Pijntjes, irritaties en overpeinzingen

Uncategorized

breekbaar

Iedere keer, als ik ook maar iets aan mijn trainingen verander, is het weer raak: pijntjes en irritaties steken de kop op en het hardlopen  komt weer op een laag pitje te staan. Ik irriteer me daar mateloos aan en vraag me altijd af: waarom ik weer? waarom nu? hoe kom ik eraf? en vooral hoe kan ik het voorkomen??

Een paar maanden geleden bedacht ik dat het misschien wel zinvol was om weer eens naar de sportschool te gaan. Nu ik graag de overstap wil maken naar de langere (trail)afstanden, was het misschien wel verstandig om iets meer te doen aan conditie en core-stability. Zo gedacht, zo gedaan, dus werd ik weer lid van een fitness-clup en ging aan de slag.

De bootcamp-achtige training vond ik erg leuk. Groot pluspunt was dat deze buiten gegeven werd en niet binnen in de zwetende lucht van vele andere sportievelingen in de airco-ruimte. De oefeningen waren kort, maar krachtig en ik verwonderde me over het feit dat ik zo buiten adem kon zijn door een oefening die ik maar 45 seconden hoefde uit te voeren, waarna we 15 seconden “rust” hadden om naar de volgende oefening te lopen. In totaal ‘zo’n 9 oefeningen (9x 45 sec) en dan een paar minuten pauze om vervolgens de serie nog 2x af te werken. Leuk om te doen, pittig en in een groepje prima mensen.

Maar ja, ik kon er natuurlijk op wachten. Deze keer was de rechter achilles het er niet mee eens 😦 De korte, snelle bewegingen werden niet gewaardeerd door meneer en hij piepte. Eerst zachtjes, maar daarna steeds harder. Ik besloot mijn hardlooptrainingen iets te minderen en de bootcamp te stoppen. En gelukkig werd het piepen minder.

Maar ja, je bent lid van een sportschool, dus je wilt wel gaan sporten. Pilates leek ook wel leuk, liggend op een matje wat oefeningen doen. Dat kon niet mis toch? Nou…. bij mij dus wel. Al na 1 les was het raak. De dag erop ging ik intervallen, en pats de linkerkuit vond het genoeg. Ja, we hadden de dag ervoor languit liggende op ons matje de beenspieren aangepakt, maar echt niet zo extreem. Maar goed, blijkbaar de combinatie toch te veel van het goede en in plaats van de hardlooptraining afmaken, sjokte ik terug. Paar daagjes rust dacht ik toen nog….. ondertussen duurt het al dik een week!!

Ben ik nou echt zo’n zwak poppetje dat met de minste extra training meteen een pijntje oploopt? Ik noem het bewust geen blessure, want ik daar heb ik dus echt geen zin in. Pijntjes gaan sneller over!!

Stoppen bij de sportschool wil ik liever niet (al sloot ik bewust geen jaar-abonnement af, maar een maandelijkse zodat ik ieder moment zou kunnen stoppen, vooruitziende blik??) en extra core-stability (pilates, fitness, ed) zou toch geen kwaad moeten kunnen? Wat-o-wat kan ik naast het hardlopen doen, om het hardlopen te ondersteunen, zonder weer een pijntje op te lopen? Het is een overpeinzing die me de laatste dagen flink bezig houd. Enne… wie het antwoord weet, mag het zeggen!

Advertenties

Trail des Fantomes 2013

Trail des Fantomes, VFF, vibram five finger

Wat een super, geweldig weekend heb ik achter de rug! Ik kan op dit moment niet meer lopen, van de bank naar de keuken is een ramp, maar wat heb ik het ervoor over. Geweldig genoten van vrijdagavond tot zondagmorgen. Fijne mensen om me heen en een “trailtje” lopen in de Belgische Ardennen, mooie combinatie!

fantomesHet begon allemaal een aantal maanden geleden toen ik op Facebook langs zag komen dat de inschrijving geopend was. Zonder nadenken schreef ik me in, al zoveel van gehoord, dat wilde ik ook wel eens meemaken. En ik had immers nog tijd zat om te trainen en nog een aantal trails in NL op het programma, waarin ik dus kon trainen voor de TdF. Nou… dus niet. Trailen in Limburg is NIKS in vergelijking met trailen in de Ardennen! Deze poldertrailert weet weer helemaal waar ze staat: nergens dus! 🙂

2013-08-16 19.00.41Vrijdag aan het eind van de middag kwamen manlief en ik aan in het mooie La-Roche-en-Ardennes. Aangezien de start en finish in de tuin van een kasteel zou zijn, hadden we maar meteen geboekt voor een kamer in datzelfde kasteel. Zo vaak krijg ik niet de kans om kasteelvrouwe te zijn, dus die greep ik met beide handjes aan. Bij het parkeren ontmoeten we meteen Nesrine en haar gezin en op het terras zaten Yvonne en Vanessa met hun wederhelften al op ons te wachten. We schoven aan en stonden pas op van het terras toen het bedtijd was. Ondertussen kwamen er steeds meer bekenden (Claudette, George, Carlo, Gerard, Mike, Andrea, Harm, enz enz enz, ik kan echt niet iedereen noemen, allemaal geweldige mensen) het terrein van het kasteel op, het werd steeds drukker en gezelliger.TdF

Om half 7 konden we onze startshirts en chippies ophalen. De pasvorm was niet super, maar verder zijn de shirts toch wel erg leuk. Mijne is een beetje wijd onder de armen, maar met de rugzak om, valt het allemaal nogal mee. Alleen het vastmaken van de chip was even wat moeilijk, want die paste dus niet op/om/aan het bandje van de CC-chip (die ik mocht lenen van Paul Janssens, maar wat helaas geen oplossing was). Gelukkig werden er een paar tie-rips geregeld door collega Gerard en kon ik de chip vastzetten aan mijn vffjes.

De volgende ochtend zaten we om 8 uur aan het ontbijt. Eigenlijk had ik totaal geen honger, zenuwen en vooral de onzekerheid over de kuit speelden me parten. Want pijnvrij was die kuit zeker niet. De achilles hield zich koest gelukkig. Ik hield me voor dat het pre-start zenuwen waren en dat alle pijntjes bij het startschot zouden verdwijnen….

TdF2Tegen 10 uur waren we er klaar voor. Of althans… ik was zo klaar als ik maar kon zijn. Nog even een groepsfoto, daarna ons plekje innemen in de startrij, aftellen en gaan! Onder de boog door, stukje rechts de straat op, linksaf meteen vals plat en daarna hoppa heuveltje op. Maar….. al na 100m begon de kuit te etteren en te klieren. Hij wilde niet mee! Ik probeerde naar de kant te komen en wandelde al meteen, nog nauwelijks gestart…. Kreeg zelfs nog het aanbod om geduwd te worden, maar ik liep alleen maar te balen. Uitstappen? Nu al? Nog geen bos, nog geen heuvel gezien en dan al stoppen? Daar kwam ik niet voor. Ik besloot het er toch een stukje nog op te wagen. Met een soort hink-stap-dribbel werkte ik me vooruit. Misschien moest die kuit alleen nog wat warmdraaien, iets met doorbloeding ofzo…. Bovendien liep ik nu wel achteraan, maar hier op de 1e beklimming liep iedereen al te wandelen, dus dat was geen schande. Misschien zou het bovenaan wel beter gaan.

Manlief kwam nog even teruggelopen om te kijken waar ik bleef, maar ik stuurde hem weg. Met het idee dat ik het toch niet zou uitlopen, moest hij maar gewoon lekker op zijn eigen tempo lopen. En langzaam maar zeker verdween hij uit zicht….

Bovenaan de 1e beklimming werd het vlakker, daalde het iets, dus ik probeerde wat te sjokken. En veel meer dan dat werd het ook niet, maar er zat iets meer tempo in dan wandelen. Niet dat het pijnvrij ging, maar alla het ging. Ik besloot dus verder te gaan. De afslag nemen naar de route van 13 km kon ook nog, dacht ik. Maar toen ik daar aankwam, na 6 km liep het eigenlijk niet echt slecht. Dus toch de afslag richting 25 km genomen. In het 1e uur legde ik ongeveer 7 km af. Toen dacht ik nog, ach als ik zo door kan lopen, valt het best nog mee. Dit lukt wel. Tsja…. als ik toen geweten had wat nog moest komen…..

Het echte klimmen begon nu pas. Smalle paden, steeds hoger en hoger. Om uiteindelijk bovenop een berg te staan en van het uitzicht te genieten. En dat dan een loper tegen je zegt: U bent Esther. Ja klopt en jij bent Dave. Hihi, grappig dat FB 🙂 Bij kilometer 9 begon het pas echt. Naar mijn idee moesten we loodrecht naar beneden. Er liep wel een pad, maarre…. *slik* hoe kwam ik rechtop beneden? Niet dus. Op handen en voeten, van boompje naar boompje kroop ik als een soort krab omlaag. Beneden aangekomen kreeg ik nog een snauw naar mijn hoofd van een wandelaar met stokken die naar boven wilde: “montez seulement!” Tsja… dat kun jij wel vinden, maar ondertussen was ik mooi beneden, ha!

Toen begon het klauteren over rotsen langs de Ourthe. Sommige mensen schijnen hier te kunnen hardlopen, ik dus duidelijk niet. Rotsblok voor rotsblok vorderde ik langs het water. Een kleine valpartij zorgde ervoor dat ik een energiereep en de labello verloor en die waren meteen echt weg en niet meer te redden. Irritant, maar ik was nog heel en kon gewoon verder gelukkig.

Daarna weer wat klimmen, dalen en op bijna 13 km kwam ik uit op een fietspad. Mijn vreugde over even lekker verhard (ja je leest het goed, lekker verhard!!) te lopen was van korte duur. De gele pijlen wezen aan de overkant van het fietspad omhoog. En ik stond onderaan naar die heuvel te kijken. Omhoog? Hoezo? Hoe dan? Er was geen pad. Maar wel duidelijk de pijlen omhoog en oranje linten in de bomen. Omhoog dus. Oke, op handen en voeten de heuvel op. En eigenlijk was dit nog best leuk ook. Bovenaan kwam ik uit op een parkeerplaats. En daar was ook de langverwachte drankpost. Volgens mij heb ik over de 6 km zo’n 2 uur gedaan! Belachelijk!! Drinken, energiereepje, nog wat drinken en toch verder. Heel even heb ik nog gedacht om dan maar hier uit te stappen, maar ik was nu toch al over de helft, dus ging ik maar gewoon door. Als je de ene helft kunt, dan kun je ook de andere helft!

TdF10(Gerard)TdF3Opnieuw smalle paden en de zucht van verlichting als je dan op een breder pad uitkomt die ook nog eens daalt. Weer even een sukkeltempo lopen dus. Heerlijk! Zelfs zo heerlijk dat ik niet meer op pijlen en linten let en verkeerd loop. Damn! Terug dus naar de laatste pijl kost me een minuut of 10 extra. Maar de route is weer gevonden, het avontuur kan verder. Bomen om overheen te klimmen, opnieuw een heel eind langs de Ourthe over rotsblokken, opnieuw een pijl omhoog en dan mag ik me met een ketting ophoog trekken een steile, stenen berg op. Eigenlijk best wel leuk 🙂 (dat ik nu dus zelfs waterdrinken pijnlijk vind, ligt hieraan!).

En dan is daar de oversteek door de Ourthe. Kniediep het koude water in, wat voelt dat heerlijk aan aan die warme voetjes! Beetje pootjebaden naar de overkant, handjes wassen, water in mijn gezicht en goed uitkijken dat ik niet omval want sommige stenen zijn lekker glibberig. Maar ik bereik zonder plons de overkant.

Na de volgende klim, vlakt het even af en kan ik weer een klein beetje doorlopen.  Net op het moment dat ik denk weer een afslag gemist te hebben en ik terug wil lopen word ik ingehaald door een 50 km loper (“jij bent Esther he? Ik ben Jacomien”. “Hee hoi!”). Blijkbaar zit ik toch op de juiste weg. En als zij hier nog kan hardlopen, dan kan ik het ook, vind ik, dus ik sjok achter haar aan. Lekker weer omlaag een paar kilometer tot de 2e drankpost. Yes, ik mag weer legaal stoppen, drinken, eten. Een paar jongetjes vinden het geweldig om mijn handen schoon te spoelen met een gietertje en ik ben blij dat ik weer schone handjes heb. Een kort praatje leert me dat ik nog ruim in de tijd zit en dat doet me goed. Nog “maar” 5 km.

Vol goede moed ga ik verder. Maar niet voor lang. Baf! Had ik al een paar steile heuvels gehad, hier volgt de volgende uitdaging. Met blik naar de grond, vooral niet kijken hoe ver ik nog moet, voetje voor voetje omhoog. Tot aan de bocht, even uithijgen en weer verder. Tot de volgende bocht, uithijgen en weer verder, enzovoort, enzovoort. Maar ook hier kom ik uiteindelijk boven. Vanaf nu is het vooral dalen. Yippie!

TdF4Maar ik leer ook dat ik ook hier mijn pootjes goed moet optillen. Losse stenen zorgen ervoor dat ik een paar keer bijna op mijn neus ga. Tsja…  moe en pijn in het pootje maken zelfs de lange rustige afdaling lastig. Ook hier weer mooie uitzichten, geweldig! Maar jemig, weet je hoe blij je dan kunt zijn als je onder een spandoek doorgaat met “nog 1 km tot de finish”?

En dat je dan het bos inloopt en meteen weer stil staat: de afdaling is behoorlijk loodrecht, althans in mijn ogen. Owkee…. dus opnieuw de techniek van boomknuffelen. Niet nadenken, maar gaan! Paar meter overbruggen, boom vastpakken en kijken welke kant het pad opgaat en hoe ik de volgende boom bereik. En ondertussen ingehaald worden door Paul Janssens, die hop hop hop me inhaalt en uit zicht verdwijnt. Met andere woorden: sneller kan wel, maar deze schijterd dus niet. Boom voor boom daal ik af en sta dan voor de Ourthe. Opnieuw mag ik een paar natte voeten halen en genietend loop ik door het koude water.

Aan de overkant zitten een aantal mensen aan te moedigen. Kom op, nog maar 400m, dat kun je!! En onder hun gejuich en geklap zet ik aan tot een sukkeldrafje. Ik hoor de omroeper en pers er echt met mijn laatste kracht de laatste meters tot de finish uit. Mijn hemel, wat was ik blij dat ik over de finish kwam!! Ik leek Churandy wel, ik ben blij man!!!

IMG-20130817-WA0001

TdF5Alsof ik een held ben word ik binnen gehaald door mijn loopmaatjes van dit weekend. Nesrine die als 7e dame!! binnenkwam, en allang gedoucht is, bukt zich om de chip van mijn schoenen te knippen. Gelukkig, want of ik dat zelf nog had kunnen doen op dat moment…. Ik betwijfel het. Het enige dat ik wil is zitten, schoenen uit, drinken en NIKS meer doen! Gelukkig krijg ik na 10 minuten toch weer wat energie en kan ik weer wat rondlopen, hier en daar een praatje maken en genieten van deze omgeving met mooie, blije mensen.

TdF6Pas als alle lopers binnen zijn, vertrekken we van het terras. Tijd om te douchen en daarna te eten. We gaan er nog een gezellige avond van maken. Morgen moeten we niks meer, en dat is een heel fijn gevoel. Gelukkig is iedereen het ermee eens om opnieuw daar op het terras te eten, want wandelen naar het dorpje…. tjsa hoe zal ik het zeggen: ik vertik het!! Ik zit, ik eet en drink, probeer af en toe de kuit los te schudden en ben alleen van plan nog op te staan om naar bed te gaan. Meer beweging, kracht en energie zit er echt niet meer in.

De volgende ochtend kan ik mijn bed niet uitkomen. Deze keer niet door slaap en geen zin om op te staan, maar gewoon omdat er geen enkele spier in mijn lijf van plan is om mee te werken. Van mijn nek tot aan mijn tenen doen alle spieren pijn, zijn stijf, stram en gewoon niet in beweging te krijgen. Ik had wel op spierpijn gerekend, maar dit is nogal overdreven. Ik wist wel dat mijn spieren door de vffjes meer klappen zouden krijgen op dit terrein dan goed voor het ouwe lijf zou zijn, maar deze reactie had ik niet verwacht. Ik houd mezelf maar voor dat spieren hier sterker door worden. Maar, wonder bovenwonder de achilles is totaal stil en zelfs de kuit is rustig. En daar was ik juist bang voor. Spierpijn gaat wel over. Ooit….!

angelNa het ontbijt nemen we afscheid van Nesrine, Yvonne en Vanessa. Tijd om naar huis te gaan. Helaas zit het mooie weekend er weer op. Het weekend met dit gezelschap is zeker voor herhaling vatbaar. Of de trail dat ook is, weet ik op dit moment nog niet. Ik neig naar “nee”, maar ik hoor ook al een stemmetje dat zegt: revanche!!!

De foto’s zijn gemaakt door Nesrine, (Langzaamaan)Yvonne en (running)Gerard. Onderstaand filmpje is gemaakt door Robert Jan Eggens en geeft een behoorlijk goed beeld, hoe het geweest is onderweg http://vimeo.com/72681148

Kriebels!

Trail des Fantomes, Trailrunning, vibram five finger

fantomes2

Al maaaanden geleden heb ik me ingeschreven voor de Trail des Fantomes. De 1e wedstrijd waarbij ik een verzekering kon afsluiten voor die ene dag. Dat alleen al zou me hebben moeten waarschuwen dat het wel eens een flink pittige uitdaging kon worden. Maar ach, het was nog zo ver in de toekomst, dus eigenlijk stond ik er niet zo bij stil.

Maar hoe dichterbij het komt, hoe meer ik er toch bij stil sta. Want de laatste weken heb ik eigenlijk niet echt goed getraind. Het is al 4 weken geleden dat ik een fatsoenlijk duurloopje deed en daarna alleen maar kort werk. Dit ivm met vakantie, warmte en sinds kort een achillespees die niet helemaal happy is. Niks om me echt zorgen over te maken, maar wel iets om rekening mee te houden.

En toen kreeg ik zondag ook nog eens dit filmpje onder ogen http://www.youtube.com/watch?v=jioupQDp_7o&feature=youtu.be *slik* Ik had het al wel eerder gezien, en ook andere filmpjes natuurlijk, maar het begint nu toch wel te kriebelen. Ik ga de Fantomes lopen, ik die regelmatig last heeft van hoogtevrees, ik die helemaal niet zo goed kan klimmen, ik die dus een behoorlijke trainingsachterstand heeft, ik die een afkeer heeft van afgronden en dieptes, ik die nog nooit verder is geweest dan de hm-afstand.

Vele redenen om het dus niet te doen. Maar… naar redenen om iets niet te doen heb ik nog nooit geluisterd. Dus…. 🙂 Zaterdagochtend om 10.00 uur sta ik aan de start van de 4e editie van de Trail des Fantomes, afstand 25 kilometer. Enne ja, gewoon op de vff!

Ik heb zin in zaterdag, het gaat een mooie dag worden, maar ik verheug me ook heel erg op de zaterdagavond 🙂