BBBB 2014

BemelsBesteBoerenBergloop, VFF
Vals plat omhoog met mooie uitzichten.

Vals plat omhoog met mooie uitzichten. Foto van Facebook pagina Bemels Beste.

Na de zeer geslaagde editie van vorig jaar, stond ik ook dit jaar samen met een behoorlijk aantal loopmaatjes van Eindhovenloopt, aan de start van Bemels Beste Boeren Bergloop. Geen echte trail, maar wel een mooi stuk lopen door de natuur, flink wat heuveltraining, een heerlijke afdaling, een koeienstal en een bijna botsing met paard-en-wagen. Je krijgt het allemaal in Bemelen!

Opstaan koste moeite (tsja, wanneer niet?), maar iets na 10 uur parkeerden man en ik onze auto in een weiland dat was omgetoverd tot parkeerplaats. Het dorpshuis was een paar minuten lopen en hier haalden we onze startnummers (10 en 11) op. Hopelijk kregen wij die lage nummers omdat we vroeg ingeschreven hadden en niet omdat er iets van ons verwacht werd. Mijn benen geven al een paar weken aan dat ze geen zin hebben in lopen (niet dat ik daarna luister) en ik was ietwat huiverig voor de heuveltjes die in Zuid-Limburg veel te vinden zijn, in tegenstelling tot het bosrijke maar o zo platte brabant. Erg veel zin om te gaan lopen had ik niet, maar ik wist ook dat als ik eenmaal een paar kilometer onderweg was, dat ik die zin ergens langs het pad wel zou vinden.

De loopmaatjes waren snel gevonden en nadat ik 3x naar de wc was geweest in 10 minuten, was het al tijd om te starten. Ik stond niet eens in het startvak, maar wachte tot de grote meute voorbij was en sloot toen rustig aan. Om direct na de 1e bocht alweer stil te staan (deja vu van vorig jaar). Een grote plas modder op het pad en iedereen stond stil om maar zo veel mogelijk erlangs te kunnen lopen…… #stelletjeneptrailers Maar goed, ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die zijn schoenen schoon heeft kunnen houden tijdens deze 15 km, want er lag nog genoeg modder op ons te wachten 🙂

Ik wist van het hoogteplaatje (en van vorig jaar) dat het tot aan kilometer 6 alleen maar (vals plat) omhoog zou gaan. En vanaf daar zou het dalen tot aan ongeveer 11 km, waarna DE MUUR op ons wachte. De laatste km’s zijn dan weer lekker glooiend omlaag tot de laatste km, die weer “heerlijk” omhoog zou gaan. Die eerste 6 km’s zouden dus zwaar worden voor een laaglander als ik ben. 1404162085497

De grootste groep liep mij (zoals gewoonlijk) snel voorbij. En dat is altijd prima, want pas als ik de paden helemaal goed voor me kan zien, loop ik het prettigste, zodat ik goed kan zien waar ik mijn voeten neerzet. Het direct omloog lopen, is voor mij alijd moeilijk. Niks niet opwarmen van de spieren, maar gewoon meteen vol aan de bak. Bovenbenen protesteerden, kuiten strak gespannen. Echt lekker lopen was het op dat moment niet voor me.

Na een 3,5 km gingen we een bochtje naar rechts om en ik zag alleen maar lopers voor me. Hoger voor me, via een bochtje naar links liepen ze een stuk hoger dan ik. En accuut zeiden mij benen: doe het zelf maar, wij gaan wandelen. En daar liep ik, nauwelijks gestart…… Mijn voor-de-nood-gelletje heb ik toen maar naar binnen gewerkt, in de hoop dat dat iets zou helpen. Goed, bochtje om naar links en toch weer gaan “hard”lopen. En verdomd, niet dat het nu makkelijk werd, maar ik kon wel blijven lopen.

Op het 5 km punt verwachte ik een drankpost, dat herinnerde ik me nog van vorig jaar. Maar alles wat ik zag waren 2 dames die bekertjes aan het oprapen waren, maar niks niet bekertjes water voor de lopers. Alles op… *slik*. Ik had toch best wel dorst, het was behoorlijk warm op het moment. Maar wat niet is, is er niet. Note to myself: volgende keer doorlopen!

Na 6 km kom ik aan op het hoogste punt. Vanaf hier kunnen we weer wat dalen. Even is het pad ook verhard en dan is er de koeienstal. Vorig jaar was het echt een verrassing, deze keer verwacht, maar niet minder leuk. De dames stonden rustig op hun hooi te kauwen en keken met een schuin oog naar die rare hardlopers door hun stal. Mooie onderbreking!

Na 9 km is daar de volgende drinkpost. Heerlijk, geweldig hoe lekker water kan zijn als je dorst hebt. Snel 2 bekertjes leeggedronken en weer verder. Bochtje naar links en dan afdalen! Hier kan ik een aantal lopers inhalen. Maar wel uitkijken waar ik loop, want heel stoer inhalen en dan op je bek gaan, is knap stom. Dus gecontroleerd, uitkijken waar ik mijn voeten zet, gaten en losse stenen vermijden, proberen op het smalle pad rechtop te blijven en gaan. Ik weet dat dit zo’n 1,5 km zal duren en geniet met volle teugen. Eindelijk vind ik een soort van ritme, eindelijk willen de benen wat ik wil.Onderaan de berg belanden we op een lange weg, vol met modder. Geen ontkomen aan, voor niemand! Beetje erlangs waar mogelijk, dwars er doorheen waar dat niet kan, glibberen en glijden en genieten!

Dan de splitsing van de 7,5 en de 15 km. De 7,5 km lopers gaan rechtdoor richting finish (de omroeper is hier goed te horen), wij mogen rechtsaf. Naar DE MUUR. Een heerlijk ongelijk pad, lekker steil omhoog. Van hardlopen is geen sprake meer. Ene voet voor de andere en zo snel mogelijk omhoog zien te komen. De doedelzak speler staat halverwege te blazen, hij is het eerste richtpunt en daarna gaan de ogen naar de top. Zo heel hoog is deze heuvel niet, maar het kost toch kracht. Bovenaan een klein stukje wandelend uithijgen en dan weer verder. Een glooiende single track, veelal redelijk harde ondergrond, maar natuurlijk daar waar ik wandelaars tegenkom, 1 grote modderpoel. En de wandelaars blijven lekker staan langs de modderpoel, net op het enige smalle stukje waar het redelijk droog is. Dus…. ga ik door de modder. Het is dieper dan ik dacht, ik zak tot mijn enkels weg, begin te glijden en glibber links en recht. “ow jee, ze valt” Maar ha, egnie. Met kunst en vliegwerk slaag ik erin overeind te blijven. Met aan iedere voet een kilo modder extra ga ik verder. Ik probeer de modder nog wat af te vegen aan het gras, maar het lukt niet echt. De vff heeft het lekker in zich opgezogen en ik loop met zware schoenen verder. Ik weet dat er zo een stuk verhard komt en dan stamp ik het er wel af.

Bochtje naar links en dan verhard omlaag. Heerlijk lopen hier. Ook een paar druppels regen vallen nu. Genoeg voor een wandelaar om haar paraplu uit te klappen, genoeg voor mij om even van de afkoeling te genieten. Ik weet dat ik nu nog 2 dalende kilometers heb en heb het prima naar mijn zin, loop lekker en geniet van de omgeving.

Aan de kant voor paarden-en-wagens

Aan de kant voor paarden-en-wagens

Dan de laatste kilometer. Nog een klein stukje steigen naar de finish. Ik kijk op mijn klokje. De tijd zal ongeveer gelijk zijn aan vorig jaar, maar als ik nu nog even alle krachten aanspreek, dan lukt het misschien om iets sneller te zijn. In mezelf gekeerd, letten op ademhaling, letten op waar en hoe ik mijn voeten neerzet ga ik door. Tot ik een geluid hoor dat ik niet kan plaatsen. Ik kijk op en zie een paard-en-wagen op me afrijden. 2 zelfs. Ze rijden hard en er is weinig plaats op het pad. Op 1 of andere manier moet ik aan de kant, want zij zullen niet aan de kant gaan. Zo ver mogelijk ga ik langs het pad staan en zie dan de wielen van de wagen op een centimeter of 10 langs mijn tenen gaan….. Lekker dan! Later hoor ik dat deze menners zich niks aantrokken van de instructies van de parcourswachten en gewoon doorreden. Dit was echt niet leuk! De paden zijn van ons allemaal, maar jemig, een beetje rekening houden met elkaar is wel zo prettig!Bemelen

Maar met stilstaan en de wagens nakijken, kom ik geen meter verder. Doorgaan dus. terug richting dorp. Dan is daar de laatste bocht, waar de snelle mannekes van onze loopgroep staan aan te moedigen. Rechtsaf, richting finish, die tussen de kerk en de kroeg is. Laatste stukje nog even alles geven en dan over de matten, opnieuw lachen naar de fotograaf, klokje uit, chip van mijn schoen laten knippen en finito! Eens te meer bewezen dat ik een dieseltje ben, want pas na zo’n 5-6 kilometer had ik het naar mijn zin en nu vind ik het zelfs jammer om te stoppen.

1404162112954 1404162074404

(Foto’s met dank aan Peter Urlings)

 

 

 

 

 

 

Appeltje/eitje weer

Appeltje/eitje weer

Een paar bekers water gaan er wel in! De vlaai sla ik af, en daar heeft later een loopmaatje weer plezier van die mijn startnummer gebruikt om vlaai te halen. Mijn appeltje/eitje (als beloing ipv medaile) zijn welkom en smaken goed! Daarna zitten we met de loopgroep nog enige tijd op het terras, eerst achter in de zon, daarna voor op het terras. De nazit is minstens zo belangrijk als het lopen zelf!

Wat mij betreft een prima georganiseerde loop. Simpel, netjes, goed aangegeven, genoeg vrijwiligers (dank allemaal!) en een gezellige sfeer in het dorp, vooraf en na afloop. Heerlijk ontspannen. Dat mijn benen de eerste paar kilometer geen zin hadden, is irritant, maar ik heb daarna super genoten van het parcours en de omgeving. Volgende jaar weer in de herhaling!

Advertenties

4 gedachtes over “BBBB 2014

  1. Ben zo vrij geweest om dit leuke verslag door te sturen naar een van de organisatoren, hij was er blij mee. Volgend jaar dubbel zoveel deelnemers? Waaronder ikke??? 🙂

  2. Wat een heerlijk verhaal. En wat zie je er leuk uit. Sorry weinig originele reactie, maar heb genoten van je verslag en de foto’s. En oh ja dat met die waterpost heb ik ook al eens gehad, vandaar die rugzak in Gulpen :-))

  3. Dat gevoel van die eerste kilometers ken ik, maar ook dat gevoel van die laatste kilometers! Heerlijk is dat als het eindelijk lekker gaat! Je hebt iig lekker gelopen in een prachtige omgeving (jammer van die paarden) Wie weet ga ik volgend jaar wel met je mee 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s