Wie te geloven??

Uncategorized

Afgelopen vrijdag had de fysio het over een vastzittende heup. Zou goed moeten komen met stukje rust, oefeningen, losmaken door een masseur en zorgen voor een goede rompstabiliteit. Ik was blij met zijn diagnose, wat betekende dat het niets echt ernstigs was en ik op een laag pitje toch verder kon lopen.

Vandaag had ik een afspraak bij de masseur. Iemand die ik al langer ken en waar ik op het gebied van spieren toch wel veel vertrouwen in heb. Hij luisterde naar mijn klachten, duwde mijn been in allerlei hoeken, ik moest tegendruk geven en zijn conclusie was: overbelasting vanaf de hamstrings. Hij vroeg welke oefeningen ik deed en hoe. En ja, als ik ga terugdenken, dan doe ik sinds zo’n 6 weken extra oefeningen voor die hamstrings, met gewichten. De oorzaak zou daar kunnen liggen dus. En door de pijn met het lopen heb ik wel het lopen op een laag pitje gezet, maar de oefeningen niet. Conclusie: voorlopig even stoppen met de oefeningen en kijken of daardoor de pijn inderdaad minder wordt.

Om een slijmbeursontsteking uit te sluiten, had ik vanmiddag een afspraak bij de huisarts. Hij was er zelf niet, een vervanger wel. Ook hij boog mijn been in verschillende hoeken, gaf tegendruk en trok een conclusie. Met zijn conclusie was ik het minst blij en eigenlijk geloof ik er ook niks van. Hij begon er over dat het misschien een beginnende artrose zou kunnen zijn, maar dat zou alleen echt aan te tonen zijn met foto’s. Niet nodig op dit moment meende hij. En dat meen ik ook, voor zover ik het kan beoordelen, zijn het echt de spieren, en zijn het niet de botten die over elkaar schuren. Nee, voor artrose ben ik op dit moment niet bang.

Maar de vervanger gaf ook aan dat de spieren en pezen rondom de heup waarschijnlijk ontstoken waren. Daarvoor schreef hij een ontstekingsremmer voor en het advies om rust te houden. Als ik de bijsluiter lees van die ontstekingsremmer, word ik niet blij, maar ik ga ze toch slikken in de hoop dat de pijn daardoor idd verdwijnt.

3 specialisten dus, 3 diagnoses……

Ik ga er gewoon de dingen uitpikken die ik wil horen. Alle 3 hebben ze het over een stukje rust, dus daar kan ik niet omheen. De komende dagen loop ik dus idd niet, maar afhankelijk van hoe de heup zondag aanvoelt, ga ik toch een stukje lopen. Eigenwijs?? Ongeduldig?? Tja…. dat kan ik niet ontkennen…

Advertenties

HIips don’t lie

Uncategorized

Tsja, het ene moment loopt alles lekker en denk je de hele wereld aan te kunnen. De kilometers liepen per week op, de combinatie met stukjes lopen op de vff’s gaat goed. Nergens een pijntje te bekennen. Totdat je dus blijkbaar wel iets te veel doet, toch iets overbelast en je weer keihard wordt terugefloten.

Het begon allemaal na de 10EM in Woudenberg. Het lopen ging prima, maar na afloop deed het lange staan in de kantine wel wat pijn aan mijn heup. Ik besteedde er geen aandacht aan, het ging vast wel weer over. En idd na het douchen en een poosje zitten op een barkruk, verdween het pijntje weer. Om na de voglende training weer op te duiken, iets nadrukkelijker deze keer. Een paar daagjes extra rust en de pijn was weer weg, om venijniger terug te komen. Een week rust deze keer, pijn weg en hup daar ging ik weer. Een rondje van 4,5km was pijnlijk, een volgend rondje van 5km liep ook al niet lekker. De trainingen richting Parijs moest ik helaas afbreken. Rust en af en toe een kort rondje was het maximale.

Afgelopen vrijdag kon ik terecht bij het inloop spreekuur van de fysio van Run2Day in Eindhoven. Want een pijntje dat zo lang blijft hangen, terwijl ik naar mijn mening toch een behoorlijk stuk rust inbouwde, heeft behoefte aan een naam een plan van aanpak. Ik vertelde mijn verhaal aan de fysio, hij luisterde, stelde vragen en na onderzoek van rug en bekken, kwam hij tot de conclusie dat het waarschijnlijk een vastzittende heup zou zijn. Verkeerd van een stoepje afgestapt, of in een gat in het wegdek, een kuil in een bospad. Net niet goed de afstand berekend en daardoor een klap op de heup. Het kan, want het gebeurd idd wel eens dat ik denk: “oei, dat was net iets dieper dan ik dacht”. Maar ja, je loopt dan gewoon verder, zonder problemen.

Met het advies rustig door te blijven lopen, niet te ver en niet te hard, een aantal oefeningen en een masseur opzoeken die de heup los kan maken, stond ik na een goed half uur weer buiten. Blij dat het dus niet echt ernstig is, hoewel het wel behoorlijk pijnlijk is. ’s Avonds meteen contact gezocht met de masseur, en een afspraak voor komende week gemaakt. 

Vandaag een rondje gelopen, niet te ver van huis, maar met een aantal lusjes wel uit te breiden tot 10km. Tot 5km geen centje pijn. Daarna liep ik een bospad op en de heup begon te zeuren. Ik draaide een fietspad op met het idee om dan maar naar huis te gaan. Maar de pijn verdween en natuurlijk was ik zo stom om er toch een extra lusje aan vast te plakken. Ik draai weer een bospad op en verrek, daar is de pijn weer. Na 8km besluit ik te stoppen met hardlopen. De pijn is echt niet leuk meer. Ik wandel een deel en probeer dan weer te gaan lopen. Nog steeds niet prettig, dus besluit ik naar huis te wandelen. Overdrijven is ook een vak en dat moet ik deze keer maar niet doen. Na totaal 9,5km ben ik weer thuis. De pijn verdwijnt op het moment dat ik ga zitten. Vlamt wel wat op iedere keer dat ik opsta en er gewicht komt op die heup, maar het is wel erger geweest.

Maar weer wat rust houden en braaf de oefeningen doen en over een paar dagen weer een rondje lopen, kijken hoe ver ik kom. Maar misschien voorlopig de ongelijke bospaden even vermijden. Rustig blijven lopen en hopen dat alles voor de hm van Parijs in orde komt. Als ik daarna een paar weken rust moet nemen, so be it. Maar lopen zal ik!!