Geen Semi de Paris 2014 for me

Parijs, Semi Marathon de Paris, VFF

In september schreven 2 mannen zich enthousiast in voor de Semi de Paris, een 3e zou meegaan voor support en de 4e nam een startbewijs over op een later tijdstip. De plannen werden gemaakt, maar 2 weken voor de Semi zegden er 3 af. Werk, te druk, en voorzien van problemen bij ophalen startnummer waren de redenen. Bleef er dus 1 over: mijn man die toch wel erg graag naar Parijs zou gaan voor die halve marathon. Dus wat doe je dan? Dan ga je mee naar Parijs, wat een offer 🙂  Het zou een bliksembezoek worden, zaterdagochtend heen, zondag lopen en daarna terug naar huis. Niet zoals ik het zou plannen, maar het was gewoon niet anders.

Zaterdag rond 4 uur stonden man en ik op de expo voor het ophalen van het startnummer. Paspoort-controle bij het inleveren van het medisch certificaat en daarna ook nog controle bij het ophalen van het startbewijs. Inderdaad kun je hier niet zomaar een startnummer ophalen op naam van een ander. Beetje flauw van die fransen, maar helaas is het niet anders. Ik had via een mailtje naar de organisatie nog geprobeerd om aan een startnummer te komen, maar dat lukte niet. Op de expo heb ik het nog geprobeerd bij de goede doelen, maar ook daar ving ik bot. Helaas, maar niet getreurd, uit voorzorg had ik al een route in mijn Suunto gezet als training.

Klaar voor de start

DSC_0552 (1)

Klaar voor de start

Zondagochtend zaten we rond 9 uur in de metro naar de start. Bij iedere halte werd het drukker en drukker en uiteindelijk was ik blij dat ik uit kon stappen bij het Chateau de Vincennes, het startpunt van de Semi de Paris. Wat een geweldige sfeer hing er rondom het chateau, zoveel mensen, allerlei talen door elkaar, opwinding, spanning, vrolijkheid. Ik had alleen hierom al graag meegelopen! Nu werd het tijd om de trainingspakken uit te doen en de tas in te leveren. Na een laatste succes-wens liep man het startvak in en maakte ik me klaar voor mijn eigen rondje.

Een rondje uitzetten thuis op de bank, via afstandmeten is niet moeilijk. En ik ken het centrum van Parijs vrij aardig, maar vandaag wilde ik het 1e stuk door onbekend Parijs lopen. Ik kende dus grotendeels de wegen niet waar ik zou lopen. Beetje spannend was het dus wel over wat voor wegen de route voerde. Ik had gekozen voor redelijk grote wegen, omdat ik niet door allerlei steegjes wilde lopen in mijn uppie. Hopelijk had ik dus geen snelwegen oid in de route zitten, maar dan zou ik altijd nog mijn gezonde verstand kunnen gebruiken om een alternatieve route te nemen.

De 1e km ging door een parkje, top! De 2e km liep al meteen omhoog, pfff meteen warm, waarom had ik mijn jasje aangehouden? In de 3e km kwam ik terecht op een markt. Paf, hoekje om en midden tussen het winkelende publiek staan. Dit was niet echt de bedoeling, maar met wat zigzaggen en “excusez moi” roepen, kwam ik er dwars doorheen. En toen kon ik stoppen voor het 1e stoplicht. Meteen maar even van de gelegeheid gebruik maken om mijn jasje uit te doen en in mijn rugzak te proppen. Dit was de 1e van vele, vele stoplichten die Parijs de hardlopende mens te bieden heeft. Zit je net lekker in je ritme, kun je weer stoppen. En veel van die kruispunten waren heel wat groter dan ik hier in het durp gewend ben, met verkeer van alle kanten, dus stopte ik regelmatig braaf.

Canal St. Martin

Canal St. Martin

Mijn 1e doel was het vinden van het Canal St. Martin. En na zo’n 7 km lukte het me inderdaad om hier aan te komen, mijn 1e fotostop. En wat een leuk deel van Parijs!! De wegen langs het Canal waren afgesloten voor gemotoriseerd verkeer en hier liepen, wandelden, fietsten, skaten heel veel mensen. Heerlijk genietend in het lente-zonnetje. Super ambiance en jammer om na 2 km linksaf te moeten en dit gebied te verlaten.

Sacre Coeur

Sacre Coeur

Nu loopt de weg behoorlijk omhoog. Ik loop over een brug over het Gare du Nord, wat geweldig om hier overheen te lopen, al die spoorrails, treinen, zo ontzettend groot! Klein stukje omlaag en daarna begon het echte klimmen, richting Sacre Coeur. Ik wist dat deze op een heuvel ligt, maar dacht dat ik de route had uitgezet zonder te veel te klimmen. Nou, niet dus! Verder en verder omhoog en dan moet ik van Suunto rechtsaf een straatje in en paf! daar sta ik stil. Het is een straatje vol toeristenwinkeltjes met heel, heel, heel veel toeristen. Geen doorkomen aan! Zelfs wandelen is een crime met al die slenterende toeristen die stilstaan, onverwacht weer beginnen te lopen, zonder uitkijken links of recht een winkeltje in willen. Dus wandel ik maar het laatste stukje omhoog om uiteindelijk onderaan de trappen van de Sacre Coeur te staan. Mooi, die witte basiliek tegen een knalblauwe achtergrond, 2e fotomomentje dus.

DSC_0566Dan verder richting Arc de Triomphe en na nog heel wat stoplichten (ik kan het geen verkeerslichten noemen, want ik moet voor allemaal stoppen!) bereik ik na zo’n 15 km, ook die. Tot zover het onbekende deel van Parijs. Vanaf hier is het allemaal bekend gebied. Ik draai de Champs d’Elysee op, hier wil ik vandaag lopen, want hier zal over 5 weken de start van de marathon zijn. Maar what the hell was I thinking??? Om op zondagmiddag rond 1 uur over de Champs d’Elysee te lopen was niet echt slim. Ik ben niet de enige die hier op dit tijdstip wil lopen. Drommen mensen lopen hier over de gelukkig hele brede stoep en zigzaggend, remmend, aanzettend, wegspringend, pardon-roepend probeer ik mijn weg te volgen. Ik verrek het om via een zijstraat te lopen en heb dus maar te accepteren dat ik hier flink moet uitkijken, er zit niks anders op 🙂 Over 5 weken mag ik hier over de brede weg lopen!

DSC_0567Een paar stoplichten verder sta ik op de Place de la Concorde en als ik deze eindelijk overgestoken ben, loop ik de Tuilerieën in, richting het Louvre. Hier zijn de paden weer wat breder en kan ik rustig om de 2 vijvers heen lopen, het trappetje op en dan sta ik recht voor het Louvre. Daar neem ik een uitgang aan de rechterkant en steek via de Pont du Carrousel de Seine over, richting “huis”. Langs de Seine, langs alle boekenkramen die geopend zijn, langs alle toeristen die hier slenteren, opnieuw allemaal stoplichten. Na ieder stoplicht vind ik het moeilijker om weer op gang te komen. De spieren hebben geen zin om aan te zetten, in ritme te komen om vervolgens weer te moeten stoppen. Maar hee, ik loop in Parijs, dus ze moeten niet zeuren! We zijn er nog niet, dus doorlopen en niet miepen.

EindpuntDan loop ik langs “mijn” brug, Pont Alexandre, één van de, in mijn ogen, mooiste bruggen van Parijs. Hier buig ik linksaf richting de Dome des Invalides. Opeens voel ik dat het behoorlijk waait, paf wind pal tegen. Hier is even geen beschutting langs een groot park, geen gebouwen die de wind voor me breken.

Dome des Invalides

Dome des Invalides

Maar ik kom steeds dichterbij Napoleon en als ik linksom om zijn hospital heen loop, voel ik de wind al niet meer. Als ik naar rechts kijk, zie ik mijn eindpunt, de Eiffeltoren. Nog een keer rechts en ik sta recht voor de Dome, het graf van Napoleon. Ook een zeer indrukwekkend gebouw met zijn gouden koepel. Dit gebouw ligt op de hoek van “mijn” straat in Parijs, maar ik wil nog even verder. Suunto geeft aan linksaf en niet rechtsaf naar huis.

Langs een paar winkeltjes, langs wat terrasjes, langs de Ecole Militaire en dan sta ik, na ruim 23 kilometer, recht voor mijn einddoel van vandaag: de Eiffeltoren. Hoe vaak ik het ding ook gezien heb, hoe vaak het ook mijn richting heeft bepaald om niet te verdwalen in Parijs, ik blijf het mooi vinden om te zien. Het park ervoor en dan daar pontificaal die Eiffeltoren. Ik kon vandaag deze route niet lopen, zonder daar te eindigen. Blij dat het weer allemaal gelukt is, stop ik de Suunto en wandel via de winkelstraat terug naar het appartement. Ik koop een paar bananen, een stokbroodje brie tegen de honger en loop dan de trappen op om binnen heerlijk op de bank te ploffen. Wat een geluk, zo’n appartement in hartje Parijs, ik geniet mateloos van deze stad. En over 5 weken mag ik weer hier lopen. Ik verwacht dat ik me dan na afloop toch iets anders zal voelen en dat die 4 trappen me iets meer moeite zullen kosten….. 🙂

Einddoel: de Eiffeltoren

Einddoel: de Eiffeltoren

Na een uurtje is man ook terug in het appartement. Hij heeft genoten van zijn HM in deze stad. Na een kop soep, het stokbroodje, douchen en opruimen is het helaas alweer tijd om terug naar huis te gaan, maandag moet er weer gewoon gewerkt worden.

Au revoir, Paris! Tot over 4,5 week!

Advertenties

9 gedachtes over “Geen Semi de Paris 2014 for me

  1. Te gek zeg, zo’n bliksembezoek. Wat voor jou Parijs, heb ik met Londen. Dus ja, je gaat genieten in de stad die je zo goed kent en die laatste meters kom je echt wel door, je traint er zo goed voor! You go girl!

  2. Hallo!

    Ik weet helemaal niet of u dit leest ( ik hoop het wel! ) ik loop 8maart de halve van parijs!
    Maar nu ben ik druk opzoek naar hoogte verschillen etc zodat ik mezelf een beetje kan voorbereiden! Heeft u misschien tips? Of weet u misschien nog van 2013 waar het omhoog ging en waar niet etc?

    Ik kijk uit naar uw reactie & erg leuke blog trouwens!

    Groet,
    Kelly

    1. Hallo Kelly,

      De hm in Parijs is niet helemaal vlak,maar ik kan me maar 1 flinke klim op zo’n 16 km herinneren. Verder valt het nogal mee en zitten er niet zoveel hoogtemeters in het parcours.
      Heel veel succes 8 maart!

      Groeten, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s