Boston

Uncategorized

Je traint je suf, maanden lang. Je wilt die marathon zo graag lopen. Veel heb je ervoor over, sociale contacten gaan even op een lager pitje, je let op je eten en drinken, je rust. Je maakt je lange duurlopen, alles gaat goed. Je verheugt je op M-day, je leeft er naartoe, je maakt je druk. Maar vooral: je wilt zo graag die 42,2km uitlopen, finishen. Die medaille om je nek.

De hele stad staat op z’n kop. Parcours is uitgezet, alle vrijwilligers staan klaar. Publiek staat langs de kant. Er is muziek, er zijn aanmoedigingen, geklap, gejuich. Mooi sfeertje hangt er op zo’n dag in de stad. Mensen zijn vrolijk, maken er een leuke dag van.

Iemand anders in die stad heeft andere plannen. Die is het ergens niet mee eens en besluit zijn (haar?) woede om te zetten in daden. Niet in sportieve daden, maar in afschuwwekkende daden. Die persoon besluit dat het die dag moet zijn, om te laten merken dat het hem (haar?) menens is. Nu zal er geluisterd worden!

Vlak voor de finish gaan 2 bommen af. In 1e instantie merken de lopers die aan de andere kant van de weg lopen, niet eens wat er gebeurt, die zijn zo gefocust op de finish, dat ze doorlopen. Maar tegelijkertijd een paar meter verderop worden lopers omver geblazen. In het publiek breekt paniek uit. Er vallen gewonden en een aantal doden, onder wie een kind van 8. Leuk papa of mama aanmoedigen slaat om in een nachtmerrie. Drama!

Boston

Je weet dat er maar 1 gek hoeft te zijn en opeens verandert je wereld. Wat ik geweldig vond om te zien, was dat er meteen hulpverleners naar de plek van de bom gingen. Meteen, zonder te aarzelen en bang te zijn voor eigen leven, gingen ze het publiek in om hulp te bieden waar mogelijk. Er werd niet weggelopen, maar meteen gehandeld. Knap dat je dat kan op zo’n moment. Tuurlijk, ze zijn erop getraind, maar dan nog. Een trainingssituatie is anders dan wanneer je met een echte bom en echte paniek geconfronteerd word.

De hele wereld zit met diepe afschuw en ongeloof te kijken. Ik snap er niks van en wil ook niet snappen hoe een mens dit kan doen. Hoe kun je moedwillig andere mensen zo’n pijn en verdriet doen. Zo veel mensen die hierdoor geraakt worden. Alle lopers, of ze al gefinisht waren of niet, het hele publiek, iedereen die voor de tv of computer de wedstrijd volgde op veilige afstand.

Maar vooral al die mensen die nu een geliefde moeten missen. Al die mensen die in ziekenhuizen liggen, zwaar of minder zwaar gewond. Wat een verschrikkelijk drama voor hen. Nee, ik snap er niks van. Ik word er verdrietig van en vind het alleen maar in en in triest!

Advertenties

Trail d’Uden

Uncategorized

Er was al langer sprake van, maar het kwam er steeds niet van. Maar vandaag dan eindelijk wel: een loopje in het mooie (trail)gebied rondom Uden, met als gids Tiny. En om de gezelligheid nog wat op te voeren, was ook Kitty van de partij.

Na een kop koffie en wat bijpraten, vertrokken we vanuit huize Tiny voor onze Trail d’Uden. De 1e kilometer was nog over asfalt, maar zodra we onder de A50 door waren konden we kiezen: of over de weg, of over een gras/zandpad. De keuze was voor Kitty en mij heel duidelijk. Hoewel we over veel dingen hetzelfde denken, verschillen we hierin duidelijk 🙂 Maar na 3 km had Kitty geen keuze meer en gingen we door weilanden, over wildroosters en tenslotte het bos in.

DSC_0011En niet zomaar bos, hier begon het echte trail lopen pas. Heuvel op en af en door mul zand. De soepele, makkelijke kilometers zaten er duidelijk op, het werken begon hier. Als 2 hijgende trekpaarden liepen we achter een soepel lopende Tiny aan, die regelmatig achterom keek of wij nog volgden…… We liepen eerst onderlangs de machtige toppen van de duinen, maar we zagen natuurlijk de bui al wel hangen….. Maar voor alsnog werden we gespaard, na het bos en de zandpaden liepen we door een vlak, verhard stuk, waar we relatieve rust kregen. Nou, die rust hadden we nodig, want daarna mochten we dus die duinen/heuvels/bergen op. Via single-tracks omhoog en omlaag om daarna weer omhoog te gaan. Afdalen door mul zand en onderaan gekomen maar weer omhoog. Hijg hijg hijg. Maar o wat kan ik hiervan genieten! Afzien en genieten, heerlijk!

DSC_0015

En dan even uitrusten, met het excuus van: even een fotootje maken! 🙂

Na een goeie 10 kilometer kwamen we het bos weer uit en konden we het zand uit onze schoenen schudden voor de terugweg. Zelfde weg terug als we gekomen waren, maar zelfs toen was het goed dat we onze gids bij hadden, want ik zou het niet in 1x terug gevonden hebben. Laatste stukje Uden en dan zijn we weer terug waar we begonnen, 15 kilometer en 2 uur later.

Na een frisse douche (hardnodig!) krijgen we een heerlijk soepje van Sjan met een lekker stokbroodje erbij. We zitten gezellig aan tafel en praten over van alles en nog wat. Het wordt snel later en later en uiteindelijk is het hoog tijd om weer naar huis te gaan. Tiny en Sjan, bedankt voor de gastvrijheid, als het mag, kom ik snel weer terug voor een heerlijke heuveltraining!

Opruimwoede

Uncategorized

Plotseling een vrije ochtend, een afspraak die niet doorgaat. Ik besluit om eens wat huishoudelijk werk te verrichten, de stofzuiger moet er hoognodig boven doorheen. Ik doe mijn best om mijn rol als huisvrouw goed uit te voeren. Tot ik langs het kastje loop waar ik mijn hardloopkleding bewaar.

Alles wordt er maar half opgevouwen ingekwakt (ja, ja, huisvrouw van niks) en er ook zo nodig weer uit getrokken. De deur kan niet eens dicht (en nee, ik heb echt niet te veel hardloopkleding!!). Als ik het deurtje opentrek, tuimelt er van alles uit. Ik duw het terug, maar nog wil de deur niet sluiten. Dus besluit ik om het maar eens op te ruimen, netjes op te vouwen, lange broeken en lange mouwen onderop, want ik vind het zo langzamerhand tijd voor kort spul.

Dan kom ik een hele stapel startnummers tegen en in een opwelling besluit ik die maar eens weg te gooien. Wat heb je eigenlijk aan al die papiertjes……?? Het is best een hele berg en ik laat ze ook nog eens uit mijn handen vallen. De startnummers dwarrelen om me heen. Ik pak ze op en zit meteen op een memory-lane.

Trip down memory lane

Trip down memory lane

Daar het startnummer van mijn 1e halve marathon in Eindhoven, mijn 5 km-pr in Nuenen, de Marikenloop het dagje uit voor giebelende allang-geen-puber-meiden-meer, de 2e Ameland HM – de 1e op mijn vff, mijn 1e hm in Parijs nog nieuw in de envelop, omdat ik die dus niet liep, de Ekiden in Rotterdam met een Chatnrun-team, een stuk of 5 startnummers van Geldrop’s TisvoorNiks. Mooie herinneringen kleven aan al die wedstrijden!

En daar mijn allereerste wedstrijd, de 6 km in Eindhoven, het einde van Start-to-run, terwijl ik ab-so-luut geen wedstrijden wilde gaan lopen, maar me om liet praten. Want wedstrijden waren niks voor mij!! 3x per week een half uurtje joggen was genoeg….. Ja ja… ik hoor het me nog zeggen. In die wedstrijd is de verslaving begonnen.

Weggooien?? Ik dacht het niet! Ik leg ze weer netjes terug op een stapeltje en terug in mijn kast. Onder een stapel shirtjes. Ze liggen eigenlijk ook niks in de weg en vreten geen brood. Voorlopig mogen ze nog blijven!