Polar Bear Trail

Trailrunning, Uncategorized, VFF

De Polar Bear Trail-organisatie hoopte op een flink pak sneeuw op de trails. Zelf ben ik niet zo van de sneeuw, dus toen die sneeuw dan ook uitbleef, vond ik dat wel prima. Maar ja, kijk uit met wat je wenst, straks komt die wens nog uit. En verdomd…. er lag geen sneeuw. Maar wel modder, heel heel heel heel veel modder. Overal op elk pad, na iedere  bocht, op iedere helling, omhoog of omlaag, 22 kilometer lang! Enkeldiep, kniediep en als je uitglijdt zelfs tot aan je neus! Gelukkig gebeurde mij dat maar 1x…..

Eindhovenloopt op de Belgische Trails

Eindhovenloopt op de Belgische Trails

De dag begon vroeg, zeker voor zondagse begrippen. Al om 7 uur ging de wekker….. Wat je niet overhebt voor een modderbad. Om kwart voor 10 parkeerden man en ik de auto op een parkeerterrein in Teuven, België net over de grens bij Maastricht. Dan startnummer halen, bedenken wat ik aan wil doen (volle tas kleding mee), ouwehoeren met de Eindhovenloopt-loopmaatjes, koffie drinken en een half uur in de rij voor de wc (2 toiletten zijn een beetje weinig). En dan is het tijd voor de groepsfoto en sluiten we met z’n allen achteraan aan bij de start.

Start met sneeuw :)

Start met sneeuw 🙂

Het is koud-koud-koud tijdens het wachten, maar na een paar minuten mogen we gaan lopen. Onder de startboog door, met heuse sneeuwvlokken over ons heen dwarrelend, en heuvel af rennen. Dezelfde heuvel die we straks bij finishen weer op mogen…. Na 200 meter heb ik het al warm, heuveltje op betekent meteen zweten. En bovenaan dat 1e heuveltje begint de modder. Zonder aarzelen zetten we onze nog schone schoenen in de blubber. Het eerste deel is het nog druk op de paden, maar dat duurt niet lang, de groep dunt zich vanzelf uit tot een lang lint door de bossen en velden.

Samen met loopmaatje Wim glibber en glijd ik 22 kilometer door de blubber, de drek en de modder. De kilometers gaan niet echt snel, maar we willen beiden heel graag heel blijven voor onze marathonnetjes, dus geen risico’s nemen. Zeker na mijn valpartij loop ik nog voorzichtiger door de gladheid, ik zit niet echt te wachten op een verzwikte enkel o.i.d. Tijdens de 1e paar kilometers komen we een hardlopende fotograaf tegen, die foto’s loopt te maken van zijn vriendin. Hij rent vooruit, stopt, maakt wat foto’s, wij halen hem in, hij haalt ons en zijn vriendin weer in en even later staat hij weer foto’s te maken. En iedere keer lachen ook wij vriendelijk naar de fotograaf. En joepie, het werkt, want ook wij worden gekiekt. En wat is er nu leuker dan aktie-foto’s? En als er ’s avonds meteen een mailtje met foto’s in de mailbox ligt, is dat echt super! Dank Martin!!

Met dank aan onze hardlopende fotograaf Martin.

Met dank aan onze hardlopende fotograaf Martin.

De omgeving schijnt heel mooi te zijn, maar ik zie er helaas vrij weinig van. Het enige wat ik zie zijn mijn vieze, smerige, modderige vffjes en het vieze, smerige, modderige pad. Goed uitkijken waar je je voeten neerzet en vooral je aandacht erbij houden en in evenwicht blijven. Want dan liggen er weer losse stenen, dan weer boomwortels onder de modder. Of je glijdt weer eens lekker weg. Jemig, wat heb ik vandaag (een dag later dus) een spierpijn in mijn heupen! Ik lijk wel een 8 maanden zwangere, waggelende pinguin! Maar goed, zijn die spieren tenminste ook weer eens gebruikt 🙂

Support onderweg. Dank voor de foto Elle!

Support onderweg. Dank voor de foto Elle!

Op het 10 km punt staan onze supporters te wachten. Super dat ze zo’n eind gelopen hebben om ons allemaal aan te moedigen. Want reken maar dat het voor hun ook koud en blubberig was om daar te komen.

Bevoorrading

Bevoorrading

Na 13 kilometer komen we bij de bevoorrading en hoewel we zo’n beetje achteraan lopen, is er nog keuze genoeg. Chocolade, wafels, bananen, peperkoek, sportdrank en water, de keuze is reuze! Wat snoepen, wat drinken, een kort praatje en weer door. Als de dame die na ons binnenkomt vraagt hoe ze af kan snijden naar de finish, kijken Wim en ik elkaar even aan, maar ook meteen nemen we ons besluit: nee egnie, we gaan gewoon door. Starten en finishen is het motto, net als over een aantal weken bij de marathon. Opgeven is GEEN optie!! Door dus, klein stuk asfalt, heuvel op, en dan weer het bos in, verder heuvel op. Er komt geen einde aan, na iedere bocht gaat die heuvel verder omhoog. Pffff! Maar gelukkig, als je stijgt, moet je ook dalen en dat gaat een stuk makkelijker. Althans, tot je weer eens uitglijdt en je weer even voorzichtiger loopt.

Uiteindelijk lopen we het bosgebied uit en Teuven weer in. Nu is het niet ver meer. We komen de eerste lopers al tegen die naar huis gaan, wij moeten nog finishen…… Klein stukje omlaag en dan een grasgebied in. Omlaag duurde maar kort, we mogen weer omhoog. Ergens rechts weten we de finish, maar wij mogen nog een lusje. Omhoog, dan omlaag en daar is de finish schuin links voor ons….. heuvel op, zoals we wisten. Maar bij de start leek het omlaag minder omlaag, dan het omhoog nu lang en ver omhoog gaat. Oef…. Maar ook die hindernis wordt genomen en na ruim 3 uur komen Wim en ik uiteindelijk ook over de finish. Onze langzame lange duurloop is volbracht! Mooi in de juiste hartslagzones en ons niet over de kop gelopen. Tuuuuurlijk konden we wel harder, maar ja… marathon voorbereiding vergt vele, lange, langzame duurlopen en die hebben we op deze manier perfect volbracht. Precies zoals het de bedoeling was 😉

Finish!!! (foto van @JeeWeetje, dank je!)

Finish!!! (foto van @JeeWeetje, dank je!)

Na de finish mogen we heerlijk bunkeren. De chocolade roept me en dus luister ik, braaf als ik ben. Heerlijk een paar stukken weg werken, wat water te drinken en dan naar binnen. Warme kleding aan, want hoewel het tijdens het lopen warm genoeg was, koel je snel af als je stil staat. Even napraten met de loopmaatjes, er waren hele mooie resultaten in de groep! Knap gelopen allemaal!

En dan is het alweer tijd om naar huis te gaan. Na een korte stop bij MacD voor koffie en cola, rijden we terug naar Valkenswaard. Het was weer een mooi dagje op de trails! En volgende week gaat Eindhovenloopt op avontuur in Apeldoorn. Wordt vervolgd dus!

Advertenties

Mevrouw de ambassadeur

VFF, VFFambassadeur, vibram five finger

ambassadeur

Vandaag werd het officieel aangekondigd: ik ben 1 van de 5 ambassadeurs van Vibram Five Fingers. Nadat ik vorige week een mail kreeg van Marjolein (van TCK Sports Group, importeur van 0.a. vff, Injinji en X-Bionic in Nederland) met de vraag of ik interesse had, was ik direct heel enthousiast. Samen met Paula, Paul, Camiel en Jeroen ben ik ambassadeur van een mooi sportmerk. Het komende jaar zullen we laten zien, merken en voelen hoe prettig het is om op vff’s te lopen.

Samen met Paula, Paul, Camiel en Jeroen gaan we het komende jaar het 1 en ander organiseren op het gebied van hardlopen op vff’s. Een voorbeeld hiervan is de funrun. De bedoeling is om niet-vff-lopers de schoenen te laten ervaren dmv een clinic. Aansluitend kan er daarna op eigen schoeisel een stuk gezamelijk gelopen worden. De funrun zal steeds op een andere locatie gehouden worden, zodat iedereen de mogelijkheid heeft om de vff’s uit te proberen, zonder hiervoor een takke-eind te hoeven rijden. Na afloop kunnen we dan (op eigen kosten) samen nog iets drinken.

Paula en Marjolein hebben in het verleden al diverse funrun’s georganiseerd en dat zullen we in de toekomst vaker gaan doen. Zeker weten dat er heel wat verstokte dikke-zolen-lopers na het ervaren van lopen op vff’s zullen begrijpen hoe fijn het is om op vff’s te lopen. Zodat opmerkingen als: zooohooo, knap hoor dat je daarop loopt, snel tot het verleden zullen behoren. Er is niks knaps aan, het loopt gewoon echt het prettigste! En het komende jaar, zullen we jullie daarvan overtuigen 🙂

 

 

Onbegrip

Persoonlijk

Opnieuw zo’n onbegrijpelijk bericht in de krant. Weer een ouder die haar kind doodt. Ik kan daar werkelijk met mijn verstand niet bij. Hoe kom je erbij? Wat maakt dat je je verstand verliest en je kind, die jij ooit zo vurig gewenst hebt, naar verlangt hebt, niet langer in leven wilt hebben? Het is voor iedere ouder de grootste nachtmerrie om je kind te verliezen, hoe kun je dan zelf met voorbedachte rade de oorzaak zijn van het verlies van je kind?

Ik ben zelf moeder van 3 kinderen en ik kan me er niks, totaal niks bij voorstellen. Al zelfs voor de zwangerschap ga je je (samen met je partner) voorstellingen maken van jullie kindje. Hoe zou hij/zij eruit zien? Hoe zal ze worden als ze opgroeit? Welke talenten zal hij hebben? En tijdens de zwangerschap maak je je allerlei voorstellingen, zal het een jongetje of meisje zijn, en het cliché: als het maar gezond is, is dan zo waar!!

Dan heb je je kindje na 9 maanden in je armen. Wat ben je dan blij. Zo ongelooflijk blij en gelukkig, dat valt niet te beschrijven. En je weet ook: wat dit kind later ook ooit zal uitspoken, die instant-love die je op dat moment voelt, zal nooit, nooit verdwijnen! Je hoopt dat het kind gezond en gelukkig op kan groeien en je wilt op alle gebieden daarin bijdragen. Hoe dan ook, geen uitzondering mogelijk.

In de loop van de jaren verandert je leven. Er gebeuren leuke en waarschijnlijk ook minder leuke dingen. Soms zit het leven echt tegen, maar gelukkig is het leven vaak goed. Ik heb geluk gehad, met mijn gezin ging alles altijd min of meer goed, we waren en zijn gelukkig en gezond. Maar wat er ook gebeurd, hoe het leven ook loopt, de liefde voor je kind is er altijd.

Een paar jaar geleden kregen wij er ook mee te maken. Op de basisschool waar onze kinderen toen nog zaten, werd een meisje gedood door haar eigen moeder. Drama! De hele school in rep en roer en ondersteboven. SBS6 die filmopnames maakt van de kinderen en een microfoon onder je neus duwt voor commentaar. Werkelijk verschrikkelijk die sensatiezucht.

Een moeder die het leven met haar kindje niet meer zag zitten.  Het meisje doodde en zelf ook een poging deed een einde aan haar leven te maken. Maar zij werd op tijd gevonden. Nou ja… op tijd…. Te laat voor het kind, op tijd voor haar om de rest van haar leven zonder haar dochter door te brengen. Ik geloof dat dat de zwaarste straf is die ze kon krijgen!

En dan zie je hoe jouw kinderen daarop reageren. Je ziet dat jouw eigen kinderen even alle ankers kwijt raken. Als die moeder een schoolgenootje, haar eigen kind kan doden…. zou mijn moeder dat dan ook kunnen? Weet je hoe jouw eigen kinderen dan naar jou kijken? Weet je dat die kinderen dan weer met knuffels gaan slapen, die ze al jaren niet meer mee naar bed namen. Gelukkig was het vertrouwen ook weer snel terug, het bespreekbaar maken lost veel op, maar het maakte behoorlijk diepe indruk hier. En in het hele dorp!

Begrijpen kan ik het echt niet. Gelukkig niet. Hoe kun je je eigen kind niet gunnen om op te groeien. Hoe kun je de toekomst van je eigen kind gewoon wegnemen. Welke reden kun je daarvoor hebben? Ex-je pesten? Zelf het leven niet zien zitten en het dus ook jouw kind niet gunnen? Ik weet het niet, snap het niet, en wil het ook niet snappen.

Een drama is het, welke reden een ouder er dan ook voor denkt te hebben. Wat moet er veel ellende en onmacht en verdriet aan vooraf zijn gegaan. Want hoe dan ook, zo’n beslissing maak je niet zomaar. En hoe je deze drama’s kunt voorkomen in de toekomst…?? Ik weet het niet. Was het maar simpel om het op te lossen en te voorkomen!

Nieuw speeltje

Uncategorized

Vorige week zondag, tijdens mijn lange duurloop, liet Garmin me na 18 km in de steek. Nu was dat niet de 1e keer, dus ik was er al ietwat aan gewend, maar balen was het wel. Ik ben juist zo gek op de cijfertjes achteraf. Zien of er verbetering in zit, hoe ver ben ik geweest en op welk tempo? Nu wist ik dat ik nog zo’n 4 km terug naar huis moest nadat Garmin was overleden, dus zal ik ergens rond de 22 km zijn uitgekomen. Maar toch… geen registratie = geen bewijs = irritatie.

DSC_0494Maar gelukkig had ik de week ervoor al een nieuw speeltje besteld: de Suunto Ambit 2S. Doordat Garmin al vaker kuren had, was ik me al aan het orienteren welk horloge ik wilde hebben. En ik was op slag verliefd op dit mooie witte horloge. De prijs hield me nog even tegen, maar een fijne kerstbonus gaf de doorslag: hebbu hebbu hebbu!! Afgelopen donderdag kon ik mijn nieuwe vriendje ophalen in de winkel. De eerste uren daarna bracht ik door met opladen, inlezen, account aanmaken bij Movescount en uitproberen hoe en wat het horloge kan. En daarna ben ik er natuurlijk mee gaan lopen. Uiteraard 🙂

Nog wel met 2 horloges, zodat ik zeker wist dat de training opgenomen zou worden, want stel je voor dat ik de Suunto niet goed zou aanzetten, of op 1 of andere manier iets fout zou doen, hem niet goed geprogrammeerd zou hebben….. Maar onderweg ging alles prima. Beide horloges gaven hetzelfde tempo en dezelfde afstand aan, dus dat klopte allemaal precies! Alleen bij thuiskomst had ik 1 klein probleempje: hoe ging de Suunto uit?? Maar uiteindelijke lukte dat ook!

IMG-20140112-WA0000

Eindhovenloopt na de training.

De club-training zaterdag liep ik natuurlijk met de Suunto en wonder boven wonder werd alles goed geregistreerd en wist ik deze keer wel hoe het ding uit moest 🙂

En tijdens de lange duurloop van vandaag hield Suunto het alle kilometers vol. En was daarna nog meer dan halfvol. Het kost wat, maar dan heb je dus ook wat. Een horloge die het urenlang vol houd. En ja, als je om mijn pols mee wilt tijdens een marathon, dan zul je het lang vol moeten houden! #happy

Voornemens

Uncategorized

vuurwerkOudejaarsavond was gezellig, lekker eten en drinken in het gezelschap van “oude” vrienden. Beetje terugkijken op de jaren achter ons en eigenlijk maar weinig vooruit kijken naar het nieuwe jaar. Volgens mij waren we op dat punt allemaal wel zeer eensgezind: lekker doorgaan zoals het nu gaat. Gezond blijven, onze kinderen zien opgroeien, blij en tevreden zijn met onze gezinnen en vooral ook nog heel lang genieten van elkaars gezelschap!

Enige dat ik volgend jaar ga veranderen aan oudejaarsdag is dat ik een dagje vrij wil zijn. Pfff, om half 6 op en dan doorgaan tot 1 uur was bij vlagen wel wat afzien. Wij hebben ooit op een kerstavond een slapende gast op de bank gehad, terwijl de rest zat te eten en tot dat nivo wil ik dus echt niet afdalen 🙂

Verder heb ik me toch weer het 1 en ander voorgenomen. Gevaarlijk, ik weet het, want wat komt ervan terecht? Inderdaad in grote lijnen wel doorgaan zoals het nu gaat. Maar zelf wil ik toch wel wat veranderen.

Hoe minder kilo’s ik meesleep op die 42,2 km betekent dus beginnen met een paar kilo af te vallen. Niet door minder te eten, maar wel door gezonder te eten. De (geraffineerde) suikers gaan weer totaal uit mijn voedingspakket verdwijnen. Meer fruit en groenten, nog minder vlees. En het moeilijkste van alles: chips moet in de ban. In elk geval de komende 3 maanden (met een enkele uitzondering natuurlijk, want cold turkey afkicken kan ik toch niet).  En als ik het 3 maanden kan, dan moet ik gewoon doorzetten. Ik ga het gewoon zien als stoppen met roken, want chips is mijn verslaving!

Verder wil ik iets meer gaan sporten. Meer lopen gaat waarschijnlijk automatisch als ik de komende maanden mijn schema blijf volgen. In de aanloop naar Parijs zullen er beslist meer en langere duurlopen volbracht moeten worden. En hoewel ik nu nog terugschrik van 150-180 minuten hardlopen, weet ik dat ik het kan, dus ga ik het gewoon doen. En daarna zal er een nieuw doel “moeten” komen. Wat dat gaat worden weet ik op dit moment totaal nog niet, ergens ooit komt die vast vanzelf wel voorbij.

Meer sporten gaat ook gebeuren op die mtb die ik weer eens van zijn ophanghaken af ga halen, waaraan het ding alweer veel te lang hangt. Gewoon een stukje trappen en nieuwe hardlooppaadjes ontdekken. En de Personal Power, die ik nu 2x per week uitvoer, wil ik vaker gaan doen. Core is nu eenmaal belangrijk, dus daar zal ik meer tijd voor moeten maken.

Maar de grootste uitdaging is: doen en uitvoeren en zorgen dat het niet bij voornemens blijft!!! Want wil ik Parijs lopen, dan zal die voorbereiding goed moeten zijn. Beginnende NU!

change4