Tisvoorniks 2012

Tisvoorniks, twitter, VFF Spyridon, vibram five finger

Al 11 jaar wordt er in Geldrop een ontzettende leuke loop georganiseerd, de Tisvoorniks. En zoals de naam al doet vermoeden, is het inderdaad voor alle deelnemers helemaal voor niks, geen inschrijfgeld. En als je dan denkt: dat kan dan nooit veel zijn, nou vergeet het maar. Het is ieder jaar weer een super georganiseerd loopje, genoeg vriendelijke vrijwilligers, de verschillende routes goed uitgezet in het bos en over de heide en na afloop een warme douche in de sporthal. En daarna natuurlijk een lange, gezellige nazit in het buurthuis. Met andere woorden, alle ingredienten voor een geslaagde dag zijn aanwezig.

De start van de marathon, de 30km en de halve marathon waren om 10 uur, de start van de andere afstanden pas relext om 11 uur. Ruim op tijd waren manlief (hij voor de 10km) en ik (voor de 15km) aanwezig in het buurthuis om onze startnummers op te halen en een kop koffie te drinken met @GertN @Maurieske en @AnsvanJohn. Tegen 11 uur gingen we naar de sporthal om onze tassen in te leveren en daarna naar de start. Het startschot viel redelijk snel en toch nog onverwacht en hop weg waren we.

Gert en ik zouden samen lopen. Hij wilde langzaam lopen en ja, met wie kan hij dan beter meelopen dan met mij??? Het beloofde vandaag een onstuimige loop te worden, door de voorspelde wind. Aan de kust werd zelfs windkracht 10 verwacht, in het binnenland gelukkig wel minder, maar volgens de voorspelling toch kracht 5/6. De 1e kilometers gingen nog makkelijk met de wind schuin achter en hier heb ik toch iet of wat ingehouden, met het oog op de terugweg.  En het 1e deel over de heide was gewoon vliegen met windkracht 6 in de rug. Maar ja, dan weet je natuurlijk wel, dat je nog terug moet richting Geldrop en dat die heerlijke rugwind ook tegenwind gaat worden. En ja hoor, na een zoveelste bocht, draaiden we en kregen die storm tegen ons. Daar werd het wel even ploeteren. Maar ach, als de wind je de adem beneemt, het zand je om je oren vliegt… tsja, dat heeft ook wel wat. Lekker doorlopen dus en bikkelen tegen de wind in. Gelukkig zitten er genoeg bochtjes in het parcours, dus na enkele kilometers werd het weer minder en konden we weer normaal ademhalen.

In Geldrop zit het venijn in de staart. Denk je er bijna te zijn, dan kom je een aantal zandduinen tegen. Door de regen van de afgelopen weken hadden we nog geluk dat het zand niet enkeldiep was, maar moeilijk begaanbaar blijft het. Na de zandduinen nog een zandvlakte over, laatste stukje bos en dan draai je het dorp weer in en hoor je de omroeper al. Laatste kilometer gaat in, de laatste bochten en dan nog even aanzetten en uiteindelijk komt de finish weer in zicht. Over de finish in mijn langzaamste tijd ooit in Geldrop, maar wel op de vff en dus weer een stukje verder op die “zwemvliezen”. En dat was de bedoeling.

Na de warme douche, werd het tijd voor de nazit. Altijd gezellig daar in Geldrop. Vele bekenden en gespreksstof voldoende. Langzaam komen de deelnemers aan de halve marathon en de 30km ook binnendruppelen. Ook @tienray en @hardlopendeboer komen tevreden binnen. Na de soep even naar buiten om op @iKitty te wachten die de 30km solo volbracht in de storm, knappe prestatie!. En na nog een kop thee, weer naar buiten om het treintje op de marathon binnen te halen. En daarna natuurlijk weer terug naar binnen om warm te worden en verder te praten. Pas tegen 4 uur ging ik naar huis. Met het vaste voornemen om volgend jaar zeker weer te starten in Geldrop. Dan misschien een keer voor de halve marathon?

Advertenties

Valkenloop 2012

Valkenloop, VFF, vibram five finger, wedstrijd

De Valkenloop, het jaarlijkse loopje door mijn achtertuin, de Malpie, is een echte aanrader! Een netjes georganiseerde loop, met 3 afstanden, de HM, 12,5km en 7,1km. En dit jaar koos ik, in het kader van de opbouw, voor de 12,5km.

Nog maar net de deur uit, kwam ik bij de 1e oversteek al verkeersregelaars tegen. Ik dacht nog: huh? hier? Hier komt de loop helemaal niet langs…. ! Maar het kwartje viel al snel. Mede doordat ik zelfs op de fiets moeite had om richting Eurocircuit te komen. Vandaag was ook de proloog van de Dakar Ralley en dat betekende dus verkeer, heel veel verkeer door het dorp en vooral de buitenwijken van het dorp, ook richting de Valkenloop. Gelukkig dat ik op de fiets was en overal tussendoor kon laveren, want met de auto zou ik in no time in de file hebben gestaan.

Ik was ruim op tijd bij de finishplaats waar ik mijn startnummer ophaalde. Onder het genot van een kop koffie loste ik het “probleem” van het bevestigen van de chip op. De meegeleverde tie-rips kwamen ook op de vff’s van pas. Startnummer opspelden en hier en daar een praatje met bekenden, zo kwam ik de tijd wel door, want natuurlijk was ik weer eens veels te vroeg. De omroeper meldde al een paar keer dat de bussen die ons naar de start zouden brengen ook vast zaten in het verkeer, dus de HM zou later starten en daardoor ook de overige afstanden.

Samen met Eindhovenloopt-maatjes Paul en Roeland stapte ik iets later dan geplant, dan toch in een bus naar onze start. Toen we daar stonden te wachten, werd ook hier gemeld dat we moesten wachten op nog een volgende bus, dus onze start werd later. Geen probleem,  want het weer werkte behoorlijk mee, hoewel het frissig was, stond er weinig wind en scheen de zon uitbundig. In het startvak krijg ik natuurlijk ook weer vragen over de vff. Er wordt me zelfs gevraagd of er een foto van gemaakt mag worden, want zoiets raars had ze nog nooit gezien!

Na zo’n 5 minuten wachten, zien we nog een aantal lopers aankomen, waaronder ook een aantal Eindhovenloopt-maatjes. Blijkbaar heeft ook de laatste bus kans gezien door de files heen te breken en zijn lading op de plek van bestemming te droppen. Nadat we ons allemaal hadden opgesteld, alle neuzen in de juiste richting, want er was wat verwarring over welke kant we op zouden moeten lopen, klonk ook ons startschot. We komen rustig op gang, maar zodra iedereen zijn tempo vind, is er ruimte genoeg en kan iedereen lekker lopen.

Mijn laatste 12 km wedstrijdje was in Renesse, begin juni. Dat was mijn laatste wedstrijd op schoenen. In mijn hoofd had ik die tijd. Als ik daarbij in de buurt zou kunnen komen, dan zou ik in ieder geval op dat nivo terug zijn. Dus begon ik vol goede moed en de eerste paar kilometers gingen makkelijk, ik kan zelfs wat lopers inhalen. Maar nadat ik in Borkel heel even kort gestopt was voor een bekertje water en een heel kort praatje met bekende vrijwilligers, kwam ik niet echt lekker op gang. En dat terwijl ik hier het fietspad over de Malpie opdraai, een weg die ik toch bijna ken als mijn broekzak. Mijn tijden gingen omlaag en de ademhaling omhoog. Maar opgeven is geen optie, dus gewoon doorgaan.

Bij het verlaten van de Malpie word ik ingehaald door 2 loopmaatjes. Even denk ik erover om ze gewoon te laten gaan, maar dan doe ik toch een poging om aan te haken. Het lukt me wonderwel, ik krijg weer een dosis energie. Ik haak aan en blijf bij ze. Het kost moeite, maar samen komen we er. De laatste kilometers gaan in, nog maar 2, dan draaien we de Maastrichterweg op en daar in de verte staat het publiek op ons te wachten. De laatste bocht en dan is daar eindelijk de finishboog. Laatste sprintje en ik mag stoppen met lopen. Geen moment te vroeg!

De chip wordt van mijn schoen geknipt (“zal ik meteen even je nagels knippen? Hahahaha”) en ik ben superblij dat ik deze afstand op een redelijk tempo heb kunnen afleggen op de vff. De vooruitgang is weer meetbaar. Dat ik de afstand aankon op rustig trainings-tempo, dat wist ik wel, maar ik wilde het graag ook op een iets hoger tempo kunnen. Later bij het uitlezen van garmin blijkt dat mijn gemiddelde tempo sneller was dan de wedstrijd in Renesse. Daar ben ik dan toch tevreden mee, hoewel er aan het tempo nog hard gewerkt moet worden!

TwitterRun in Belfeld

twitter, VFF Spyridon

Al een paar weken geleden had ik het dun in mijn agenda gezet: de twitterrun in Belfeld op 4 november. Joost ofwel @fiatmannetje organiseerde deze loop voor alle @loopmaatjes als training voor de 7heuvelenloop over 3 weken. Dat er dus een behoorlijk aantal heuvels in zouden zitten, was duidelijk. En aangezien ik graag iets meer heuvels wil trainen, was het logisch dat ik me bij de groep zou aansluiten om weer eens wat bergjes te beklimmen.

Rond half 12 vind ik na een D-tour door Duitsland, de Maria Hoef in Belfeld, waar ik word begroet door Joost. Na een rondje handen schudden, voorstellen en kennismaken met de enige echte Mr. Loopmaatjes, kan ik aanschuiven voor een kop koffie. Altijd leuk om mee te maken, dat zelfs in een groep totaal onbekende hardlopers, je altijd het gevoel krijgt “thuis” te komen en er meteen gesprekken ontstaan.

VFF Spyridon, heerlijk schoentje!

Weliswaar in het begin voornamelijk over hardlopen, maar het laat wel zien hoe sociaal de individuele hardloopsport is. Helemaal leuk is het, als blijkt dat ik niet de enige vff-loper ben, maar dat er nog iemand is die op die “rare” schoenen loopt. Niet nodig om te vermelden dat we elkaar snel gevonden hadden om ervaringen uit te wisselen 🙂

Groepsfoto Belfeld TwitterRun

Rond 12 uur stellen wij ons op het bordes op voor de verplichte groepsfoto en daarna gaan we op pad, na het praatje van Joost om ons te vertellen wat ons te wachten staat. De route zou heuvel op-heuvel af gaan, het 1e rondje zou 8 km zijn en telkens op bepaalde punten zouden de snelle lopers de langzame lopers weer ophalen. Duidelijk! Tijd om te lopen.

 

Heerlijk die modder!

Na een kort aanloopstukje merkt ik meteen waarom dit “heuvel training” word genoemd. Een vlak pad is in dit bos volgens mij niet te vinden en na 500m hadden we onze 1e echte kuitenbijter te pakken om ook bijna meteen weer flink te dalen. Na 1,5 km komen we bij een open plek, waar we stoppen om wat te rekken en strekken en daarna weer verder op pad. Mul zand wisselt modderpaden af en na een lange verharde afdaling, heerlijk om even bij te komen, mogen we een zandpad op, met modder en plassen en dat pad ging ruim 2 km omhoog. Lekker plassen stampen en doorbijten. Me niet laten kennen en doorgaan, denken aan hoe goed dit is voor de conditie en de spieren….. Ik was blij toen ik de 1e koplopers zag terugkomen om de achterhoede op te halen…..

Na 9,7 km zijn we weer terug bij de Maria Hoef, waar een deel van de groep het genoeg  vind en een ander deel nog zo’n 6 km verder gaat. Voor mij was het voldoende geweest, hoewel ik heerlijk gelopen heb en genoten van het bos en de klimmetjes en vooral van de afdalingen. En na een snelle check van mijn Garmin, was ik helemaal niet ontevreden over het resultaat. Het gemiddelde tempo lag hoger dan mijn normale langzame duurloop en dat terwijl we toch zo’n 180 hoogtemeters achter onze kiezen hadden. Niet helemaal volgens schema gelopen dus, maar wel lekker. Heb ik toch maar mooi die Limburgse heuveltjes bedwongen. Ha, zie je, ik kan het wel!!

Gezellige nazit.

Een kop thee later, komt ook de rest van de groep de Maria Hoef binnen. Het was nog een tijdje zeer gezellig, met nog een kop thee en lekkere, verse, limburgse vlaai van de echte bakker. Het werd veel te snel later en rond 3 uur werd het tijd om op te stappen. Het rondje en het gezelschap waren zeer de moeite waard. Wat mij betreft Joost, mag je het volgend jaar weer organiseren, het was TOP!