30 Tisvoorniks kilometers

Tisvoorniks, VFF

Zondag 24 november, een dag die ik vreesde en naar uitkeek tegelijk. De dag van de Tisvoorniks in Geldrop, een loop die altijd super georganiseerd wordt, door een geweldig mooi gebied gaat, met gezellige nazit. Maar ook de dag dat ik mijn 1e 30 km zou gaan lopen.

DSC_0444Om 7 uur gaat de wekker, maar ik ben al wakker. Iets wat me niet vaak overkomt gelukkig. Om 8 uur zit ik in de auto naar Geldrop, te vroeg, maar liever daar rondhangen dan nog langer thuis van spanning op de bank stuiteren. De auto zet ik bijna voor de deur neer en mijn startnummer is ook al snel opgehaald. Even rondkijken en daar zijn al de 1e bekenden: Maurice en Tiny. Samen koffie drinken en dan sluit ook Kitty aan. Met Kitty zal ik deze 30 km gaan lopen, zij is vandaag mijn stimulans en motivator onderweg. Maurice waarschuwt ons nog om goed op te letten, iets met vrouwen en verdwalen. Ik zeg nog, nee dat kan niet, hier is alles goed uitgepijld, we lopen niet verkeerd!!

Vlak voor de start gaan we naar buiten en kan ik nog mooi mijn bidon en een paar gelletjes meegeven aan trainer Toine, zodat ik er niet mee hoef te sjouwen. Hij fietst met een aantal snelle loopmaatjes mee, maar zal halverwege omkeren om mij mijn eten en drinken te brengen. Heel fijn, geen rugzak mee en toch alles wat ik nodig heb onderweg bij de hand.

IMG-20131124-WA0001

Voor de start van de 30 kilometer

GeldropstartOm 10 uur is de start, we sluiten achteraan aan en zijn op weg, 30km… waar ben ik aan begonnen? Vlak na de start staat Anne, die ’s avonds met mij mee naar huis zal gaan. Even stoppen, begroeten en weer verder. De 1e kilometers gaan makkelijk, af en toe word ik wat terug gefloten door Kitty, doseren is het toverwoord, maar als je nog fit bent is langzaam lopen altijd moeilijk en nu gaan de kilometers nog makkelijk. Maar ik weet ook dat nu te snel lopen, me later zal opbreken, dus de rem er regelmatig op.

geldrop2

Bij de 2e drankpost op 10 km nemen we een bekertje thee en gaan rechtsaf een mini-trail-gebiedje in. Mul zand, en wat heuveltjes. Veel bomenkap hier geweest blijkbaar in het kader van bosrenovatie, erg populair op het moment helaas. Dan een wildrooster over en een klein stukje verhard lopen. Opeens realiseren we ons dat we wel heel alleen lopen, niemand voor of achter ons. Liggen we zo ver achter? Zijn we wel goed gelopen? Maar dan hangt de volgende pijl links, een bospad op. Raar dat er niemand in onze buurt loopt…. We kunnen toch niet fout gelopen zijn??? Totdat we ingehaald worden door een snelle loopster van mijn loopgroep. Echt never nooit niet mogelijk dat wij voor haar liepen, dus de conclusie is snel getrokken: we hebben een deel afgesneden. En als dan ook trainer Toine ons op de fiets inhaalt en vertelt dat we daar eigenlijk niet kunnen zijn, weten we het zeker. Onbedoeld een stuk afgesneden. Even balen, maar ja, het is niet anders. Gewoon doorgaan. Die 30 komen toch wel op de teller, dan lopen we in Geldrop wel een extra rondje.

We komen weer bij de drankpost waar we zo’n 5 km eerder ook waren. Kitty en ik kijken elkaar even aan. Als we dan toch een extra rondje van 5 km willen lopen, kan dat dus ook hier. Gewoon nog een keer deze lus en dan expres fout lopen. Nu zijn we nog redelijk fit, straks na 25 km nog een extra rondje vlak voor de finish is veel zwaarder. Overleg is niet echt nodig, hop we gaan linksaf ipv rechtsaf. Even worden we teruggeroepen en gefloten door de vrijwilligers. We geven een korte uitleg en lopen opnieuw door mul zand, heuveltjes en uiteindelijk weer over het wildrooster. Om dan te zien waar we verkeerd liepen. rechtsafEen grote zwarte pijl op een geel bord, wijst nadrukkelijk naar rechts. En wij liepen dus rechtdoor. Stom! Waarschijnlijk net even teveel naar onze voeten gekeken bij het oversteken van het wildrooster, te veel gekletst, niet goed opgelet, what ever, hier ging het dus fout. Maar ja, nu dus maar gewoon rechtdoor en dan de route weer oppikken zoals we eerder al deden. Nu zien we ook andere lopers aankomen, recht voor ons, die dus rechtsaf het bospad op gaan, waar wij er linksaf op gaan. En zo komen we uiteindelijk met 20 km op de teller opnieuw aan bij de drankpost waar we al 2x eerder waren. Deze keer gaan we na een paar slokken thee dus wel rechtsaf om de route verder te volgen.

Vanaf hier gaat het wel wat zwaarder worden. Het optillen van de voeten kost wat meer moeite, de benen voelen nog steeds goed, maar worden wel moe nu. Hier had ik ook wel op gerekend, de HM afstand lukt wel, maar daarna zal het moeite gaan kosten. Maar het lukt nog steeds, we “hard”lopen nog steeds, wandelen is nog niet nodig.

DSC_0434Dan het bos uit en een stuk over de hei. Uitgerekend hier, waar geen beschutting is, worden we overvallen door een plensbui. Yak! Een miezerbuitje hadden we af en toe al gehad, maar dit is niet leuk. Het is zelfs koud! Gelukkig duurt het maar een paar minuten en is het daarna weer droog. Maar eerlijk gezegd: het plezier en genieten is nu wel weg. Doorzetten, doorbijten en doorgaan. Kitty praat nog steeds, trekt me er doorheen en helpt me om verder te gaan.

Hei en bos wisselen hier af. En daarna hebben we even een stukje verhard. Viaduct op en weer af. Af loopt wel heel erg lekker. En aangezien we nog een paar 100 m te kort gelopen hebben om op die 30km uit te komen, bedenken we dat als we beneden aan het viaduct omhoog klauteren, we nogmaals dat stuk naar beneden kunnen lopen. En dat zijn natuurlijk wel makkelijke meters. Dus zo gezegd, zo gedaan. We klauteren omhoog, krijgen nog een paar vreemde blikken van marathonlopers die net bovenaan langs komen en natuurlijk niet snappen wat wij doen en waarom. Maar wij hebben mooi de extra meters gemaakt die we nog misten.

Bochtje om en vanaf hier is het nog “maar” 3 kilometer. Even 100 m wandelen, van Kitty “mag” het tot die ene brievenbus. Dus daar beginnen we weer te lopen. Ik weet nu dat er nog een zwaar deel komt. Zand, bultjes en nog meer zand. En weet even niet of ik het wel ga redden. Uitlopen ja, maar lukt het nog hardlopend?? Pfff, 3 hele kilometers nog, wat een roteind!

En dan staat daar Toine, op het moment dat we linksaf de bultjes opdraaien. Tsja… met je trainer erbij kan je niet gaan wandelen natuurlijk. Bovendien leidt hij ons (mij voornamelijk, want Kitty gaat nog als een speer) wat af met berichten over hoe het met mijn Eindhovenloopt-loopmaatjes is gegaan en dat helpt om door te gaan. De bultjes over. Bultjes van niks normaal gesproken, maar nu heuvels van formaat.

begeleiding

TOPbegeleiding

En als dan daarna Tiny ook op ons staat te wachten om ons op te halen (nadat hij al 30 km zelf gelopen heeft is hij omgedraaid om ons tegemoet te lopen!) dan krijg ik opeens weer een boost en lukt het lopen en genieten ook weer. De laatste zandbak door, begeleid naar de finish door mijn 2 trainers en Kitty, wat is er mooier dan dat? Kitty loopt wat voor ons uit om foto’s te maken.. Linksaf het laatste bospad over en dan via de verharde weg richting finish.

DSC_0438

Bekenden en manlief Gerard langs de kant, applaus en gejuich alsof we wereldsterren zijn. Nog een bochtje om en eindelijk is daar de finish. finishenYes, ik heb het gedaan! Niet helemaal zoals het parcours uitgepijld was, maar wel 30 km gelopen. Finishen en stoppen met lopen, wat een heerlijk gevoel! En dan opgewacht worden door vele lieve mensen. Super!!DSC_0441

Even daar napraten (Aranka, wat leuk om je daar te ontmoeten!), terwijl ik voel dat mijn kuiten vollopen en nu pijn gaan doen. Ik moet ook niet meteen stoppen na zo’n eind lopen, maar het voelde zoooo fijn om te stoppen. Als een houten klaas strompel ik naar mijn auto om mijn tas op te halen en daarna door naar de sporthal en de kleedkamer om me te laten zakken op een bankje. Ow, wat is dit fijn! 30 km hardlopen en dan gaan zitten, wat een heerlijk gevoel. Even bijkomen en dan een warme douche. Om me daarna weer helemaal super te voelen. Wie had dat gedacht?

In het buurtcentrum is het heerlijk druk met bekenden. Na een broodje is er eerst de appelwalnotencake van Petra en daarna de kruidkoek van Tiny. Fijn om zo verwend te worden. Kopje thee erbij, praatje hier, praatje daar. Ik ben op trails heel wat gezelligheid gewend, maar niks kan tegen Geldrop op. Volgend jaar weer? Egwel, zeker weten!!

Advertenties

Tisvoorniks 2013

Tisvoorniks, VFF, vibram five finger

voorniksZondag is het dan eindelijk zover, mijn 5e deelname aan de Tisvoorniks in Geldrop. Deed ik de voorgaande jaren 3 x de 15 km en 1 x de 10 km, dit jaar gaat het er dus echt van komen dat ik 30!! km ga “hard”lopen.

Afgelopen zondag liep ik mijn langste duurloop tot nog toe, 25 km en dat ging eigenlijk best wel redelijk. Zal niet zeggen dat het makkelijk ging, maar het ging ook niet zo moeilijk en zwaar als ik van tevoren dacht. Dat bied goede hoop voor zondag. Dat ik dan nog 5 km verder moet, vergeet ik maar ff voor het gemak. En dat in Geldrop het venijn in de staart zit (heuveltjes mul zand 2 km voor de finish) daar wil ik nog niet eens aan denken!!

Wat Geldrop, behalve het schitterende parcours, zo aantrekkelijk maakt, is de sfeer rondom de wedstrijd. Ieder jaar komen vele bekenden weer terug. De gezelligheid van tevoren en zeker ook achteraf is geweldig. Dit jaar zal ik te gespannen zijn om er ’s morgens echt van te kunnen genieten, maar reken maar dat ik me nu al verheug op het biertje en de awc van Petra na afloop!

finishgeldropGelukkig heb ik in Kitty een goeie motivator en stimulator, die me zal helpen en afleiden. We hebben nog het en ander te bespreken over PARIJS. En aangezien mijn beide trainers aanwezig zullen zijn, is opgeven geen optie! Starten dus en finishen. Hoe? Geen idee, hopelijk nog rechtop op 2 benen en niet kruipende op handen en knieen 🙂

Natte-voeten-training

Uncategorized

Richting de 30 km bij de Tisvoorniksloop over 2 weken, stond er vandaag een 160 minuten training op schema, voor mij dus zo’n 23 km. Ondanks het feit dat er een mooie HM werd gelopen in het dorp, de Valkenloop, koos ik ervoor om zelf een rondje in elkaar te draaien. Nooit gedacht dat het mij zou overkomen, maar die 21,1 km waren niet ver genoeg. En het idee om de HM te lopen op trainingstempo en er daarna nog een paar km aan vast te plakken, liet ik snel varen. Om helemaal achteraan te lopen zag ik niet zitten.

Dus liep ik vanmorgen mijn 1e km langs een file van auto’s die allemaal richting Dakar pre proloog moesten, het 2e evenement van vandaag in het dorp. Alle wegen richting Eurocircuit stonden vast! Gelukkig kun je te voet overal langs en nadat ik afsloeg, weg van de grote weg, werd het heerlijk rustig. Ik had zo ongeveer een route in mijn hoofd en de 1e km’s wist ik de weg. Daarna zou het een uurtje kijken, zoeken en uitproberen worden, voordat ik weer op bekend terrein zou komen. Nou… dat heb ik geweten. Mijn brede zandpad kwam uit op een t-splitsing met heul veel modder, rechtsaf liep ik mezelf een weiland in, waar ik geen kant op kon, behalve slalommen om een aantal koeien. Terug dus. Linksaf proberen, een smal pad langs een slootje, met schrikdraad aan mijn rechterkant. Volgens mij niet echt bedoelt voor (hard)lopers, maar ach ik liep er nou toch, dus waarom niet verder gaan? Maar ook dat  pad liep uiteindelijk dood. Althans, tenzij ik over dat schrikdraadje stapte, dan kon ik verder naar links. Even slikken en bedenken of ik niet beter terug kon, maar nee, gewoon doorgaan. Voorzichtig over de draad heen dus. Pas toen ik er al overheen was, kwam ik erachter dat het niks niet schrikdraad was, maar een gewone afzetting. Pfff, angsthaas voor niks geweest.

Daar rechts kwam ik vandaan.

Daar rechts kwam ik vandaan.

 

Een smal bruggetje over en opnieuw de keus links of rechts. Links lijkt een schapenwei te zijn, dus rechts gekozen, richting een bos. En in een bos zou toch wel een pad te vinden zijn? Want eigenlijk wilde ik dus rechtdoor, in de richting van Steensel, dus als ik nou dat bos in zou lopen, hopelijk de goede richting aanhouden, dan zou ik er uiteindelijk wel komen. Dacht ik. Nou…. het pad werd smaller en smaller, natter en natter, maar een bospad aan mijn linkerhand kwam ik niet tegen. Wel heel veel ondergelopen bos, leek wel een moeras. Gelukkig kon ik op mijn smalle pad blijven lopen. En aangezien aan mijn rechterhand een beekje liep, hoopte ik dat ik rechtop kon blijven lopen, ik zag me al 10 km helemaal zeiknat terug naar huis moeten lopen druipen….. Een paar km liep ik langs bos en beek, met geen mogelijkheid om een afslag te nemen. Daarna ging het bos over in weiland. Ondergelopen weiland en mijn pad van gras werd een zandpad. Althans, het zou een zandpad zijn geweest als het niet geregend had. In dit geval was het dus een modderpad. Af en toe tot mijn kuiten in de modder en dan hopen dat ik rechtop bleef. En al die tijd het idee in mijn hoofd dat ik misschien beter verstandig kon zijn om om te draaien? Terug naar de bewoonde wereld met asfalt wegen?? Maar nee, eigenlijk vond ik dit glibberen en glijden ook wel leuk. Niet echt de langzame, lange duurloop die op programma stond, maar hier heb ik nu eenmaal meer lol in dan het lopen op de gebaande paden.

Maar goed, uiteindelijk kwam ik dan toch weer uit op een fietspad. Toch ook wel weer fijn lopen als je vaste grond onder de voeten hebt. Ik wist nu ook weer waar ik liep en dat was dus totaal niet op de plek waar ik naartoe wilde, Steensel heb ik dus nooit bereikt. In gedachte dus maar een andere route uitstippelen. Langs ’t Witven (ooit heel lang geleden vierden we hier onze trouwreceptie), via een zandpad langs de A67, en daarna weer een fietspad richting Waalre. Bekend, maar saai. Dus… opnieuw een bospad in dat ik nog niet kende, ongeveer in de richting huis. Nog meer modder dus. Mijn mooie schoentjes waren al heel lang niet zo smerig geweest 🙂 Een paar wandelaars inhalen die voorzichtig van boompje naar boompje schuifelden om langs een plas water te komen. En ik er dwars doorheen, me niet laten kennen als het dieper blijkt te zijn dan ik dacht. Gewoon blijven lachen, groeten en net doen alsof ik niet merk dat ze het spatten helemaal niet leuk vinden. Tsja, helaas, ik dus wel! 🙂

DSC_0439Beetje rekenen onderweg, als ik nu rechtdoor naar huis loop, ben ik te snel thuis, nog maar een ommetje, even de andere kant nog op. Het begint nu wel zwaar te worden, mijn benen hebben er nog weinig zin in. Maar ja, ik wil per se die 23 km gelopen hebben, dus mijn benen en ik moeten nog even door. Het is echt een kwestie van doorzetten nu, mezelf in mijn hoofd aanmoedigen. Jij wilt toch zo graag die M lopen? Houd er rekening mee dat die nog verder is, dus als je dit niet kunt, kun je dat zeker niet. En ja, verliezen van de stemmen in mijn hoofd wil ik niet, dus ik loop door. Doorgaan, gewoon doorgaan!! Vlakbij huis gekomen merk ik dat ik de afstand zo toch niet ga halen. Nog even een extra afslag, even links, nog een stukje rechts, nog altijd niet ver genoeg, dus nog even rechtdoor. Ik ruik de stal maar kan nog niet stoppen. Uiteindelijk dan toch een laatste bocht om, garmin geeft 23 km aan en ik wil nog ff gas geven, tot aan de volgende hoek, nog even 200 meter extra voor een “sprintje”. En dan ben ik er, ik ben thuis, ik mag stoppen met lopen, ik kan gaan zitten!!! Yeah! Garmin zegt 23,2 km in 2 uur 45 minuten, netjes trainingstempo van 7 min/km.

En dan “moet” ik over 2 weken nog 7 km erbij lopen……. Uitdagingen, ik houd er wel van!!

Over een AP die niet luisterde

training lange duurloop, twitter, vibram five finger

Als sinds de zomervakantie zeurt en piept mijn rechter achillespees. Niet echt echte pijn, maar toch wel aanwezig en gevoelig. Soms een tijdje weg, dan toch weer terug. Irritant en vervelend dus, maar geen reden om te stoppen met trainen. Een enkele keer sloeg ik een training over, maar dat hoefde gelukkig niet vaak. En eigenlijk werd het ook wel steeds minder en minder.

Tot het weekend in Parijs dus. Wandelen en slenteren vond AP niet echt leuk blijkbaar. Zondags na thuiskomst sloeg ik dan ook de training over. Een beetje geen zin en een beetje pijn bij elkaar opgeteld, zorgde voor een avondje op de bank. Onder het mom van rust is ook trainen is een excuus altijd wel te vinden. In de loop van de 2 weken na Parijs, stak het pijntje af en toe de kop op, was weer een paar dagen weg, kwam weer terug. Irritant en vervelend dus nog steeds.

En net toen ik zat denken of ik misschien toch maar eens een fysio moest bezoeken, kwam ik op twitter een berichtje tegen van Run2Day Eindhoven. Hun fysiotherapeut Paul had nog plaats op het inloopspreekuur. Daar heb ik al eens eerder gebruik van gemaakt en ik had weinig tijd nodig om te reageren. Mogelijkheden moet je benutten. En zo kwam het dat ik vrijdag de winkel van Kari en André binnenstapte voor een praatje, een kop koffie en het oordeel van de fysio. Ik moest iets langer wachten, doordat een consult voor mij iets uitliep, maar ik vond het niet erg. Ik zat warm en droog, de koffie smaakte goed en bovendien vond ik het niet erg om het oordeel wat uit te stellen……

Maar goed, ik was aan de beurt, ik vertelde het verhaal en mocht mijn schoenen en sokken uittrekken voor een 1e professionele blik op mijn voeten en enkels. Gelukkig geen echt rare dingen te zien. Daarna zitten op de behandeltafel met mijn voeten letterlijk in handen van de fysio. Hij had het pijnlijke plekje al snel gevonden en voelde er een paar keer flink aan #auw Maar volgens Paul is het maar een klein plekje, niet verdikt, niet ontstoken en ook niet iets waar ik me echt druk om hoef te maken. Gewoon lekker lopen en niet teveel nadenken, was zijn advies. Oef, pak van mijn hart, last van mijn schouders, enz enz. Gewoon doorgaan dus, zoals ik had gehoopt dat het oordeel zou zijn.

En of het nou komt doordat ik nu weet dat het niet zo gek veel voorstelt, of gewoon omdat het pijntje weer verder is weggetrokken, ik weet het niet. Maar mijn trainingen van afgelopen weekend gingen weer heerlijk. Zaterdag met de loopgroep de heuvels van Meerhoven verkend. Eindelijk echte “heuvels” vlakbij huis ontdekt!! En zondag liep ik het parcours van de halve marathon van de Tisvoorniks in Geldrop. Mooie route en ga ik zeker nog een keer doen. Bovendien een mooie verkenning voor over 3 weken, als ik voor het eerst een 30 km ga lopen. Waar begin ik toch aan….???