Ameland AdventureRun 2012

Vorig jaar was het een mooi weekend met als kroon erop een pr op de HM: de Adventurerun op Ameland. Vandaar dat deze loop dit jaar opnieuw op mijn verlanglijstje stond. En ik ging wederom niet alleen, nee opnieuw gingen we met een grote groep naar Ameland. Waren we vorig jaar nog met 8 man/vrouw, dit jaar zouden we met z’n 12 zijn. Al wekenlang vlogen de tweetberichten over de TL, denk dat er heel wat mensen redelijke gek werden van de hashtag: #AmelandHereWeCome, maar we hadden er allemaal dan ook zo veel zin in, er was geen ontkomen aan 🙂

Ergens in april/mei schreef ik me al in en maakte ik mijn plannen, ietsje sneller dan afgelopen jaar was de bedoeling, maar zo als wel vaker bij mij, maak ik plannen om ze te veranderen. Toen ik begin juni nieuwe schoenen ging kopen bij Anyonesrunshop in Tilburg,  werd ik door de verhalen van Paul en zijn advies om “cold turkey” over te schakelen naar de vff, enthousiast gemaakt. Zeker nadat hij ging rekenen op een kladblaadje. Ik had nog zoveel weken, eerst opbouwen in 10 weken, daarna uitbreiden, zoveel per week meer lopen en hoppa, er stond een provisorisch schema op papier, waaruit bleek dat de opbouw te doen was in een half jaar. En toen mijn trainers na overleg ook beiden zeiden: doen!, was mijn beslissing snel gemaakt: de AdventureRun zou op vff gelopen worden! Stond ik vorig jaar nog vol bewondering te kijken naar de enkeling die het toen al aandurfde, nu zou ik daar zelf op de vff bikilaatjes tussen staan!

En zowaar, de trainingen liepen goed, de opbouw lukte, Tiny paste mijn trainingen telkens weer aan, de afstand werd steeds wat meer, de te lopen tijden steeds wat langer. Toine zorgde ervoor dat ik nog meer werkte aan mijn houding. En verdomt, alles bij elkaar ging het er steeds meer en meer op lijken dat het uitlopen van de HM op vff me zou gaan lukken. Een stevige verkoudheid in de laatste weken voor de wedstrijd gooide wat roet in het eten, maar ik hield mezelf gewoon voor dat ik die week extra rust, en het missen van mijn laatste lange duurloop moest zien als extra lang taperen om fit aan de start te staan.

Donderdagavond 13 december begon voor mij het weekendje Ameland met het 1e deel van mijn reis. Ik was door @runnes/Nesrine uitgenodigd om die avond bij haar te eten en te logeren, zodat ik niet op vrijdag zo ver hoefde te rijden. En gezellig was het, het eten lekker en de rode wijn paste prima bij de zalm. Samen met het bezoekje van John, telde het allemaal op tot een prima begin van het weekend.

Boodschappen doen bij de AH

Boodschappen doen bij de AH

Vrijdagmorgen stonden we redelijk op tijd op, want het was onze taak om ervoor te zorgen dat de meute op Ameland voldoende te eten zou hebben. Het boodschappenlijstje van vorig jaar werd erbij gehaald en met 2 wagentjes en een handheld scanner gingen we de AH in. Artikel zoeken, scannen en in het wagentje, de hele lijst werd afgewerkt en ingepakt. Het viel niks niet tegen dat boodschappen doen voor een heel weeshuis 🙂

Daarna de auto inpakken, de koffers en tassen erbij, Tomtom aan en op naar Ameland. We waren eigenlijk net iets te laat vertrokken, dus Nes trapte het gaspedaal goed in *slik* Zo af en toe zag ik de snelheidsmeter richting 170 gaan en ik besloot maar niet meer te kijken. Zo snel mogelijk waren we onderweg naar Holwerd, want daar werden we voor 12 uur verwacht door Ronald, Merit, Yvonne, Marcel, Andrea en Harm. De boodschappen moesten in de auto van Ronald, want die ging mee naar de overkant, terwijl de auto van Nes zou blijven staan. We vlogen af en toe over de weg, want de tijd ging snel voorbij…… Na Leeuwarden ging het minder snel, want het leek wel alsof de weg en de wereld daar stopten. Een 2 baans weggetje ging verder naar Holwerd. Inhalen was bijna niet mogelijk, maar het lukte Nes toch! Daarna de laatste lange weg naar de haven en daar stonden een aantal malloten te zwaaien, zodat wij meteen wisten waar we zijn moesten. Nog voor de auto stil stond, gingen de achterdeuren en de achterklep open en werden met 6 paar handen alle bagage uitgeladen en overgeladen. Het leek wel een scene uit the A-team. Nog voordat wij uit konden stappen was onze auto leeg en kon Ronald met volgeladen auto, nog net als allerlaatste de boot op. Missie geslaagd! Net op het nippertje!

Welkom op Ameland!

Welkom op Ameland!

De overtocht was gezellig, de erwtensoep lekker en ontmoetingen met een paar nieuwe gezichten prettig. Na 45 minuten stonden we aan de overkant. En het 1e dat opviel op Ameland, was dat het er waaide. En niet zo’n beetje ook! Het waaide zo hard dat we bijna werden terug geblazen naar het vaste land. Het was dat we ons behoorlijk schrap zetten, maar het leek wel orkaankracht. Bovendien was het koud! Ontzettend koud!! Brrrr! Na een korte, koude wandeling, richting vakantiepark, werden we gelukkig opgepikt door Ronald en mochten we verder mee met de auto. Hij had de zooi al gedumpt in onze bungalow en was terug gekomen om ons te redden van bevriezing.

Het huisje was mooi, een heuse wellness-bungalow stond voor ons klaar. Met 6 slaapkamers, 4 badkamers, 2 keukens, 2 sauna’s, een bubbelbad, stoomcabine en zwembad. Poehee, je kunt het slechter treffen! Het wachten was nu op Silvia en Ellemieke, die een boot later zouden nemen. En wachten duurt lang, zeker als er sushi op je staat te wachten en de boot bijna een uur vertraging heeft. Maar eindelijk kwamen zij ook aan op

Sushi-time!

Sushi-time!

het eiland en bij de bungalow. Ze waren nog maar nauwelijks binnen, of de sushi stond op tafel, de wijn werd ontkurkt en het 1e smikkelen begon. Heerlijk! Daarna werd er nog gekookt, lekker lang getafeld, slap ge-OH-d en uiteindelijk laadden we de 2 vaatwassers vol en konden we gaan zwemmen en sauna’en. Met redelijke tegenzin gingen we die avond toch nog enigszins op tijd naar bed.

Wij zijn er klaar voor!

Wij zijn er klaar voor!

’s Morgens werden we wakker met de geur van verse koffie, gezet door Yvonne, onze vroegste vogel. Gelukkig was de wedstrijd pas ’s middags, dus we konden lekker rustig ontbijten, bedenken wat we gingen dragen die middag, nog wat relaxen en nog maar wat eten. Andrea en Harm liepen de 5 km en moesten al om 12.15 starten. Zij werden dus als eersten weggebracht en daarna kwam de “taxi” terug voor de rest.

De lopers van de 10km.

De lopers van de 10km.

Met 2 auto’s reden we richting start, en stonden we nog even allemaal langs de kant te kijken naar de finish van de 5 km. Daarna werd het tijd voor de lopers van de 10 km om zich op te stellen in het startvak. Rond 13.25 ging hun startschot en begonnen zij aan hun rondje eiland. Zodra het startvak leeg was, mochten wij ons op gaan stellen. Pas nu begonnen de zenuwen echt.

De lopers van de 21.1KM.

De lopers van de 21.1KM.

Waar begon ik eigenlijk aan. Was ik er wel toe in staat? Wilde ik nou niet gewoon veel te veel, te snel? Hoe zou het gaan na de 16 km, want verder had ik nog niet gelopen op vff?? Nou ja, genoeg vragen die nog even snel door mijn hoofd gingen. Ik zou ook nog gewoon ergens in een cafeetje kunnen gaan zitten en wachten tot de rest weer terug kwam……Gelukkig ging toen het startschot en langzaam maar zeker zette het startvak zich in  beweging. Terugkrabbelen was opeens geen optie meer! Ik kon alleen nog maar vooruit. En ik kon toch ook niet al die mensen die mij zo gesteund hadden onder ogen komen met de mededeling dat ik het niet eens geprobeerd had? Hoppa, niet zeuren, gaan!!! En zodra ik over de start ging, verdwenen de twijfels. Ik ga het gewoon doen, tijd is niet belangrijk, uitlopen wel!! Eerst een stukje dorp en daarna, waar ik dacht het bos in te gaan, verder over een fietspad. Wtf?? Ik wil het bos in! Later hoor ik dat door de vele regen het bos niet goed begaanbaar was en dat daardoor de route iets verlegd was. Jammer, maar goed, veiligheid voor alles. En uiteindelijk komt er toch nog een stukje bos, met klimmetjes en afdalinkjes en lekker wat modder. Daarna draaien we het strand op, mul zand bij op- en afgang naar het strand. Gelukkig hier de wind redelijk in de rug. We lopen een kilometertje in het zand en moeten er dan alweer vanaf. Een extra stand op- en afgang om de AdventureRun wat meer adventure te geven blijkbaar. Pfff, bovenop het 1e duin word ik bijna terug geblazen het strand op, jemig! Gelukkig is het meteen linksaf de duinen in, omhoog, omlaag en daarna mogen we weer het strand op. Heerlijk is dit 2e stuk strand, lekker vlak en opnieuw wind half van achter, half van de zijkant. Ik krijg gezelschap van een loopster die een opmerking maakt over de vff. We maken een praatje en zij vraagt of ik het vervelend vindt als ze bij me blijft lopen. Zo lang ik niet de hele tijd hoef te praten vind ik het prima, samen lopen is wel zo prettig en je kunt elkaar wat motiveren en stimuleren. De rest van de HM lopen we dus samen, met af en toe een opmerking over en weer. We kunnen het de volgende bijna 1,5 uur prima met elkaar vinden. Hoezo, hardlopen is een individuele sport?

Na 9 km verlaten we het strand en mogen we opnieuw de duinen in. Bovenaan het duin word ik bijna ruggelings teruggeworpen het strand op door de adembenemende wind. Wow, ff flink schrap zetten en zorgen dat ik sterker ben dan de windstoten. We lopen door de duinen, stukje bos en daarna begint het minder mooie deel van deze HM, de verharde weg terug langs de dijk, terug naar Buren en daarna naar de finish. Maar ook hier is genoeg natuur om van de genieten, de paarden in de duinen, de schapen langs de kant. Hier en daar mensen om je aan te moedigen.

Het loopt nog steeds niet echt verkeerd. Ja, langzaam, dat wel, maar de benen voelen best goed, geen pijntjes, geen problemen. Maar we weten daar dat we de wind op en langs de dijk pal tegen zullen hebben. En de wind, waait hard, heel hard!! Of had ik dat al gezegd?? Met 14 km draaien we rechtsaf, eerst een stukje bovenop de dijk, daarna omlaag onder langs de dijk. Een lange rechte weg met dus die wind tegen. Pfff, vechten wordt het hier. Doorgaan en vooral niet te ver vooruit denken, hoe ver het nog is. Doorgaan, doorlopen, niet toegeven aan het idee dat wandelen ook wel een leuke sport is. Eindelijk mogen we rechtsaf, weg van de dijk, even met de wind niet pal tegen je aan. Maar dat stukje duurt maar kort, we draaien weer linksaf en hop, daar is die rotwind weer *zucht*. Het bordje van 18 km passeren we. Nog maar 3 km en we zijn er. Ik houd mezelf voor dat 3 km niet ver is, tis maar 3000 meter, maar 20 minuten in dit tempo, da’s niks, helemaal niks meer. Dus door, niet stoppen. Nergens meer aan denken, alleen dat de finish langzaam steeds dichterbij komt. Bordje 19 km, bordje 20 km en dat betekent dat de laatste km begint. Kom op, dit kan niet meer mis lopen. Ik wil proberen toch nog iets te versnellen en laat mijn loopmaatje achter. Ik haal op de valreep nog 3 medestrijders in en eindelijk, eindelijk, eindelijk ga ik het laatste bochtje om. Daar staat Yvonne op me te wachten en het lukt me zelfs nog om te lachen naar haar, zodat ze een foto van me kan maken. Daarna loopt ze met me mee en samen finishen we.

Met de finish in zicht!

Met de finish in zicht!

Yes, jippie, gehaald, en ik leef nog. Tis dat nu pas mijn voeten beginnen pijn te doen, maar anders had ik nog ff een dansje gedaan. Ik wacht nog even op mijn loopmaatje en bedank haar voor de steun. Samen hebben we elkaar er toch maar door gesleept!

Iets verderop staan Ronald en Merit te wachten op ons. Ronald haalt mijn finish-shirt op en daarna lopen we naar de auto. Wat ben ik blij als ik kan zitten! Voeten tintelen en laten merken dat het echt wel ver, meer dan ver genoeg was. Maar eigenlijk trekt dat gevoel ook heel snel weg. En als we bij de bungalow zijn, kan ik alweer redelijk normaal lopen. Na een kopje soep, even opwarmen in de sauna en een lekkere douche, voel ik me als herboren. Oke, benen zijn nog wat moe, maar dat mag ook. Nergens een echt pijntje, nergens het gevoel dat het niet goed zit. Ik ben blij, man!

Gezellig uit eten.

Gezellig uit eten.

We gaan die avond lekker uit eten. We vieren het weekend, maken plannen om volgend jaar opnieuw hier te gaan lopen en genieten vooral van het feit dat we niks meer hoeven. De spanning is eraf, voor zover die aanwezig was bij een aantal. Het eten is lekker, maar volgend jaar wil ik toch weer graag terug naar het restaurant van vorig jaar, ik ga er vanuit dat de verbouwing dan klaar zal zijn 🙂

Die avond doen we niet veel meer, behalve lekker hangen in de bungalow. Hoewel we allemaal meer dan genoeg gegeten hadden, komt er toch nog chips en borrelnoten op tafel en natuurlijk gaan er een paar flessen wijn open en leeg. Tsja, met 12 man/vrouw heb je snel een fles leeg. Het wordt later en later, de stemming zit er goed in. Tegen half 4 gaan pas alle lichten en de muziek uit, diepe rust in huisje 300.

’s Morgens is het nog 1 keer samen ontbijten, wat opruimen en daarna tijd om afscheid te nemen. Nes, Yvonne, Marcel, Edwin en ik nemen de boot van 12.30 uur. De rest een boot later. In Holwerd nemen we afscheid van Edwin en Nes en ik rijden via Purmerend om Marcel en Yvonne daar te dumpen, waarna we doorgaan naar Vleuten. Mijn autootje staat nog netjes te wachten en 1,5 uur later ben ik thuis.

Een lange reis, maar zeer de moeite waard geweest! Een reis in afstand en tijd, maar ook een reis in uitvinden hoe het opbouwen op de vff zou gaan. Een reis die in meerdere opzichten zeer geslaagd is. Het is even genoeg met de afstand. Voorlopig is 21 km ver genoeg! Vanaf nu ga ik tijd besteden aan tempo. Meer intervallen doen, kortere snellere stukken lopen. Maar ook de lange langzame duurloop zal ik niet vergeten. de volgende HM staat snel genoeg weer voor de deur, de Semi marathon de Paris. Over 3 maanden mag ik lekker weer een weekend genieten!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in AdventureRun 2012, Ameland, twitter, VFF en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Ameland AdventureRun 2012

  1. Het plezier straalt er van af! Of ik moet ook eens naar Ameland, of ik moet die vff eens proberen, in elk geval klinkt hier een blije loopster!

  2. langzaamaan zegt:

    Leuk verslag van een gezellig weekend, lijkt wel of ik erbij was 🙂 Ik ben reuze trots op je dat je de Halve Marathon hebt gelopen op je Five Fingers !! Top hoor 🙂

  3. Een prima weekend geweest zo te lezen. Voor mij trouwens ook. Ik ben gewoon supertrots op je dat het hebt aangedurfd om met zo’n relatief korte voorbereidingstijd de overstap te maken. En nogmaals wat doet er je looptijd toe. Gefeliciteerd!

  4. Gaaf dat je het aandurfde en dan het je gelukt is die HM op de VFF’s te volbrengen. Snellere tijden als gevolg van een hoger tempo komen wel. Genieten en vrij van blessures blijven is toch zoveel leuker. Dat jullie een leuk weekend hebben gehad is volgens mij wel een understatement.

  5. Hier is overduidelijk een ‘happy chappy’ aan het woord. Het plezier en de (bescheiden) trots op je eigen kunnen spat er vanaf. Dit is wat hardlopen doet met een mens. In een woord: geweldig!

  6. RunNes zegt:

    Es wat een aardig en leuke vrouw ben jij!! Ik heb elke minuut met jou genoten! Je hebt een doel om een HM met je Five fingers te lopen en de missie is geslaagd!! Gefeliciteerd!! shhhh ik heb speed limit gereden toch hehe Tot Belgje 😉 xx

  7. Rob Viveen zegt:

    Knap gelopen Esther. Je hebt het maar mooi weer gedaan. Leuk verslag van jullie weekend.

  8. Fulco zegt:

    Leuk blogpost Esther. Complimenten een pracht prestatie. Maar vooral mooi om te lezen dat jullie zo genoten hebben

  9. Margriet Brugman zegt:

    Ik sluit me aan bij de positieve reacties. Bravo, Esther, knap gedaan. En leuk ook dat jullie weekend zo geslaagd is. Prima blog.

  10. het was een heel leuk weekend, jammer van die wind zaterdag, de loop was voor meerderen erg zwaar ook voor ondergetekende 🙂 Voorlopig heb je toch weer een mooie halve gelopen! Dank voor de gezelligheid!!

  11. Mooi verslag van een geweldig weekend. Dat je de heenreis hebt overleefd met 170 over de snelweg!!. Van te voren waren er twijfels. Je hebt het geflikt en met de mooie plannen voor 2013 mag je flink aan de bak. Succes Esther. Hele fijne dag en gezond weer 2013 in.

  12. marcelmol zegt:

    Mooi verslag Esther van een super weekend. Echt super dat je de HM op de vff hebt gelopen.

  13. Kippenvel tijdens het lezen van je verhaal , wat een avontuur op je VFF’S
    Schitterend , ik hoop dat dit ook voor mij is weg gelegd op mijn VFF’s .(dit wil ik ook kunnen)
    Het Stukje van Paul met z’n rekenschema op een kladje kwam mij ook heel bekend voor.

    Prachtig.

  14. jeeweetje zegt:

    Had je het ooit gedacht toen je na de Helicoptertrailrun vroeg of het lekker liep, die minimalistische schoenen, dat je nu al een HM op VFFs op je naam hebt staan?

    Op naar de 37km van de Beartrail 2013. Maar vooral blessurevrij blijven genieten tot het zover is.

  15. marco bijl zegt:

    leuk verslag..maar welke tijd heb je nu gelopen?
    (en voor de mede lezers..ik heb al meerder HM gelopen op VFF)

  16. Kitty zegt:

    Kun je trots op zijn, na alle ellende van de blessures van de afgelopen jaren! Na alle twijfel, heb je het toch maar mooi geflikt… een HM op VFF!!

  17. Merit zegt:

    Een heerlijk verslag van een heerlijk weekend! Super je in real life te ontmoeten 🙂
    En geweldig dat je je doel gehaald hebt! Het was een pittig parcours met ook nog eens die enorme wind, dus je hebt echt een waanzinnige prestatie geleverd! 🙂

  18. Jacqueline zegt:

    Klinkt/leest helemaal super. En gefeliciteerd met je halve marathon zo goed als barefoot.

  19. RunningHans zegt:

    Dit soort weekendjes zijn altijd bijzonder leuk. Applaus dat je de 21 km hebt afgelegd op je vff. Dat vind ik nog steeds heel knap.

  20. ruud zegt:

    Mooi weekendje zo; heerlijk genieten en een pracht gezelschap.
    En natuurlijk een mooie prestatie in die zeker niet makkelijk 1/2 marathon; proficiat.
    Fijne feestdagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s