijn met alles wat ik heb en gewoon vrolijk de kaarsjes aansteken en aanschuiven bij weer een familie-diner.

Soms is het hebben van alle geluk en gezondheid zo gewoon en sta je er niet meer bij stil. Tot je weer hoort over een ander die ziek is, die zijn of haar laatste december gaat vieren. Dan word je weer even met je neus op de feiten gedrukt. Dan sta je er weer bij stil.

Zevenheuvelenloop 2011

Hardlopen, Uncategorized, wedstrijd

Zondag 20 november 2011 brak aan met een zonnetje. Normaal heb ik een hekel aan vroeg opstaan, zeker op een zondag, maar vandaag was een uitzondering. Vandaag was de dag van de 7heuvelenloop, een loopje waar ik van plan was om te testen hoe het met het tempo gesteld is, een loopje waar ik al een tijdje naartoe train, een loopje die altijd heel gezellig begint en eindigt.

Om kwart over 10 de deur uit, om met de bus en vervolgens met de trein zo’n 2,5 uur later in Nijmegen aan te komen.  In Den Bosch was Kitty bij mij in de trein gestapt en samen zochten we de parkeergarage van de SNS bank op om ons te verkleden en waar we ook onze tassen konden achter laten. Even was er nog de twijfel: toch lange mouw?? Maar nee, ik nam de gok en bleef stoer in mijn korte mouwtjes lopen. Gelukkig hadden we beiden een oude trui om ons in het startvak warm te houden. Vlak voordat wij mochten starten (toen Haile al lang en breed over de finish was) brak de zon door en was het heerlijk loopweer.

Over het lopen kan ik vrij kort zijn. Ik wilde graag onder de 1.30 lopen, gewoon om voor mezelf weer een stap te zetten in de lange weg terug naar waar ik ooit was. En dat is gelukt. Met een tijd van 1.29.05 kwam ik weer over de streep. En dat had iets sneller kunnen zijn als ik niet regelmatig had moeten inhouden voor 6man/vrouw breed lopenden groepjes. En wat ik ook irritant vond, was dat de finishers voor mij abrupt stoppen met lopen zodra ze de over de finish kwamen. Ik moest dan ook al inhouden voor de finish, om niet tegen mijn voorgangers aan te lopen. Maar ach, ik ben tevreden voor nu, er zit nog meer in, dus dat moet er dan maar de volgende keer uitkomen. Eerst nog maar weer verder trainen.

Daarna zigzaggend terug naar de garage, ondertussen was de zon verdwenen en kreeg ik het toch wel behoorlijk koud. Af en toe een stukje joggend door de mensenmassa lukte het me om toch een beetje warm te worden. In de garage Kitty weer ontmoet die een hele nette tijd liep van 1.25 en een beetje. Snel kleeden we ons om, want nu werd het tijd voor het volgende deel van deze dag. Het bezoek aan cafe Maxim, waar een behoorlijk aantal Chatnrunners en/of twitteraars en/of bloggers zich al verzameld zou hebben. De nu wel dichte mist zorgde ervoor dat we ons even goed moesten orienteren welke richting we uit moesten, maar gelukkig kostte dit niet te veel kostbare Maxim-tijd.

Ikzelf, Kitty en Janine bij Maxim

Het binnenkomen bij Maxim was weer super. Zoveel bekenden en zoveel mensen om te begroeten, mooie verhalen om aan te horen, super tijden die gelopen zijn, vele pr’s, kortom veel vrolijke, blije mensen, wat zorgde voor een geweldig nazit. Helaas was het tegen 8 uur toch tijd om naar huis te gaan, want met trein en bus duurt die terugreis toch wel erg lang altijd. Samen met Kitty naar het station gelopen, frietje gekocht voor in de trein en in Den Bosch gingen we weer uit elkaar, om ieder voor zich de rest van de reis af te leggen.

Kortom, een zeer geslaagde en gezellige dag. Voor herhaling vatbaar in 2012!

van A naar B(elgie)

Uncategorized

Afgelopen zondag wilde ik een lekker eind gaan lopen. Op mijn schema had ik 30 min rustig en daarna 60 min tempo iets opvoeren. Met in en uitlopen dacht ik zo’n 16 km te gaan lopen. Manlief wilde op bezoek bij zijn ouders, dus mijn keuze waar te lopen was snel gemaakt: ik zou te voet naar Belgie gaan en dan met hem mee terug rijden.

De kortste weg naar mijn schoonouders is zo’n 12 km, dus besloot ik met een omweg te gaan lopen. Via Westerhoven en Bergeijk, richting Borkel en dan een lange, lange weg langs diverse boerderijen, om uiteindelijk door het Hageven Plateaux uit te komen bij onze zuiderburen. Het liep lekker en zonder moeite kwam ik dan ook in het natuurgebied net op/over de grens terecht. Daar loop ik wel vaker, maar nog nooit had ik daar de loslopende runderen gezien.

Brrr, enge grote beesten!

Uitgerekend die dag hadden die verhipte beesten besloten om mijn pad te kruizen. Midden op en net langs het pad stonden ze te grazen en te kijken. Oeps, wat nu? Terug was geen optie, maar hardlopend langs de kudde leek me ook niks. Dus wandelen, zo ver mogelijk van die beesten af, even van het pad af en door de begroeiing er langs zien te komen. Rustig doorlopen en af en toe omkijken of ze wel gewoon bleven staan. Tsja… ben niet echt een boerenmeisje en die beesten zijn behoorlijk groot…..

Als ik ze een heel eind voorbij ben durf ik pas weer verder te lopen. Nog even 10 min op tempo en daarna uitlopen, want ik ben er bijna. De teller stond op 16 km toen ik de koffie al kon ruiken. Maar ja… als je lekker loopt…. dan is stoppen wel erg jammer. Dus besloot ik via een omweg door te lopen, gewoon rustig tempo, nog even verder. Uiteindelijk stond mijn garmin op 18 km en dat vond ik wel genoeg. Laatste 100 m even uitwandelen en daarna had ik die koffie met een kersenbonbon wel verdient.

Parijs

Uncategorized

Het begint een traditie te worden, ieder laatste weekend van de herfstvakantie naar Parijs met de stoeptegelmoeders. Jarenlang stonden we naast elkaar op dezelfde stoeptegels om onze kinderen te brengen en te halen naar en van de basisschool en die vriendschap bleef bestaan, ook toen we niet meer regelmatig op die stoeptegels te vinden waren, omdat onze kinderen de basisschool ontgroeiden. En afgelopen weekend was het dus weer Parijs-weekend. Een vriend van ons heeft een super appartement midden in het centrum en regelmatig zijn wij zo gelukkig dat we dat appartement mogen gebruiken.

Vrijdagmorgen werd ik rond 10.00 uur opgehaald en na 1 tussenstop, waar we onze broodjes aten in de zon, waren we tegen 15.00 uur in Parijs. Auto uitladen, even zitten, iets drinken, schoenen wisselen en beginnen aan de 1e wandeling. Na 2 uur lopen kwamen we bij de Tour de Montparnasse, 210m hoog en man-0-man wat heb je een mooi uitzicht, ’s avonds in het donker over heel de stad! Een aanrader, zeker ook door de lift die met 40km per uur omhoog sjeest. We waren zelfs getuige van een “flikkerende” Eiffeltoren.

http://www.youtube.com/watch?v=wx6LBgV7Um4

Zaterdagmorgen begon voor mij vroeg, omdat ik voor het ontbijt, voor alle slenteren van die dag, mijn rondje gelopen wilde hebben. Om 8.00 uur ging ik de deur uit, richting Eiffeltoren, er onderdoor, brug over, rechtsaf langs de Seine en dan linksaf, richting Arc d’Triomph. En dan opnieuw rechtsaf heerlijk over een nu nog rustige Champs d’Elysees.

Het is nog donker als ik bij de Eiffeltoren aankom.

Wat volgt vandaag is een slentertocht door de Marais, wat winkels bekijken rondom Centre Pompidou en een paar kilometer wandelen langs het Canal St. Martin. Met de metro gaan we terug naar het appartement, want de voetjes beginnen te protesteren. In het appartement genieten we van een goed glas rose, stokbrood met kaasjes en om het zout aan te vullen, van chips uit Nederland. We komen weer bij en onze voeten vinden het rustig zitten prettig. Nadat we nog even wat zijn gaan eten, genieten we van een volgend glas rose, want flessen mee terug nemen naar Nederland, dat kan natuurlijk niet.

De Arc, badend in het zonlicht.

Zondag maken we nog een korte wandeling door het centrum, en kiezen we een terrasje voor een laatste kop koffie/thee/cola-light. De rekening doet ons even slikken, maar ach, zo’n weekend met goed gezelschap is gewoon onbetaalbaar en voor de rest hebben we eurocard/mastercard.

48 uur in Parijs is eigenlijk veels te kort, maar met de afspraak dat we de traditie volgend jaar voortzetten, rijden we weer naar huis. En ja, thuiskomen is eigenlijk ook wel weer heel prettig!