Natte-voeten-training

Uncategorized

Richting de 30 km bij de Tisvoorniksloop over 2 weken, stond er vandaag een 160 minuten training op schema, voor mij dus zo’n 23 km. Ondanks het feit dat er een mooie HM werd gelopen in het dorp, de Valkenloop, koos ik ervoor om zelf een rondje in elkaar te draaien. Nooit gedacht dat het mij zou overkomen, maar die 21,1 km waren niet ver genoeg. En het idee om de HM te lopen op trainingstempo en er daarna nog een paar km aan vast te plakken, liet ik snel varen. Om helemaal achteraan te lopen zag ik niet zitten.

Dus liep ik vanmorgen mijn 1e km langs een file van auto’s die allemaal richting Dakar pre proloog moesten, het 2e evenement van vandaag in het dorp. Alle wegen richting Eurocircuit stonden vast! Gelukkig kun je te voet overal langs en nadat ik afsloeg, weg van de grote weg, werd het heerlijk rustig. Ik had zo ongeveer een route in mijn hoofd en de 1e km’s wist ik de weg. Daarna zou het een uurtje kijken, zoeken en uitproberen worden, voordat ik weer op bekend terrein zou komen. Nou… dat heb ik geweten. Mijn brede zandpad kwam uit op een t-splitsing met heul veel modder, rechtsaf liep ik mezelf een weiland in, waar ik geen kant op kon, behalve slalommen om een aantal koeien. Terug dus. Linksaf proberen, een smal pad langs een slootje, met schrikdraad aan mijn rechterkant. Volgens mij niet echt bedoelt voor (hard)lopers, maar ach ik liep er nou toch, dus waarom niet verder gaan? Maar ook dat  pad liep uiteindelijk dood. Althans, tenzij ik over dat schrikdraadje stapte, dan kon ik verder naar links. Even slikken en bedenken of ik niet beter terug kon, maar nee, gewoon doorgaan. Voorzichtig over de draad heen dus. Pas toen ik er al overheen was, kwam ik erachter dat het niks niet schrikdraad was, maar een gewone afzetting. Pfff, angsthaas voor niks geweest.

Daar rechts kwam ik vandaan.

Daar rechts kwam ik vandaan.

 

Een smal bruggetje over en opnieuw de keus links of rechts. Links lijkt een schapenwei te zijn, dus rechts gekozen, richting een bos. En in een bos zou toch wel een pad te vinden zijn? Want eigenlijk wilde ik dus rechtdoor, in de richting van Steensel, dus als ik nou dat bos in zou lopen, hopelijk de goede richting aanhouden, dan zou ik er uiteindelijk wel komen. Dacht ik. Nou…. het pad werd smaller en smaller, natter en natter, maar een bospad aan mijn linkerhand kwam ik niet tegen. Wel heel veel ondergelopen bos, leek wel een moeras. Gelukkig kon ik op mijn smalle pad blijven lopen. En aangezien aan mijn rechterhand een beekje liep, hoopte ik dat ik rechtop kon blijven lopen, ik zag me al 10 km helemaal zeiknat terug naar huis moeten lopen druipen….. Een paar km liep ik langs bos en beek, met geen mogelijkheid om een afslag te nemen. Daarna ging het bos over in weiland. Ondergelopen weiland en mijn pad van gras werd een zandpad. Althans, het zou een zandpad zijn geweest als het niet geregend had. In dit geval was het dus een modderpad. Af en toe tot mijn kuiten in de modder en dan hopen dat ik rechtop bleef. En al die tijd het idee in mijn hoofd dat ik misschien beter verstandig kon zijn om om te draaien? Terug naar de bewoonde wereld met asfalt wegen?? Maar nee, eigenlijk vond ik dit glibberen en glijden ook wel leuk. Niet echt de langzame, lange duurloop die op programma stond, maar hier heb ik nu eenmaal meer lol in dan het lopen op de gebaande paden.

Maar goed, uiteindelijk kwam ik dan toch weer uit op een fietspad. Toch ook wel weer fijn lopen als je vaste grond onder de voeten hebt. Ik wist nu ook weer waar ik liep en dat was dus totaal niet op de plek waar ik naartoe wilde, Steensel heb ik dus nooit bereikt. In gedachte dus maar een andere route uitstippelen. Langs ’t Witven (ooit heel lang geleden vierden we hier onze trouwreceptie), via een zandpad langs de A67, en daarna weer een fietspad richting Waalre. Bekend, maar saai. Dus… opnieuw een bospad in dat ik nog niet kende, ongeveer in de richting huis. Nog meer modder dus. Mijn mooie schoentjes waren al heel lang niet zo smerig geweest 🙂 Een paar wandelaars inhalen die voorzichtig van boompje naar boompje schuifelden om langs een plas water te komen. En ik er dwars doorheen, me niet laten kennen als het dieper blijkt te zijn dan ik dacht. Gewoon blijven lachen, groeten en net doen alsof ik niet merk dat ze het spatten helemaal niet leuk vinden. Tsja, helaas, ik dus wel! 🙂

DSC_0439Beetje rekenen onderweg, als ik nu rechtdoor naar huis loop, ben ik te snel thuis, nog maar een ommetje, even de andere kant nog op. Het begint nu wel zwaar te worden, mijn benen hebben er nog weinig zin in. Maar ja, ik wil per se die 23 km gelopen hebben, dus mijn benen en ik moeten nog even door. Het is echt een kwestie van doorzetten nu, mezelf in mijn hoofd aanmoedigen. Jij wilt toch zo graag die M lopen? Houd er rekening mee dat die nog verder is, dus als je dit niet kunt, kun je dat zeker niet. En ja, verliezen van de stemmen in mijn hoofd wil ik niet, dus ik loop door. Doorgaan, gewoon doorgaan!! Vlakbij huis gekomen merk ik dat ik de afstand zo toch niet ga halen. Nog even een extra afslag, even links, nog een stukje rechts, nog altijd niet ver genoeg, dus nog even rechtdoor. Ik ruik de stal maar kan nog niet stoppen. Uiteindelijk dan toch een laatste bocht om, garmin geeft 23 km aan en ik wil nog ff gas geven, tot aan de volgende hoek, nog even 200 meter extra voor een “sprintje”. En dan ben ik er, ik ben thuis, ik mag stoppen met lopen, ik kan gaan zitten!!! Yeah! Garmin zegt 23,2 km in 2 uur 45 minuten, netjes trainingstempo van 7 min/km.

En dan “moet” ik over 2 weken nog 7 km erbij lopen……. Uitdagingen, ik houd er wel van!!

Advertenties

4 gedachtes over “Natte-voeten-training

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s