Devilstrail op de Utrechtse Heuvelrug

DevilsTrail, VFF

Het is een eindje rijden naar de Utrechtse Heuvelrug, maar voor een mooie loop door de natuur heb ik dat zeker wel over. Vandaag ga ik meedoen aan de Devil’s Trail, start en finish in Doorn en tussendoor 26,6 km door bos en over heide. Misschien niet echt de beste voorbereiding voor een marathon over een geheel vlak, geasfalteerd parcours, maar wel leuk! Zin in ook!

In tegenstelling tot veel andere trails, ontmoet ik hier weinig bekenden. Er zijn vandaag meer trails en ja, je kunt nu eenmaal niet overal tegelijk aanwezig zijn. Maar meteen na aankomst parkeren Roald en vriendin hun auto achter de mijne en samen lopen we richting het startgebied. Daar tref ik Adrie en Marianne (van onze loopgroep) en dan ook Ingrid, die net als ik die 26,6 km gaat lopen. Als blijkt dat we dezelfde eindtijd in gedachten heeft, is een pact snel gesloten: samen starten, en daarna maar zien hoe het verder gaat. Geen verplichtingen, maar samen lopen is leuker dan alleen lopen.

IMG-20140928-WA0002Als het bijna tijd is lopen we naar de start. Heerlijk zo lekker ontspannen en geen gedrang in een startvak. Stipt om 11.30 mogen we vertrekken, meteen heuveltje op, we zullen weten dat we op een heuvelrug lopen. Fijn voor de nog koude spieren en piepent en puffent kom ik boven. Voordeel is dan, dat dalen wel heel lekker is en langzaam maar zeker warmen de spieren op, vallen de eerste zweetdruppels en begint het grote genieten. Het blijft wel goed uitkijken waar je je voeten neerzet, want de paden zijn niet echt vlak, maar bezaait met takken, wortels, stenen enz enz. Trailen dus, want daar kwamen we voor! En man-o-man wat hebben we het getroffen met het weer!

Bij 8 km is de 1e drankpost en daar treffen we Colette die al een tijdje voor ons liep. Na een banaan en een paar bekertjes water, lopen we samen verder. Beetje praten, beetje rondkijken en de kilometers vliegen voorbij. Na een kilometer of 20 beginnen we toch wel wat moeier te worden en het praten wordt steeds minder. Ook trekken we steeds vaker ons eigen plan. Ieder op eigen tempo, in ons eigen coconnetje, soms stukje wandelen met mul zand of omhoog, maar we blijven elkaar toch in het oog houden. Ene keer loopt Ingrid voor mij, daarna loop ik weer voor haar.

chocolate hillNa zo’n 25 km is daar dan Chocolate Hill. Nu is het niet ver meer. Ik neem een stukje chocolade van de schaal, maar eigenlijk had ik dat beter niet kunnen doen. Het enige dat ik nu nog wil is gewoon doorlopen en niet meer stoppen om chocolade te kauwen. Kauwen en lopen en ademhalen tegelijk lukt me niet. De chocolade smelt half in mijn handen, maar ik wil nu gewoon door naar die finish. Zo snel mogelijk, want ik wil onder die 3,5 uur finishen.

Devilstrail2

DSC_0739Lekker heuvel af ga ik nu, en dan hoor ik gepraat en na nog een laatste bochtje zie ik de finish. Yes, nog even wat aanzetten en met de handjes omhoog over de matten. Did it! Horloge uit, chocolade van mijn vingers likken en even wachten op Ingrid, die vlak na mij binnen komt. High five en tevreden samen naar het conferentie centrum, waar we even lekker kunnen zitten en een glas cola drinken. Ook Colette sluit zich al snel bij ons aan en samen praten we nog wat na. Ondanks dat we hier en daar wat hebben afgezien, hebben we heel erg genoten!

De Devil’s Trail op de Utrechtse Heuvelrug was een mooie route, goed georganiseerd en lekker simpel, zoals ik het graag heb. Geen poespas, maar wel de route goed uitgepijld, prima drankposten en vrijwilligers waar nodig. Mocht je nog twijfelen over 1 van de volgende Devil’s Trails, dan zou ik zeggen: gewoon inschrijven! Voor mij jammer dat ze niet meer in mijn trainingsschema passen de komende maanden, anders liep ik er zeker meer.

 

Advertenties

Chirunning met Marion

Uncategorized

run2day1Regelmatig wordt er in “mijn”  Run2Day in Eindhoven een lezing/workshop georganiseerd. En als het even kan, ben ik er graag bij. Toen ik hoorde dat Marion Meesters een workshop zou geven naar aanleiding van haar boek, hoefde ik niet lang na te denken: opgeven en in de agenda zetten. En afgelopen woensdag was het dus tijd voor een lesje ChiRunning.

Run2day2Marion begon met een stukje theorie over het ontstaan van ChiRunning, waarom, hoe, wat, voor wie. Door het lopen op vff gebruik ik al een aantal elementen van het ChiRunnen (o.a. korte, snelle pasjes – 180 per minuut – voorover hellen vanuit de enkels – rechte houding – landen onder je lichaamszwaartepunt), maar een echte ChiRunner ben ik (helaas) niet. Door nog eens naar Marion te luisteren, kreeg ik toch weer heel wat aandachtspunten waar ik de komende tijd op kan gaan letten.

Run2day3Na de theorie gingen we met de hele groep naar buiten voor een stukje praktijk. Marion vertelde nogmaals over de helling, alleen onderste buikspieren aanspannen, benen ontspannen (blijf ik een moeilijke combinatie vinden 🙂 ) 180 pasjes, schouders los en omlaag en als 1 groot monster met vele voeten, gingen we op de maat van de metronoom heen-en-weer. Volgens mij moet dat een mooi gezicht zijn geweest! Natuurlijk kun je in een workshop van een goed uur niet alles leren over ChiRunnen, maar het gaf ons wel een beeld van wat/hoe het is. En van hieruit kun je al dan niet verder met deze techniek.

ChiRunning

Aanrader!

Weer terug in de winkel was er nog gelegenheid tot het stellen van vragen, die Marion uitgebreid beantwoorde. En natuurlijk lag het boekje op de toonbank voor verkoop. Ik heb het boekje al enige tijd in huis en gelezen en vind het zeer de moeite waard. Als je interesse hebt in een andere techniek van hardlopen, om welke reden dan ook: het is een zeer goed leesbaar boekje, dat je tips geeft om in de praktijk zelf aan de slag te gaan.  Ik vond het een interesante avond en ga de komende tijd toch weer wat meer letten op het meer ontspannen van mijn benen!

 

De 30 km van Tiny

training lange duurloop, VFF

Hoewel ik een heel mooi schema heb, heb ik toch het gevoel dat ik wat achter loop met de lange duurlopen. Geheel mijn eigen schuld, want tijdens de vakantie heb ik iet of wat te weinig gedaan. Plus het feit dat ik er telkens weer een wedstrijdje tussen prop, die eigenlijk net niet past, maar wel leuk is. Daarom komt het dat mijn langste lange duurloop maar 16 km was (de 10EM van vorige week), want de Trail des Fantomes tel ik niet mee als lange afstand hardlopen. En dat is eigenlijk veel te weinig in deze periode van de marathon training. Tijd om daar dus verandering in te brengen!

UdenTiny, die mijn schema’s maakt, heeft nog een aantal marathoners meer in zijn stal. En met alle najaar-marathons die eraan komen, moeten wij/zij natuurlijk allemaal hun kilometers maken. En wat is nou leuker om dat te doen onder begeleiding in een mooie omgeving en met een aantal gelijk gestemden. Daarom organiseerde Tiny gisteren een 30-km loopje in de natuur van Uden, helemaal over fietspaden.

Rond kwart over 12 belden man en ik aan bij Tiny en Sjan. Eerst een kop koffie, zelfgebakken kruidkoek (jammie!), Kitty begroeten en kennismaken met de andere lopers. Daarna rond 13 uur de deur uit. We begonnen lekker langzaam, Tiny bepaalde het tempo (mijn tempo) en de eerste 10 km waren voorbij voor ik er erg in had. De 5 km daarna werden al iets zwaarder, maar hee, met het idee dat op 15 km een drinkpost zou zijn en een paar minuten pauze, sleepte ik mezelf door die 5 km heen.

Soms is het zo lekker om even te kunnen stoppen. Stilstaan, drinken, wat eten. Even rust. Een drankpauze met dank aan Jeroen, de zoon van Tiny en Sjan, die dit midden in een stukje bos, voor ons klaar zette.

UdenmoeNa de pauze ging het nog een 3 km goed, daarna sprong de hf omhoog en begonnen mijn bovenbenen pijn te doen. Nog eens 11 km zo doorlopen zou hem niet worden. En eigenlijk had ik dat ook niet verwacht. Met een tempo dat net hoger lag dan mijn dl1 tempo, en een afstand dubbel van mijn langste duurloop, zou dit hem niet worden. Maar gelukkig had ik daar al rekening mee gehouden. De route stond in mijn Suunto en ik was van plan om gewoon lekker zelf verder te gaan. Ik loop meestal alleen, dus dat was voor mij geen probleem.

Kitty bood aan om bij me te blijven en hoewel ik haar zei dat ze met alle plezier gerust bij de groep mocht blijven, ze wilde niet naar me luisteren en bleef bij me. Samen liepen we de laatste 11 km. Ik was ervan overtuigd dat ik die 30 km zou kunnen uitlopen, alleen ja… wel op mijn tempo en met een korte wandeling af en toe. Met nog zo’n 6 km te gaan, kwam ons een fietser tegemoet. En dat bleek onze escort te zijn terug naar Uden: Jeroen begeleide ons de laatste kilometers.

finishUdenJemig, wat was ik blij toen we Uden weer inliepen, toen we onder het viaduct door gingen, linksaf een heuveltje op en de weg een beetje bekend werd. Nog even doorzetten, klein stukje nog maar en dan mocht ik echt stoppen. Met ruim 30 km op het klokje kon ik het ding stop zetten. De trap omhoog naar het appartement van Tiny en Sjan was nog even een kleine uitdaging, maar het daarna gaan zitten, kop koffie voor mijn neus, was heerlijk!!

Nadat iedereen gedoucht was, hetzij bij Sjan en Tiny thuis, hetzij bij de Keien, mochten we aanschuiven aan tafel voor een kop soep. Zo lekker!! Die 30 km was voor mij best even afzien, maar de verwennerij daarna was super. Dank Sjan en Tiny voor het organiseren en de gastvrijheid, ik heb genoten!

En the day after voelt alles eigenlijk best goed. Vanmorgen bij het opstaan wat stram en stijf, maar dat verdween snel. En met het rondje uitlopen ging het ook vrij aardig nadat ik de 1e 500m dacht dat het niks zou worden. Dat waren dan ook de enige moeilijke meters 🙂 Daarna werd het genieten in de zon van een lekker, ontspannen loopje. En het vertrouwen dat ik die verrekte marathon afstand straks weer aan zal kunnen, komt langzaam weer boven. Nog maar 7 weken……..

 

Veldhoven10Miles 2014

Veldhoven10Miles, VFF

VTMNadat ik vorig jaar na 1 rondje moest uitstappen ivm een irritatie in mijn kuit, wilde ik dit jaar gewoon wel de 2 rondjes van de Veldhoven10Miles volmaken. Vandaar dat ik me al ruim op tijd had ingeschreven en uiteindelijk man ook kon overhalen om zich in te schrijven. Samen is toch altijd leuker dan alleen. En zo gebeurde het dat we zaterdagavond rond 5 uur in de sporthal van de Kempencampus ons startnummer ophaalden, nog even rust hadden in de kantine, we 10x naar de wc gingen (althans, ik dan toch, hij niet) en om 5 minuten voor 6 naar de start gingen.

Om 6 uur het startschot, de prominenten mochten eerst weg en daar achteraan de rest van de meute. Ik had natuurlijk wel een tijd in mijn hoofd, maar ja, hoofd en benen werken net altijd samen. En na alle langzame duurlopen die ik heb gedaan in de aanloop naar Frankfurt, wist ik niet of er nog een klein beetje tempo in die benen zou zitten.

stemmenDe eerste km ging onder de 6 minuten. Mooi, maar nu niet overdrijven. Toen de 2e km ook onder de 6 min ging, ondanks dat ik iets langzamer wilde lopen, raakte ik een beetje in paniek. Want dat kon ik toch helemaal niet? 10EM lopen op 10km/uur?? Misschien moest ik me een beetje inhouden? Uit voorzorg langzamer lopen? Of zou ik toch maar gewoon zo verder gaan, ik loop best lekker.Ik hoorde verschillende stemmetjes in mijn hoofd: de ene zei: doorgaan, doorgaan. De ander gilde: nee, dat kun je niet! Ik besloot voorlopig gewoon door te gaan. Ik zou wel zien hoe lang het goed ging. En dat ik tegen mezelf kon zeggen: je hoeft nog ‘maar” 14 km scheelde ook….. Jemig, nog niet zo gek lang geleden vond ik dat een ongelooflijke afstand! Hop, doorgaan dus!

V10MNa 7 km komt ASML voor de 1e keer  in zicht en weet ik dat ik bijna weer bij de baan ben. Het eerste rondje ging lekker. Links aanhouden en niet finishen, maar door langs de baan voor de 2e ronde. Nog steeds voelt het prettig al begint er nu een stemmetje harder en harder te roepen: je moet nog zo’n ronde, dit kun je toch niet volhouden, iets minder is ook goed! En ik luister en houd iets in. Kilometer 10 en 11 gaan iets langzamer en eigenlijk bevalt me dat helemaal niet. Waarom zou ik luisteren naar stemmetjes in mijn hoofd? Ik moet gewoon luisteren naar mijn benen, die wel nog kracht genoeg hebben om harder te gaan. Hup, de kilometertijden weer iets omhoog.

De heuveltjes (molshopen) kosten in de 2e ronde iets meer moeite, maar ik worstel en kom boven. De drankpost wordt even een hele korte stop: water aanpakken, stoppen, drinken, doorrrrr. Spons aanpakken, uitknijpen boven mijn nek en even over mijn gezicht. Ik heb het WARM!! Het begint nu wel echt zwaarder te worden. Nog 2,5 km, tis niet ver meer. Ik leg de stemmetjes in mijn hoofd een spreekverbod op, want ik kan het wel en zal het bewijzen ook! Een stukje over een irritant fietspad, nare klinkers die me de 1e ronde nauwelijks opvielen, maar die me nu irriteren. Maar dan komt ASML opnieuw in zicht. Door, door, doorrrrr. Ik heb in de gaten dat er een (voor mij) hele mooie tijd inzit, een ruim pr. Laatste stukje, naar de rotonde, aanzetten, terug langs de weg, aanzetten, de campus opdraaien, nog een keer aanzetten en dan de laatste paar meters over de baan. Onder de finishboog door, horloge uit en wandelen. Uithijgen, uitpuffen en uitlopen.

V10M3

Niet gedacht dat ik een 10EM op 10km/uur zou kunnen lopen. Maar ik verbaas mezelf graag! Supertevreden rijden we bijna meteen naar huis. Snel douchen, want ’s avonds is er nog een feestje van de loopgroep. Mooie avond dus: lekker pr lopen en feesten. Hoe prettig kan een zaterdagavond zijn 🙂

Wat mij betreft volgend jaar weer! Dank aan organisatie en vrijwilligers, jullie waren geweldig!

Foto’s zijn van de website geplukt. Mijn dank is groot aan de fotografen! www.veldhoven10miles.nl