BearTrail

Trailrunning, VFF, VFF Spyridon

Zaterdagochtend 27 oktober 6.15 en mijn wekker begint te rammelen…… Ik heb de avond ervoor het kreng op deze tijd ingesteld en deed dat nog vrijwillig ook. Af en toe sta ik geheel en al versteld van mezelf. Ik die zelden uit vrije wil vroeg opsta, deed dat op deze koude en donkere ochtend wel. Het was een dag waar ik lang naar had uitgezien, eindelijk tijd voor de 1e BearTrail in de Belgische Voerstreek, in ’s Gravenvoeren.

Om 7.15 zit ik in de auto en na een reis zonder enig oponthoud, rijd ik tegen half 9 het parkeerterrein van voetbalclub SK Moerlingen op. Het is er al een drukte van belang en in de kantine hangt een ontspannen sfeertje. Een aantal “bekenden” van twitter zijn snel gevonden en na een kort praatje besluit ik een kop koffie te halen. Ik zit nog maar net op een kruk als Jan Willem (@JeeWeetje op twitter) binnenkomt, na de trail in Gilzen raakten we aan de praat over barefootstyle, vff en merrell en via twitter hielden we contact. Hij is hier samen met zijn vader, die ook voor fotograaf zal spelen (hartelijk dank voor de foto’s!!). Verder word ik herkent door iemand die me in Gilze ook heeft gezien en krijg ik heel wat vragen en opmerkingen van lopers over mijn vff-jes. ย Vooral de “pijn” vraag komt regelmatig terug, niemand snapt dat je echt geen dikke zool nodig hebt om over stenen en takken ed te lopen.

Net na de start, nog fris en fruitig.

Na wat twijfelen, besluit ik het net gekregen t-shirt te gebruiken als extra laagje en ook mijn handschoenen mee te nemen. Tegen 9.45 lopen we naar buiten het startvak in en sluiten redelijk achteraan aan. Aangezien ik verwacht om ook redelijk achteraan weer te finishen, is dat de beste plek voor mij. Na een korte instructie mogen we vertrekken. Eerst een rondje om het voetbalveld, klein stukje asfalt door het dorp en dan de onverharde paden op. De 1e korte klimmetjes lukken nog, maar ik merk nu al dat het niet makkelijk gaat worden. Onverharde paden heb ik genoeg getraind, maar heuvels absoluut niet, een enkele viaduct uitgezonderd, maar die waren echt niet genoeg om me hierop voor te bereiden.

1 van de heuvels, deze koste erg veel moeite, lang en modderig, maar o zo mooi om rond je te kijken.

Als ik na een, voor mij, pittige klim boven ben en bedenk, zo die zit in the pocket, kan ik meteen weer omlaag. Lekker bijkomen denk ik nog naief….. Maar we gaan meteen de prut en blubber in en dus glibberen en glijden. En uitkijken, goed uitkijken waar je je voeten zet. De 1e uitvallers kom ik hier al tegen, gevallen en op de weg terug. Oeps, goeie waarschuwing voor mij, want hoewel tijd onbelangrijk is, is heel over de finish gaan wel belangrijk!

Een volgend bospad, nog steeds ietwat dalend, ligt vol met losse stenen, van alle afmetingen. Een paar keer zet ik mijn voet verkeerd neer en krijg een steen tegen mijn enkel. Grr, dat doet wel pijn, maar zou het ook gedaan hebben met gewone schoenen. Weer eens een heuvel op, steilste stukje maar wandelen, even bijkomen en weer verder rennen in de blubber. Opnieuw een paar uitvaller, die geheel onder de modder er de brui aan geven. Hoewel ik het zwaar vind, kan ik er nog steeds van genieten. Zeker als ik om me heen kijk en de mooie vergezichten zie en de stralende blauwe lucht daarboven. Echt mooi lopen daar!

Na goed 10 km is er een verzorgings post. Even stoppen voor een bekertje water, een stuk peperkoek, een praatje en een foto en dan weer verder op weg. Smal pad langs een beekje, stukje verhard, een weg over en weer de paden op. Hier loopt het weer even wat makkelijker, op een stuk blubber en modder na, glibberen en glijden dus ๐Ÿ™‚ Na bijna 14 km komt het voetbalveld weer in zicht. Ik denk lekker simpel rechtstreeks naar de finish te lopen, maar zo gemakkelijk kom ik er niet vanaf. Eerst langs de hele lengte van het voetbalveld, daarna het veld op en richting finish. Hier word ik nog eventjes ingehaald door de nummer 1 van de 37 km. Het lijkt alsof ik stilsta, zo makkelijk gaat hij me voorbij. Volgens mij moet ik toch nog even wat meer trainen voordat ik zo loop……

Met de finish in zicht, laatste rondje om het voetbalveld.

Dan de finish over, heerlijk ik ben er. Jan Willem staat me daar op te wachten. Ook hij heeft genoten van deze trail. Om me heen hoor ik alleen maar positieve opmerkingen. Iedereen heeft genoten. De weg was goed bewegwijzerd, op moeilijk overzichtelijke punten stond een vrijwilliger het verkeer tegen te houden, de verzorgings-post was super uitgerust en vriendelijke mensen stonden daar lange tijd in de kou voor ons. De paden waren zwaar, maar mooi, de uitzichten geweldig. Wat mij betreft een hele mooie 1e trail van Raymond Beeren. Hopelijk volgend jaar weer, want zeker weten dat ik er dan weer bij ben!!

Advertenties

VFF’jes op reep in Parijs

VFF, vibram five finger

Afgelopen weekend ben ik met de “stoeptegelmoeders” (we kennen elkaar van het jarenlang staan op dezelfde stoeptegels bij het ophalen van ons kroost bij de basisschool) naar Parijs geweest. Na 3 jaar kan ik wel zeggen dat het echt onze jaarlijke traditie is, ieder laatste weekend van de herfstvakantie vertrekken wij naar de prachtige stad Parijs.

Het Louvre op de achtergrond.

En zoals ieder jaar, neem ik natuurlijk mijn hardloopspullen mee. Dit jaar mochten de vff Bikilaatjes voor het eerst mee in de tas. Dat de vriendinnen nog steeds niet snappen wat ik nou leuk vind aan dat hardlopen ’s morgens vroeg door een (meestal) regenachtig Parijs, mag voor mij de pret niet drukken. Ik sta vrijwillig vroeg op om mijn geniet-momenten te pakken en zit al weken van tevoren op afstandmeten te zoeken naar de meest ideale route. Dit jaar werd het een rondje langs de Dome des Invalides van Napoleon, langs de Seine, oversteken naar het Louvre, stuk door de Tulerieen, weer terug langs de Seine naar de Eiffeltoren.

Vraag me niet hoe ik deze foto heb gemaakt. Ik had in ieder geval heel wat bekijks ๐Ÿ™‚

Daar er onderdoor slalommen tussen de toeristen, vervolgens over de Esplande en dan links af “onze” straat in. Rondje van 7 km en inclusief in/uitlopen en een aantal foto-momentjes deed ik er bijna een uur over. Lekker rustig, want er moest de rest van de dag nog meer gelopen worden. Helaas op slenter-tempo, want van hardlopen wordt je toch echt minder moe ๐Ÿ™‚

 

 

Eindhoven Marathon 2012

VFF, vibram five finger

De zaterdag voor de Eindhoven Marathon brak aan met regen, heel veel regen! Nou ja, wat er vandaag zou vallen, valt de zondag niet, dus laat het maar lekker door plenzen, dacht ik, nog lekker warm in mijn bed. Vandaag had ik toch weinig meer te doen dan mijn startnummers op te halen en binnen te blijven en te duimen dat de zondag wel droog zou zijn.

Het eerste startnummer dat ik ophaalde was van de estafette-marathon. Met onze loopgroep Eindhovenloopt, zouden we met 6 teams meedoen, waarvan het snelle dames-team een poging ging doen om te winnen (wat ze ook lukte, super geweldig!!!). Een grote groep lopers kwam bijeen in het paviljoen van het Philips de Jong-park, en onder genot van koffie/thee werden de laatste zaken doorgesproken. De hele groep had er heel veel zin in en het beloofde op dat moment al een mooie dag te worden. Regen of geen regen!

Daarna ging ik naar het Beursgebouw, waar dit weekend een marathon-beurs(je) was en ik ook de startnummers op kon halen. Het standje voor het ophalen van de 2,5 km wedstrijd was niet zo groot, maar de heren achter de stand waren wel erg behulpzaam, aangezien ik een mail bij me had van een andere wedstrijd, ipv de mail van de Eindhoven Marathon. Lekker slim….. Maar toch stond ik een paar minuten later met de nummers in mijn hand bij de stand van hiphardlopen te neuzen tussen de rokjes. Leuk al die nieuwe kleuren. Ik heb me nog weten te bedwingen deze keer, maar binnenkort waarschijnlijk niet meer ๐Ÿ™‚

Zondagochtend brak aan met een zonnetje. Het was koud, maar droog en dat was de bedoeling. Om 9 uur vertrokken we naar Eindhoven, de auto werd nog makkelijk geparkeerd en Daphne, manlief en ik liepen richting start van de 2,5 km. De allereerste (en laatste???) wedstrijd voor jongste. Om 10 uur ging het startschot en mochten we proberen te gaan hardlopen. Echt soepel ging het niet, want met zo veel kleine kinderen en ouders voor je voeten, loopt het niet echt door. Regelmatig moesten we stoppen, proberen om en ย tussen mensen door te lopen en dan weer verder. Uiteindelijk over het Stratumseind, over het bruggetje, nog een bochtje rechtsom en daar was de finishboog. Onze 1e wedstrijd samen zat erop. Flesje drinken in de handen, medaille om en daarna ons door de mensen massa wringen onderweg naar ’t Mulderke voor een warme chocomelk met slagroom. En als je daar binnen komt en je ziet meteen Tiny zitten, dan weet je dat je goed zit ๐Ÿ™‚

Na de warme chocomelk was het voor mij tijd om me klaar te maken voor de 2e wedstrijd van vandaag, het 3e stukje van de estafette-marathon. Eerst naar het beursgebouw waar ik mijn tas kon achterlaten. Dubben dubben dubben wat ik aan zou doen. Het was nog koud, maar ja… de zon scheen, dus toch kort? Maar het waaide af en toe behoorlijk koud… dus toch lang?? Ik besloot om gewoon aan te houden wat ik aan had. Capri en lange mouwen. Dan maar mouwen opstropen als het warm werd. Tas afgeven en op zoek naar het startvak op de Veldmarschalk Montgomerylaan. Eerst nog ff een dixi opzoeken en 10 minuten later nog maar eens een dixi opzoeken… Het leek wel alsof ik zenuwachtig was, maar dat was toch echt niet zo.

Het startvak was redelijk snel gevonden en mijn loopmaatjes die ook het 3e stukje gingen lopen stonden er al te wachten. Leuk, nu begon het toch wel wat spannend te worden. Nog niet eerder liep ik zo’n estafette, dus het was even afwachten hoe het zou gaan. Na een kwartiertje wachten kwam mijn voorganger het vak in, Paul gaf me het estafette-stokje over in de vorm van een roze armbandje en hop ik kon vertrekken. Eerst te snel natuurlijk, maar al snel had ik mijn tempo lekker onder controle en op een drafje waarop ik verwachte de 9,5 km fatsoenlijk uit te kunnen lopen liep ik door de brede, saaie straten van Eindhoven.

Onderweg had ik toch wel heel wat bekijks door mijn schoenen. Of beter gezegd: het gebrek aan schoenen. Regelmatig hoorde ik de opmerking: “zag je dat? zag je wat die aan haar voeten had??” Hihi, leuk! Een marathon-loper die me rustig inhaalde bleef even naast me lopen om te vragen of je daar nou echt lekker op liep. Maar ja, zei hij: daar kun je natuurlijk geen marathon op lopen. Toen ik zei dat dat echt wel mogelijk was en verder ook wel, als je maar getraind bent, haalde hij zijn schouders op. Hij vond het knap en dapper van mij, maar voor hem was het niks. Nou ja, dat mag, daar zit ik niet mee. Ieder het zijne/hare, zolang ik er maar lekker op loop!

Uiteindelijk kwam ik na zo’n 9 km de borden tegen dat het volgende wisselvak over 300m was. Nog heel even een kleine sprint eruit en een bochtje om en daar was het vak. Ellen stond al te wachten en nadat ze mijn armband over had genomen, mocht ik stoppen en kon zij verder. Mijn loopmaatjes van de andere teams stonden al te wachten en samen gingen we met de bus terug richting het centrum. Terug naar het beursgebouw, mijn tas ophalen, even snel wat droogs en warms aan, flesje water drinken, broodje eten en een praatje maken hier en daar.

Daarna werd het tijd om de rest van de loopgroep op te zoeken die ergens na het bruggetje op het Stratumseind zouden staan. Het viel niet echt mee om daar te komen met de drukte in het centrum die drukker en drukker werd naarmate ik dichter bij het Stratumseind kwam. Maar uiteindelijk lukte het me toch. Het was koud, maar erg gezellig. Eerst even napraten over de estafette, kijken naar de halve marathon-lopers, biertje/wijntje erbij. Prima uit te houden. Maar na een tijdje stilstaan kreeg ik het toch behoorlijk koud. Ik nam afscheid en besloot nog even terug te gaan naar ’t Mulderke voor warme chocomelk en te kijken of er nog bekenden waren. Nou, die waren er wel en het was nog een tijdje gezellig.

De buit van vandaag.

Jammer dat deze dag weer voorbij is, het duurt weer een jaar voor de Eindhoven marathon weer gelopen gaat worden. 13 oktober 2013 is het weer zover. Ik kan me er nu al op verheugen. Maar gelukkig zijn er nog genoeg andere leuke wedstrijdjes de komende tijd, iedere keer weer iets om naar uit te kijken!

Amsterdamse paden

Hardlopen, twitter, VFF

Als je een bhv-herhalings dagje in Amsterdam hebt dan doe je een aantal dingen. Ten 1e zorg je dat je ’s morgens al om 6 uur in de auto zit, zodat je voor de files uit naar de hoofdstad rijdt en ten 2e zorg je dat je je hardloop spullen meeneemt, want om 17.00 uur direct na de les de file in te duiken, en er 3 uur over doen om thuis te komen (zoals me al eerder gebeurt is), da’s helemaal niks.

Een paar dagen voor mijn Amsterdamse dagje, zette ik een oproepje op twitter. Waar kon ik het beste lopen, wie had tips? Ik kreeg een paar reacties en o.a. 1tje van ene Ed, die ik nog niet kende, maar vanaf dat moment waren we twitter-vriendjes. Hij maakte een route voor me en beloofde me mee te lopen, als zijn werk dat toeliet. Helaas zat het allemaal wat tegen, dus liep ik het rondje alleen.

Ik ken Amsterdam alleen van het kantoorpand van Trigion, de Arena en (een klein beetje) de binnenstad, verder totaal niet. Behalve veel auto’s, verkeer, lawaai, onbeschofte mensen, hondenpoep en veel buitenlanders reikt mijn “kennis” niet. Tsja… dorpsmeisje he, kan er niks aan doen…

Maar dit rondje liet Amsterdam van een andere kant zien. Ja, er zijn veel auto’s en langs de weg (het 1e stukje) is veel verkeer en bijbehorend lawaai, maar daar is het dan ook een stad voor. Ik stak een drukke weg over, ging onder een viaductje door en opeens verdween het lawaai en maakte plaats voor groen gebied met water, grind- en zandpaden en totaal verkeersvrij. Ik liep langs moestuintjes, eendjes in de sloot, een paar mensen voor me gingen zonder mopperen, maar met een vriendelijke groet, aan de kant toen ik vroeg of ik er even langs mocht. Hoezo onbeschoft?

Ergens een stukje langs een gracht, en omdat ik ietwat verkeerd liep (ik had aan de andere kant moeten lopen) toch een stukje langs een drukke weg. Eigen schuld, beter op mijn horloge letten. Maar daarna gelukkig weer een park in. Nog meer groen en een flinke bui regen over me heen. Maar dat maakt me niet uit, lekker stampen door de plassen, een stukje gravel weg omhoog langs een spoorbaan, daarna opnieuw het moestuinen-complex in, alweer een eindje op weg terug naar beginpunt.

Eerlijk gezegd verbaasde het me, dit rondje. Ik kreeg een andere kijk op Amsterdam. En eigenlijk ben ik wel een beetje jaloers. Ja, ik heb hier heerlijke bossen, maar parken kennen we hier totaal niet. Ik zag heerlijke trailpaadjes, heuveltjes, modder, zomaar midden in de stad in dat park. Het is dat ik bang was de weg kwijt te raken (lost is my middle name), maar ik had sommige paadjes graag uitgeprobeerd.

Mijn mede-cursisten verklaarden me voor gek, die wilden alleen maar zo snel mogelijk naar huis, maar ik heb heerlijk gelopen. Van mij mag er snel weer een dagje Amsterdam op mijn rooster staan!

Ed, bedankt voor de route!