Vff-clinic en Funrun

clinic, VFF, VFFambassadeur

Afgelopen zaterdag was onze 1e vff-clinic en funrun in Best. Eigenlijk vond ik het best wel spannend. Leuk, heel leuk, maar zeker ook spannend. En achteraf bleek dat dat spannende helemaal niet nodig was. het was gewoon alleen maar leuk en gezellig.

clinicToen ik aankwam stonden Marjolein van TCK-sports (de importeur van de Vibram Five Fingers), en Jeroen al te wachten. En vlak na mij reden ook de andere ambassadeurs, Paula, Paul en Camiel het parkeerterrein op. Leuk om iedereen weer te zien! Ook de deelnemers kwamen mooi op tijd voor de clinic, met zo’n 20 man/vrouw hadden we een prima opkomst. Een mooi groepje bij elkaar.

De 1e stap is het uitdelen van de testparen vff en het aantrekken. Zo leuk om te zien hoe sommigen zitten te worstelen om alle 5 de tenen op de juiste manier in de schoen te krijgen. Hihi, bracht weer herinneringen terug aan de 1e keer dat ik een vff aan wilde doen 🙂 Gelukkig gaat het na die 1e keer elke volgende keer makkelijker, totdat je er gewoon niet meer bij nadenkt.

clinic2

Toen iedereen klaar stond op zijn vffjes konden we beginnen. Marjolein hield het 1e praatje en stelde de ambassadeurs voor en daarna nam Paula het over, zij zou de clinic geven, zodat wij (de andere ambassadeurs) “de kunst” konden afkijken voor een volgende keer. We begonnen met een rondje voorstellen. Sommigen hadden al wel eens minimalistisch gelopen, anderen nog nooit, maar liepen wel al jaren en behoorlijke afstanden op “gewone” schoenen. En weer een ander kwam net terug van een blessure en wilde wel eens weten of minimalistisch kon helpen om blessurevrij te blijven. Een diverse groep dus, maar allemaal prettig nieuwsgierig om het lopen op vff eens uit te proberen.

clinic4Na wat oefeningen in kuiten ontspannen en een stukje lopen met 1 voet bloot over een grindpad, steken we de weg over naar het bos. Hier beginnen we met een stukje hardlopen op de vff. Paula legt eerst uit hoe dat moet. Rustig je voeten optillen, landen op de voorvoet, NIET op je hiel, land onder je lichaam, NIET voor je lichaam, maak kleine, snelle pasjes, leun vanuit de enkels naar voren, NIET vanuit de heup en laat je vooral niet opjagen, maar probeer het rustig uit. We lopen een klein stukje, wandelen daarna even en lopen daarna nog een eindje. Ook een aantal heuveltjes worden meegenomen in de oefeningen. Hoe loop je omhoog, hoe loop je omlaag. Na een uurtje uitproberen zijn we weer terug op de parkeerplaats.

De deelnemers zijn enthousiast. Niet dat iedereen meteen gaat overstappen, en dat was ook niet de bedoeling, maar het uitproberen en nu  weten wat het is, is goed bevallen. En nogmaals, Paula heeft het ook een paar keer gezegd: als je verder gaat met minimalistisch lopen, bouw het heel rustig op! Ook als je conditie goed is, dan nog moeten al je spieren, pezen en botten wennen aan het lopen op vff. Overstappen doe je niet in een paar weken. Te snel overstappen levert blessures op, dus alsjeblieft doe het rustig. Maar als het je dan lukt, eerlijk waar, in mijn ervaring loopt er niks fijner dan op de vff. Bos of weg maakt niet uit. Het is echt de moeite waard geweest voor mij! Ik ben zo blij met mijn overstap, mede door het feit dat ik al 2 jaar zonder blessures loop.

Met een groepje gaan we nu verder voor de 5 km funrun. Degenen die niet gewend zijn om op vff te lopen, doen hun eigen schoenen aan voor dit rondje. Deze keer mag ik voorop, want hier ken ik (een beetje) de weg. Klein stukje langs de grote weg, dan oversteken, wildrooster over, en via het strandje langs een aantal vennen. Dit is mijn favoriete deel van het Joe Mann gebied. Hier loop ik het liefst en daarom zit dit stukje natuurlijk in het rondje. Daarna weer het bos in en na wat slingeren zijn we na 5 km weer terug op de parkeerplaats. Een klein groepje die-hards gaat nog verder voor de volgende 5 km, de rest vind het goed zo en gaat lekker aan de koffie.

Wat mij betreft een zeer geslaagde 1e clinic en funrun. Voor herhaling vatbaar! De ambassadeurs willen de clinics graag wat verspreid door het lang gaan geven. Laat maar horen waar jullie de volgende clinic zouden willen hebben.  De ambassadeurs komen naar jullie toe de komende maanden, dus roept u maar en wie weet wat we kunnen organiseren!

 

ambassadeur

Advertenties

SallandTrail 2014

SallandTrail, Trailrunning, VFF, vibram five finger

Sallandtraillogo

Wow, wat was dat een ongelooflijk mooi dagje gisteren in en om Nijverdal en over de Sallandse heuveltjes! Genoten van begin tot eind. Alhoewel… vanaf het begin… om 6 uur opstaan zal nooit mijn favoriet worden, maar het lukte me wel. Gelukkig was mijn tas al ingepakt en lagen mijn loopkleren klaar, dus zonder echt nadenken kon ik het ontbijt naar binnen werken en uiteindelijk redelijk wakker in de auto stappen.

Eerste doel was om de MacD in Heteren te bereiken, waar @JeeWeetje me zou oppikken om het laatste deel van de reis samen af te leggen. Veel gezelliger dan alleen het hele eind te rijden! Maar daar aangekomen is het parkeerterrein afgesloten. Oeps… 1e opstakel. Wat nu? Gelukkig lees ik al snel een dm van JW: ik sta op de carpoolplaats, 100 meter rechts. Dus probleem opgelost. Auto parkeren, tas eruit, instappen bij JW en onderweg voor deel 2 van de reis.

Rond 9.15 zijn we in Nijverdal, bij zwembad het Ravijn. Zo’n beetje de 1e die ik tegenkom is racedirecteur Bertus. Even een snelle begroeting en dan tijd voor koffie. En daar kom ik de volgende bekenden tegen: Chiel en Janine. Even een praatje, dan omkleden en klaar maken voor de start. Gelukkig kom ik dan ook Tiny tegen en kan ik hem nog succes wensen, mijn trainer die gewoon 50 km gaat lopen! Ik ontmoet nog veel meer bekenden, zo ook Henk, die ik al jaaaaaaaaaren ken via CnR, maar nu eindelijk eens live de hand kan schudden.

Foto met dank aan Bart.

Foto met dank aan Bart.

Nadat de 50 km-lopers vertrokken zijn, staat er nog een hele groep te wachten op de start van onze 25 km, die 15 minuten later is. Het is echt een trail, iedereen is ontspannen, staat te praten, maakt zich niet echt druk, maakt een fotootje (dank voor de foto’s Bart!) en als dan het startschot valt, beginnen we allemaal rustig te lopen.

File meteen na de start

File meteen na de start

Om 200 meter verderop alweer stil te staan voor het 1e heuveltje 🙂 En nog steeds niemand die zich druk maakt, maar de grapjes vliegen over en weer. Dit mis ik bij de wegwedstrijden, na Parijs ga ik echt weer meer trails lopen! En trainen op heuvel op lopen, dat blijft mijn zwakke punt.

Salland2JW heeft besloten de 1e helft rustig te lopen en samen met mij de kilometers af te leggen. Hij kent het parcours en kan me vertellen over wat gaat komen. Fijn zo’n persoonlijke gids. En het helpt mij ook om net dat schepje extra te geven en niet zomaar te gaan wandelen. Ook heuveltje op gewoon doorgaan. En het gaat lekker. Af en toe flink aanzetten om bovenaan te komen, daarna weer heerlijk omlaag, hartslag wat laten dalen om vervolgens weer omhoog te gaan. Mooie route, mooie omgeving. Wel is het erg uitkijken waar je je voeten neerzet, want overal liggen boomwortels. En om niet onderuit te gaan is alert blijven noodzakelijk.

DSC_0042Na 13 km zijn we bij de drankpost. Hier worden we flink verwend met vlaai, chips, bananen, sinaasappels, water, sportdrank en bouillon. En wat is die bouillon heerlijk, warm en zoutig, dat gaat er goed in. Ook trek ik hier mijn shirtje uit en ga verder in singlet. Niet gedacht dat het zo warm zou worden in het bos, maar egwel! Gelukkig met voorbedachte rade een singletje aangedaan onder mijn shirtje, eigenlijk tegen de kou, maar nu komt het goed uit voor de warmte 🙂

Vanaf hier ga ik alleen verder, want JW wil het laatste deel tempo lopen. Het bos is nu voor mij alleen, en hoewel ik niet achteraan loop (een wonder), zie ik kilometers lang niemand voor of achter mij. Behalve af en toe een vrijwilliger en mtb’ers die alles in de gaten houdt. Ik loop stik-alleen in het bos te genieten, dit is zo geweldig. De pijlen staan overal prima, er hangen genoeg lintjes in de bomen, geen moment dat ik verkeerd loop of de weg kwijt raak. En dat gebeurd me niet vaak 🙂

Rond de 17 km moet ik weer een heuveltje op en mijn benen besluiten dat ze even willen wandelen. Achter me hoor ik opeens stemmen en als ik omkijk zie ik een paar lopers en fietsers aankomen. Even van het pad af dus om hun voor te laten. Ik word ingehaald door de koplopers van de 75 km. Hoppa, wat een tempo! Ze hebben hier al 25 km meer gelopen dan ik en moeten straks nog eens 25 km verder lopen, maar wat gaan ze hard voorbij!  Een van de fietsers vraagt hoe het mij gaat. Fijn even die aandacht, gewoon een vraag en niet simpel langs me fietsen. Dit geeft wel aan, hoe dit evenement georganiseerd is, iedereen is belangrijk, niet alleen de koplopers.

Bij zo’n 20 km zie ik opeens een loper voor me. En niet zomaar een loper, nee JW loopt daar. Da’s niet goed. Hij blijkt behoorlijke kramp te hebben gehad, maar begint nu toch ook weer wat te lopen nu ik hem inhaal. Samen dus weer verder, rustig aan en door de beweging lijkt de hamstring toch weer wat soepeler te worden.

Salland4Dan komen we bij de zandkuil. Ik had er al verschillende verhalen over gehoord, maar nu begrijp ik pas wat er bedoeld word. Met recht een grote zandkuil. Mul zand omlaag, waarbij je tot je enkels wegzakt. Omlaag niet zo’n probleem, maar natuurlijk moeten/mogen we meteen weer omhoog. En da’s wat minder makkelijk. Bovenaan blijf ik even op JW wachten, die hier geen risico’s neemt en rustig omhoog loopt. Een klein stukje wandelen we en dan gaan we voor de laatste kilometers. JW lijkt weer herstelt en loopt op me uit, maar dan zie ik hem plotseling weer stil staan. Baf, weer terug die verrekte kramp. Gelukkig kan hij wel blijven wandelen en nu ben ik degene die hem inhaalt.

De laatste paar kilometers loop ik weer alleen en langzaam begint het pad te lijken op het pad waarover we vertrokken, zo’n 3 uur geleden. Ik hoor een trein langs komen, hoor stemmen, applaus, het kan nu niet ver meer zijn. Een vrijwilliger vertelt me dat het nog maar 200 meter is. Dan de laatste afdaling, een bochtje naar rechts en ik loop weer het terrein op van het Ravijn, richting de finish. Altijd fijn om weer terug te zijn, waar je gestart bent. Een hand van Bertus is mijn beloning vandaag.

finishSalland

Bij de finish is van alles te eten en drinken, goed verzorgd weer. Hier spreek ik Claudette en George even en wacht op JW die toch nog hardlopende over de finish komt. Dan dwingen mijn kuiten mij om een beetje heen-en-weer lopen, het plotselinge stilstaan vinden ze niet prettig. Salland7Daarna ga ik lekker met Chiel, Janine, Anke en JW in het gras zitten, wachten op de andere finishers en de 75 km-lopers aanmoedigen als ze aan hun laatste 25 km gaan beginnen. Heerlijk zonnig is het, super weer vandaag!

En heel leuk om de lopers aan te zien komen, van boven op de heuvelrug, die parallel langs de finish loopt. We kijken allemaal uit naar een rood shirtje en daar komt Tiny aan. Binnen de 5 uur loopt hij gewoon “even” die 50 km uit. Het zal moeite genoeg gekost hebben, maar hij komt ogenschijnlijk nog fit over de finish. Ik ben trots op mijn trainer!

Dan douchen, warme kleding aan, want na een uurtje of wat in het gras koel je toch af en met broodje in de hand nog even terug naar de finish. Opnieuw een praatje hier en daar. Steeds meer lopers van de 50 km komen binnen. Ook de heren van Frunning, die mij op het barefootstyle-pad hebben gezet, lopen hier de 50 km. Uiteraard op minimalistisch schoeisel. Netjes gedaan heren! Sowieso zie ik hier veel lopers op inov8’s, merrells en vffjes. Hoezo hype, je ziet ze echt steeds meer.

Helaas is het rond 4 uur tijd voor de terugweg. Via Heteren waar mijn auto staat, terug naar Valkenswaard. Tsja, het blijft een roteind en de terugweg lijkt me langer te duren dan heen, maar het was de reis echt wel waard. Mooi dagje in Nijverdal en op de Sallandse heuveltjes. Bertus en alle vrijwilligers, hartelijk dank voor de organisatie, het was echt TOP!

Geen Semi de Paris 2014 for me

Parijs, Semi Marathon de Paris, VFF

In september schreven 2 mannen zich enthousiast in voor de Semi de Paris, een 3e zou meegaan voor support en de 4e nam een startbewijs over op een later tijdstip. De plannen werden gemaakt, maar 2 weken voor de Semi zegden er 3 af. Werk, te druk, en voorzien van problemen bij ophalen startnummer waren de redenen. Bleef er dus 1 over: mijn man die toch wel erg graag naar Parijs zou gaan voor die halve marathon. Dus wat doe je dan? Dan ga je mee naar Parijs, wat een offer 🙂  Het zou een bliksembezoek worden, zaterdagochtend heen, zondag lopen en daarna terug naar huis. Niet zoals ik het zou plannen, maar het was gewoon niet anders.

Zaterdag rond 4 uur stonden man en ik op de expo voor het ophalen van het startnummer. Paspoort-controle bij het inleveren van het medisch certificaat en daarna ook nog controle bij het ophalen van het startbewijs. Inderdaad kun je hier niet zomaar een startnummer ophalen op naam van een ander. Beetje flauw van die fransen, maar helaas is het niet anders. Ik had via een mailtje naar de organisatie nog geprobeerd om aan een startnummer te komen, maar dat lukte niet. Op de expo heb ik het nog geprobeerd bij de goede doelen, maar ook daar ving ik bot. Helaas, maar niet getreurd, uit voorzorg had ik al een route in mijn Suunto gezet als training.

Klaar voor de start

DSC_0552 (1)

Klaar voor de start

Zondagochtend zaten we rond 9 uur in de metro naar de start. Bij iedere halte werd het drukker en drukker en uiteindelijk was ik blij dat ik uit kon stappen bij het Chateau de Vincennes, het startpunt van de Semi de Paris. Wat een geweldige sfeer hing er rondom het chateau, zoveel mensen, allerlei talen door elkaar, opwinding, spanning, vrolijkheid. Ik had alleen hierom al graag meegelopen! Nu werd het tijd om de trainingspakken uit te doen en de tas in te leveren. Na een laatste succes-wens liep man het startvak in en maakte ik me klaar voor mijn eigen rondje.

Een rondje uitzetten thuis op de bank, via afstandmeten is niet moeilijk. En ik ken het centrum van Parijs vrij aardig, maar vandaag wilde ik het 1e stuk door onbekend Parijs lopen. Ik kende dus grotendeels de wegen niet waar ik zou lopen. Beetje spannend was het dus wel over wat voor wegen de route voerde. Ik had gekozen voor redelijk grote wegen, omdat ik niet door allerlei steegjes wilde lopen in mijn uppie. Hopelijk had ik dus geen snelwegen oid in de route zitten, maar dan zou ik altijd nog mijn gezonde verstand kunnen gebruiken om een alternatieve route te nemen.

De 1e km ging door een parkje, top! De 2e km liep al meteen omhoog, pfff meteen warm, waarom had ik mijn jasje aangehouden? In de 3e km kwam ik terecht op een markt. Paf, hoekje om en midden tussen het winkelende publiek staan. Dit was niet echt de bedoeling, maar met wat zigzaggen en “excusez moi” roepen, kwam ik er dwars doorheen. En toen kon ik stoppen voor het 1e stoplicht. Meteen maar even van de gelegeheid gebruik maken om mijn jasje uit te doen en in mijn rugzak te proppen. Dit was de 1e van vele, vele stoplichten die Parijs de hardlopende mens te bieden heeft. Zit je net lekker in je ritme, kun je weer stoppen. En veel van die kruispunten waren heel wat groter dan ik hier in het durp gewend ben, met verkeer van alle kanten, dus stopte ik regelmatig braaf.

Canal St. Martin

Canal St. Martin

Mijn 1e doel was het vinden van het Canal St. Martin. En na zo’n 7 km lukte het me inderdaad om hier aan te komen, mijn 1e fotostop. En wat een leuk deel van Parijs!! De wegen langs het Canal waren afgesloten voor gemotoriseerd verkeer en hier liepen, wandelden, fietsten, skaten heel veel mensen. Heerlijk genietend in het lente-zonnetje. Super ambiance en jammer om na 2 km linksaf te moeten en dit gebied te verlaten.

Sacre Coeur

Sacre Coeur

Nu loopt de weg behoorlijk omhoog. Ik loop over een brug over het Gare du Nord, wat geweldig om hier overheen te lopen, al die spoorrails, treinen, zo ontzettend groot! Klein stukje omlaag en daarna begon het echte klimmen, richting Sacre Coeur. Ik wist dat deze op een heuvel ligt, maar dacht dat ik de route had uitgezet zonder te veel te klimmen. Nou, niet dus! Verder en verder omhoog en dan moet ik van Suunto rechtsaf een straatje in en paf! daar sta ik stil. Het is een straatje vol toeristenwinkeltjes met heel, heel, heel veel toeristen. Geen doorkomen aan! Zelfs wandelen is een crime met al die slenterende toeristen die stilstaan, onverwacht weer beginnen te lopen, zonder uitkijken links of recht een winkeltje in willen. Dus wandel ik maar het laatste stukje omhoog om uiteindelijk onderaan de trappen van de Sacre Coeur te staan. Mooi, die witte basiliek tegen een knalblauwe achtergrond, 2e fotomomentje dus.

DSC_0566Dan verder richting Arc de Triomphe en na nog heel wat stoplichten (ik kan het geen verkeerslichten noemen, want ik moet voor allemaal stoppen!) bereik ik na zo’n 15 km, ook die. Tot zover het onbekende deel van Parijs. Vanaf hier is het allemaal bekend gebied. Ik draai de Champs d’Elysee op, hier wil ik vandaag lopen, want hier zal over 5 weken de start van de marathon zijn. Maar what the hell was I thinking??? Om op zondagmiddag rond 1 uur over de Champs d’Elysee te lopen was niet echt slim. Ik ben niet de enige die hier op dit tijdstip wil lopen. Drommen mensen lopen hier over de gelukkig hele brede stoep en zigzaggend, remmend, aanzettend, wegspringend, pardon-roepend probeer ik mijn weg te volgen. Ik verrek het om via een zijstraat te lopen en heb dus maar te accepteren dat ik hier flink moet uitkijken, er zit niks anders op 🙂 Over 5 weken mag ik hier over de brede weg lopen!

DSC_0567Een paar stoplichten verder sta ik op de Place de la Concorde en als ik deze eindelijk overgestoken ben, loop ik de Tuilerieën in, richting het Louvre. Hier zijn de paden weer wat breder en kan ik rustig om de 2 vijvers heen lopen, het trappetje op en dan sta ik recht voor het Louvre. Daar neem ik een uitgang aan de rechterkant en steek via de Pont du Carrousel de Seine over, richting “huis”. Langs de Seine, langs alle boekenkramen die geopend zijn, langs alle toeristen die hier slenteren, opnieuw allemaal stoplichten. Na ieder stoplicht vind ik het moeilijker om weer op gang te komen. De spieren hebben geen zin om aan te zetten, in ritme te komen om vervolgens weer te moeten stoppen. Maar hee, ik loop in Parijs, dus ze moeten niet zeuren! We zijn er nog niet, dus doorlopen en niet miepen.

EindpuntDan loop ik langs “mijn” brug, Pont Alexandre, één van de, in mijn ogen, mooiste bruggen van Parijs. Hier buig ik linksaf richting de Dome des Invalides. Opeens voel ik dat het behoorlijk waait, paf wind pal tegen. Hier is even geen beschutting langs een groot park, geen gebouwen die de wind voor me breken.

Dome des Invalides

Dome des Invalides

Maar ik kom steeds dichterbij Napoleon en als ik linksom om zijn hospital heen loop, voel ik de wind al niet meer. Als ik naar rechts kijk, zie ik mijn eindpunt, de Eiffeltoren. Nog een keer rechts en ik sta recht voor de Dome, het graf van Napoleon. Ook een zeer indrukwekkend gebouw met zijn gouden koepel. Dit gebouw ligt op de hoek van “mijn” straat in Parijs, maar ik wil nog even verder. Suunto geeft aan linksaf en niet rechtsaf naar huis.

Langs een paar winkeltjes, langs wat terrasjes, langs de Ecole Militaire en dan sta ik, na ruim 23 kilometer, recht voor mijn einddoel van vandaag: de Eiffeltoren. Hoe vaak ik het ding ook gezien heb, hoe vaak het ook mijn richting heeft bepaald om niet te verdwalen in Parijs, ik blijf het mooi vinden om te zien. Het park ervoor en dan daar pontificaal die Eiffeltoren. Ik kon vandaag deze route niet lopen, zonder daar te eindigen. Blij dat het weer allemaal gelukt is, stop ik de Suunto en wandel via de winkelstraat terug naar het appartement. Ik koop een paar bananen, een stokbroodje brie tegen de honger en loop dan de trappen op om binnen heerlijk op de bank te ploffen. Wat een geluk, zo’n appartement in hartje Parijs, ik geniet mateloos van deze stad. En over 5 weken mag ik weer hier lopen. Ik verwacht dat ik me dan na afloop toch iets anders zal voelen en dat die 4 trappen me iets meer moeite zullen kosten….. 🙂

Einddoel: de Eiffeltoren

Einddoel: de Eiffeltoren

Na een uurtje is man ook terug in het appartement. Hij heeft genoten van zijn HM in deze stad. Na een kop soep, het stokbroodje, douchen en opruimen is het helaas alweer tijd om terug naar huis te gaan, maandag moet er weer gewoon gewerkt worden.

Au revoir, Paris! Tot over 4,5 week!