Onbegrip

Opnieuw zo’n onbegrijpelijk bericht in de krant. Weer een ouder die haar kind doodt. Ik kan daar werkelijk met mijn verstand niet bij. Hoe kom je erbij? Wat maakt dat je je verstand verliest en je kind, die jij ooit zo vurig gewenst hebt, naar verlangt hebt, niet langer in leven wilt hebben? Het is voor iedere ouder de grootste nachtmerrie om je kind te verliezen, hoe kun je dan zelf met voorbedachte rade de oorzaak zijn van het verlies van je kind?

Ik ben zelf moeder van 3 kinderen en ik kan me er niks, totaal niks bij voorstellen. Al zelfs voor de zwangerschap ga je je (samen met je partner) voorstellingen maken van jullie kindje. Hoe zou hij/zij eruit zien? Hoe zal ze worden als ze opgroeit? Welke talenten zal hij hebben? En tijdens de zwangerschap maak je je allerlei voorstellingen, zal het een jongetje of meisje zijn, en het cliché: als het maar gezond is, is dan zo waar!!

Dan heb je je kindje na 9 maanden in je armen. Wat ben je dan blij. Zo ongelooflijk blij en gelukkig, dat valt niet te beschrijven. En je weet ook: wat dit kind later ook ooit zal uitspoken, die instant-love die je op dat moment voelt, zal nooit, nooit verdwijnen! Je hoopt dat het kind gezond en gelukkig op kan groeien en je wilt op alle gebieden daarin bijdragen. Hoe dan ook, geen uitzondering mogelijk.

In de loop van de jaren verandert je leven. Er gebeuren leuke en waarschijnlijk ook minder leuke dingen. Soms zit het leven echt tegen, maar gelukkig is het leven vaak goed. Ik heb geluk gehad, met mijn gezin ging alles altijd min of meer goed, we waren en zijn gelukkig en gezond. Maar wat er ook gebeurd, hoe het leven ook loopt, de liefde voor je kind is er altijd.

Een paar jaar geleden kregen wij er ook mee te maken. Op de basisschool waar onze kinderen toen nog zaten, werd een meisje gedood door haar eigen moeder. Drama! De hele school in rep en roer en ondersteboven. SBS6 die filmopnames maakt van de kinderen en een microfoon onder je neus duwt voor commentaar. Werkelijk verschrikkelijk die sensatiezucht.

Een moeder die het leven met haar kindje niet meer zag zitten.  Het meisje doodde en zelf ook een poging deed een einde aan haar leven te maken. Maar zij werd op tijd gevonden. Nou ja… op tijd…. Te laat voor het kind, op tijd voor haar om de rest van haar leven zonder haar dochter door te brengen. Ik geloof dat dat de zwaarste straf is die ze kon krijgen!

En dan zie je hoe jouw kinderen daarop reageren. Je ziet dat jouw eigen kinderen even alle ankers kwijt raken. Als die moeder een schoolgenootje, haar eigen kind kan doden…. zou mijn moeder dat dan ook kunnen? Weet je hoe jouw eigen kinderen dan naar jou kijken? Weet je dat die kinderen dan weer met knuffels gaan slapen, die ze al jaren niet meer mee naar bed namen. Gelukkig was het vertrouwen ook weer snel terug, het bespreekbaar maken lost veel op, maar het maakte behoorlijk diepe indruk hier. En in het hele dorp!

Begrijpen kan ik het echt niet. Gelukkig niet. Hoe kun je je eigen kind niet gunnen om op te groeien. Hoe kun je de toekomst van je eigen kind gewoon wegnemen. Welke reden kun je daarvoor hebben? Ex-je pesten? Zelf het leven niet zien zitten en het dus ook jouw kind niet gunnen? Ik weet het niet, snap het niet, en wil het ook niet snappen.

Een drama is het, welke reden een ouder er dan ook voor denkt te hebben. Wat moet er veel ellende en onmacht en verdriet aan vooraf zijn gegaan. Want hoe dan ook, zo’n beslissing maak je niet zomaar. En hoe je deze drama’s kunt voorkomen in de toekomst…?? Ik weet het niet. Was het maar simpel om het op te lossen en te voorkomen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Onbegrip

  1. Verschrikkelijke drama’s. Niet te snappen of te begrijpen.

  2. patrician46 zegt:

    Dat is inderdaad niet te begrijpen. Het eerste deel van je blog daar kan ik me volledig in vinden. Over het fantaseren hoe je kindje eruit gaat zien, wat het zal worden en dergelijke. Het verlangen naar en houden van. En ik geloof zeer zeker dat het straks zo is dat ik dolgelukkig ben als mijn vrouw ons kindje echt op de wereld heeft gezet en ik de navelstreng door heb mogen knippen.

    Wat iemand bezield om zijn of haar eigen kind te doden, daar kan ik inderdaad ook absoluut niet bij. En misschien is het inderdaad maar goed ook dat wij dat niet kunnen begrijpen… Ik kan me wel voorstellen dat in jouw situatie het allemaal nog net wat dichterbij komt met oog op het verleden. Gelukkig maar dat het vertrouwen in elk geval weer snel gewonnen was!!!

  3. Kitty zegt:

    Ik denk geen weldenkend mens dit snapt… het probleem is dat de vaders en moeders die dit doen geen weldenkende mensen meer zijn.
    Wanhopig, depressief en misschien wel lijdend aan een psychose doet rare dingen met een mens… Ik hoop het in ieder geval nooit van dichtbij mee te maken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s