Over testen en uiteindelijk ook trainen

Hardlooptest, VFF

Al enige tijd heb ik het plan om me eens medisch te laten keuren. Niet dat ik denk dat er iets mis zou zijn met hart en longen, maar gewoon eventjes weten dat alles functioneert zoals zou moeten. Zeker nu ik het idiote plan heb opgevat om de marathon te gaan lopen en iedereen kent de griezelverhalen over lopers die dood neervallen…… Aan de andere kant, als het me dan toch moet gebeuren, dan liever tijdens het lopen, dan tijdens saaie huishoudelijke klussen. Maar goed, liefst de komende 50 jaar sowieso nog maar even niet.

Maar, eigenlijk, waarom ik nog altijd geen afspraak had gemaakt, was het feit dat de arts die me zou keuren, wel een uitspraak kan doen over het reilen en zeilen van hart en longen, maar me geen/weinig extra tips en tricks zou kunnen geven ivm het trainen naar een marathon toe. Bovendien hoe betrokken zou zo’n arts zijn? Zijn/haar taak is het (goed)keuren en daarna loop je de deur uit en dat is het. Daarnaast krijg je maar garantie tot aan de deur, aangezien zo’n test een momentopname is. Niks mis met zo’n test natuurlijk, maar ik vond dat het ook wat moest toevoegen.

Dus stelde ik die keuring uit en uit. Wel googlede ik af en toe eens op testen/hardlopen/keuring. Want als ik het zou doen, waar dan? En opeens kwam ik op een blogje terecht van een hardloopster die een keuring had laten doen bij Welness, test & training in Heesch. Wat zij schreef sprak me zeer aan. En als je daarna opeens van een loopmaatje hoort dat ook zij daar geweest is en het zeer interessant vond, dan ga je je daar toch eens wat meer op inlezen. Wat wordt er dan getest? Wie test? Aangezien de test niet wordt uitgevoerd door een arts, is het geen medische keuring, en dus ook geen medische verklaring. Maar wat ik las, sprak me wel meer aan.

Want had ik niet veel meer aan een test, waarbij op verschillende tempo’s lactaatwaarden werden bepaald, mijn ademhaling werd bekeken, onderzocht werd hoe verschillende spiergroepen ten opzichte van elkaar functioneren, hoe mijn loophouding is en waar op diverse gebieden eventuele verbeterpunten te vinden zouden zijn?

Want mijn doel is natuurlijk om het komende half jaar de trainingen uit te breiden met zo min mogelijk risico op blessures. Om daarna zo fit mogelijk aan de start in Parijs te staan. En eigenlijk, met mijn blessure-geschiedenis, ben ik toch wel bang dat er ergens een kink in de kabel komt. Vorig jaar met de HM stond ik ook aan de kant en dat wil ik liever niet nog een keer meemaken in Parijs! Afgelopen jaar kon ik die HM wel lopen, maar bij de M wil ik graag in 1x door, zonder herkansing.

Ik las nogmaals de website door en besloot een mailtje te sturen met een paar vragen. Binnen 10 minuten ging mijn mobiel: Laurens Groenendijk himself. Snelle actie! Afgesproken werd een week later, ergens in een bruin café in Oirschot. Nog nooit eerder meegemaakt, afspraakje met een fysiotherapeut in een café, maar zeg nou zelf: veel leuker dan in een praktijkruimte toch? En ook nog eens dichterbij, dit scheelde heel wat tijd met rijden.

Met behulp van een powerpoint presentatie op de ipad van Laurens kreeg ik een heel verhaal te horen/zien over de test. Wat ging er getest worden, waarom en wat zou voor mij het nut zijn. Ik kreeg gelegenheid tot het stellen van vragen en besloot direct om de afspraak voor de test te maken.

Dus ging ik gisteren naar Heesch voor de test. Ik werd in de praktijkruimte begroet door Laurens. Hij vertelde kort wat me te wachten stond terwijl ik me op een fiets warm aan het trappen was. De test kan uit een aantal verschillende onderdelen bestaan. Ook een trailtest is mogelijk, maar aangezien ik het komende halfjaar dus meer op de weg te vinden zal zijn, zou voor mij de test meer gericht zijn op gegevens verzamelen die me kunnen helpen richting de M. Er zou een extra blokje van 5 minuten toegevoegd worden aan de test, dus ipv 3x 5 minuten zou ik 4×5 minuten gaan lopen, telkens 1 km/uur sneller en tussendoor zou er een druppeltje bloed worden afgenomen voor de lactaat test. Hierdoor zou een voor mij optimaal tempo bepaald kunnen worden en mijn omslagpunt bij benadering bepaald kunnen worden. En zelfs een schatting van de tijd die ik nodig zal hebben voor die 42,2 km, kan hiermee bepaald worden.

De eerste stap is het meten: lengte, beenlengte, buikomvang, gewicht en vetpercentage (prima in orde voor een “vrouw van mijn leeftijd”…). Daarna de bloeddruk (netjes), hartslag (laag voor in de avond) en een 1e prikje voor de lactaatwaarde in rust.

De  volgende stap is het lopen op de loopband. Met een kap over mond en neus om de ingeademde zuurstof en de uitgeademde kooldioxide te meten en de hoeveelheid ademhalingen te kunnen tellen. Echt comfortabel zat het niet, maar het was goed te doen. Na 5 minuten op 7 km/uur mocht ik even stoppen om de volgende bloeddruppel af te staan. Daarna ging het tempo nog 3x met 1 km/uur omhoog en werd telkens even gestopt voor het afnemen van bloed.

foto

Tijdens het lopen filmde Laurens me van verschillende kanten, zodat hij een goed beeld kreeg van mijn loophouding. Vooral naar dit stukje van de test was ik heel nieuwsgierig. Want ik heb behoorlijk gesleuteld aan die houding en het plaatsten van mijn voeten, sinds de overstap naar minimalistisch/vff. Maar ik had mezelf behalve op wat foto’s nooit zien lopen. Was mijn houding en mijn techniek inderdaad zoals ik hoopte dat die zou zijn?

Na de stukjes op de loopband, kwam het stukje kracht. Hoe is de verhouding borst-rugspieren? De triceps en biceps? Hoe is de krachtverhouding tussen mijn linker en rechterbeen? Zit er ergens een disbalans? En dan die buikspieren? Hoe goed ontwikkeld/onderontwikkeld zijn die? Met de nodige aanmoedigingen onderging ik de maximaal testen. Pfffff, krachtpatser van lik-me-vestje!!

Met een bekertje water in mijn handen, krijg ik de voorlopige conclusies te horen. Vooral de filmpjes over mijn loophouding vind ik heel interessant. Door de slow motion kun je precies zien hoe ik mijn voeten neerzet (hartstikke mooi, bijna vlak!), maar ook in hoeverre ik mijn knie buig bij de landing (nauwelijks) en hoe ik met beide voeten bijna kaarsrecht over een denkbeeldige lijn loop, ik zet mijn voeten precies achter elkaar op dezelfde lijn, wat dus niet echt geweldig is. Als een mannequin over de rode loper, loop ik dus heupwiegend door het bos. Ik zag meteen waar die blessure vorig jaar in mijn heup vandaan kwam. En waarom die blessure nog steeds niet 100% weg is, maar met vlagen nog eens laat weten dat het toch niet helemaal goed zit daar!

Dit zijn de 1e zaken waar ik de komende week vast mee aan de slag ga. Eens zien hoe ik dit stukje kan veranderen. Erop letten bij het lopen, maar ook hamstrings, heup- en bilspieren aanpakken. Op zoek naar oefeningen dus, en ze ook doen. Vooral dat laatste zal een gewoonte moeten worden. Hoppetee, niet sloom op de bank blijven zitten, maar op de grond, op de bal oefeningen doen.

Volgende week is er een nieuwe afspraak. Opnieuw in de kroeg :). Dan krijg ik alle resultaten op een rijtje en zullen er beslist meer verbeterpunten zijn. Want daar gaat het om: wat kan ik het komende half jaar doen om met een zo klein mogelijk risico op blessures de trainingen te volbrengen? Zodat ik zo fit mogelijk en met een goede kans op uitlopen aan de start sta.

En hoe kan ik dit inpassen in mijn schema’s. Volgens mij heb ik de komende maanden mijn trainers weer hard nodig. De ene voor de mooie schema’s en de ander om nog kritischer naar mijn houding te kijken. Met zo’n team achter me moet het gewoon lukken om die M te lopen!!

Advertenties

Trail by the Sea (short distance)

Trail by the Sea, Trailrunning, twitter, VFF Spyridon

DSC_0312Lang nadenken deed ik een aantal maanden geleden niet toen ik de opening voor de inschrijving voor een trail langs het strand, door bos en duinen, langs zag komen. Die 20 km zou te doen moeten zijn, dus die inschrijving was erg snel gedaan. Heel snel, gezien mijn startnummer……. En gisteren was het zo ver, de Trail by the Sea, short distance (aangezien er ook een “gewone” TbtS is, van 37 km, is deze 20 km inderdaad short te noemen). En toen ook Yvonne zich (onder lichte druk) inschreef voor deze wedstrijd, was het feest compleet. Samen lekker trailen, ideaal! 🙂

Dat Zeeland best een aardig eindje rijden was, wist ik wel, maar dacht ik liever niet aan. Autorijden is niet echt mijn hobby, maar ja, wil je een leuk trailtje lopen, dan moet je er iets voor over hebben, dus ipv tot 11 uur in mijn nest te liggen, zat ik om kwart over 9 zondagmorgen in de auto en was ik tegen 11.30 op het parkeerterrein bij de rotonde in Westenschouwen. Ik twitterde dat ik eerst op zoek ging naar een toilet (ja, inderdaad, ik ben een zeikerT) en daarna naar Yvonne. En dus …… stond Yvonne voor mijn neus op het moment dat ik de wc-deur weer opende.

IMG-20130922-WA0001We waren ruim op tijd, dus eerst een mooi nieuw shirt ophalen, koffie drinken, rustig aan klaar maken voor de wedstrijd, wel arm-stukken aan of toch niet, nog een keer plassen. Dan verzamelen bij de rotonde, stonden we nu vooraan of toch achteraan? En toen ging toch nog snel opeens het startschot en de groep (zo’n 500 man/vrouw) zette zich in beweging. Eerst nog een stukje verhard, bochtje om, duin omhoog, en natuurlijk ook duin omlaag, om meteen het strand op te lopen en je schoenen vol te laten stromen met zand…. Na net 1,5 km stonden we stil in de rij om een duin weer op te gaan, tot onze enkels in het zand omhoog klauteren, het gaf meteen aan, wat we in deze trail konden verwachten. Zand, heel veel mul zand!

Nadat we het duin voorbij waren, hoorde ik vooral veel vloeken naast me. De enkels en kuiten van Yvonne protesteerden behoorlijk. Langs de kant van het pad staande, probeerde ze met wat rekken en strekken de kramp eruit te krijgen en ik probeerde haar kuiten wat te masseren en los te schudden. Weer een stukje verder, weer wat rekken en strekken en zo volbrachten we de eerste 3 km. En daarna ging het opeens als een speer met Yvonne. We waren net door de allerlaatste deelnemer ingehaald en we keken elkaar aan en zette er flink de sokken in. Woorden waren overbodig: zorgen dat we niet de laatste waren. Langzaam lopen is totaal geen schande en laatste worden in een wedstrijd al helemaal niet (hee, altijd nog sneller dan alle bankzitters!), maar toch liever een ander en niet wij!

(foto gemaakt door Ruth)

(foto gemaakt door Ruth)

De trail was overal goed aangegeven, duidelijke pijlen en linten en we konden in een aardig tempo doorlopen zonder te stoppen om te zoeken. En dat aardige tempo was vooral heuvel af, heuvel op was het nog wel eens wat rustiger, wandelend, hijgend, pfffff ons af en toe afvragend waar we aan begonnen waren. Maar genoten hebben we onderweg, (op dat ene stukje na, waar de snelle lopers over hetzelfde pad terugliepen en waar de langzame lopers nog heenliepen. En een aantal van die snelle vonden dat wij maar aan de kant moesten, sommige gebruikten letterlijk hun ellebogen als we niet snel genoeg reageerden!). Wat mij betreft is dit het enige puntje van verbetering.

Het was een super mooi parcours, geheel onverhard, hier en daar maakten we een kort praatje met een parcourswacht (wat waren er veel en allemaal vriendelijk!), een waterpost met voldoende vrijwilligers die vooral bij onze 2e passage ruim de tijd namen om ons van water, sportdrank, bananen en snoepjes te voorzien.

En toen die ene parcourswacht die ons zei: dit is de laatste echt steile heuvel, vanaf nu wordt het makkelijker. We keken elkaar aan, mooi, het zwaarste werk zit erop, nu gaan we voor de laatste loodjes richting finish. Maar ja…. die parcourswacht had duidelijk nog nooit deze trail gelopen. De laatste steile heuvel, ammehoela!! Het begon nu pas! Eerst nog een heerlijke zandduin over, zand tot halverwege mijn kuiten, daarna een 500 m over het strand terug naar die 1e strandopgang. Duin over en ipv de kortste weg naar de finish, mochten we nog een stuk het bos in. Waar we dus heuvel na heuvel nog over mochten, de 1 nog steiler dan de anders en als toetje zelfs 1 waar we een touw nodig hadden om boven te komen.

En toen was daar een pad, helemaal verhard, en Garmin die zei dat we die 20 km er bijna op hadden zitten. Dus met andere woorden, het kon niet echt ver meer zijn. Nog even een laatste sprintje trekken, rechtsaf het fietspad op om opeens te weten, hee, hier ken ik het, de rotonde is nu niet ver meer. Een laatste versnelling werd ingezet, de finishboog kwam in zicht. Samen uit, samen thuis en dus gingen we samen over de finish.

Foto door Ptr NrdkE, van facebook geplukt.

Foto door Ptr NrdkE, van facebook geplukt.

Heerlijk, als je toch wel redelijk moe bent, om dan te kunnen stoppen met hardlopen, flesje water aanpakken, en elkaar feliciteren met ons resultaat. Netjes uitgelopen in ruim minder dan 3 uur. Tsja, snel is anders, maar genoten hebben we wel volop en lekker lang! En weet je hoe blij een mens dan kan zijn met warme lasagna? Super geregeld!  Ondanks het verre rijden, heb ik een super gezellige dag gehad met Yvonne en haar echtgenoot Chris!

 

Dubbelslag

Uncategorized

In mijn omgeving zijn er een aantal wedstrijdjes waar ik graag aan meedoen, bijna jaarlijks sta ik daar aan de start. De 2e zaterdag van september is dat de Ronde van Waalre en de 3e zondag van september de halve/kwart marathon van Cranendonck. En laat die 2 dit jaar nou net in hetzelfde weekend vallen. Tsja… wat kies je dan? Of eigenlijk, waarom zou je kiezen? Dus was het dit afgelopen weekend tijd voor een primeurtje: 2 wedstrijden binnen 24 uur.

Afgesproken met trainer Tiny was dat ik zaterdagavond zou gaan “knallen” (allée knallen op mijn manier en mijn tempo he) en dat ik de kwart marathon in Cranendonck zou gebruiken als trainingsloop en die rustig zou gaan doen. En weet je, dat knallen is niet zo moeilijk, maar dat rustig lopen in een wedstrijd…. dat was pas moeilijk!

rondeWaalreZaterdagavond om 18.00 uur was de start van de Ronde van Waalre, een loopje van maximaal 3 rondes van elk 5 km. En aangezien ik niet graag meerdere dezelfde rondjes loop, kies ik hier voor 1 rondje, dus starten, tempo maken en proberen dat vol te houden tot de finish. Zeker na de kuit en achilles problemen, en het daardoor wat minder trainen, wilde ik wel eens zien wat ik nog kon.

En eigenlijk viel het me helemaal niet tegen, kilometer 1 en 2 gingen soepel, de 3e kilometer is onverhard en door de vele regen wat modderig, maar ook die is goed te lopen, al begint hier wel de vermoeidheid wat toe te slaan. De 4e kilometer is even bijkomen en verrek voel ik daar die kuit? Een lichte trilling? Moet ik stoppen/doorgaan/tempo omlaag? Maar waarschijnlijk ben ik gewoon te gefocust op die kuit en moet ik niet zo miepen, doorgaan dus. Nog even wat aanzetten naar de finish, rondom de kiosk, links aanhouden en onder de finishboog door. Hoppa, garmin uit en uithijgen. Met 27.51 moet ik tevreden zijn. Eigenlijk had ik iets sneller gehoopt, maar echt ontevreden ben ik niet ik ook niet. Tis toch maar mooi 2 minuten sneller dan vorig jaar (en 10e van 44 dames). Nog 70 seconden boven mijn all-time PR, maar heel langzaam (en heel zeker!!) kruip ik toch weer die richting op.

Cranendonck

En dan zondagmorgen dus tijd voor uitlopen in Cranendonck. Ruim op tijd aanwezig voor het inschrijven en om 3x in 25 minuten naar de wc te gaan. Wat dat toch altijd is? Zenuwen voor een wedstrijd die ik ga gebruiken om rustig uit te lopen?? Snap niks van mezelf, maar ik geef braaf toe aan mijn blaas. Liever hier dan straks ergens in het bos.

Om kwart voor 11 is de start, ik sta helemaal achteraan en laat iedereen voor gaan. Moeilijk, maar afspraak =afspraak. Totdat ik merk dat er een fietser naast me rijdt die dus achter de laatste loper aan zal blijven rijden tot het einde. *slik*, daar had ik niet op gerekend, dat was niet de bedoeling. Gelukkig word ik ingehaald door een snelle, te laat gestarte loper, die de fietser verteld dat er nog iemand achter mij loopt, waarop de fietser omdraait en achter de ander aan zal rijden. Pfieuw, gelukkig!

Cranendocnk4Het blijft moeilijk om langzaam te lopen in een wedstrijd. Ik kan harder, maar probeer me rustig te houden. Regelmatig trap ik op de rem als ik zie dat Garmin te snel aangeeft. Halverwege mocht ik iets versnellen, maar omdat de 1e helft al net te snel ging, probeer ik gewoon het tempo vast te houden. Tot ik het bordje 9 km passeer, nu is het tijd om gas te geven. In die laatste kilometer kan ik nog zo’n 10 mensen passeren. Heerlijk om redelijk ontspannen de achtervolging in te kunnen zetten. Met een tijd zou ik niet tevreden zijn als het een echte wedstrijd voor me was geweest, maar voor vandaag is het goed. Zeker omdat ik totaal geen last had van kuit en achilles. Nauwelijks aan gedacht zelfs!

DSC_0315In plaats van een medaille heeft Cranendonck altijd een aparte beloning. Vorige jaren was het wel eens een potje bosbessenjam, of een pot honing. Dit jaar is het een emmertje appels. En ik vind dit veel leuker dan een medaille die ergens in een bak wordt gegooid. En de appeltjes smaakten prima!

Veldhoven10miles

Veldhoven10Miles, VFF, vibram five finger, wedstrijd

VeldhovenAls je begin augustus lekker loopt, geen pijntjes hebt en er eind augustus een nieuwe loop is in Veldhoven, een dorp zowat om de hoek, dan schrijf je je natuurlijk in voor de hoofdafstand, de 10 engelse mijl.  Hoewel de TTM een dag later is, hoefde ik niet na te denken waar ik wilde lopen. In Tilburg is het me altijd veel te druk, bovendien altijd een gehannes met trein en/of auto. Dus Veldhoven zou het worden.

Nou ja…. niet helemaal dus. Een onwillige achillespees en daarna een klein spierscheurtje in de kuit gooiden roet in het eten. Al bij de Trail de Fantomes werkten ze niet mee, maar ook gisteravond wilde het niet echt super lopen, hoewel al een stuk minder lastig dan 2 weken geleden. En dus besloot ik voor de verandering om eens verstandig te zijn en NIET die 2e ronde te gaan lopen, maar na 1 rondje uit te stappen, het zou dus een 5 EM voor mij worden in Veldhoven.

Veldhoven2We waren ruim op tijd aanwezig, auto bijna voor de deur parkeren, startnummer ophalen, chip zo prettig mogelijk vastmaken op mijn vff, nog wat drinken, 3x naar de wc, beetje warmlopen, kuit uitproberen, achilles rekken en toen op naar de start op de atletiekbaan. Wat een grote opkomst voor een 1e keer, bijna 800 man/vrouw aan de start vertelde de speaker. Leuke sfeer ook. Samen met Gerard, Frank en trainer Toine stonden we helemaal achteraan. De heren hadden besloten om als laatsten te starten, maar omdat ik bang was dat ik dan helemaal alleen achteraan zou komen te lopen met mijn tempo, besloot ik me toch een stukje naar voren te dringen. Om vervolgens Marco tegen te komen en samen met hem te starten. Hihi, veel lopers om ons heen hadden commentaar op het piepje van zijn metronoom, maar ik vond het ideaal. Zeker in de drukte van het begin (smal paadje, veel mensen) was het prettig om in mijn ritme te komen van 180 pasjes per minuut. Toen het pad breder werd, was ik Marco meteen kwijt (zoeffff), maar mijn ritme had ik en daar kon ik prima mee verder.

De piep van Garmin gaf aan de de 1e km in 6.07 was afgelegd. En ja, da’s voor mij best rap :). Niet slecht, als je bedenkt dat het bij de start niet echt snel was gegaan. Maar ik nam me voor om vooral rustig te blijven lopen. De spierscheuring in de kuit liep ik op tijdens een interval, dus vooral niks overbelasten nu! Maar het liep lekker, geen problemen, geen pijntjes, tempo bleef er redelijk in, ondanks dat ik niet te hard wilde lopen. Na zo’n 1,5 km liepen we het dorp uit, een bosgebied in. En het bleef lekker lopen en ik haalde anderen in (wat me niet zo vaak gebeurd).

Regelmatig kreeg ik commentaar op mijn vff. Of althans commentaar… opmerkingen nadat ik iemand inhaalde.  Van “kijk die schoenen” tot “daar kan een normaal mens toch niet op lopen”. Vooral die laatste vind ik erg leuk. Want waarom zou een normaal mens daar niet op kunnen lopen en verder, wie wil er nou normaal zijn, da’s alleen maar saai. Bovendien, ik loop wel VOOR jou, ik heb je net ingehaald, dus…! Ha!  En verder kan JIJ er waarschijnlijk niet op lopen, maar IK dus wel. Nanananana 🙂 Het waren die gedachtes die mij afleiden onderweg en die ervoor zorgden dat ik lekker liep en lekker door kon blijven lopen.

Veldhoven5

Na 8 km liepen we weer richting baan. De 10 EM lopers liepen om de baan heen om aan hun 2e rondje te beginnen. Hoewel ik nog even getwijfeld heb of ik echt niet verder zou gaan, boog ik toch maar rechts af de baan op. Nog even een sprintje naar de finish, de klok liep richting 50 minuten (bruto tijd) en ik wilde er graag onder blijven, wat met 50.02 dus net niet lukte. Volgens Garmin heb ik 8,25 km afgelegd in 49.28 en daar ben ik op dit moment dik tevreden over.

Chip van mijn schoen laten knippen, goodybag ophalen, handdoek scoren en dan richting auto om de tassen van mezelf en de heren op te halen. Lekker rustig uitlopen en voelen hoe de kuit en achilles voelen na deze 8 km. En eigenlijk kan ik zeggen dat ze wel goed voelen. Mooi! Nog even in het gras liggen en wachten tot de heren finishen om daarna gezamenlijk een broodje te eten en nog wat te drinken. Hoewel het tijdens het lopen behoorlijk warm was, koelt het toch wel snel af helaas.

De Veldhoven 10 miles was een leuke loop. Start en finish op de atletiekbaan, leuk rondje door dorp en bosgebied, voldoende vriendelijke vrijwilligers, netjes georganiseerd, geen poespas (voor mij hoeven al die extraatjes zoals bandjes en muziek onderweg niet), drink- en sponsposten voldoende en een prima sfeertje, zowel vooraf als naderhand. Zelfs het mooie zomerweer werkte goed mee gisteravond. Het broodje van Ludiek smaakte prima na afloop. En dat alles voor een prima prijs. Kortom, een aanrader en hopelijk kan ik volgend jaar wel de hele afstand afleggen.