Parijs 2013

Parijs, VFF

Zoals al 4 jaar op rij, is het laatste weekend van de herfstvakantie een weekendje Parijs voor/met de stoeptegelmoeders. Vandaar dat we vrijdag om 9.30 in de auto stapen en na 1 tussenstopje/plaspauze/lunchbreak ’s middags tegen 3 uur de auto voor de deur van “ons” appartement parkeren.

Dit jaar hadden we echt geluk, want er was plek recht voor de deur. Meestal moeten we iets meer moeite doen om de auto daar te parkeren. Dan zetten de de auto eerst in een zij straat en staan op de loer totdat er een geparkeerde auto wegrijd. ¬†We stormen dan met z’n 4en naar buiten, 3 gaan breeduit op het zo gewilde plekje staan en 1 gaat de auto halen. Dit jaar kunnen we dus zonder dit proces onze koffers/tassen/hebben-en-houwen naar boven slepen. En na acclimatiseren maken we de 1e wandeling: richting Notre Dame en eten in het Quatier Latin.

Zaterdagochtend doe ik als altijd mijn rondje door Parijs. Dat betekent vroeg opstaan en om 8 uur de deur uit. Eerst rechtsaf door de winkelstraat, waar de winkels net open gaan en het fruit hoog wordt opgestapeld. Springen over een enkele zwerver die nog lekker languit ligt te slapen op de stoep, boven de roosters van de metro. Het 1e hoogtepunt van mijn loopje zie ik als ik een drukke kruising over ben en bij de Champs du Mars aankom. Aan mijn rechter kant staat dan normaal gesproken de Eiffeltoren.

DSC_0375Maar als ik dus deze keer opkijk (uitkijken waar je je pootjes neerzet!) om die toren te zien, kom ik bedrogen uit. Hij is niet in zijn totaliteit aanwezig. Raar gezicht om maar een halve Eiffeltoren te zien. Als ik dichterbij kom, zie ik gelukkig dat ook het topje er nog steeds op staat. Vorig jaar was het onder de Eiffeltoren een bouwput en dat blijkt het dit jaar nog steeds te zijn. Er wordt een verdieping onderaan/onderop bijgebouwd en dat heeft blijkbaar tijd nodig.

DSC_0378Ik loop onder de toren door, steek een kruispunt over en beslis dan dat ik niet langs de Seine ga lopen, maar een keer een andere weg richting Arc de Triomphe neem. Nou….. dat heb ik geweten. Mijn uitgangspunt dat alle wegen zo ongeveer, plusminus wel richting Arc zouden lopen, zo lang ik maar heuvelop liep, bleek niet waar. Zigzag door de straatjes, stoepje op, stoepje af, keertje links, keertje rechts en je afvragen waar in Godsnaam die Arc zou kunnen zijn. Zo groot, maar totaal onzichtbaar. De Arc kwijtraken…… je moet het maar kunnen. Maar goed, uiteindelijk kom je dan toch uit op de Champs d’Elysees. En als je dan naar links kijkt staat de Arc er toch.

DSC_0379Maar als ik dan naar rechts kijk, de Champs d’Elysees af, daar waar nu de auto’s rijden, daar is dus in april de start. Op deze grote, brede straat hoop ik op 6 april, samen met Kitty te wachten in ons rose startvak. Hopelijk is het dan zo’n beetje hetzelfde weer als vandaag: zo’n 12 graden, beetje vochtig nog en totaal windstil!

Dan heerlijk hardlopen over de stoep van de Champs d’Elysees. Schoonmakers spuiten de stoep schoon en er wordt geveegd, terrasjes worden neergezet, kortom de stad ontwaakt en maakt zich klaar voor een massa toeristen die hun zuurverdiende centjes moeten gaan uitgeven in de winkels hier. Laat mij hier maar hardlopen, Louis Vuitton en de andere dure winkels zijn niet aan mij besteed.

DSC_0381Na een goeie kilometer kom ik bij het Grande et Petit Palais, en daar moet ik tussendoor, rechtsaf naar “mijn” brug. De Pont Alexandre, richting Dome des Invalides. Oversteken en rechtdoor lopen naar de gouden koepel, die in de mistige ochtendlucht toch staat de blinken. DSC_0385Ik kijk nog even opzij en zie dat er van de Eiffeltoren nog minder over is dan een klein half uurtje geleden. Alleen het onderstel staat nog. Zo had ik de Eiffeltoren nog nooit gezien, een maf gezicht! Gelukkig heb ik later op de dag gezien, toen de zon toch nog doorbrak, dat de hele toren gewoon op z’n plekkie stond ūüôā

Vlak voor de Dome, opnieuw rechtsaf en “onze” straat in. Al jarenlang maken we regelmatig gebruik van dit appartement dus het voelt steeds meer vertrouwd en steeds meer als thuiskomen. Mijn looprondje, mijn straat, mijn appartement. Waar het ontbijt voor me klaar staat.

Het rondje is maar kort, zo’n 5,5 kilometer, maar veel meer durf ik niet te lopen. Want voor de rest van de dag staat er nog een flinke wandeling op de planning. Het blijft leuk om iedere keer een andere wijk beter te leren kennen. Dit jaar hebben we door de Marais gewandeld. Nieuwe pleintjes, hofjes en parkjes ontdekt waar je niet zo snel komt als toerist, maar door wat inside info dus wel. En ’s avonds de trappen naar de Sacre Coeur beklimmen, om Parijs by night te zien, was ook een goede, extra training ¬†ūüôā

Verder genieten we van terrasjes, stokbroodjes, kaasjes, ros√©etjes en gaan we 2x prima uit eten. En als we zondag weer naar huis moeten, na een laatste kop koffie op een laatste terras, zijn we het er over eens dat zo’n weekend toch wel erg snel voorbij gaat.

Volgende keer dat ik naar Parijs ga, is het voor de Marathon……

Advertenties

HM Eindhoven 2013

MarathonEindhoven, VFF

Zondagmorgen word ik om half 8 wakker van de regen tegen de ramen. Brrr… geen best begin van deze marathondag. Maar gelukkig hoef ik pas om 11 uur de deur uit, dus ik draai me om en hoop later wakker te worden zonder regen. Helaas…. ook om 9 uur klettert de regen nog steeds en waait de wind hard om het huis. Weer om lekker binnen te blijven dus, ware het niet dat die halve marathon gelopen moet worden.

De hele marathon en de estafette-lopers starten echt in de stromende regen, helden zijn het! Het vliegtuigje dat de uitzending zou ondersteunen, kan niet opstijgen. Dat geeft al aan dat het weer echt slecht is. En ook de eindtijd van de latere winnaar valt flink tegen. Ook dat geeft aan, dat deze marathon door het weer echt zwaar was.

De kleding die ik gisteravond al had klaar gelegd, bekijk ik nu met andere ogen… Hmm, als het echt zo nat blijft, dan is een rokje en korte mouw shirtje misschien wat minder prettig. Toch regenjasje er over? Alleen losse mouwtjes of toch eenlange mouw shirt eronder??? Ik besluit een rugzak vol kleding mee te nemen en vlak voordat ik het startvak in ga pas te beslissen wat het word.

DSC_0358Samen met echtgenoot rijd ik naar Eindhoven en niet ver van de start vinden we een parkeerplek. Bovendien is het ook op een redelijk afstand van de finish. Nu moet ik toch echt beslissen waarin ik wil gaan lopen en trek een lange mouw shirtje aan onder mijn marathoon-shirt. Het is nu redelijk droog, dus ik gok erop dat het zo blijft. Maar het waait wel behoorlijk, dus ik kies voor een stukje warmte. Dan doen we alle2 een charmante regenjas aan en sluiten ons aan bij de meute die richting startvak loopt. We staan in startvak roze en die blijkt ergens langs de Montgomerylaan te zijn. Met wat kunst-en vliegwerk komen we daarin terecht en hier begint het wachten. Natuurlijk zijn we te vroeg, maar gelukkig is het droog. Ik heb vanmorgen besloten om een gok te nemen met een nieuw gelletje. En al in het startvak werk ik de 1e naar binnen. Nu maar hopen dat ik er geen last van ga krijgen onderweg, maar dat het juist een boost gaat geven,.

Een kwartier na het startschot komt ook ons vak in beweging. Startstreep over en garmin indrukken. Maar blijkbaar had ik dat al eerder gedaan in het gedrang, want garmin gaat uit. Huh? What the f**k?? Geen idee wat ik gedaan heb, maar ergens ging er iets goed mis. Ik baal ervan, maar goed, de netto-tijd komt toch wel in de uitslagen. Dus opnieuw op start drukken, zodat ik in ieder geval de kilometertijden weet.

Eerst hoor ik links mijn naam roepen, Ietje&co, van mijn vroegere AV moedigen me aan, daarna rechts een kreet: Tiny! Yes, toch even gezien, high 5 en doorrrr!

Na bijna 2 kilometer is al de 1e drankpost. Aangezien ik nu al een droge strot heb, besluit ik een bekertje water aan te nemen. Op het moment dat ik wil drinken, word ik pootje gehaakt door een mede-loper. Ik blijf net op de been, maar het water plenst in mijn gezicht. Even ben ik bang dat ik een lens kwijt ben, ik zie niks meer. Maar gelukkig na wat knipperen blijkt de lens toch op z’n plaats en kan ik een zucht van opluchting slaken. Zonder lenzen ben ik blind en had ik meteen kunnen stoppen. Nu kan ik door, maar ik besluit om niet meer lopende iets te drinken!! Waarschuwing gehad!

Het loopt vrij aardig, eigenlijk iets sneller dan ik wil en ik roep mezelf een aantal keren tot de orde: rustig, je moet nog een heel eind! De lange rechte wegen maken deze hm wel tot een saaie hm, langs de kant is geen bal te zien, echt een mooie route is het niet in Eindhoven. Wel een snelle hm, maar ja… voor deze slak maakt het weinig verschil. Maar ondanks het slechte weer is het publiek wel volop aanwezig en worden er bemoedigende woorden geroepen. De bandjes langs de kant doen hun best en zorgen voor een vrolijke muzikale omlijsting. Ik loop liever in de natuur, maar dit heeft toch ook wel z’n charmes!¬†En dan de vele, vele vrijwilligers die ook met dit weer, uren in de koud hebben gestaan. Met voor iedereen een beker water, sportdrank, sinaasappel of spons, dat zijn de echte helden van vandaag! Ondanks koud en regen toch een vriendelijk woord en een aanmoediging. Super!!

De kilometers blijven lekker lopen, ondertussen zijn we op de Anthony Fokkerweg aangekomen en ik besluit mijn 2e gelletje te nemen. Van de 1e heb ik geen last gehad en misschien loopt het daarom zo lekker, dus ik waag het op de 2e. Niet dat ik denk het nu nodig te hebben, maar om te voorkomen dat ik een dipje krijg. Straks in Parijs zal ik ze zeker nodig hebben, dus nu maar alvast beginnen om eraan te wennen. En aangezien ik nergens echt vermoeide benen heb gehad, zal het vast wel gewerkt hebben. Denk ik. Of misschien alleen psychisch, maar ook dat helpt mee.

We draaien de Oirschotsedijk op. Nieuwe wegdek, lekker om overheen te lopen. Gisteren liep ik hier toch echt wat prettiger en makkelijker. Nu beginnen de kilometers te tellen. Bij kilometer 16 houd ik mezelf voor dat het nog maar 5 km is, een pisrondje, een rondje van niks, ik trek er normaal mijn loopkleding niet voor aan. Hup niet aanstellen Es, doorlopen. Ik realiseer me dat het niet zozeer de vermoeidheid is, als wel het idee dat ik gewoon geen zin meer heb in hardlopen. Maar geen zin is geen reden om te stoppen! Als we de Oirschotsedijk afkomen, krijgen we de wind echt pal tegen. Bah, de zin zakt nog verder weg, wat een rotstuk hier. manmethamerEn dan kom ik ook de man met de hamer tegen, gelukkig alleen in de vorm van een heule grote opblaaspop en ik kan erom lachen. Ha, wat nou man met de hamer, ik heb nergens last van. Benen voelen goed, dus niet klagen, zeuren en miepen, zo meteen loop je in het centrum en daar is het weer leuk, Es, kom op!

En dan hoor ik opeens mijn naam. Tiny staat bij de 19 km aan te moedigen en daardoor krijg ik weer energie. Hup, nog maar een stukje. Langs het stadion, langs Philips, langs de MediaMarkt en het 18septemberplein op. Weer mijn naam: opnieuw Ietje&co, yes nog meer energie. Stukje centrum, dan de markt over. Langs hotel Queens, de thuisbasis van Marathoon vandaag. En hoewel ik de mensen niet ken, krijg ik een aantal high 5’s gewoon omdat ik in een van hun shirtjes loop. Dan het minst leuke stukje in mijn ogen: over Stratumseind, smal, veel mensen, veel commentaar. De geur van bier, maar je moet nog verder. Gelukkig maar een kort stukje, bruggetje over (vandaag valt zelfs het bruggetje niet tegen) en daar staat de loopgroep. Even zwaaien en door. Richting Run2Day. En daar staat Andr√© met zijn camera. Ook even naar Andr√© zwaaien dus. Laatste stukje nu. Nog even rechtdoor en dan komt de finishboog in zicht. Aanzetten, laatste krachten eruit persen en lopen!!

Foto van André

Zwaaien naar André

Foto van André

Foto van André

Finish! Yes, gelukt, gedaan, missie volbracht. Na 7 maanden lang geen echte, lange wegwedstrijden, maar lekker spelen in de natuur, waar wandelen geen schande is op de trails, lukte het me vandaag om 21,1 kilometer achter elkaar te lopen, zonder stop. Ik kan het dus nog wel! Garmin stopt op 2.19, maar ik heb dus geen idee van de eindtijd. Later blijkt dat er 5 minuten af mogen, en dat ik gefinisht ben op 2.14.37. Niet slecht vind ik. En 6 minuten sneller dan Parijs in maart en sowieso een pr op de vff. Ik ben tevreden.

medailleWat ik minder leuk vind is dat ik direct moet stilstaan. Mijn kuiten, die ik de laatste kilometer nog flink aan het werk gezet heb door te versnellen, lopen vol. En van doorwandelen is geen sprake. Iedereen staat stil en ik dus ook. Auw, auw dit doet pijn, ik wil weg, maar kan geen kant op. Eerst door het finish-vak strompelen, energiedrank wil ik niet, water wel, maar die word alleen in bekertjes geschonken. Valt me tegen, want ik wil gewoon een flesje water om die rustig leeg te drinken. Niet hier in de koud snel een beker water wegwerken. Bovendien zou de organisatie met dit weer best wel dekentjes mogen uitdelen. Het is KOUD!! Zo lang ik liep, had ik nergens last van, maar nu hier in de drukte, waar ik geen kant op kan, krijg ik het koud. Ik wil weg, maar de uitgang is nog smaller, lopers kunnen niet doorlopen, publiek staat op familie en vrienden te wachten. Zij lekker in warme jassen, ik kleum! Dit stukje was ik vergeten van wegwedstrijden met veel lopers: de opstoppingen na de finish en niet direct iets warms kunnen aantrekken.

Maar gelukkig, uiteindelijk kan ik toch door. Ik schiet de Heuvelgalerie in, zie een eenzame stoel en laat me er dankbaar op zakken. Even de kuiten masseren, even rust en 5 minuten later is alle leed geleden en kan ik verder. Verder naar het Stratumseind (jawel, alweer), naar de kroeg waar de loopgroep staat. Opnieuw koud, koud, koud en ik ben heel blij als ik de jas van de trainerT aan mag, heerlijk die warmte. Een loopmaatje heeft een extra jas bij, dus die mag ik aan. En gelukkig komt manlief dan aangelopen met mijn tas en kan ik mijn trainingspak aandoen. Plus droge schoenen, want mijn vffjes zijn doorweekt. Wat een genot die warmte en met een slok Berenburger word ik weer door en door warm.

Aangezien de loopgroep al de hele dag op pad is in de kou, nemen ze al snel afscheid. Maar man en ik hebben nog wel zin in een borrel, dus we gaan naar ’t Mulderke. Altijd gezellig daar met veel lopers. John¬†(pacer op de 1 uur 55) en Ans komen daar ook naartoe en als ik dan word aangesproken door Sandra (hee, mag ik wat vragen, ben jij misschien..??), een twittermaatje, maar tot dan toe onbekend, word het nog gezelliger. Eerst warme chocomelk, daarna door met ros√©. Heerlijk om zo bij te komen na een inspanning ūüôā

En dan de volgende dag opstaan, zonder enig centje pijn…. wat voelt dat goed!! Dat is wel eens anders geweest. Ooit moest ik maanden toe trainen naar een HM, nu bedenk ik gewoon 2-3 weken van tevoren dat ik wel eens mee zou kunnen doen…. Ik ben nog niet waar ik zijn wil, maar ik kom er wel. Stap voor stap op mijn vffjes ūüôā

Halve marathon Eindhoven 2013

MarathonEindhoven, VFF

Vrijdag 11 oktober                                                                                                                               

Eindhoven13De vrijdag duurt lang, veel te lang. De 10 uurs-dienst is vandaag echt uren aftellen tot 18.00 uur, tot het weekend is, tot het marathonEindhoven-weekend is! Maar als ik eindelijk in de auto stap en vertrek richting Beursgebouw, begint zich al een stukje spanning op te bouwen in mijn maag. Het is mij nog altijd niet duidelijk waarom dit lijf meent zenuwachtig te moeten zijn, maar toch gebeurt het iedere wedstrijd weer: positieve spanning zullen we het maar noemen.

1381516343882Als ik de auto parkeer en wacht op mijn beurt om een kaartje te kopen, druppelt het in de parkeergarage behoorlijk: het regent en niet zo’n beetje ook. Nou ja, liever nu dan zondag. Door de regen loop ik naar het Beursgebouw, blij als ik naar binnen kan. Eerst startnummer ophalen (thanks Annemarie!), op mijn eigen naam laten zetten en daarna mijn rondje lopen over de beursvloer. Een praatje bij Marathoon, daarna een rokje kopen bij de dames van Hiphardlopen en even langs bij de Spibelt-stand. Aangezien mijn “oude” spibelt de pijp uit was na jaren trouwe dienst, moest er natuurlijk een nieuwe komen, hoe zou ik zondag kunnen lopen zonder? Deze keer werd het een iets groter model, zodat mijn mobieltje er wel in past. Je kunt er veel in proppen, maar mijn Sony paste maar net (of beter: net niet dus). In deze spibelt past hij ruim, dus de komende jaren heb ik een nieuwe beste vriend!

Daarna kom ik een aantal loopmaatjes van Eindhovenloopt tegen, de shirtjes waarin we zondag lopen worden opgehaald bij de Marathoon-stand. Dus heb ik niet alleen een nieuw rokje om in te lopen, maar ook een nieuw shirt. Met de spibelt, een totaal nieuw ensemble dus. Samen proosten we daarna met een kop koffie op een mooi marathon-weekend, dat we allemaal maar fijn mogen lopen/aanmoedigen en plezier hebben!

Zaterdag                                                                                                                                                

DSC_0363

Oirschotsedijk

Zaterdag begint met een laatste training in Eindhoven. In het de Jonghpark, lopen we een rondje in, wat rekken/strekken en daarna nog een rondje buitenom, waarbij we ook een deel van de Oirschotsedijk uitproberen. Deze weg is al een paar weken afgesloten en vandaag ook nog altijd voor alle verkeer. En blijkbaar blijft dat ook zo, want de weg is verdwenen, er ligt alleen een mooi breed fietspad. Het is klaar voor de hardlopers die er morgen overheen willen en het loopt ook nog eens helemaal prima. Goedgekeurd dus! Vandaag was het een heerlijk stukje om te lopen, hopelijk heb ik dat gevoel morgenmiddag ook nog……. E√©n waarschuwing: haal niet in via de berm, je zakt tot aan je kuit weg in de modderige zijkant. Een BMW, waarvan de bestuurder meende toch die weg te moeten uitproberen, ondanks alle borden, staat ergens langs de weg, tot aan zijn assen in de blub! Die zal er niet makkelijk wegkomen ūüôā Na zo’n 6 km is het genoeg voor vandaag, kop koffie en even zitten in het paviljoen en dan terug naar huis. Huishouden en rust nemen zien te combineren.

Wordt vervolgd!

 

 

Utrechtse Heuvelrug Trail

Hardlopen, Trailrunning, Uncategorized, VFF Spyridon

Al een paar jaar wordt er op een trailrunners website een klassement bijgehouden van het lopen van de UHT. Ooit was er iemand die de route (31 km) uitzette en daar werd een soort wedstrijd van gemaakt. Iedereen kan het lopen, wanneer hij/zij wil en de tijden geef je dan door. Door al die berichtjes werd ik wel nieuwsgierig naar de route en het gebied dat heel mooi moest zijn. En toen Claudette ook zei dat ze er wel eens wilde lopen, was een plan snel gemaakt. Yvonne wilde ook meelopen en dus werd afgesproken om op 5 oktober van Veenendaal naar Driebergen te lopen, een route van zo’n 25 kilometer. Niks niet voor het klassement, maar gewoon lekker op ons gemakje, gezellig samen en genieten van de omgeving.

Om 11 uur verzamelden we op station Driebergen en namen de trein naar Veenendaal. Onderweg vroegen ons al af waar we aan begonnen. 20 minuten met de trein gaat best snel, maar het was toch wel een aardig eindje teruglopen…. Op station Veenendaal werden de garmins aangezet. Alle3 hadden we de route erin staan, dus fout lopen zou niet moeten kunnen….. Het begon al met de garmin van Claudette, ¬†ze had de verkeerde om haar pols, die van haar man en hierin stond dus geen route. Althans… niet de route die wij wilden lopen. Gelukkig hadden Yvonne en ik de route wel, dus dat zou goed moeten komen.

DSC_0340

eenzameeikKlein stukje door Veenendaal en al snel kwamen we in een bosgebied, het Amerongse bos met daarin de Amerongse berg. En daar bovenop de Eenzame Eik. Raar als je ergens nog nooit geweest bent, dat je sommige dingen onmiddellijk herkent.

Af en toe werd er even gestopt, plaspauze, rugzakje goed aansnoeren, garmin goed bekijken maar de eerste kilometers gingen vrij makkelijk. Tot zo’n 6 km, daar wist garmin niet meer waar we naartoe moesten. Dat wij verkeerd keken, dat kan natuurlijk niet! De ene garmin wees links aan, de ander rechts….. we kozen voor rechts en waren gelijk helemaal van het garmin-padje af. Toch maar doorgaan, ergens zouden we de route vast weer oppikken. En dat deden we ook. Na 2,5 km stonden we weer op de plek waar we verkeerd liepen. Nu kozen we dus voor links en joepie, vanaf hier zaten we weer op de goede weg, vanaf hier ging het weer goed.

Jammer alleen dat de garmin van Yvonne vanaf hier niet meer mee wilde werken. Vanaf nu waren we dus aangewezen op mijn garmin, die niet echt heel betrouwbaar is. Maar zo lang hij het deed, ging het goed en langzaam maar zeker gingen we vooruit, richting ons doel: station Driebergen. Ergens halverwege liet mijn garmin weten een “low battery” te hebben. O-o….. zouden we het redden of hopeloos verloren lopen in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug?? Gelukkig stopte garmin pas 1,5 km voor het station en wisten we toen al hoe we op het station moesten komen.

IMG-20131006-WA0001De UHT (of in ons geval een deel van de UHT) is een mooie route door het bos. De natuur is in deze tijd van het jaar ook erg mooi. Wat ik wel jammer vind is dat het voornamelijk over brede paden gaat. Regelmatig zag ik links en rechts mooie smalle paadjes, maar die konden we niet nemen, want dan waren we de route kwijt. Het was een prima training, nog niet eerder heb ik 28 kilometer gelopen, dus was het weer een stapje verder over mijn grens heen (dat Parijs nog 14 km verder is, daar wil ik nog he-le-maal niet aan denken!!) We hebben rustig gelopen, snelheid was het doel niet, de afstand overbruggen wel. Ik heb er zeer van genoten en ga dit zeker nog eens herhalen. Waarschijnlijk niet deze route, want er zijn nog vele mooie natuurgebieden in Nederland waar ik graag eens wil lopen. Het gezelschap van Claudette en Yvonne was me zeer aangenaam. We gaan het zeker nog eens herhalen!

These are the results of the jury

Uncategorized

Een week na de test is het tijd voor de uitslagen. Opnieuw zit ik met Laurens Groenendijk in een cafe aan de markt in Oirschot. Vorige week, direct na het testen, had ik al de filmpjes gezien van mijn loophouding. Dus daar heb ik het deze keer verder niet over, ik weet waar ik aan kan/moet werken. Dat looptechniek heel belangrijk is bij het voorkomen van blessures, ben ik me zeer bewust!

Antropmetrie                                                                                                                                   

basislichaamM.a.w. “het meten van mensen”. Dit zijn de basisgegevens leeftijd, lengte, gewicht en beenlengte. Aan de hand hiervan zijn natuurlijk berekeningen uit te voeren. Vetpercentage (27%) is “normaal”, vetverdeling “gunstig” (lager risico voor gezondheid) en bmi is ook “normaal”. Wat wel opvalt is dat mijn beenlengte met 80 cm in de classificatie “kort” valt. Niet dat er iets aan te veranderen is, het is gewoon zo, niks geen lange mannequin-benen tot mijn nek dus.

Spierkracht/vermogen (buik, benen, borst, rug)                                                                    

buik

Tsja, wat ik al wist is dat mijn buikspieren nauwelijks meedoen/niet aanwezig zijn. Met een score van “redelijk” betekent dit nog niet eens echt slecht, maar zeker de moeite waard van extra oefeningen doen! Eigenlijk wist ik dit wel, maar nu het zwart-op-wit staat is het nog eens te meer een stok achter de deur: buikspieroefeningen doen dus, de wellness bal komt weer van zolder!!

Benen2 Verhouding tussen linker en rechterbeen is gelukkig in evenwicht, rechts iets sterker dan links, maar het verschil is minimaal (3%). De kracht waarmee ik de weerstand wegduw komt uit in “gemiddeld”, maar dit omgerekend naar kilo lichaamsgewicht levert me een “goed” op.

Armen De verhouding borst-rug wordt gemeten door bankdrukken/triceps en banktrekken/biceps. Blijkbaar is dit dus niet in evenwicht. Mijn rug is veel sterker “zeer goed” dan mijn borst “gemiddeld”. Dit zou kunnen betekenen¬†dat er te¬†veel kracht op de rug komt, waardoor holle rug, verkeerd gekantelde bekken en uiteindelijk rugklachten. Nogmaals: niet per definitie, maar zou kunnen leiden tot. Dus borstspieren versterken en rugspieren zo houden.

Cardiovasculaire kwaliteiten (bloedsomloop, hart, longen)                                              

Cardio Zeker niet het minst interessante bij het hardlopen. Ik liep vorige week 4 blokjes van 5 minuten op de loopband, telkens 1 km/uur sneller (7-8-9-10 km/u). Tussendoor werd tijdens een korte rust de lactaat waarde gemeten via een druppeltje bloed. Hierdoor kan de aerobe/anaerobe drempel vastgesteld worden. Aeroob lopen is simpel gezegd verbranding van glucose/energie in de spieren met zuurstof, anaeroob is verbranding zonder zuurstof. Als je anaeroob loopt krijg je dus de zogenaamde verzuurde benen (pijn en vermoeidheid) en uiteindelijk kun je het tempo niet meer volhouden. En die marathon wil ik natuurlijk lopen op een lang vol te houden tempo, dus in het aerobe gebied, rond de 2-2,5 mmol/L. Het tempo dat hierbij hoort voor mij is 8,5-9 km/uur.

Ook kan de computer dus een mooie berekening maken voor de tempo’s die ik zou moeten lopen tijdens trainingen. Er worden 3 zone’s aangegeven, met 2,0 – 3,0 – 4,0 mmol/l met de gemeten hartslagen. Laat dit nu net de snelheden zijn die ik sowieso al liep in mijn dl1-dl2 en dl3 trainingen ūüôā #algoedbezigdus

Vo2max De VO2max wordt uitgedrukt in een absolute waarde van aantal liters¬†zuurstof per minuut (l/min) en een relatieve¬†waarde van aantal milliliters zuurstof per kilo¬†lichaamsgewicht per minuut (ml/kg/min). Mijn¬†VO2max komt uit op 39,7 (ml/kg*min) wat relatief¬† “goed” en absoluut¬† “zeer goed” is. De ¬†VO2max¬†is niet gemeten, ik deed geen maximaal test op de loopband, maar door de computer doorberekend aan de hand van de cijfertjes en zal redelijk nauwkeurig zijn.

lactaat herstel Lactaat herstel is dan weer “redelijk” te noemen. Dit is de mate van herstel van het lichaam na de inspanning. Daar kan ook nog wat mee gedaan worden in de toekomst, want ook herstel is te trainen.

 Looptechniek                                                                                                                                  

De afgelopen jaren heb ik ondervonden dat looptechniek heel belangrijk is in het voorkomen van blessures. Ik heb er behoorlijk wat tijd in gestoken om van hiellander te transformeren naar midvoetlander. En nog altijd is er genoeg aan bij te schaven, zeker nadat ik de filmpjes heb gezien van mijn loophouding.

energiezuinigheid Mijn energie-zuinigheid is “goed”. Dat wil zeggen dat mijn lijf zuinig omgaat met de energie die aanwezig is.

pasfrequentiePasfrequentie komt uit op 2,87 per seconde, dus net niet die 180 pasjes die ik eigenlijk wil, maar er zeker niet ver er vanaf. Toch fijn om te weten. Ik probeer het wel te tellen zo af en toe, maar dit nu zeker te weten doet goed.

Caloriemetrie rapport                                                                                                                 

Oftewel, wat is mijn calorieverbruik bij welke hartslag? CalorieverbruikIn rust gebruik ik per 24 uur 1.370 calorien. Tel daarbij op de beweging op een dag en ik zal uitkomen op zo’n 2.000 calorien die ik kan innemen en die ik ook weer “automatisch” verbrand gedurende de dag.

Hardlopen met een hf van 146 is voor mijn vetverbranding de meest optimale, ik verbrand dan de meeste vet 29 gr p/u ten opzichte van een hf van 162 waarop ik nog maar 8 gr p/u verbrand. Dit wordt ook berekend voor de koolhydraat verbranding: 73gr ten opzichte van 146gr bij diezelfde hf. Dit is natuurlijk heel fijn om te weten voor verschillende zaken. Voor mij ten 1e: wil ik afvallen (dus vet verbranden) dan zal ik op een hartslag van  om en nabij 146 moeten lopen. En dat zal de komende maanden zeker gebeuren tijdens de lange langzame duurlopen. Ten 2e is het heel fijn om te weten hoeveel koolhydraten ik ongeveer zal verbranden tijdens de marathon en dus ook zal moeten aanvullen onderweg om te proberen de man met de hamer te ontwijken. Aan de hand van deze cijfertjes is het mogelijk om een goed voedings-schema te maken voor tijdens het lopen.

Sportspecifieke evaluatie                                                                                                          

lichaamsbouw Mijn specifieke lichaamsbouw is (door de bmi) “zeer gunstig”. Altijd goed om te weten.

VoorspellingDe computer maakt ook een berekening van de tijden die ik zou kunnen lopen op dit moment op een halve marathon en op een hele marathon. Die halve zou ik moeten kunnen in 2.13 (klopt wel ongeveer aangezien mijn pr van 2 jaar geleden op Ameland op 2.11 staat). De marathon zou moeten kunnen in zo’n 4.45 tot 4.56. Lijkt me een redelijk veronderstelling en onder de 5 uur is zeker mijn streven. In een half jaar training kan natuurlijk nog het 1 en ander veranderen, alhoewel ik niet verwacht dat het veel zal schelen, ik denk dat deze tijden behoorlijk reeel zijn voor mij op dit moment.

Tot zover de vergelijking met andere oude wijven. Mijn metingen werden ook afgezet tegen de gemiddelde van alle testresultaten uit het databestand.

HM140

Tsja… als je mij vergelijkt met een normgroep die de hm op 1 uur 40 (gemiddelde tijd in het data-bestand) loopt, dan schiet ik toch wel behoorlijk wat te kort op de onderdelen lactaat meting aerob/anaerobe en VO2max. Maarrrrrr ……… mijn loopzuinigheid is dan weer wel “zeer goed” en de bmi zelfs “zeer gunstig”. Ha, toch niet slecht overall!

En dan, tadadadaaaa, het algemene rapportcijfer. Alle metingen worden gewogen en krijgen een bepaald aantal punten. In totaal zijn er 1.600 punten te verdienen. Met mijn puntenaantal van 1.160 kom ik uit op een rapportcijfer van 7,3!! Niet slecht toch? Zeker niet als Laurens verteld dat het gemiddelde cijfer in het databestand nauwelijks de 6 haalt….. ūüôā

Wellness Maar, misschien nog wel leuker om te horen dan het rapportcijfer, is de wellness leeftijd die samenhangt met alle metingen, punten, cijfers en wat nog meer. Volgens alle berekeningen ben ik pas 37!!¬† Da’s toch 10 jaar jonger dan mijn geboorte jaar aangeeft. Jihaa, helemaal happy daarmee. Toont wel aan dat werken aan conditie en letten op wat je in je mond stopt toch wel loont. En is een goede motivatie om lekker door te gaan.

Leeftijd Mijn conclusies                                                                                                                               

Al met al ben ik heel blij dat ik deze test heb gedaan. Enerzijds geeft het bevestiging dat ik zeker op de goede weg zat/liep en langzaam maar zeker mijn doelen echt wel ga halen. Anderzijds geeft het inzicht waar verbeterpunten liggen. Kortom er zijn nog wat zaken die aandacht nodig hebben. Buikspieren en sowieso de hele rompstabiliteit hebben aandacht nodig. De loophouding met ook beter en dan vooral het stukje: knieen buigen bij landing! En de lange duurlopen ga ik vanaf nu nog extra langzaam lopen. Tiny zei het al zo vaak: langzame duurlopen kunnen niet langzaam genoeg. En ja, ik geloofde hem echt wel, maar niks zo moeilijk dan langzaam lopen. Maar vanaf nu ga ik het nog eens extra proberen!

Heb ik nu de illusie dat ik na dit rapportcijfer alles wel eventjes ga doen? Dat ik alleen maar wat meer buikspieroefeningetjes hoef te doen om dat marathonnetje te lopen? Nee, absoluut niet! En dat was ook niet de insteek. Mijn bedoeling is om het komende half jaar alles te doen wat mogelijk is om zo fit mogelijk aan de start in Parijs te staan. En zo fit mogelijk betekent: het risico op blessures zo klein mogelijk houden. Nu ik mijn verbeterpunten ken, kan ik er iets aan veranderen. Maar alles met mate, want te veel veranderen leidt waarschijnlijk ook tot blessures. Zoals Laurens ook regelmatig zei: het gaat om de balans. De balans tussen buik-rug/armen-benen/kracht-conditie. Als die in goede balans staan, dan wordt het risico op blessures vanzelf kleiner. Kunst is nu dus om de komende 6 maanden op zoek te gaan naar die balans!