Ademhalen

Koen de Jong, VFF, vibram five finger

Een groene kaart voor Koen!

Geinspireerd door de lezing bij Run2Day Eindhoven door Koen de Jong, over ademhaling, ging ik vandaag zonder vooropgezet plan het bos in. Ik heb gisteravond een aantal intressante dingen gehoord, die ik in de praktijk wel eens wilde toetsen. Maar voordat ik de deur uit ging, nam ik even de tijd om rustig te gaan zitten, hartslagmeter om en eens kijken wat mijn hartslag zou doen met rustig inademen, verlengd uitademen, pauze …. en dan weer inademen, enz enz.

Met een rusthartslag van 57 ging ik zitten en begon met de oefening. Eerst liep de hartslag op, daarna ging het omlaag tot 52. Helaas was ik niet alleen thuis, maar met een aantal kinderen die natuurlijk net op dat moment van alles moesten vragen en weten en vertellen, dus een echte goede meting was het niet. In de 10 minuten dat ik probeerde de hartslag te verlagen, liep die op tot 60, ging omlaag naar 52, weer omhoog en tenslotte gaf ik het op en ging naar buiten. Rust aan mijn kop, want geen kind van mij die vrijwillig mee gaat het bos in. Misschien is dat wel mijn grote reden waarom ik hardloop….. 😉

Goed, wat ging ik doen? Geen idee eigenlijk. Deze week loop ik nog wat doelloos rond, gelukkig heb ik vanaf volgende week weer een geweldig schema van Tiny en loop ik niet meer als een kip zonder kop door dat bos. Beetje inlopen en daarna wat rekken en strekken. Even kijken hoe hoog mijn hartslag is en tijdens een klein stukje wandelen proberen om die omlaag te krijgen,  2 stappen in-, 3 stappen uitademen en 1 stap pauze. En verrek, de hartslag ging omlaag, en wel van 121 naar 109. Hmm, door die manier van ademen of gewoon doordat ik rustig liep?? Oke, tijd voor grover werk. Eerst 1 km voluit (nou ja… voluit op mijn tempo dan he) en daarna eens zien wat de hartslag/ademhaling doet.

Omhoog schieten dus. Dat had ik wel verwacht. Conditie is nog altijd 0-komma-niks. Dus mocht ik herstellen van mezelf door 5 minuten te wandelen. En weer de oefening. Rustig inademen, verlengd uitademen, pauze en het hele riedeltje nog een keer en nog een keer. Resultaat, hartslag iets lager dan anders….. Door het wandelen of door de oefening?? Kweetnie.

Daarna een paar km sjokken door het bos, letten op houding en pas-frequentie. Opeens hoor ik hoefgetrappel achter me. Oeps… zwijnen die een verrassingsaanval inzetten?? Nee, een 2tal paarden komt achter me aan. Fijn op dat bospad….#not Ik duik de struiken in, zodat ze me kunnen inhalen. Verder sjokken maar weer. En dan bedenk ik dat ik nog wel een km voluit kan gaan, na een paar 100 meter loop ik het bos weer uit, dus vanaf daar start die km. Voor de houding en de pas-frequentie is dit het prettigste lopen. Mijn benen vinden dit heerlijk, maar mijn hart en longen moeten zwoegen. Deze km gaat sneller dan de 1e, valt me niet tegen. Toch wel redelijk tevreden, maar voordat ik dit tempo weer 10km kan volhouden moet er nog veel, heel veel gebeuren.

Dan mag/moet ik weer herstellen van mezelf, 5 min rustig wandelen en opnieuw even letten op de ademhaling. Heeft het nut? Ik weet het niet. Ik heb wel het idee dat de hartslag op die manier iets lager is en tijdens het wandelen is die techniek goed vol te houden. Tijdens het hardlopen totaal niet. Misschien is dat ook iets dat ik kan opbouwen?

De laatste 2,5 km sjok ik naar huis. Na in totaal 9 km stap ik weer naar binnen. Volgens Koen was het nuttig om na afloop van een rondje te herstellen door te letten op ademhaling en niet direct door te gaan met de dagelijkse gang van de huishoudelijke beslommeringen, dus opnieuw even rustig inademen – verlengd uitademen – pauze- en nog een keer en nog een keer. Lekker gelopen en ik kan er voorlopig weer even tegen.

Heeft het nut, deze ademhalingsoefeningen? Geen idee, na 1 training valt er weinig over te zeggen. Feit is dat mijn hartslag tijdens het lopen veel te hoog is en dat ik eraan moet werken om die omlaag te krijgen. En alle beetjes kunnen daarbij helpen toch? Voorlopig blijf ik het er gewoon inhouden. Baat het niet, het schaadt zeker niet. Het verhaal van Koen klonk gisteravond heel logisch en aangezien een mens sowieso moet ademhalen, kan ik er net zo goed af en toe (dagelijks!) een oefeningetje aan wagen. Ik kom er nog wel eens op terug over een aantal weken!

Advertenties

Hollands weertje

Opbouwschema, VFF Spyridon, vibram five finger

Toen me gevraagd werd of ik een aantal dagen in Oosterhout wilde werken, had ik meteen zoiets van: ja, dat wil ik wel. Want niemand minder dan Kitty woont daar in de buurt en het was alweer even geleden dat we samen een rondje liepen en een heerlijk konden bijpraten. Na een beetje heen-en-weer getwitter, spraken we afgelopen dinsdag af. Eerst een rondje in het bos, daarna lekker eten bij Kitty.

Toen ik na mijn dienst om kwart voor 6 het gebouw uit stapte, stond Kitty al op de stoep, klaar in haar roze Nike-outfit. Zo als wel vaker, weet Kitty overal de weg, dus ik reed mooi achter haar aan naar een bos ergens bij Dorst in de buurt. We zouden mijn schema aanhouden (50 min – pauze 2 min wandelen – 10 min) en ook op mijn tempo lopen. Met andere woorden: voor Kitty een rustig rondje, voor mij aanpoten, zeker omdat we ook nog wat wilden praten onderweg. En een mooi rondje werd het. Loeizwaar voor mij met mul zand, heuveltjes, mtb-paadjes, nog meer mul zand, maar een heerlijke training in een mooie omgeving. Na iets meer dan een uur waren we terug bij de auto’s en reed ik opnieuw achter Kitty aan, deze keer naar haar huis, waar ik mocht douchen terwijl zij de keuken indook om te koken. Luxe!!! Nodeloos om te zeggen dat het tijdens het eten zeer gezellig was, fijn om weer lekker bij te kletsen.

Malpie

Gistermiddag werd het hier over de Malpie een erg nat rondje. Nadat het tot me door was gedrongen dat het echt niet droog zou worden die dag, besloot ik maar gewoon te gaan. Natter dan nat kan een mens toch niet worden, en smelten zou ik niet, dus hup naar buiten. Het begin liep ik in een miezer bui, ik kwam wat wandelaars tegen met regenjassen en -laarzen, paraplu op, die mij een bikkel noemden. Nou, dat vond ik eigenlijk van hun, want mij zou je in dat weer niet naar buiten krijgen voor een wandelingetje. Halverwege mijn rondje werd het zelfs even droog en kon ik rond om me heen genieten van de Malpie, van de mooie paarse heide, met een paar donkere wolken erboven. Heerlijk om zo ver te zijn met opbouwen dat ik hier weer kan lopen.

Ook hier kwam ik weer wandelaars tegen. Onder hun paraplu op het fietspad, terwijl ik op het zandpad ernaast liep, dwars door de plassen, waarbij het water af en toe hoog opspatte. Sommige blikken zijn goud waard, ik geloof dat een aantal mij niet helemaal goed wijs vond 🙂 Op de weg terug nam ik ergens een verkeerde afslag. Niet dat ik dat erg vond, maar ik was op de vff nog niet verder geweest dan zo’n 60 min en dat was deze keer ook de bedoeling. Maar die 60 min waren al voorbij toen ik nog 2,5 km naar huis toe moest. Dus heb ik even 500m gewandeld, even de kuiten en achillessen wat rust gegund, om daarna toch verder te gaan.

Zeiknat en druipende van de regen kwam ik thuis. Maar ook zeer tevreden dat ik toch weer een stukje verder was gekomen op de vff. Het werden uiteindelijk 11,5 km in 1 uur 20 min. Nee, niet snel, het was niet voor niks een slome duurloop, maar wel lekker 🙂

 

Einde in zicht

Opbouwschema, Uncategorized, Vakantie, vibram five finger

Strand van Baia Domizia

Na 2 weken vakantie, met alleen waat spelen op het strand en lopen over de camping, heb ik de draad van het schema weer opgepakt. Week 9 is begonnen met 2×25 min en 1×10 min en een pauze van telkens 2 minuten tussendoor. En nog steeds gaat het goed. Ja, ik loop op een tempo, waarbij een slak die mij inhaalt een gierende lachbui krijgt, maar ik loop. En ik loop zonder enige pijn! En dat was het uiteindelijke doel, het tempo komt wel weer. Ooit… en zo niet, dan niet. Zonder pijn lopen is me al heel veel waard!

Toen ik begon met dit schema, met de-grote-overstap had ik last van een pijntje onder mijn linker knie, een rechter heup die niks wilde en een onderrug die zeurde. Dus vroeg ik me af of het verstandig was om op dat moment te gaan voor de totale omschakeling. Maar gedurende de 1e weken verdwenen de pijntjes. Misschien mede doordat ik minder liep in het begin, maar tot op heden zijn ze niet meer terug gekomen. En dat terwijl de duur van de trainingen toch wel langer en langer werd en de pauze minder en minder.

Nog maar 5 trainingen en dit schema is gedaan. Dan kan ik 60 minuten aaneen lopen op de vff. Voor sommigen een makkie, een lachertje. Voor mij een mijlpaal, iets waar ik al lang van droom. Maar een eindpunt is het zeker niet, want er zijn alweer genoeg plannen gemaakt voor de komende maanden. Maar nog even niet te ver voor me uit kijken, eerst dit afmaken. Stapje voor stapje kom ik er! 🙂