De sportarts en de DNS in Parijs

Uncategorized

Het sukkelen duurde me toch wat te lang en ik besloot een afspraak te maken met de sportarts van Topsupport in Eindhoven. Op de dag dat we zouden vertrekken naar Parijs, kon ik ’s morgens bij hem terecht. In de hoop dat hij zou zeggen:”ach het is niks, ga maar lekker lopen” klopte ik op zijn deur en werd begroet door een arts die zelf op krukken liep, omdat hij zijn heup had gebroken.

Nadat hij mijn verhaal had aangehoord, blessure na blessure, telkens rechts, nu weer een ander pijntje, begon hij aan zijn onderzoek. Hij controleerde enkels, knieen, heupen, buig eens naar links, naar rechts, naar voren, naar achteren. Daarna kon ik op de behandeltafel gaan liggen en werden mijn benen op allerlei manieren gebogen en gedraaid. Tsja, niks doet pijn, totdat mijn been, gebogen bij de knie naar binnen word gedraaid. Dan schiet de pijn weer in mijn heup.

Zijn diagnose is een overbelasting van gluteus medius en de spieren (maximus en minimus) daaromheen. Laat dat nou net de spier zijn, die ik zelf via google en internet al ervan verdacht de boosdoener te zijn. Nog even en ik weet door alle blessures, alle spieren te vinden en op te noemen. Tsja… liever zou ik ze niet kennen en gewoon kunnen lopen…..

Om de pijn en de overbelasting te doorbreken, raadde hij rust aan en zou hij me een injectie geven in de spier zelf. Mijn vraag of ik dan toch in Parijs kon starten, om na 5km uit te stappen, werd beantwoord met NEE. Als ik dat per se wilde, dan kon dat, maar dan kreeg ik die injectie niet en bovendien zou het mijn herstel niet ten goed komen…. Tsja…. Naar een sportarts gaan en dan zijn advies niet opvolgen is natuurlijk niet echt verstandig, dus het besluit was snel genomen. Niet starten en wel een injectie. Met een afspraak voor een telefonisch consult over 3 weken, stond ik daarna al snel weer buiten.

Om te vertrekken richting Kitty en daarna verder door naar Parijs. Na een rustige rit tot aan Parijs, en een laatste stukje vol hartkloppingen en met zweethandjes dwars door een zeer druk Parijs, kwamen we rond 8 uur aan in ons appartement. En weer lukte het om voor de deur te parkeren. Geweldige stad, zo lang je niet hoeft te rijden door de spits (met dank aan Kitty dat we heelhuids aankwamen 🙂 ).

Chateau de Vincennes

Zaterdagochtend na een ontbijt met verse baquette, ondernamen we de reis naar het Chateaux de Vincennes, om de startnummers op te halen. Onze gezondheidsverklaring werd goedgekeurd, we kregen een startnummer, een tshirt en regenjasje en neusden daarna rond op de lopersbeurs.

De rest van de dag bestond uit rondkijken bij het Louvre, koffie bij Starbucks en later bij MacDonalds (beide gratis wifi 🙂 ) en shoppen/rondkijken/kwijlen bij alle mooie winkels op de Champs d’Elysees. Ik kan daar rustig uren rondlopen.

Zondag vertrokken we al in alle vroegte met de metro naar de start. Wij konden nog goed instappen, maar halte na halte werd het drukker en drukker en uiteindelijk stonden we als haringen in een ton in de metro. Op sommige haltes kon er gewoon niemand instappen, zo vol was het.

Ruim op tijd waren we bij de start waar we Jeroen en Ilse troffen. En nadat Jeroen en Kitty gestart waren, vonden Ilse en ik een cafeetje voor een kop koffie. Even lekker warm worden en daarna terug naar de finish om eerst Jeroen en daarna een blije Kitty (jihaaa, nieuw pr en onder de 2 uur!) te zien binnenkomen.

’s Middags nog een wandeling in de wijk rondom de Sacre Coeur, jammer dat het regende, maar dat mocht de pret niet drukken. Ondanks dat ik regelmatig in Parijs kom, heb ik weer plekken gezien, waar ik nog niet geweest ben. Zo’n uitgestippelde wandeling uit een boekje is dan toch wel heel fijn. Je komt nog eens ergens.

Maandagmorgen gingen we rond half 10 op pad, terug naar huis. We vertrokken met een stralend blauwe lucht, maar na een uurtje begon het te regenen, de regen veranderde in natte sneeuw en die natte sneeuw werd al snel een echte sneeuwstorm. Niet te geloven begin maart, maar alles was opeens wit, de weilanden, de wegen, de auto’s, af en toe konden we geen hand voor ogen zien. En ja, dan krijg je natuurlijk ook de files, echt opschieten deden we niet meer.

Zodra we de grens met Belgie over waren, stopte het met sneeuwen (een echte franse sneeuwbui dus) en konden we gelukkig normaal verder rijden naar huis. Eerst Kitty afgezet en daarna ben ik zelf doorgereden naar huis. Een rit van ruim 8 uur, normaal doe ik er maar 5 uur over. Nou ja, we zijn veilig thuis 🙂

Hoewel ik dus niet heb kunnen lopen, was het wel een weekend om met veel plezier aan terug te denken. En we zullen het maar allemaal positief bekijken, want het feit dat ik nu niet kon lopen, betekent gewoon dat we volgend jaar nog een keer naar Parijs moeten. En reken maar dat ik dan wel loop!!

Advertenties

8 gedachtes over “De sportarts en de DNS in Parijs

  1. Ik hoop zo dat het er nog een keer van komt wat we allebei graag willen… metro pakken, willekeurig station uitstappen, kopje koffie en terug naar het appartement lopen… lijkt me super!
    En die HM komt echt wel weer… op naar Spanje! ;-))

  2. Mooi verhaal Esther. Wordt ook hoog tijd dat ik weer eens naar Parijs ga, is veel te lang geleden. Jammer dat je zelf niet kon lopen, maar wel verstandig lijkt me.
    (Misschien moet je even naar de tijdinstelling van je blog kijken, Kitty heeft om 12.05 gereageerd terwijl het nu pas 11.12 is)

  3. Knap van je dat je nog zo genoten hebt terwijl je niet kon/mocht lopen. Heb je toch nog een leuk weekend gehad. Ik zou vooral naar mijn lichaam luisteren vwb je blessure. Je krijgt van verschillende artsen vaak verschillende diagnoses met bijbehorende behandelingen. Voor je het weet zit je onnodig aan de medicijnen of verkeerde behandelingen. Heupblessures komen ook wel voort uit verkeerde houding of scheefstaand werveltje. Een goede fysio moet dat kunnen ontdekken. Veel succes en geduld toegewenst. Ruud

  4. Ik hoop dat je weer snel zult lopen, maar zo te lezen gaat dit ook gebeuren 🙂 Super leuk weekend dus, voor herhaling vatbaar! En Kitty wat een topper! Jouw PR komt ook wel. X Sylvia

  5. Als je zelf had kunnen lopen was dat net de kers op de taart geweest, maar jullie hebben je duidelijk vermaakt en….nu moeten jullie volgend jaar wel terug 😉
    Hopelijk herstel je sneller als de rit terug naar huis zodat je ruim op tijd de trainingen voor je Parijse HM, en alle anderen daarvoor, kunt aanvangen.

  6. Lees nu pas jouw weblog en over Parijs en jouw blessure. Wat ontzettend jammer voor jou maar het was dus wel een leuk weekend zo te lezen. Jouw tijd komt nog wel. Langzaam aan, dan heb je straks de beste progressie weer. En volgend jaar gewoon wéér!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s