Trailrun Clinic

Uncategorized

Als Run2Day Eindhoven een clinic aankondigt, kun je ervan uit gaan dat het een leerzame, gezellig en top georganiseerde clinic is. Ik heb er al meerdere gehad en toen ik hoorde over de TrailRun Clinic, aarzelde ik dan ook geen moment en schreef me in. Vanmorgen was het zover. Om 10 uur verzamelden zich zo’n 30 (wanna be) trailrunners bij ’t Boshuys in Best, om te gaan lopen in de bossen van Joe Mann.

Luisteren naar de uitleg.

Luisteren naar de uitleg.

Na een kopje koffie begon Gerard Notenboom met een theoretische uitleg over trailrunnen, hoe is het ontstaan, hoe moet je je kleden, wat neem je mee aan eten en drinken en hoe neem je het mee, het belang van goede schoenen, loophouding van de loper op de trails. Niet alles was nieuw voor mij, maar de tip om een vuilniszak mee te nemen ga ik zeker onthouden. Neemt weinig plaats in als je die meeneemt, maar met 3 strategische gaten erin heb je een mooi extra laagje om aan te trekken als je het koud krijgt onderweg.

De hele groep klaar voor een lesje trailrunning,

De hele groep klaar voor een lesje trailrunning,

Daarna was het tijd om ons warm aan te kleden, handschoenen aan, muts op en naar buiten de bossen in. Verzamelen aan de overkant van de weg en daarna rustig een stukje lopen totdat we op de plaats waren waar Gerard ons de 1e aanwijzingen ging geven. Hoe loop je heuvel op en af. Iets meer door de knieen gezakt, recht blijven en niet voorover gaan hangen, kleine pasjes en je armen niet vlak langs je lichaam, maar iets wijder. Allemaal om beter je evenwicht te kunnen bewaren en te kunnen corrigeren als dat nodig is.

Daarna mochten we de theorie in de praktijk gaan oefenen. Die kleine pasjes nam ik altijd al, dus dat was niets nieuws. Met mijn armen iets wijder lopen wel en dat voelt meteen heel anders aan. Maar inderdaad, als het glad is, dan is meer stabiliteit wel prettig. Opnieuw iets om te onthouden dus!

Daarna een aantal technieken voor de afdaling. Met grote passen snel beneden is niet altijd even slim. Zeker niet met echt steile hellingen, dan verlies je controle en loop je kans om niet rechtop onderaan je heuvel aan te komen. Dus of zigzaggend omlaag of met een soort van huppelpasje of zijwaards afdalen (1 voet stevig zijwaards neerzetten en daarna de 2e voet bijzetten). Alles werd voorgedaan en geoefend. Zeker dat zijwaardse afdalen is iets om te onthouden bij de echte steile heuvels!

Zigzaggen omlaag.

Zigzaggen omlaag.

Met een huppelpasje omlaag.

Met een huppelpasje omlaag.

Volgens Gerard is het helemaal niet nodig om een groot gebied te hebben om het trailrunnen te trainen. Gewoon een rondje met daarin klimmetjes en afdalingen. En om duidelijk te maken wat hij bedoelde, liepen we met z’n allen nog een rondje van zo’n 1,5 km. Heuveltjes op en af, slingerpaadjes, greppeltje, ijs, boomstammetjes, takken. We kwamen alles tegen. Dit rondje was inderdaad niet lang, maar had alles in zich wat nodig is om te trainen. Punt duidelijk gemaakt en ook iets om te onthouden! De Malpie is redelijk vlak, maar met een paar bulten. Ik hoef dus niet op zoek naar ander gebied, maar gewoon een rondje bedenken waarin net die bulten zitten. En die dan natuurlijk wel een aantal keren achter elkaar lopen.

Na een 1,5 uur waren we weer terug bij ’t Boshuys, waar we met een lekkere warme kop thee of koffie konden opwarmen en nog even konden napraten. De meningen waren zeer positief, iedereen had genoten en het 1 en ander opgestoken dankzij de duidelijke uitleg en het oefenen.

Gerard Notenboom, André en Kari, hartelijk bedankt!

Een gezellig groepje trailrunners bij elkaar.

Een gezellig groepje trailrunners bij elkaar.

(foto’s zijn gemaakt door André, ik heb ze stiekem van facebook gepikt)

Advertenties

Hivernal Trail – DNS

Trailrunning, wedstrijd

Het 1e dat ik vanmorgen deed toen de wekker afging, was de gordijnen opentrekken en kijken hoe de weg en stoep erbij lag. Nog hetzelfde als gisteravond, dus hier had het niet gesneeuwd. Mooi zo, want ik was van plan om de Hivernal Trail in Landgraaf te gaan lopen en moest toch een uur in de auto zitten. Maar als ik heen sneeuw-vrij kon rijden, dan zou het allemaal wel meevallen.

Sneeuwstrook over Nederland

Sneeuwstrook over Nederland

Op twitter zie ik al foto’s langskomen van sneeuw in Limburg en in de Ardennen. Even is er nog de twijfel, maar ik wil toch wel graag gaan. Het moet een mooi rondje worden in Landgraaf, dus ik ga gewoon. Wel even tanken om te zorgen dat er genoeg benzine in de tank zit en een deken mee voor je-weet-maar-nooit. Tegen 9 uur zit ik in de auto en ga op pad. Tot Roermond is er niks aan de hand, maar dan begint het te vlokken en die vlokken worden groter en groter. De linker baan van de snelweg is al snel wit. En ook de rechter rijstrook wordt witter, op 2 smalle banen na waarover ik op een gegeven moment nog maar 50 km/uur kan rijden. Een korte poging om een auto voor me in te halen levert me een schuivertje op en ik vind het autorijden meteen een stuk minder leuk…..

Na 10 km denken dat ik dit niet meer echt leuk vind en of ik niet verstandiger ben als ik omdraai, neem ik een beslissing. Ik rijd bij Sittard en ik ga lekker op de koffie bij pa en ma. Even rust en dan terug naar huis. Het is niet alleen het autorijden nu, maar straks moet ik ook nog terug en de voorspellingen worden alleen maar erger. Bovendien, hoe ligt het parcours erbij tegen de tijd dat ik als laatste loper die trails ga betreden? In verse sneeuw is het goed lopen, maar plat getrapte en bevroren sneeuw…… Ik zit niet te wachten op een valpartij met een gebroken enkel oid als gevolg. Parijs is mijn volgende wedstrijd en die wil ik dit jaar toch echt wel lopen en er niet opnieuw langs de kant staan.

Foto met dank aan Joost

Foto met dank aan Joost

130 km en 3 uur later ben ik weer thuis. Het levert me wel een kop koffie en een praatje met pa en ma op, maar eigenlijk was dat natuurlijk niet waar ik voor van huis ging. Ik baal als de spreekwoordelijke stekker, en op het moment dat ik dit zit te typen eigenlijk nog steeds. Zeker als ik later op de dag positieve verhalen hoor over de Hivernal Trail. De start, heuvelop in de ski-hal moet heel speciaal zijn geweest.

Ook deze foto is van Joost

Ook deze foto is van Joost

Maar als ik daarna hoor dat er ook stukken waren, waar de trailers zittend op hun kont omlaag gingen, omdat het toch wel erg glad en steil was op sommige stukken, dan heb ik iets minder spijt. De foto’s die hier en daar langskomen zijn mooi, laten een mooie omgeving zien. Toch iets dus om volgend jaar weer op de kalender te zetten en hopelijk dan met iets minder sneeuw wel te kunnen lopen.

Zelf loop ik vanmiddag in mijn eigen vertrouwde bos een rondje. Door de verse sneeuw is het goed te lopen op mijn nieuwe Inov8-trailroc 235. Genoeg grip op sneeuw en stukjes ijs. Mooi en fijn schoentje. En toch hoop ik dat ik deze schoen weinig hoef te dragen en dat de sneeuw heel snel zal verdwijnen!!

Poort naar het Heuvelland Trail

Uncategorized

Als op zondagmorgen om 6.45 de wekker gaat, dan staat er iets bijzonders te gebeuren, want anders zet ik op zondag echt never nooit een wekker. Vandaag was het tijd voor de 1e editie van de Poort naar het Heuvelland in Beek. Een trail in het gebied waar het heuvellandschap echt begint in Limburg, zeggen “ze”. En ik was nogal naief van tevoren: hoe heuvelig kan het daar nou zijn?? Nou… behoorlijk heuvellig!!

Rond 9 loop ik de kantine van de plaatselijk AV in en de 1e die ik daar zie zitten is Fulco, hij valt op door zijn schoenen, hij loopt namelijk ook op vff’s. Even een praatje en een kop koffie samen en ik neem aan dat ik niet hoef te vertellen waar dat praatje over ging, toch? Lijkt me duidelijk als vff’s er onder elkaar. Daarna loop ik naar buiten, waar Carlo met Diesel rondjes loopt op de sintelbaan. Carlo had ik al eens ontmoet, maar Diesel nog niet, dus even pootje geven en kennismaken. Ook Vanessa komt dan net aanlopen. Na een succes-wens en een “tot straks” loop ik terug naar de kantine om me klaar te maken voor de start.

Op half 10 start de lange trail en een kwartier later is de start van de korte trail. Door de vele deelnemers, meer dan verwacht, is de start verplaatst en zal de trail ongeveer een km langer zijn. Geen probleem, gewoon langer lekker lopen. Ik zet mijn Garmin aan en krijg de schrik van mijn leven: lage spanning. Nee he, gisteren nog opgeladen. Blijkbaar iets verkeerd gedaan. Lang heb ik niet de tijd om te bedenken wat, want het is tijd voor de start.  Maar zien hoe lang Garmin het volhoud, misschien heb ik nog geluk.

Start op de sintelbaan.

Start op de sintelbaan.

Na een rondje sintelbaan gaan we meteen een grasveldje op, hoezo lopen over de stoep, je loopt een trail of je doet het niet, dus over het gras, over modderige zandpaden en dan zo het bos in.  De 1e heuvel laat ook niet lang op zich wachten. Ik denk nog: ach als dit alles is, dan loop ik hier fluitend naar de finish……. Naief….. ik zei het al 🙂

Ik word ingehaald en krijg een opmerking te horen: barefoot, knap hoor. De opmerking is vast als soort compliment bedoeld, maar ten 1e loop ik niet barefoot en ten 2e hoezo knap?? Lopen op plateauzolen in die modder die we nog gaan krijgen is veel knapper hoor. Ik heb tenminste grip 🙂

Tot mijn enkels in de modder.

Tot mijn enkels in de modder.

Nergens is een vlak pad te vinden, continue heuvelop en heuvelaf gaat het. Maar als je boven op een heuvel staat, heb je me toch een mooi uitzicht! Heuvelop heb ik het zwaar, maar heuvelaf gaat lekker. Totdat ik dus opeens tot mijn enkels in de modder sta….. Hier is echt geen sprake meer van hardlopen, hier is het ploeteren door de modder, zorgen dat je niet uitglijdt en rechtop blijft staan. Maar na een paar 100m is dat ook weer voorbij en kan er weer hard gelopen worden. Garmin houdt het na 2,5 km voor gezien en ik heb totaal geen idee hoe lang ik onderweg ben, hoe hard (langzaam) ik ga en hoeveel kilometer ik afgelegd heb. Door mijn super tempo, loop ik alleen. Gelukkig zijn er heel wat rode pijlen aangebracht om me de richting te wijzen en als ik even geen pijlen zie, hangt er wel een wit lint in aan een tak of stuk prikkeldraad. Netjes aangegeven dus, maar je moet wel opletten.

Omlaag, omhoog en dan sta ik plotseling in een dorp. Een verkeersregelaar vertelt me dat ik linksaf moet over de stoep en dat de verzorgingspost niet ver meer is. Prima, ik kan wel wat gebruiken. Bovendien is de verzorgingspost op zo’n 9,5 km, dus ik weet ongeveer hoe ver ik ben.

Na nog een keer linksaf zie ik de tent, eindelijk! Maarre…. de linten geven aan dat ik niet bij de tent kan komen. Wtf???  Er wordt me verteld dat ik eerst de heuvel op mag (moet!) en daarna weer omlaag om bij de tent te komen. Oeps…. Oke, dat kan er ook nog wel bij. Bovenaan gekomen staat er iemand die me verteld dat ik nog even de trappetjes bij het amfi-theater op moet voordat ik weer af mag dalen, ook dat doe ik, ik luister braaf. En dan mag ik omlaag en niet zo’n beetje ook, behoorlijk steil is het daar, maar ik bereik de tent zonder ongelukken. Even een praatje, uithijgen, vragen hoe ver ik ben, hoe lang onderweg, water, banaantje, water en dan ga ik verder. En mag ik weer die berg op, damn wie heeft dat bedacht om die berg 2x op te moeten!

Bovenop de berg (ja dit vond ik geen heuvel meer) loop ik over een glooiend, smal pad. Uitkijken om hier niet uit te glijden, want dan ben je heel snel beneden…… Omlaag naar de weg is weer behoorlijk steil, de verkeersregelaar roept me al toe om uit te kijken. Opnieuw lukt het me om rechtop omlaag te komen. Ik word rechtsaf een pad op gestuurd, “nee hoor, echt niet veel klimmen meer” wordt me verzekerd. Hmmm……. blijkbaar is zijn mening over niet meer veel klimmen anders dan de mijne….. Opnieuw mag ik omhoog, opnieuw modder, stenen, gaten, kuilen. Bovenaan gekomen kan ik om me heen kijken, wat een uitzicht weer. Jammer dat het wat mistig is, anders moet het hier echt mooi zijn!

i63576078__szw1280h1280_

We komen op een stuk weg dat ik herken van de heenweg, volgens de verkeersregelaar is het niet ver meer. Een kilometer verderop wordt me toegeroepen dat ik rechtsaf moet en dat het nog maar 500m is. Ik kijk rond en zie in de verte een voetbalveld oid liggen, met veel auto’s er omheen. Daar zal het wel zijn denk ik. Niet 500m, maar ongeveer een km. Dat gaat lukken! Ik loop over een pad door weilanden en ik zie iets verderop mensen staan bij een witte keet. Ook hoor ik een omroeper, maar ik heb eigenlijk niets in de gaten, totdat ik opeens hoor: nummer 313 is ook gefinisht! Eh… gefinisht?? Hoezo?? Blijkbaar was die witte keet de finish. Geen boog, zo goed als geen publiek, geen muziek, geen drankpost…. En bovendien een goeie kilometer van waar we gestart waren. Ik had idd wel iets gelezen over finishen in een weiland, maar dit had ik niet verwacht. Finishen op de sintelbaan zou leuker zijn geweest, maar dat is dan ook meteen het enige dat ik aan te merken heb op deze trail. Verder was het super georganiseerd, mooie route, vriendelijke verkeersregelaars, fijne verzorgingspost, veel modder, kortom alles wat een mooie trail nodig heeft.

Een mooi debuut van AV Ceasar. Er waren misschien wat schoonheidsfoutjes, maar alle pluspunten maakten het meer dan de moeite waard om vroeg op te staan. Als er volgend jaar opnieuw een Poort naar het Heuvelland Trail komt, dan ben ik er zeker weer bij!

2013 en goede voornemens

Uncategorized

407441_10151154309816447_513413930_nAllereerst aan al mijn lezers een heel goed 2013, dat het jaar maar alles mag brengen wat je ervan verwacht! Maar vooral heel veel gezondheid, want dat is toch echt de basis waarop je dit jaar kunt bouwen aan je goede voornemens en alle plannen kunt gaan uitvoeren.

Mooie spreuk!

Mooie spreuk!

Mijn lijstje met goede voornemens is lang, heel lang. Waarschijnlijk staat er te veel op om allemaal uit te kunnen voeren. Maar ik ben ook niet van plan om het allemaal NU in te voeren op de 1e dag van het nieuwe jaar. Maar gedurende het jaar hoop ik wel steeds vaker tegen mezelf de kunnen zeggen: oke, die kun je ook weer afstrepen. Ik maak er dus gewoon een to-do-list van dit jaar.

Voorop staat: gezond blijven. Maar aangezien je daar niet alles over te zeggen hebt, is dat dus iets waar ik niet echt veel aan kan veranderen. Ook het afgelopen jaar hebben we weer afscheid moeten nemen van een aantal leeftijdgenoten, jonge mensen, die in hun gezin nog helemaal niet gemist kunnen worden. Er zijn de afgelopen jaren veel vrienden gestorven die ik nog altijd mis. Daarom gezond zijn en blijven staat met stip op nummer 1!!!

Wat ik wel kan veranderen is mijn eetpatroon, in de hoop bij te dragen aan die gezondheid. Dat vlees met al die groeihormonen en andere troep dat de dieren te vreten krijgen niet echt gezond is, staat voor mij als een paal boven water. Dus 1 voornemen is: minder vlees eten. En als ik vlees eet, biologisch. Daarnaast meer groenten en fruit en minder bewerkte produkten. Ik at altijd redelijk gezond, dacht ik, maar als je je meer gaat verdiepen in de voedingsleer, blijkt dat het nogal meevalt. Of tegenvalt, maar net hoe je het wilt zien. Vanaf nu dus meer vers, meer zelf gemaakt, minder pakjes en zakjes. Of dat werkt in de praktijk, als ik laat thuis ben van mijn werk……. kweenie….. Maar ik ga zeker een goeie poging wagen!

Egnie!!!

Egnie!!!

En hopelijk daarmee samenhangend een paar kilo afvallen. Niet dat ik mezelf dik noem, maar een paar kilo minder kan geen kwaad. En een beetje strakker in het vel, dus oefeningen doen! En niet die 10 buikspieroefeningetjes die ik nu wel eens tussendoor doe, nee gewoon elke dag een half uur! Hoppa, werken aan die core stability! En geen gezeur over de tijd er niet voor hebben, minder op de bank zitten met laptop op schoot kan geen kwaad.

Hoeveel goeie voornemens waren dat al? Het is nog maar een topje van lijst. Maar wel een prima begin. Hoe lang ik dat ga volhouden?? We gaan het zien en beleven in 2013!