Trail des Fantomes 2014

TDFIn augustus 2013 hebben we (man en ik) samen met Vanessa, Yvonne, Nesrine en hun partners een heel fijn weekend in La-Roche-en-Ardenne doorgebracht. Toen dit jaar in januari de inschrijving van de Trail des Fantomes open ging, was een tweetje met “gaan we er weer voor?” voldoende om ons allemaal weer in te schrijven. Inschrijven, hotel boeken op de start/finishlijn en een poging doen om zoveel mogelijk hoogtemeters te maken, wat hier in het platte Brabant niet altijd even makkelijk is.

Afgelopen vrijdag reden we dus naar La-Roche-en-Ardennes. Netjes op tijd voor het eten komen we aan. Inchecken, tassen op de kamer zetten en de rest van de groep ontmoeten. En dan een tafeltje zoeken om met z’n allen te eten. Loopmaatje van man, Paul en zijn vrouw Resie sluiten zich bij ons aan en ook Leonie eet met ons mee. Met z’n allen genieten we van een prima warme hap, het gezelschap en wat belgische biertjes. Minder genieten we van de accordeonist en later van de zanger/keyboardspeler/gitarist. Laten we het erop houden dat de uitvoering van de liedjes die hij koos, heel speciaal was!

De hoteltuin voor de start (foto van Bart)

De hoteltuin voor de start (foto van Bart)

Zaterdagochtend ontbijten we flink, zwaaien de 50 km lopers uit (de 100 km lopers waren al om 4.00 uur gestart) en maken een wandeling naar het dorpje om daar een bord spaghetti op een terrasje te eten. De late start (pas om 15.00 uur) zorgt voor een dag vol wachten en rondhangen. Rond half 2 zijn we terug in het hotel, kleden ons om, nemen nog even wat rust met een boek op bed en dan is het tijd voor onze start.

Hoogte

Parcourskaartje, 1250 hoogtemeters op 26 km

Onze start wordt iets uitgesteld, zodat we de winnaar van de 100 km zien finishen en hem met z’n allen een applaus kunnen geven, 100 km in net iets meer dan 11 uur!! Geweldige prestatie, zeker met deze ondergrond van dras, modder, glibberen en glijden. Sowieso 100 km lopen in deze omgeving, in welke tijd dan ook, wat een prestatie!

De bedoeling is dat Yvonne en ik samen lopen. Een beetje keuvelen, plannen maken voor ons volgende loopje (Landgoed Twente Marathon), en zo nodig elkaar wat helpen op dit parcours. Samen staan we dan ook aan de start. Beetje in het midden van de meute en de 1e km gaat het goed. Maar dan staat Yvonne opeens stil. Het duurt even voor ik uit de massa kan komen en kan kijken wat er aan de hand is. Hoofdpijn, en niet zo’n beetje ook! Even stukje wandelen, toch nog even proberen hard te lopen, maar het gaat gewoon niet! Na 1,5 km kan Yvonne niet meer verder, zo ontzettend jammer. We staan stil, en Yvonne vindt dat ik maar door moest lopen, zij loopt wel terug naar het hotel. Maar egnie dat ik haar alleen terug kan laten lopen. Gelukkig krijgen we hulp van een paar dames. Zij staan iets lager op de berg en zien dat we problemen hebben. Ze stellen zich voor als ehbo’ers, voelen meteen de pols van Yvonne en zeggen mij door te lopen, zij zullen zorgen dat Yvonne terug gebracht wordt naar het hotel. Eerst wil ik dat niet, maar ook Yvonne houdt stug vol dat ik door moest gaan, dat ze vast weer snel opknapt.

Eén van de dames vraagt mijn telefoonnummer, zodat ze me kan laten weten hoe het gaat. “En hup, jij gaat door, wij zorgen voor je vriendin”. Na nog een laatste blik op Yvonne, zet ik me weer in beweging. Eigenlijk niet helemaal zeker of ik wel door wil, niet zeker van hoe het met Yvonne gaat, niet zeker of ik zelf nog wel verder wil…. Vlak voor de bocht draai ik me nog eens om en zie dat de dames zich heel lief over Yvonne ontfermen. Tsja, dan toch maar proberen de knop om te zetten en doorgaan, anders dan we van plan waren. Het voelt niet echt prettig om alleen door te gaan.

Ondertussen loop ik natuurlijk helemaal achteraan. Nu ben ik achteraan lopen wel gewend, maar in dit geval is er echt niemand meer in de buurt. Een gat van hier tot Tokyo tot de laatste loper. Ik had gehoopt in een groepje te kunnen lopen, elkaar helpen, praatje hier en daar, fotootje, nou ja, iig zou het met Yvonne een gezellige loop zijn geworden en niet stik alleen op dit parcours.

Gelukkig haal ik toch al redelijk snel 3 mensen in. Niet dat ik er een probleem mee heb om laatste te zijn, maar weten dat er iemand achter je loopt, mocht er iets gebeuren, is toch wel prettig (volgens de uitslagen zijn ze geen van 3 gefinist). Heuveltjes (bergen!) wandel ik vaak omhoog  en de kilometers omlaag kan ik toch wat tempo maken. Ondertussen krijg ik een sms’je van de ehbo’er dat alles goed is met Yvonne en dat ik nog lekker moest genieten. Fijn om te krijgen! Gaf wat rust in mijn kop. Normaal kijk ik niet eens op mijn foon tijdens loopjes, maar in dit geval toch maar wel 🙂

Klauteren naar de top (foto van Bart)

Klauteren naar de top (foto van Bart)

Na zo’n 9 km zie ik in de verte iemand lopen met een knal oranje shirt aan. Ik kom wel regelmatig wandelaars tegen, maar iemand die in zo’n shirt loopt, moet wel een hardloper zijn. Joepie, niet meer helemaal alleen. En als ik dan boven kom (bij het bankje voor de kenners) zie ik dat die loper voor me niet zomaar een loper is, nee, het is Pascal! De volgend 2 uur brengen we samen door. Al klauterend, klimmend, dalend, vloekend, glijdend en glibberend gaan de kilometers toch nog redelijk snel. Althans snel… mwah we zijn geen dare-devils, en die grote rotsblokken langs het water, boomwortels, modderpaden en losse stenen nodigen niet echt uit tot hardlopen.

Pascal na beklimming van de muur.

Pascal na beklimming van de muur.

Dan is daar de muur. Bijna recht omhoog gaat het hier, maar gelukkig kunnen we gebruik maken van een ketting, die in de muur verankerd is. Ik laat mijn benen het zware werk doen, maar houd wel stevig die ketting vast. Stel je voor dat je hier naar beneden dondert. Hoe krijg je hier snel hulp? Niet aan denken, uitkijken, voeten goed plaatsen en doorgaan! En wat een super uitzicht hebben we boven! Die rivier waar we net nog langs liepen is nu heel klein in de verte. Wat een magnifieke omgeving hier.

Boven op de muur krijg ik een sms’je van Yvonne, het gaat beter met haar. Gelukkig!

1e oversteek van de Ourthe (foto van Bart)

En dan is daar de 1e oversteek van de Ourthe. Ik hijs mijn spibelt met mobiel voor de zekerheid iets hoger en zet de eerste passen in het water. Brrrrr, koud! Maar gelukkig ondanks alle regen niet veel dieper dan vorig jaar. Wel iets meer stroming en met de gladde stenen in het water is het toch wel uitkijken waar je je voeten neerzet. Maar beiden komen we droog aan de overkant (op natte schoenen na natuurlijk).

Aan de overkant komen we op het parcours van de 50 en 100 km lopers, vanaf nu lopen we niet meer helemaal alleen. We gaan wel meteen weer bergop. Gelukkig is deze te hebben en langzaam maar zeker stiefel ik omhoog en daar is het weer even wat vlakker. Eindelijk weer een schuifelpas inzetten en proberen een paar km “hard” te lopen. Pascal raak ik hier kwijt en hoewel het fijn lopen is met hem, wil ik nu toch proberen om door te gaan. Er volgen wat paden die dalen, bredere paden, afgewisseld door single-tracks, maar hier loopt het even heerlijk. Ik weet ook dat we aan het einde van een dalend bospad de 2e drankpost vinden en dat er daarna nog maar 1 stevige, helse klim komt, om daarna af te dalen naar de finish. Genieten van dit stuk, genieten van het even kunnen hardlopen achter elkaar.

Bij de drankpost op 21 km neem ik de tijd om te drinken, gelletje te nemen, nog een flink stuk Innermee-reep eten, paar zoute sticks en dan haal ik diep adem en ga voor die laatste klim. Een 100 km-loper komt me hier achterop. “Deze is pittig he?” zegt hij. Ik zeg niet veel terug, knik en weet dat ik nog heel wat stapjes moet zetten voor ik boven ben. Maar het lukt, ook hier kom ik boven. Bovenaan weet ik dat er een kilometer of 3 doorgelopen kan worden en daarna nog 1 keer loodrecht dalen. Op sommige stukken in het bos begint het nu donker te worden, gelukkig weet ik dat het niet ver meer is en dat ik niet geheel alleen loop. Af en toe word ik ingehaald door een 50 of 100 km loper. Altijd even de vraag: ca va? Oui, ca va! Fijn volk, dat trailvolk!

Dan de laatste afdaling, die ik vorig jaar behoorlijk eng vond. Ik werp 1 blik door het bos omlaag, zie de Ourthe stromen, zie hoever ik moet dalen en besluit mijn ogen alleen nog maar op het pad te houden. Gewoon een meter of 2 voor me uitkijken, letten op mijn voeten, letten op het pad en vooral niet te gehaast zijn. Het pad op zich is breed genoeg en door het zigzaggen valt het dalen ook wel mee, maar ja….. je bent een schijterd of je bent het niet. Rustig aan, hup hup hup en dan opeens sta ik toch nog onverwacht snel beneden. Nog een keer de rivier in. Uitkijken dat ik weer rechtop blijf staan, aan de overkant omhoog klauteren en dan weet ik dat ik er bijna ben!

Finish!!! (foto van Vanessa)

Finish!!! (foto van Vanessa)

Heerlijk als je dan op een verharde ondergrond loopt. Klein stukje over de camping en dan het terrein van het hotel op, de tuin in waar de finish is. De hele groep staat me op te wachten, en juicht alsof ik een geweldige prestatie heb geleverd. Altijd leuk. Er worden foto’s gemaakt en ik kan gelukkig nog breeduit lachen. Dat Yvonne rechtop bij de finish staat is helemaal fijn om te zien! Wow, ik ben er. Ruim 5 uur over gedaan, maar toch zo’n 3 kwartier sneller dan vorig jaar. Doel min of meer bereikt.

Helaas is het na mijn finish al kwart over 8. Willen we nog kunnen bestellen in het restaurant, moeten we voor 9 uur aan tafel zitten. Dus zonder nog hier en daar een praatje te kunnen maken (wat vaak het leukste onderdeel is van een trail: napraten) ga ik naar onze kamer om snel te douchen. En daarna mag ik aanschuiven aan tafel. Wat heerlijk om te kunnen zitten na al die tijd op je benen te hebben gestaan. Lekker sporten, eten en drinken, goed gezelschap, slechte muziek. Wat wil een mens nog meer? Want hoewel ik het af en toe hier en daar best wel eng vind, is dat geen reden om dit niet te doen. De route is heel goed uitgepijld, de organisatie is prima, alles loopt op rolletjes. De omgeving is super mooi als je de tijd neemt om even stil te staan en om je heen te kijken (tijdens het lopen kan en durf ik dit vaak niet). Ik heb echt weer genoten, van het lopen, van het gezelschap, van het weekend weg. Volgend jaar weer? Wie weet! 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Trail des Fantomes, VFF Spyridon. Bookmark de permalink .

13 reacties op Trail des Fantomes 2014

  1. Mettje zegt:

    Wat een prachtverhaal. Goed gedaan hoor!

  2. Ondanks de pech met Yvonne in het begin toch nog 45′ sneller. En het parcours heb ik begrepen! Goed gedaan!

  3. Joost zegt:

    Mooi verhaal, heb ik toch nog iets meegekregen van deze loop 😉

  4. Wauw het leest als een bestseller. Ook al ken ik je alleen via Twitter, na het lezen over de slechte omstandigheden heb ik toch aan jullie gedacht. Goed gedaan!

  5. Heel mooi verslag.Jammer dat je je loopmaatje Yvonne moest achter laten. Toch goed opgepakt en 45 minuten sneller dan vorig jaar. Parcours was zwaar dit jaar door de regen, dus volgend jaar weer 45 minuten sneller of gaat het toch Monschau worden? Ik vind de nieuwe starttijden maar niks.

  6. Opa Limburg zegt:

    Opa Limburg leest niks over Gerard. Heeft hij niet gelopen?
    wel een grootse prestatie om zo’n eind door de blubber te lopen. Proficiat.

  7. Vanessa ter Haar zegt:

    Was weer gezellig! 😀

  8. langzaamaan zegt:

    Ookal kostte het mij veel overredingskracht je zover te krijgen, ik ben reuze blij dat je doorgegaan bent! Reuze stoer zo helemaal alleen als allerlaatste te starten… Top gelopen van je, ik ben trots op je! Wie weet, volgend jaar revanche 🙂

  9. Leuke foto’s en mooie loop. Heb je niet met stokken gelopen Ik dacht dat je dat wilde proberen? Of vond je het niks bij de testloop? Goed gedaan, op naar de volgende!

  10. ruud zegt:

    Prachtig verslag weer Esther.
    Inderdaad een moeilijk moment om je maatje achter te moeten laten, maar gelukkig in goede handen. En daarna toch ervan kunnen genieten en 3 kwartiertjes sneller, ondanks het oponthoud. Knap toch!

  11. Joost zegt:

    Mooi verhaal, krijg bijna zin om mee te doen haha

  12. John zegt:

    Leuk weekend gehad zo te lezen, alleen dat geklauter tussendoor is aan mij niet besteed.
    Naar dat je op deze manier je loopmaatje van de dag achter moest laten, maar daar toch Pascal gedeeltelijk voor terugkreeg 😉 En ook nog sneller als vorig jaar! Goed bezig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s