Bekaf over Bedaf

twitter, VFF

Zondag 23 februari, de Weblogloop in Uden, georganiseerd door Tiny. Een dag waar ik met veel plezier, maar ook met grote vrees naar uit keek. Een rondje lopen in de achtertuin van coach Tiny, met een mooie groep mede lopers, is altijd leuk, vandaar dat ik ernaar uit keek. Maar de afstand joeg me toch wel enige vrees aan: 30 km. Voor mij nog altijd en afstand om respect voor te hebben. Maar als je een marathon wilt lopen, dan zal je dus in de voorbereiding die 30 km ook gedaan moeten hebben. En eigenlijk had ik stiekem in mijn hoofd om die afstand nog uit te breiden naar 32, gewoon omdat me dat wel leuk leek…… Dacht ik van tevoren tenminste 🙂

Om half 11 parkeerde ik mijn auto voor de deur van loopmaatje Wim en daar werden we opgepikt door loopmaatje Paul die chauffeur van dienst was vandaag. Bij de atletiekbaan van de Keien in Uden waren al een aantal lopers aanwezig. Er werd kennis gemaakt met nieuwe mensen en oude bekenden werden begroet. Ook leuk om Wendelien te ontmoeten die ik via twitter al jaaaaren ken en nu dus eindelijk ook in irl een handje kon geven.  Nadat iedereen aanwezig was en Tiny zijn inleidende praatje had gehouden konden we rond 12 uur op pad, maar niet zonder de “verplichte” groepsfoto genomen door fotograaf Maurice.

De groep weblog lopers voor vertrek.

De groep weblog lopers voor vertrek.

Tiny2

Onderweg, nog door het dorp

Tiny7De 1e paar kilometers gingen door het dorp, daarna liepen we via het buitengebied een natuurgebied in. Door weilanden, en uiteindelijk door Bedaf, een erg mooi natuurgebied. Bos, zandverstuiving, heuveltjes, paarden, runderen, je komt het allemaal tegen daar. De kilometers tot ons 1e rustpunt op 16 kilometer gingen snel en redelijk makkelijk voorbij. Ik had niet eens in de gaten dat we al zover waren, maar toch vond ik het erg prettig om even te kunnen stoppen. Thee, water, stroopwafels, eierkoeken alles stond al klaar voor ons, super! En helemaal leuk is dat Gonda, de tweelingzus van Wendelien, daar ook even bij ons aansluit. Zij maakte een mtb-tocht door het gebied en heeft dit heel goed getimed 🙂

Pauze!

Pauze!

Tiny15Na de eet- en drinkpauze gaan we op pad voor het 2e deel van de tocht. Tot een kilometer of 20 gaat het redelijk makkelijk. Het tempo ligt niet echt hoog, maar voor mij is het toch pittig doorlopen. Af en toe een praatje met een mede loper helpt om de gedachten van “zwaar” “moeilijk” “ver” van me af te zetten en gewoon door te gaan, stap voor stap vooruit. Als ik niet met een groep gelopen had, was ik zo langzamerhand een stukje gaan wandelen. Zo makkelijk als het de vorige weken ging, zo moeilijk heb ik het nu. Maar opgeven is geen optie, dus doorgaan, vooral doorgaan!

Tiny19Gelukkig zijn er ook mede lopers die zelf heel makkelijk lopen en die je erdoor slepen. Die voor je gaan lopen om je uit de wind te houden, die nog eens extra met hun kontje schudden om je aan te sporen (dank John 🙂 ) , die verhalen vertellen om je af te leiden en je aan moedigen om vooral door te gaan, omdat je het kunt! En wonder boven wonder, ik kan het inderdaad, ik blijf lopen en weet dat ik met elke pas dichter bij mijn doel kom.

Als we het bos verlaten en weer op de verharde weg lopen, krijgen de lopers uit de omgeving opeens vleugels, zij ruiken de stal blijkbaar. Maar Wim, Paul en ik hebben geen idee waar we zijn, zien wel de bebouwde kom dichterbij komen #Godzijdank maar weten niet precies hoe ver we nog moeten. We hobbelen nog steeds door, houden de lopers voor ons goed in de gaten zodat we weten welke kant we op moeten, maar krijgen het wel zwaarder daar langs de weg, wind op kop en vals plat omhoog lopende.

Gelukkig komt Maurice ons te fiets even tegemoet rijden, “het is niet ver meer” zegt hij. En dat is geweldig om te horen! Mijn suunto geeft ondertussen 30 km aan en ik weet dat ik de eerste 600 m niet heb geklokt. Heel raar, maar er waren meer mensen die de 1e 600 meter niet op hun horloge hadden, een gps-bugje daar in Uden? Na ruim 30,5 km (plus die 600 meter) komen we weer aan op de baan. Yes Yes Yes!! We hebben het volbracht. We zijn er, die 30 km zit in de knip, volbracht, gedaan, uitgelopen #joepie Ik zie de baan en denk: bekijk het maar, niks niet een extra rondje, het is goed zo en Suunto gaat uit!

Maar… ik kan het toch niet laten. Ik had het me zo voorgenomen om richting die 32 km te gaan. Dus ga ik toch een keertje rond op die mooie blauwe atletiekbaan in Uden. Mijn vffjes gaan uit en op blote voeten loop ik die extra 400 meter. Maar dan vind ik het echt genoeg! Dan maar net niet 32 km, 31,5 is ook mooi. Mijn langste afstand ooit. Tot nog toe 🙂 In Parijs zal hier nog een goeie 10 km bij moeten. En makkelijk zal het niet zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat het wel goed gaat komen!

Tiny21De warme douche is dan zo heerlijk, echt verdient! En daarna gaan zitten in de kantine, waar goed voor ons gezorgd word. Drinken halen we aan de bar en het eten wordt voor ons klaar gezet. Rijst met verschillende sausen en zelfs een vegetarische schotel voor degene die dat willen. Het smaakt geweldig, we hebben allemaal honger en zijn toe aan echt eten na alle sportdrank en gelletjes. Het gezelschap is top, iedereen heeft lekker gelopen, voor vele was het een 1e keer op deze afstand en we hebben het mooi allemaal volbracht. Tevreden zitten we aan tafel. We eten, drinken en praten, de tijd vliegt. Jammer dat er aan zo’n mooie dag weer een einde moet komen, zo’n dag gaat altijd te snel voorbij.

Tiny, het was weer een heerlijk dagje in Uden. Bedankt voor de organisatie en volgend jaar kom ik graag weer terug!

Filmpje gemaakt door Maurice.

Advertenties

(X)bionic-woman

VFF, VFFambassadeur, Xbionic

Een mooi extraatje als ambassadeur voor VFF, is dat je eens wat mag uit proberen. Zo kreeg ik de kans in om een tight en een shirt van Xbionic te lopen. Een merk waar ik wel eens van gehoord had, maar wat ik nooit gedragen had. Een kijkje op de website, leert me het volgende:

—— Wat houdt een vogel in de lucht? Een sportwagen op de grond? Een topsporter op het optimale prestatieniveau? Dat zijn de wetten van de natuur, gecombineerd met de bevindingen van inspirerende wetenschappers. ‘Bionic’ betekent ‘leren van de natuur’, ‘X-Bionic’ betekent ‘de natuur overtreffen’. Dit door middel van baanbrekende ideeën en compromisloze perfectie. Door de aderen van de X-Bionic ingenieurs stroomt pure passie voor topprestaties, technologisch leiderschap is hun tweede natuur. Hoger, sneller, verder, beter, maar hoe? Het antwoord op deze vraag is in de natuur zelf te vinden. Immers, het beste is alleen maar het begin. Van daaruit denken we verder. Veel verder——–

Het klinkt heel hoogdravend en ik vraag me dan altijd af, wat het ene stukje stof van merk X dan zoveel beter maakt dan het andere stukje stof van merk Y. Een tight die voor betere prestaties zorgt? Neuh, dat kan niet. Maar aangezien ik nooit “nee, dank je” zeg als ik iets mag uitproberen en ik gek ben op expirimenteren, was ik dus heel benieuwd naar mijn Xbionic setje.

DSC_0517Het pakket wordt bezorgd in een immense doos. Het uitpakken lijkt op een verrassing met Sinterklaas, al weet ik al wat erin zit. Een mooi paartje vff (daarover een ander blogje) en het Xbionic pakket, een lange tight en een shirtje met korte mouwen. Als ik de broek uit de doos haal, denk ik even dat ik een verkeerde maat heb gekregen, het lijkt wel eenDSC_0525 kindermaatje, maar na controle blijkt het toch echt een damesmaat M te zijn. Natuurlijk moet ik meteen passen en verrek, het past echt. Het zit strak, maar niet vervelend strak en ik kan er gewoon in bewegen. Ook het shirtje lijkt klein, maar past zoals het moet. DSC_0523

De stof is totaal anders dan ik gewend ben van mijn andere tights en shirtjes. Het lijkt gebreid, dikker en met ribbels hier en dunner en met gaatjes daar, tussendoor een ander soort stofje, iets met compressie of zo…. Ik heb er geen verstand van en tot nog toe was in mijn ogen een tight = een tight = een tight. En ze kunnen hier dan wel andere stofjes gebruiken, maar zou dat nou echt zo’n verschil maken tijdens het lopen?

Tijdens mijn eerst volgende training probeer ik het uit. Xbionic tight aan en het Xbionic shirtje onder mijn lange mouw shirt. Het is een rustige training voor de Polar Bear Trail, maar ik loop wel erg lekker. Dat kan natuurlijk een momentopname zijn of zou het echt die broek zijn? Zowel de tight als het shirt dragen totaal anders dan mijn andere sportkleding. Ik ben me ervan bewust dat ik kleding aan heb, dat er “iets” om mijn benen heen zit, dat ik een shirt aan heb, terwijl ik dat normaal niet ben. Maar het voelt erg prettig, het is niet hinderlijk, het lijkt steun/ondersteuning te geven. Het is warm, maar niet zwetend warm. En tijdens het stilstaan, krijg ik het niet koud. Na die 1e training weet ik zeker dat ik deze tight en het shirtje veel zal dragen!

Vervolgens loop ik er de Asselronde mee. En eerlijk is eerlijk, ik loop opnieuw heel erg lekker. Is het “gewoon” de vorm die begint te komen voor de Marathon? Of is het die broek? Mijn benen worden niet extreem moe, terwijl die 27,5 km voor mij toch wel een behoorlijke afstand is, waar ik nog niet aan gewend ben. De benen herstellen ook snel en de volgende training gaat gewoon weer volle bak, zonder enig centje pijn, zonder moeie benen. Kan dat alleen door een broek komen? Geen idee, maar het loopt echt lekker.

Gisteren liep ik een training van 22 km, rustig ldl-tempo en voor mij dus 145 minuten hardlopen. Het was stormachtig weer, af en toe de wind vol tegen, daarna weer de wind in de rug, bij zijwind uitkijken dat ik niet van het paadjes afwaaide en in de sloot zou belanden. En weet je, ik liep zelden zo lekker als gisteren. Totaal niet moe, totaal geen last van de benen, heerlijk gevoel 2,5 uur lang!

bionicIs het de broek? Is het de vorm? Is het beide? Geen idee, maar ik geef “de schuld” aan de broek. Echt een fijn broekje! Reken maar dat ik in Parijs straks aan de start sta in een Xbionic broek. Ik weet nu dat er wel degelijk verschil zit tussen de ene tight en de andere tight. Vanaf nu ben ik een Xbionic-woman, het verschil is voor mij duidelijk!

MidWinterMarathon Apeldoorn

MidWinterMarathon, VFF, wedstrijd

En opnieuw een hele vroege zondag, weer de wekker die om kwart voor 7 begint te rammelen. Even overweeg ik om het kreng uit te zetten en me te verslapen, maar helaas, echtgenoot is al klaarwakker en zorgt ervoor dat ik me niet meer om kan draaien om door te slapen. Hardlopen is leuk, maar op zondagmorgen om 7 uur, denk ik daar vaak toch anders over…….

Om 8 uur zitten we bepakt en bezakt in de auto. Samen met dochter 1.19, die we onderweg in Nijmegen gaan dumpen, halen we Wim op bij de carpool in Best. Iets na 10 uur parkeren we de auto bij de Hanos in Apeldoorn en we hebben meteen geluk: de bus komt aanrijden en we kunnen direct instappen om zo’n 10 minuten later bij Orpheus in het centrum van Apeldoorn uit te stappen. Netjes geregeld!

De loopgroep voor de start.

De loopgroep voor de start.

Mijn 1e daad is in de rij gaan staan bij de toiletten. What else is new?? #zeikerd Als ik weer terug kom in de hal, is de rest van de loopgroep, inclusief mee-fietsende trainer, ook gearriveerd. Tijd voor thee, echtgenoot uitzwaaien voor zijn 18,5 km, zoeken naar Kitty, Kitty vinden en weer kwijtraken, omkleden, nummer opspelden, nog een keer in de rij #zeikerd en dan tijd om richting start te gaan.

Kitty, die ik weer zou ontmoeten in het startvak, is nergens te vinden. Maar gelukkig heb ik loopmaatje Wim wel weer bij me. Vorige week beviel het samen lopen heel goed, dus vandaag gaan we weer samen van start en zullen we de 27,5 km samen af gaan leggen. Elkaar er doorheen slepen is het devies.

Op kerkklokslag 12 uur gaat het startschot. We beginnen te lopen, nog altijd zonder Kitty. Onder de startboog door en het is begonnen! Een tempo van rond de 6.40 is de bedoeling, maar de eerst paar kilometers gaan harder. Eigenlijk zouden we wat moeten inhouden, maar het loopt ook wel erg lekker, dus gaan we maar gewoon door. Trainer Toine komt op zijn fietsje voorbij, maakt wat foto’s, roept wat bemoedigende woorden en fietst weer door. Om iets verderop weer op ons te wachten om op een lange trap links van ons te wijzen: leuk voor een training! Wim en ik kijken elkaar even aan: blij dat Apeldoorn toch echt te ver weg is voor een training! En we lopen snel die trappen voorbij.

Wim en ik, nog fris en fruitig na zo'n 3,5 km

Wim en ik, nog fris en fruitig na zo’n 3,5 km

Na 5 km horen we opeens iemand roepen achter ons: hehe, gevonden, jemig jullie lopen wel erg snel! En ja hoor, daar is Kitty 🙂 Ik dacht dat ze een eind voor ons zou lopen, maar dus niet. Samen lopen we door, gezellig. Niet dat Wim en ik veel praten, maar Kitty lukt het wel om meer dan “ja” en “nee” uit te brengen. De kilometers gaan toch redelijk snel voorbij op deze manier.

Wim en ik, zo'n 20 km onderweg

Wim en ik, zo’n 20 km onderweg

Bij elke drankpost, na iedere 5 km, wandelen we heel even om iets te kunnen drinken. Om daarna snel weer verder te gaan. Pas bij de 16 km wordt het zwaar. We hadden al wat klimmetjes achter de rug, maar krijgen nu een behoorlijk lange, pittige klim voor onze kiezen. Ik wist wel dat het parcours niet geheel vlak zou zijn, maar jemig, de heuveltjes die we af en toe moeten bedwingen had ik echt niet verwacht. En deze klim is wel heel erg lang en lang en lang en nog langer. Er komt geen einde aan! Ik snap nou namen als Berg en Dal! Maar ook deze klim overleven we en we mogen weer een stuk omlaag gelukkig. Kitty geeft nog even wat gas, maar Wim en ik blijven lekker in ons eigen tempo voort sjokken.

Bij ruim 25 km is de laatste drankpost. Hier wandelen we eigenlijk net te lang. Niet dat we echt kapotmoe zijn, maar de zin in hardlopen is wel weg. We zijn een heel eind gekomen, maar eigenlijk was het wel genoeg. Ik kijk op mijn horloge, als we nog een beetje aanzetten, dan zit een tijd van rond de 3 uur er nog in. Dus… we gaan door! Tuurlijk, nooit anders gedacht ook. Nog een goeie 2 km, die moeten gewoon lukken.

En dan eindelijk, de laatste bocht, rechtsaf de Loolaan op. Ergens heel ver in de verte schijnt de finish te zijn, maar die is nog niet zichtbaar. Zou net onder die 3 uur nog mogelijk zijn? Zonder dat ik er bewust over nadenk, zet ik aan en versnel. Niet echt netjes om loopmaatje Wim nu in de steek te laten, maar bewust denken doe ik niet meer. Ik wil alleen maar finishen, stoppen met hardlopen en ergens gaan zitten met een kop koffie.

Dus…… zo snel mogelijk naar die finish om te kunnen stoppen. Halverwege de Loolaan wordt ik nog ff door een fietser aan de kant geduwd om bijna in de hekken te eindigen. Blijkbaar komen er een aantal snelle marathonlopers aan en ik loop in de weg. De fietser had ook even gewoon kunnen zeggen dat ik aan de kant moest, ik vind het echt geen probleem om uit de weg te gaan voor de snellere lopers, weggeduwd worden was niet nodig! Beetje jammer. Maar goed, egnie dat dat mijn dag zal verpesten, dus verder naar de finish.

Blije gup!

Blije gup!

Net een aantal secondes over de 3 uur zet ik mijn horloge uit. Ik ben tevreden. Vandaag was toch wel een test. Kan ik die kilometers achter elkaar lopen? Ja, dat kan ik blijkbaar! Kan ik die kilometers over verhard parcours lopen op mijn vffjes? Yes! En zonder enig probleem. En hoe voel ik me na al die kilometers? Super!  En nee, ik ben bij lange na niet de snelste, sterker nog, nog net niet de langzaamste. Maar ik heb wel mooi ruim 27,5 km gelopen! Weer een stap richting Parijs, weer een hindernis overwonnen. Weer wat zelfvertrouwen getankt!

Kitty staat bij de finish te wachten. Die heeft wel ruim onder de 3 uur gelopen. Echt super gedaan! En dan nog een dansje kunnen doen op de trap, ik doe het haar op dat moment niet na!

De rest van de loopgroep is allang binnen en hebben echt supermooie tijden gelopen, iedereen blij met de resultaten. En een trotse Eindhovenloopt-trainer 🙂

Eindhovenloopt na de finish

Eindhovenloopt na de finish

Nog 9 weken naar Parijs, the story continues!