ChiRunnen in het Amsterdamse Bos

Uncategorized

ChiRunning

Een dochter die een dagje info ging krijgen op de Universiteit van Amsterdam en nog net 1 plekje vrij bij de cursus ChiRunnen in Amsterdam op diezelfde dag …. 1+1=2 en ik was al snel ingeschreven. Gistermorgen was het zover en de meisjes uit de provincie gingen naar de grote stad. Pfff, wat een verkeer daar in het centrum, trams, fietsers, wandelaars, veel auto’s, een tomtom die niet precies de weg wist… Maar we kwamen er, kind gedumpt ergens langs een gracht en zelf door naar het Amsterdamse Bos.

Na de kennismaking met Marion Meesters en de rest van de groep, begonnen we al snel aan de cursus. Het eerste deel was theorie en het oefenen van de houding. Daarna gingen we naar buiten en werd er een video opname gemaakt van de manier waarop we op dat moment liepen. Leuk om jezelf terug te zien. Wat mij opviel was dat die voorvoet landing er goed inzit (helaas een nadeel bij chirunning), maar dat ik wel behoorlijk achterover loop met een hoofd dat heel erg ver vooruit wil zien en daardoor een knik in de nek. En ik maar denken dat ik mooi rechtop loop….. #eyeopener

Na de lunch gingen we echt aan de slag. Lekker buiten in het zonnetje, het bos in. Mooi gebied daar in Amsterdam. Letten op houding, rechtop voorover hellend, enige spier die je gebruikt is de onderste buikspier, kleine pasjes, 180 per minuut, benen laten “rond draaien”, nek lang maken, landen met bijna platte voet maar zeker niet op de hiel, armen niet te ver naar voren bewegen, en vooral door vooroverhellen het tempo maken en niet door afzetten. Pfff, ik kreeg het er warm van, zoveel om aan te denken en zoveel om te veranderen.

Als afsluiting nog een video opname, die bij terugkomst in het zaaltje bekeken werd. Intressant om te zien hoe iedereen bezig is geweest om zijn/haar loophouding te veranderen. Ik heb zelf heel wat aandachtspunten om mee aan de slag te gaan. Het omschakelen gaat een heel proces worden. En of het me gaat lukken, da’s nog maar de vraag. De voordelen zijn zeer zeker aan wezig. Minder spanning, minder afzet, minder (geen?? ) kans op blessures. Genoeg stof tot nadenken en om mee aan de slag te gaan.

Na afloop mocht ik weer terug het centrum in, want ja, het kind moest ook weer opgehaald worden natuurlijk. En na een sushi-diner ergens langs de Amstel, reden we de stad weer uit. Superleuke stad dat Amsterdam, maar niet om met de auto in te rijden. Zo blij dat ik er weer uit was en de afslag richting zuiden kon nemen!

En dan nu tijd voor het trekken van conclusies. Denk ook dat ik er wel uit ben, wat ik wil en ga doen de komende periode. Nog heel even erop sudderen, maar eigenlijk ben ik er wel uit.

 

Advertenties

Keuzes maken

Uncategorized

Na een paar dagen pijnvrij en weer korte stukjes kunnen lopen (man, wat is die conditie ver weggezakt!), is het tijd om keuzes te maken. Hoe wil ik verder?

Na jaren van aanklungelen met hielspoor, met dempende en corrigerende schoenen, met nog eens extra zooltjes erin, die de blessure voor geen centimeter verminderde, ben ik heel blij dat ik me ben verdiepen in de techniek van het hardlopen zelf. Er ging een wereld voor me open toen ik las over minimalistisch lopen.

In 1e instantie koos ik voor de voorvoetlanding om mijn hiel te ontzien. En hoewel het me moeite heeft gekost om de overstap te maken, is het wel een goede keuze geweest. De daaraan samenhangende keuze voor minder demping en steun in mijn schoen was ook een goede. Het loopt gewoon veel fijner zonder die zware klompen aan je voeten. En het mooiste, de hielspoor die door shockwave wel minder was geworden, maar niet totaal weg was, verdween na een paar maanden helemaal.

Dat ik toch weer een blessure heb opgelopen is dan ook helemaal mijn eigen stomme schuld. Op het moment dat het lekker gaat, wil ik meer en meer en meer. En als je lichaam dan begint te fluisteren dat het slim is om even gas terug te nemen en je luistert niet, is dat dom. Zeker als dat fluisteren overgaat in schreeuwen en roepen. En wie niet wil luisteren, moet maar voelen, dus PATS, die spier in mijn heup is volgens mij niet alleen overbelast, maar ik denk zelf aan een klein scheurtje oid.

Maar nu het weer goed gaat, zal ik keuzes moeten gaan maken. Want hoewel het lekker loopt op een minder dempende schoen, blijft nog minder demping aan mij trekken. En nu ik toch weer opnieuw moet gaan opbouwen ivm de conditie, zou dit natuurlijk een mooi moment zijn om die overstap te maken.

Dus…. hoe minimalistisch wil ik lopen? Kan ik het aan mezelf verkopen om bijna helemaal opnieuw te beginnen op een schoen zonder demping? En dan het liefst op de vff of een vergelijkbaar schoentje. Dat betekent wel dat de echte lange duurlopen, het heerlijk rondzwerven in het bos, het meedoen aan loopjes met een langere afstand, voorlopig helemaal van de planning af moeten. Kan ik die knop omzetten? Of moet ik gewoon lekker blijven lopen op een Kinvara/Nike free/0id?

Ik ga nog een paar dagen twijfelen en nadenken. Zaterdag ga ik een cursus chi running doen. Nog iets dat me zeer aantrekt en ook een manier om minimalistisch te lopen. Dus nog een paar dagen van aanmodderen en hakketakken van de ene gedachte op de andere en dan moet het over zijn.

Een keuze maken en daarvoor gaan. En vanaf nu ook luisteren naar signalen in mijn lichaam, want dat is het allerbelangrijkste!

Verbetering?

Uncategorized

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar die heup lijkt de goede kant op te gaan. Zomaar opeens. Dacht ik afgelopen week nog aan opgeven, stoppen, schoenen in de kliko gooien, ging het zaterdag opeens zonder pijn. Raar, waar wel heel prettig 🙂

Donderdagmiddag ging ik een stukje lopen op de vff’s,  5×1 minuutje, meer niet. De 1e 2 minuutjes liepen voor geen meter, maar daarna ging het wel weer beter. Maar ik kwam weer met pijn thuis. Balen dus weer.

Daarna had ik een afspraak bij de masseur. En hij nam me even goed onder handen, zowel letterlijk als met woorden. Tijdens de massage gebruikte hij zijn handen, knie en elleboog en behandelde niet alleen die heup, maar ook de bilpartij. Au! en verklaar die blauwe plekken maar eens bij je echtgenoot….. Maar ook gaf hij mij zijn visie op het opbouwen en dat ik weer eens alles door elkaar haalde. Dat ik me toch echt eens moest beperken tot 1 ding, dat ik nu eens voor een langere periode blessurevrij moest zien te blijven. Of kiezen voor schoenen of kiezen voor een rustige opbouw op vff’s….. Tsja verstandelijk weet ik dat hij (en anderen die het me al eerder vertelden) gelijk heeft. Maar het loopt nu eenmaal zo fijn op die vff’s. Althans… die minuutjes dat het me lukt….. Keuzes maken…. ik vinttut maar moeilijk!

En toen ging ik dus zaterdagmiddag een rondje lopen. Samen met Gert die schoenen gekocht had bij de Trailrunshop en die graag wilde uitproberen. Vooraf had ik al gemeld dat ik nog niet echt een leuke ronde kon lopen, 5×5 minuutjes en wandelminuten ertussen door. Gert vond het geen probleem. Dus gingen we naar de Achelse Kluis, eerst voor een rondje lopen, daarna voor een rondje Belgisch bier op het terras.

En wat denk je?? Ik liep als een kieviet. Opeens totaal geen pijn in die heup! Huh? De heilzame werking van het lopen met Gert? De noodgedwonge rust de afgelopen weken? De injectie van de sportarts? Of juich ik nu te vroeg en is dit een tijdelijke opleving? Feit is wel dat ik ook ’s avonds en nu de volgende dag totaal geen pijn heb. Raar! Ik durf het nog niet te geloven, maar ik hoop toch van harte dat dit wel weer het begin is van mijn zoveelste hardloopleven!

 

Niks zo veranderlijk als…

Uncategorized

Tsja… niks zo veranderlijk als … deze Esther.

ImageVorig jaar besloot ik de dikke zool-dempende-ondersteunende-corrigerende hardloopschoen in de kliko te gooien en de minimalistische kant op te gaan. De omschakeling naar de voorvoet/middenvoet landing moest en zou er komen. En met een paar ups en downs, een paar overbelastingen, bloed, zweet en soms tranen, is het me gelukt om die overstap te maken. De vff’s gooide ik op een gegeven moment onder mijn bed, de saucony kinvara moest het gaan doen en deed het ook. Afgelopen december liep ik er de hm op Ameland op en dat liep goed, resulterende in een pr op die afstand.

En toen begon het gedonder weer. Een nieuwe blessure kondigde zich aan. En nee, niet zoals sommigen zeggen en anderen denken, niet door het lopen op schoenen met minder demping en niet door die middenvoetlanding. Nee, gewoon omdat het juist zo lekker liep. Gewoon omdat ik meer en meer wilde. Gewoon omdat ik nu eenmaal niet kan doseren. Gewoon omdat ik verder wilde. En niet alleen verder op de Kinvara, nee, ik wilde weer verder op de vff’s. Dus ging ik het combineren, ik liep 3x per week op “gewone” schoenen en 3x per week op de vff’s. Waarvan 1x buiten tijdens een training en 2x binnen in de sportschool tijdens het fitness uurtje. Het waren maar 2x per week 20 minuten, dus ik maakte mezelf wijs dat het nauwelijks de moeite waard was. Dat kon er echt nog wel bij.

Niet dus….. Het resultaat is bekend *diepe zucht*

Toen ik vorige week dus langs de kant stond bij de halve marathon van Parijs, nam ik me voor om het vanaf nu anders te doen. Goede opbouw en gewoon tevreden zijn met de afstand van 21,1 km maximaal en het lopen op de Kinvara. Niet helemaal minimalisch, maar ach…. ik liep er best wel lekker op. Tevreden zijn dus met wat je kan, de vff’s weer terug onder mijn bed en er niet meer aan denken. Dacht ik toen, echt waar!!

Maar ja…. toen was het vandaag dus mooi weer. En ik had gisteren al mijn 5×5 minuutjes gelopen op de Kinvara’s. En ik mocht vandaag eigenlijk niet lopen van mezelf. Tot ik in de bijkeuken die vff’s zag staan, die ik nog altijd niet onder mijn bed gemikt had…… Het begon te kriebelen….. Zou het nou echt zo erg zijn om daar 5×1 minuut op te gaan lopen? Nee toch? Die paar minuutjes maken toch niet uit?? Dus…. een half uur later liep ik op de vff’s buiten. Met goede voornemens om het echt, echt, echt bij die 5×1 minuut te laten.

Eerst een stukje wandelen naar de bosrand, daarna begon het schemaatje. En echt, ik wilde ook gewoon terugwandelen, vanaf de bosrand. Echt waar! Maar mijn voeten deden waar ze zelf zin in hadden. Dat effect hebben die vff’s nu eenmaal Ze lopen zo super lekker. In totaal zijn het 9 hardloop-minuten geworden. Dus toch nog netjes, toch niet te veel overdreven. Toch??

En nu zit ik te prakkizeren hoe ik de opbouw op de vff’s kan combineren met de opbouw die ik sowieso de komende weken nodig heb voor mijn heup. Niet overdrijven en heel blijven zijn de sleutelwoorden. Of me dat gaat lukken? Of ik niet weer van mening verander? De toekomst zal het leren.

De sportarts en de DNS in Parijs

Uncategorized

Het sukkelen duurde me toch wat te lang en ik besloot een afspraak te maken met de sportarts van Topsupport in Eindhoven. Op de dag dat we zouden vertrekken naar Parijs, kon ik ’s morgens bij hem terecht. In de hoop dat hij zou zeggen:”ach het is niks, ga maar lekker lopen” klopte ik op zijn deur en werd begroet door een arts die zelf op krukken liep, omdat hij zijn heup had gebroken.

Nadat hij mijn verhaal had aangehoord, blessure na blessure, telkens rechts, nu weer een ander pijntje, begon hij aan zijn onderzoek. Hij controleerde enkels, knieen, heupen, buig eens naar links, naar rechts, naar voren, naar achteren. Daarna kon ik op de behandeltafel gaan liggen en werden mijn benen op allerlei manieren gebogen en gedraaid. Tsja, niks doet pijn, totdat mijn been, gebogen bij de knie naar binnen word gedraaid. Dan schiet de pijn weer in mijn heup.

Zijn diagnose is een overbelasting van gluteus medius en de spieren (maximus en minimus) daaromheen. Laat dat nou net de spier zijn, die ik zelf via google en internet al ervan verdacht de boosdoener te zijn. Nog even en ik weet door alle blessures, alle spieren te vinden en op te noemen. Tsja… liever zou ik ze niet kennen en gewoon kunnen lopen…..

Om de pijn en de overbelasting te doorbreken, raadde hij rust aan en zou hij me een injectie geven in de spier zelf. Mijn vraag of ik dan toch in Parijs kon starten, om na 5km uit te stappen, werd beantwoord met NEE. Als ik dat per se wilde, dan kon dat, maar dan kreeg ik die injectie niet en bovendien zou het mijn herstel niet ten goed komen…. Tsja…. Naar een sportarts gaan en dan zijn advies niet opvolgen is natuurlijk niet echt verstandig, dus het besluit was snel genomen. Niet starten en wel een injectie. Met een afspraak voor een telefonisch consult over 3 weken, stond ik daarna al snel weer buiten.

Om te vertrekken richting Kitty en daarna verder door naar Parijs. Na een rustige rit tot aan Parijs, en een laatste stukje vol hartkloppingen en met zweethandjes dwars door een zeer druk Parijs, kwamen we rond 8 uur aan in ons appartement. En weer lukte het om voor de deur te parkeren. Geweldige stad, zo lang je niet hoeft te rijden door de spits (met dank aan Kitty dat we heelhuids aankwamen 🙂 ).

Chateau de Vincennes

Zaterdagochtend na een ontbijt met verse baquette, ondernamen we de reis naar het Chateaux de Vincennes, om de startnummers op te halen. Onze gezondheidsverklaring werd goedgekeurd, we kregen een startnummer, een tshirt en regenjasje en neusden daarna rond op de lopersbeurs.

De rest van de dag bestond uit rondkijken bij het Louvre, koffie bij Starbucks en later bij MacDonalds (beide gratis wifi 🙂 ) en shoppen/rondkijken/kwijlen bij alle mooie winkels op de Champs d’Elysees. Ik kan daar rustig uren rondlopen.

Zondag vertrokken we al in alle vroegte met de metro naar de start. Wij konden nog goed instappen, maar halte na halte werd het drukker en drukker en uiteindelijk stonden we als haringen in een ton in de metro. Op sommige haltes kon er gewoon niemand instappen, zo vol was het.

Ruim op tijd waren we bij de start waar we Jeroen en Ilse troffen. En nadat Jeroen en Kitty gestart waren, vonden Ilse en ik een cafeetje voor een kop koffie. Even lekker warm worden en daarna terug naar de finish om eerst Jeroen en daarna een blije Kitty (jihaaa, nieuw pr en onder de 2 uur!) te zien binnenkomen.

’s Middags nog een wandeling in de wijk rondom de Sacre Coeur, jammer dat het regende, maar dat mocht de pret niet drukken. Ondanks dat ik regelmatig in Parijs kom, heb ik weer plekken gezien, waar ik nog niet geweest ben. Zo’n uitgestippelde wandeling uit een boekje is dan toch wel heel fijn. Je komt nog eens ergens.

Maandagmorgen gingen we rond half 10 op pad, terug naar huis. We vertrokken met een stralend blauwe lucht, maar na een uurtje begon het te regenen, de regen veranderde in natte sneeuw en die natte sneeuw werd al snel een echte sneeuwstorm. Niet te geloven begin maart, maar alles was opeens wit, de weilanden, de wegen, de auto’s, af en toe konden we geen hand voor ogen zien. En ja, dan krijg je natuurlijk ook de files, echt opschieten deden we niet meer.

Zodra we de grens met Belgie over waren, stopte het met sneeuwen (een echte franse sneeuwbui dus) en konden we gelukkig normaal verder rijden naar huis. Eerst Kitty afgezet en daarna ben ik zelf doorgereden naar huis. Een rit van ruim 8 uur, normaal doe ik er maar 5 uur over. Nou ja, we zijn veilig thuis 🙂

Hoewel ik dus niet heb kunnen lopen, was het wel een weekend om met veel plezier aan terug te denken. En we zullen het maar allemaal positief bekijken, want het feit dat ik nu niet kon lopen, betekent gewoon dat we volgend jaar nog een keer naar Parijs moeten. En reken maar dat ik dan wel loop!!