Boston

Uncategorized

Je traint je suf, maanden lang. Je wilt die marathon zo graag lopen. Veel heb je ervoor over, sociale contacten gaan even op een lager pitje, je let op je eten en drinken, je rust. Je maakt je lange duurlopen, alles gaat goed. Je verheugt je op M-day, je leeft er naartoe, je maakt je druk. Maar vooral: je wilt zo graag die 42,2km uitlopen, finishen. Die medaille om je nek.

De hele stad staat op z’n kop. Parcours is uitgezet, alle vrijwilligers staan klaar. Publiek staat langs de kant. Er is muziek, er zijn aanmoedigingen, geklap, gejuich. Mooi sfeertje hangt er op zo’n dag in de stad. Mensen zijn vrolijk, maken er een leuke dag van.

Iemand anders in die stad heeft andere plannen. Die is het ergens niet mee eens en besluit zijn (haar?) woede om te zetten in daden. Niet in sportieve daden, maar in afschuwwekkende daden. Die persoon besluit dat het die dag moet zijn, om te laten merken dat het hem (haar?) menens is. Nu zal er geluisterd worden!

Vlak voor de finish gaan 2 bommen af. In 1e instantie merken de lopers die aan de andere kant van de weg lopen, niet eens wat er gebeurt, die zijn zo gefocust op de finish, dat ze doorlopen. Maar tegelijkertijd een paar meter verderop worden lopers omver geblazen. In het publiek breekt paniek uit. Er vallen gewonden en een aantal doden, onder wie een kind van 8. Leuk papa of mama aanmoedigen slaat om in een nachtmerrie. Drama!

Boston

Je weet dat er maar 1 gek hoeft te zijn en opeens verandert je wereld. Wat ik geweldig vond om te zien, was dat er meteen hulpverleners naar de plek van de bom gingen. Meteen, zonder te aarzelen en bang te zijn voor eigen leven, gingen ze het publiek in om hulp te bieden waar mogelijk. Er werd niet weggelopen, maar meteen gehandeld. Knap dat je dat kan op zo’n moment. Tuurlijk, ze zijn erop getraind, maar dan nog. Een trainingssituatie is anders dan wanneer je met een echte bom en echte paniek geconfronteerd word.

De hele wereld zit met diepe afschuw en ongeloof te kijken. Ik snap er niks van en wil ook niet snappen hoe een mens dit kan doen. Hoe kun je moedwillig andere mensen zo’n pijn en verdriet doen. Zo veel mensen die hierdoor geraakt worden. Alle lopers, of ze al gefinisht waren of niet, het hele publiek, iedereen die voor de tv of computer de wedstrijd volgde op veilige afstand.

Maar vooral al die mensen die nu een geliefde moeten missen. Al die mensen die in ziekenhuizen liggen, zwaar of minder zwaar gewond. Wat een verschrikkelijk drama voor hen. Nee, ik snap er niks van. Ik word er verdrietig van en vind het alleen maar in en in triest!

Advertenties

8 gedachtes over “Boston

  1. Vreselijk. Je kan je wel indenken welk gevoel ik had op het moment als je je realiseert dat 1 geslaagde pr poging vorig jaar erin had kunnen resulteren dat ik er ook had kunnen lopen. Een drama dat veel mensen een hoop schade berokkend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s