Pre-Ameland Run

twitter, Uncategorized, VFF, vibram five finger

Omdat Ameland 1 een groot succes was en Ameland 2 nog heel even op zich laat wachten, vonden een aantal Amelandgangers het tijd voor een voorproefje. Er gingen wat mailtjes en tweets heen-en-weer en afgesproken werd om op 15 september met een groepje te gaan hardlopen. Ergens op de Utrechtse Heuvelrug, in de buurt van het Henschoten meer.

Een groepje van 6 man/vrouw verzamelde zich vanaf 10.30. Het was een weerzien met sommigen (Marcel, Ronald en Edwin) en een zeer prettige kennismaking met anderen (Nesrine en Yvonne). Dit is de halve club van Ameland, maar als de pret en gezelligheid verdubbeld gaan worden, dan beloofd dat nog wat! Ronald had een mooi rondje uitgezet door de omgeving, maar doordat de dames hier en daar nog wat last hebben van een pijntje en/of blessure en/of onzeker zijn over het te lopen tempo, besloten we tot het tijdelijk opsplitsen van de groep. De dames lopen eerst een stuk via fietspad naar het 1e meetingpoint, terwijl de heren via bospaden een iets langere aanlooproute nemen.

Dat we ergens op de Utrechtse Heuvelrug lopen is te merken. Echt vlak is het fietspad niet en heuvelop is het flink werken. Maar bovenaan mogen we het bos in richting de Pyramide van Austerlitz. We zijn er nog niet zo lang als de mannen aankomen en we kunnen poseren voor een foto-momentje. Mooie pyramide neergelegd door een generaal in het leger van ene Napoleon. Jammer dat we entree moeten betalen om naar boven te gaan en nog jammerderder dat niemand geld bij heeft. Dus bewonderen we het bouwerk alleen van onderaf en lopen we gezamenlijk verder voor de rest van het rondje.

Klein stukje terug, waar we net omhoog zwoegden, lopen we nu rustig omlaag om vervolgens het bos in te gaan. Het tempo ligt laag, maar toch loop ik regelmatig behoorlijk te hijgen. Hoewel de benen goed blijven voelen heb ik totaal geen conditie voor zo’n loopje. Af en toe worden en stukjes gewandeld, gelukkig! Daarna kan ik weer verder. En gelukkig zijn er nog meer foto-momentjes om op adem te komen 🙂

Uiteindelijk word de parkeerplaats weer gevonden, volgens mijn Garmin na 9,5 km maar ik heb hier en daar verkeerd op start en stop gedrukt. Blijkbaar is het toch echt een goeie 11 km geweest. Lang geleden dat ik “zo ver” heb gelopen. Na even opfrissen en omkleden is het tijd voor een hapje. De “Dubbellekker”bus staat voor ons klaar op de camping en we laten ons de frieten en vette happen goed smaken!

Daarna is het tijd om weer afscheid te nemen. Als dit voorproefje voor Ameland een indicatie is voor het weekend in december, dan weet ik zeker dat het weer helemaal goed gaat komen. Lekker lopen, lekker eten en lekker ouwehoeren, wat wil een mens nou nog meer??

Advertenties

Zomaar een training

training lange duurloop, Uncategorized, VFF, vibram five finger

Gisteren stond er weer 1 op het schema: 60min in dl1. Het hoe langzaam dl1 is, dat zeg ik lekker niet. Maar ga er maar vanuit dat het langzaam, heel heel heel langzaam is! Maar het loopt wel lekker, zo’n rondje zonder moe te worden. En eindelijk begin ik ook die kleine pasjes met een frequentie van 180 letterlijk onder de knie te krijgen. Maakte ik eerder de fout langzamer te lopen door minder pasjes te maken, de laatste tijd lukt het beter door kortere pasjes te maken, maar wel die 180. Dankzij mijn metronoom, dat dan weer wel.

Fietsers die me inhalen, maken regelmatig een opmerking. “wat heb jij nou voor rare muziek?” Ik zwaai dan maar en knik een keer. Uitleggen dat de tikken van een metronoom zijn, dat ik het doe voor een hoog pas frequentie, voor de kleine pasjes, landen onder het lichaamsgewicht, enz enz vertel ik ze niet. Snappen de meesten toch niet. Interesseert de meesten ook niet. Maar mij wel en dat het mij steeds beter af gaat, hoewel ik af en toe ook simpel word van die tikken neem ik dan maar voor lief.

Gistermiddag ging ik gehaast, snel-snel de deur. Na een halve dag werken, paar uur in de auto, snel met oudste naar de markt, had ik nog net genoeg tijd om voor het eten een rondje te lopen. In wachten tot na het eten had ik geen zin, want dan zou het donker zijn en kan ik dus het bos niet in. Metronoom weer aan, vff aan en de deur uit. Dorp uit, zandpad op, waar zo maar opeens een Imagehek dwars over het pad stond, bord erbij: doorgaand verkeer gestremd. Nou voel ik mezelf geen doorgaand verkeer, dus liep ik om het hek heen en dacht gewoon verder te kunnen. Bijna een km lang kon dat ook. Toen niet meer. Een gat van zo’n 10m lengte over het hele pad versperde me de weg….. Maar gelukkig ligt er aan 1 kant van dat pad een maisveld en dus gebeurde het dat ik voor het eerst van mijn leven een stuk dwars door een maisveld liep. Extra trainingsvorm zullen we het maar noemen 🙂

Daarna door het bos, stukje over de Malpie en weer weer terug op het rechte pad. Langs een troep zwanenImage bij de watermolen. Ik vind het maar niks al die loslopende dieren overal. Snateren dat die beesten kunnen en zelfs blazen als een kat. Ik kies voor de berm, zo ver mogelijk bij die snertbeesten vandaan (ik ben egwel een dierenvriend hoor, maar niet van dit gespuis). Zo snel mijn vff’s mij kunnen dragen erlangs.

Stukje over de weg. Ik kijk op mijn horloge, wijk wat af van het rechte pad en blijk opeens midden op de weg te lopen. Waar een (oudere) fietser, die me in wil halen, mij opeens te verstaan geeft dat ik uit moet kijken. Op mijn opmerking dat hij ook even had kunnen bellen, zodat ik hem aan had horen komen, krijg ik als commentaar dat ik op mijn woorden moet letten. Jongedame, zegt hij er nog achteraan. Volgens mij had die man goede zin, een nieuwe bel en een nieuwe bril nodig. Mij jonge dame noemen betekent dat zijn zicht niet best is 🙂

Verder verloopt mijn rondje gewoon rustig, tot op het einde. Vlakbij huis wordt een weilanden gebied omgebouwd tot woongebied. Jammer genoeg, weer een stuk natuur weg. De smalle weg die daar liep is sinds kort weg en het is 1 grote zandvlakte. Maw weer een stuk extra trainingsgebied zo lang het duurt. Normaal zou ik over die weg hebben gelopen, nu dus dwars door mul zand. Maar daar waar ik weer de gewone weg op wil, gaat dat niet lukken. Er is een diepe geul gegraven voor de riolering. Dus…. een extra stukje mul zand om langs de geul te lopen. Mooie training zal ik het maar noemen.

Na 61 minuten sta ik thuis voor de deur. Mooi uitgekiend qua tijd en het eten wordt net op tafel gezet. Lekker trainen en goed eten. Prima combinatie 🙂

Ronde van Waalre

Ronde van Waalre, VFF, wedstrijd

Gisteravond, 8 september, stond er eindelijk weer eens een loopje voor mij op de agenda, de Ronde van Waalre. Een simpel, leuk rondje. Goede sfeer rondom het marktplein en natuurlijk op het terras, gezellige mensen voor een praatje en een aanmoediging. En in mijn geval, mijn 1e loopje op vff. Enige illusies over een snelle tijd had ik niet, maar ik wilde gewoon ervaren hoe het was om op de vff een wedstrijdje te lopen. Nou ik kan je vertellen, het is niet anders dan op schoenen. Ja, je krijgt wat extra blikken en een enkele vraag of dat nou echt lekker loopt (nee, ik doe het omdat ik mezelf wil pesten, duh!!), maar verder is er geen verschil. Gelukkig maar!

Tegen 18.00 uur stelden wij ons op in het startvak, ik aanvankelijk nog wat achteraan, maar al snel bedacht ik dat het leuker was om samen met een paar anderen van loopgroep Eindhovenloopt te wachten op het startschot en drong ik verder naar voren. Dat ik veel ingehaald zou worden was duidelijk, dan maar door een aantal mensen extra. Voordeel van dit loopje is dat het niet extreem druk is en de wegen breed genoeg, ik zou niemand in de weg lopen.

Startschot en hop weg waren we. Ik te snel. Natuurlijk, ik leer het nooit. Maar het liep wel lekker, dus ik had geen zin om in te houden. Ik zou mezelf vast wel ergens tegen komen, maar dat zou ik dan wel zien. 1e km ging in 5.40, oeps, te snel voor mij, maar ach, 5km is nogal te overzien. 2e km ging al langzamer en de 3e nog een stapje minder, door een zandpad van bijna een km lang. Af en toe wierp ik een blik op mijn horloge om de  “snel”heid te zien en dat was af en toe niet best, naar de totaal tijd keek ik bewust niet. Maar ja…. ergens in dat achterhoofd hoorde ik wel stemmetjes dat onder de 30 minuten toch wel leuk zou zijn geweest….. Na het zandpad nam ik even tijd om op de ademhaling te letten, mijn houding was ook lekker ingekakt, dus daar moest ik ook wat aan doen. Hup, 1,2,3,4, tempo in die benen, 180 pasjes per minuut. Gelukkig ging het daarna weer beter en bij het passeren van het 4km bordje besloot ik dat het alles of niks zou worden. Aanzetten dus en maar zien of ik het vol zou houden tot de finish.

Ik haalde een aantal mensen in die mij ergens eerder hadden ingehaald, heerlijk gevoel :). Nog een beetje extra geven, ik hoor de speaker al, ik zie de finish aan de andere kant van de kiosk. Mijn passen nog wat vergroten, en na een laatste bocht zie ik de tijd, die ik bewust niet had gezien op mijn horloge. 29min en heel wat seconden, maar…. ik ging het redden, ik kan het: 5km onder de 30 minuten!! Jihaaa, dat het maar net 5sec scheelde en de 5km net geen 5km was, dat vergeet ik lekker. Van tevoren ging ik uit van 31-32 minuten en dan betekent dat dit toch beter was dan gedacht. Dit betekent dat ik toch iets verder ben en een net iets betere conditie heb dan ik dacht. Dit betekent moed voor de komende weken om lekker verder te gaan.

Iedereen van onze loopgroep had fijn gelopen en mooie tijden gehaald. En een 2e plek voor Sandra bij de dames op de 15km was natuurlijk helemaal een mooie prestatie! Gezellig werd het daarna ook nog op het terras. Heerlijk deze loopjes, ik houd ervan!