VFF clinic in het Amsterdamse Bos

clinic, VFF, VFFambassadeur, vibram five finger

Een dorps meisje naar Amsterdam sturen….. Zo lang ik op de snelweg zit, is dat geen probleem, maar als dan Tomtom begint te piepen, de weg niet meer kent, dan is dat dus wel een probleem. Een groot probleem zelfs! De geplande aankomst tijd van 9.30 werd later en later, mede doordat ik dus in Amsterdam zat ipv in Amstelveen. Wat was ik blij dat ik opeens een bord langs de weg zag met Amsterdams Bos erop. Pfff, gewoon op de borden, old fashioned style dus naar de juiste plek gereden. En doordat ik zo gestresst was toen ik aankwam, zag ik helemaal de groep niet staan. Wel een Vibram Five Finger vlag, maar niemand erom heen. En het was nog ruim voor 10 uur. Waar waren ze?? Gelukkig werd mijn hulpeloze, hopeloze rondkijken en zoeken opgemerkt en werd ik door een deelnemer (AzonderFB) opgehaald en naar de auto van Paula gebracht, waar de groep al bijeen was en zelfs al vff’s aan had. Pfff, blij dat ik in Amsterdam was en de auto geparkeerd en voorlopig niet weg hoefde! Klaar voor de clinic, let’s go!

Voorstelrondje

Voorstelrondje

Zoals altijd begint de clinic met het voorstel rondje. Wie loopt hoe lang, waarop en vooral ook wie heeft er al ervaring op de vff. Een mooie gevarieerde groep, met deelnemers die al langer op vff lopen en anderen die ze voor de 1e keer aan hebben. En tijdens het voorstel rondje sluit ook Camiel zich bij ons aan. Hij is met het OV naar Amsterdam gekomen, een wijs besluit, volgende keer wellicht ook iets voor mij……

DSC_0680

Het aanspannen en ontspannen van de kuiten

We wandelen een eindje en dan beginnen we met een eerste oefening: het ontspannen van de kuiten. Span ze eerst bewust aan, door tegen een boom/muur/hekje/houten beest te leunen en ontspan ze dan. Want juist die kuiten krijgen het zwaar te verduren! Paula doet het voor en de groep doet het na.

Hierna gaan we een stukje hardlopen. Opnieuw doet Paula voor hoe je loopt op de vff: let op je houding, mooi rechtop, span je kern aan, leun voorover vanuit je enkels en laat je gecontroleerd “vallen”. Alleen verzet je je voet, zodat je dus niet valt en daardoor beweeg je vooruit. Snap je? Klinkt makkelijk en logisch. Vooral niet afzetten, alleen je voeten achter je genoeg optillen, lekker lui lopen dus. De groep doet Paula na en het verbaast me iedere keer weer, hoe makkelijk de hele groep de techniek meteen kan uitvoeren. Oké, hier en daar moet een beetje bijgestuurd worden, krijgt iemand een extra tip of aanwijzing, maar in principe kun je niet fout lopen. Werken aan techniek kun je wel, maar zolang je netjes landt, niet op je hiel, je lijf recht houd, kleine pasjes maakt, liefst met een frequentie van 180 per minuut, komt alles goed. En alles tegelijk leren en toepassen kun je niet, dit heeft tijd nodig en die moet je er dus zeker voor nemen.

We wandelen een stukje met 1 vff aan, 1 vff uit. Door het gras is dit geen probleem, een zandpad met wat steentjes voelt al wat anders en dan komen we op een pad met veel losse steentjes. Dit voelt duidelijk minder prettig aan de blote voet. De 2e vff mag weer aan, maar het verschil is nu wel gevoelt. Met vff kun je overal op/overheen lopen, je voelt de ondergrond wel, maar het doet geen pijn. Veel mensen denken dat je alles voelt en alles je pijn doet, omdat je geen demping hebt, maar dat is echt niet zo.

DSC_0682DSC_0683We gaan nu verder in een stukje bos met omgevallen boomstammen. Op de vff merk je dat je meer evenwicht hebt en balans kunt houden. Je kunt je voeten makkelijker neerzetten. Dit soort oefeningen doen we niet alleen voor balans, maar ook om te voelen welke spieren je gebruikt bij het evenwicht houden. Voornamelijk je core, als die voldoende getraind is, dan kun je heel veel.

Daarna gaan we nog een stukje hardlopen. Rustig aan, denk opnieuw aan je houding. Hard hardlopen hoeft niet, mag niet, maar loop bewust. Wat ervaar je, wat voel je?

Na een uurtje zijn we terug bij de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum. We nemen afscheid van een aantal lopers en degene die nog mee gaan voor de funrun, doen hun eigen schoenen aan. Paula leidt ons via haar telefoon door het Amsterdams bos. Mooi om daar te lopen, we houden vooral de brede paden aan, maar hier en daar zie ik mooie trailpaadjes. Jammer dat het zo ver weg is, anders wilde ik hier nog wel eens lopen. Na 5 km zijn we weer bij het bezoekerscentrum, degene die nog een rondje willen lopen gaan verder, de anderen stoppen. Ik besluit dat die 5 km voor vandaag genoeg is en ga samen met een deelneemster aan de koffie en water.

Na een goed half uur is de rest van de groep ook weer terug. De meesten nemen nu afscheid, maar met een klein groepje besluiten we dat er nog iets gegeten en gedronken moet worden. Het terras aan het water is een prima plek daarvoor. Maar ja, uiteindelijk kan ik het niet langer uitstellen en moet deze dorpse trien toch weer terug met de auto. Gelukkig blijkt dat Tomtom ondertussen de weg weer terug gevonden heeft en kan ik zonder omweg rechtstreeks door naar de snelweg. Na anderhalf uur rijden ben ik thuis en kan ik terug kijken op wederom een geslaagde vff-dag!

Paula & Camiel en alle deelnemers, bedankt voor jullie plezierige aanwezigheid! Ik vond het weer leuk om erbij te zijn. Mochten jullie nog vragen hebben, dan zijn we altijd via blog, twitter of facebook bereikbaar.

Volgende clinic: 12 juli op de Utrechtse Heuvelrug.

Advertenties

Van Goghloop Nuenen 2014

Van Goghloop, VFF, vibram five finger, wedstrijd

Zoals ieder jaar, is de VanGoghloop in Nuenen vast onderdeel van mijn hardloopagenda. Een heerlijk knus loopje, keuze uit 4 afstanden, starten als het startschot gaat (duh) en als je finisht wordt je eindtijd opgeschreven door een legertje dames die alle lopers in de gaten houden. Gezellig druk, zowel op als langs het parcours, prima organisatie en na afloop altijd een lange nazit. Kortom, een loopje zoals ik het graag heb.

(foto van Andrë, Run2day Eindhoven)

(foto van Andrë, Run2day Eindhoven)

Ook dit jaar kies ik weer voor de kortste afstand (5 km), want dan zit je eerder op het terras En vooral dit jaar was 1 rondje meer dan lang genoeg, met een temperatuur van 28 graden om half 8 bij de start, kost wandelen al kracht genoeg. Laat staan hardlopen. De pr-poging die ik een aantal weken geleden in mijn hoofd had, laat ik die avond voor wat het is. Het is sowieso de vraag of ik daar al toe in staat ben, maar vanavond zeker niet. En met deze temperaturen moet een mens niet te gek doen.

Eindhovenloopt doet vanavond met een grote delegatie mee. We verzamelen midden op het plein in het parkje. Ook onze Margot loopt deze wedstrijd mee. Mooi om te zien dat die de hardloopkoorts ook te pakken heeft. Nadat de lopers voor de HM vertrokken zijn, mogen de 5 -10 -15 km-lopers het startvak ik. Samen staan we in het startvak en gaan we van start voor ons rondje in en om Nuenen.

De 1e km gaat het prima, eigenlijk te snel. Maar dat was dan ook de enige km dat ik oudste bij kon houden 😦 Mijn bovenbenen hebben er duidelijk geen zin in en meteen weet ik waarom. Niet voldoende gegeten. De witte broodjes met jam die voor de extra energie hadden moeten zorgen liggen nog op het aanrecht. Geen honger, niet aan gedacht. En nu mis ik dat voor dit rondje #stomstomstom

Ik loop..... maar daar is alles mee gezegd!

Ik loop….. maar daar is alles mee gezegd!

Ik laat oudste gaan en probeer zo goed mogelijk te blijven lopen. Wat volgt zijn 4 moeizame kilometers waarin ik mezelf wat scheldwoorden naar het hoofd slinger. Niet eten voor een wedstrijd, hoe stom kun je zijn! Hier en daar wandelen wat mensen, wat lijkt me dat heerlijk, geen brandende bovenbenen meer, maar lekker rustig richting finish. Nee, eigen schuld, dikke bult, blijven hardlopen!

De laatste km lopen we weer het centrum in. Publiek langs de kant, kinderen die met sponzen in de weer zijn, high5’s  Ik krijg hier weer een beetje energie van, ruil mijn ondertussen droge spons voor een natte en probeer er nog een eind sprintje uit te persen. Een tijd ruim onder de 30 minuten zit er gewoon weer in (minder snel dan Den Bosch, wel wat sneller dan de Marikenloop), maar echt tevreden ben ik niet over mezelf. Het had beter en makkelijker gekund. Achteraf blijk ik 20e van de 105 dames te zijn geworden, alles is relatief. Maar toch….

Achter de finish is het een weerzien met de loopmaatjes van Eindhovenloopt en natuurlijk met oudste, die opnieuw eerder finisht dan ik #grrrr Twee wedstrijden gelopen en 2x sneller dan haar moeder. Het wordt echt tijd voor revanche!!! Alle loopmaatjes liepen de 5 km en de 1 na de ander komt binnen. Leuk om met zo’n grote groep naar een evenement te gaan. Even later zitten we met z’n allen op een terras. Kijk, hiervoor lopen wij, althans ik bij de loopgroep, niet voor het hardlopen, da’s maar bijzaak. Maar dat terras he, da’s altijd een mooie beloning! Laat die medaille maar zitten, kom maar op met dat biertje!

Samen met oudste na de finish.

Samen met oudste na de finish.

 

De Brabantse Wal Marathon 2014

Brabantse Wal Marathon, VFF, vibram five finger

Na 2 keer een 5 km stond er vandaag een 10 km wedstrijd op het programma. Trainer Toine kwam een paar maanden geleden al met het idee om naar de Brabantse Wal Marathon te gaan, waar te kiezen viel uit diverse afstanden. Animo onder de loopgroep-loopmaatjes was deze keer wat minder (er zijn in deze tijd van het jaar ook zoveel leuke wedstrijden), vandaar dat we maar met z’n 4en naar Bergen op Zoom reden, Toine en Ellen en Gerard en ik. Toine en Gerard voor de halve marathon, ik voor de 10 km en Ellen voor de aanmoedigingen.

Eigenlijk wilde ik weer eens een “snelle” 10 km lopen, maar in de afgelopen weken hoorde ik al hier en daar dat de Brabantse Wal niet echt geschikt zou zijn voor een pr-poging. Niet geheel vlak en niet geheel verhard. Nou ja, ach eigenlijk loop ik ook veel liever niet geheel vlak en niet geheel verhard, dus dat kwam misschien dan wel goed uit, dan maar geen nieuwe pr-poging op de vff. En toen ik gisteren op facebook ook nog eens foto’s langs zag komen van de start met hoog kriebelgras, trok ik mijn conclusies: wel zo hard mogelijk, maar verder maar afwachten hoe het zou gaan.

Tegen 11en kwamen we aan bij het gemeentehuis van Woensdrecht, waar we onze startnummers konden ophalen en vandaar liepen we naar het start/finish terrein. Een heerlijk relaxte sfeer daar. Geen gedrang, koffie uit een nespresso-machientje, en maar 5 dixies, die ook nog eens ruim voldoende bleken te zijn. Ontspanning dus voor de wedstrijd. Wat mij betreft zoals de start van een wedstrijd hoort te zijn: chill!!

Eindhovenloopt in Bergen op Zoom

Eindhovenloopt in Bergen op Zoom

Een paar minuten voor de starttijd sloot ik achteraan aan. Geen gedrang, geen geduw maar gewoon rustig wachten op het zeer punktuele startschot. En off we go! Start ging lekker omlaag, fijn om in het ritme te komen. Maar ik weet zo langzamerhand natuurlijk wel, wat omlaag gaat, moet ergens ook weer omhoog. Dus toch een beetje de rem erop, energie sparen voor later.

De eerste 4-5 kilometers valt alles nog enigszins mee. Veel verhard en voornamelijk vals plat omlaag, op een paar korte klimmetjes na. Behalve dat ik het warm heb, gaat alles naar wens. Wel stop ik heel even bij de drankpost om een bekertje water leeg te drinken en om er 1 over me heen leeg te kieperen. Dat koelt heel even af. Maar goed ook, want vanaf hier begint het klim werk en bovendien lopen we al enige tijd niet meer verhard, maar op harde zandpaden met veel steentjes. En pal in de zon, met weinig tot geen wind. Voornamelijk vals plat omhoog en hier een daar een korte klim, mijn benen moeten werken. De kilometer tijden lopen iets op helaas, maar ik wandel niet, wat steeds meer mensen wel doen.

Dan de laatste kilometer. Ik weet als ik nu even aanzet, dan lukt het binnen dat uur. Maar de mooie verharde weg, verandert in een graspad. Hoog gras, met een smal pad er tussen. Wel omlaag, dat dan weer wel. Ik denk nog: jihaaa omlaag naar de finish, dit gaat helemaal goed komen. Ja ja… ik trek wel eens vaker verkeerde conclusies! Na een paar 100 m ga ik een bocht om naar rechts en wat zie ik dan? Een berg! We moeten omhoog naar de finish en niet een kort, stevig klimmetje, maar lang en stevig omhoog. Acuut willen mijn benen stoppen, maar mijn hoofd zeg: door gaan, eerst finishen en dan pas stoppen. Mijn hemel, dit is afzien, er lijkt geen einde aan te komen. Bochtje na bochtje blijf ik omhoog gaan. Toine staat me hier op te wachten en moedigt nog wat aan. Ik hoor het wel, maar registreer het niet echt. Lopen, omhoog, doorgaan, niet toegeven aan die benen die willen wandelen, kom op, ik spreek mezelf toe. Het kan niet ver zijn! Nog een klein stukje! Nog 1 bochtje, naar links en wat zie ik daar?? Een trap! Een heuze echte trap. Weliswaar maar een tree of 8 (?) maar toch! Wie zet zo’n ding daar nou neer??? Oke, omhoog via de trap dus en dan zie ik de finishboog. Nog steeds loop ik heuvel op. Nog even, nog even volhouden!  En dan eindelijk is daar de finish en kan ik stoppen. Pfffff, het venijn zat echt in de staart! Maar ik ben er 🙂

Kapot over de finish!

Kapot naar de finish! (maar zeer tevreden over de loophouding!)

Mijn tijd is net niet onder dat uur 😦 Het scheelt maar 12 seconden, niet veel, maar toch. Volgens Suunto is het parcours net te lang (50 meter) en dat is natuurlijk de reden dat het net niet lukte 🙂 Ach, smoesjes genoeg te verzinnen, maar wat maakt het ook uit. Ik heb gelopen voor wat ik waard was op dit moment. En deze finish maakt me alleen maar sterker.

De AA-drink bij de finish hoef ik niet (daar is een kind thuis blij mee), maar de bidon met water is een heel prettig idee. Een mooie blauwe bidon (past precies bij mijn schoenen) met kraanwater, heerlijk! Ik krijg een medaille omgehangen en loop door het veld op. Gerard, Toine en Ellen staan me op te wachten. Ik ben mooi op tijd om de heren succes te wensen voor hun halve marathon en na de start gaan Ellen en ik heerlijk op een terras zitten. Herstellen met een pannenkoek en thee en daarna met een roséetje. We hebben het best wel goed voor elkaar 🙂

Na goed 1,5 uur lopen we weer naar de finish. En wat denk je?? De mannen hebben een andere aanloop route naar de finish! Het is niet eerlijk, egnie! Zij hoeven die hele berg niet te bedwingen, maar gelukkig het trappetje dan weer wel 🙂 Ook zij vonden het een mooi parcours. Mooi, maar zeer pittig! En natuurlijk moeten zij ook nog even herstellen op het terras. Wat vervelend om weer terug te moeten en opnieuw een rosé te moeten drinken in de zon…… 🙂

Het was een mooi dagje in Bergen op Zoom. Wel een eind rijden weer, maar het was de moeite waard. Heerlijk relaxte loop, simpel, netjes, genoeg vrijwilligers, een afwisselend en pittig parcours. Ik houd ervan! Volgend jaar wat mij betreft weer.