Frankfurt Marathon 2014

Frankfurt Marathon, VFF, vibram five finger, wedstrijd

Frankfurt

Als ik in april, met de medaille nog om mijn nek, terugkom uit Parijs, kondigt mijn wederhelft aan dat hij ook een marathon wil lopen: “wat jij kan, wil ik ook kunnen”. En samen met zijn loopmaatje Paul kiezen ze de Frankfurt Marathon uit. Eerst zeg ik nog stoer dat ik niet mee doe. Eerst ga ik aan tempo werken en dan ooit in 2015 loop ik wel weer eens een M, maar dat houd ik niet lang vol. Want waarom naar Frankfurt gaan om langs de kant te staan? Een week later ben ik ook ingeschreven, f*ck de snelheid, ik ga gewoon weer voor het uitlopen! Als ik aankondig op twitter dat we naar Frankfurt gaan, krijg ik meteen reactie van Janine: “Wij gaan er met een grote groep naartoe, hotel is al geregeld en er zijn nog kamers over. Gaan jullie met ons mee?” Nou, zo’n aanbod laten wij niet lopen, natuurlijk gaan we mee!

DSC_0788Afgelopen vrijdag brak dan eindelijk het Frankfurt-weekend aan. Rond half 12 zaten we met z’n 3en in de auto en ondanks behoorlijk oponthoud onderweg, kwamen we netjes op tijd aan voor het eten. Met een groepje kwamen we terecht bij een Thai’s restaurant. Heerlijk eten, bijpraten met bekenden en kennismaken met nog onbekenden. En je weet dat je met hardlopers een M-weekend doorbrengt, als je dus om 10 uur al op bed ligt. Rust is heel belangrijk en daar zijn we ons allemaal zeer goed van bewust.

DSC_0795DSC_0796Zaterdag halen Gerard en ik onze startnummers op en slenteren wat rond op de beurs. Helaas is deze wat rommelig en niet zo interesant, maar we brengen er toch een plezierig uurtje door. Ook kijken we even rond in de finish-hal, waar net de diverse kinderwedstrijden aan het finishen zijn. De sfeer is al goed, “The eye of the Tiger” klinkt, dit gevoel moet ik vasthouden als het morgen zwaarder wordt. Hier wil ik finishen!

IMG-20141027-WA0002Daarna eten we een sandwich en gaan terug naar het hotel. Een paar uurtjes plat op bed, wat lezen, powernapje en daarna gaan we op zoek naar de rest van de groep, om opnieuw gesamenlijk te eten. Deze keer bij een sushi-restaurant. Heerlijk stapelen weer 🙂 En opnieuw vroeg naar bed, want zondag is het M-day!

IMG_650472484957764

De wekker loopt om 6 uur af. Wat een *piep*tijd op zondag! We hebben wel geluk met het uurtje extra die we deze nacht kado kregen. Tegen 7 uur zitten we aan het ontbijt en ik eet tegen heug en meug 2 witte broodjes Nutella. ’s Morgens eten op zo’n dag vind ik een drama. Geen zin, geen honger, zenuwen, maag verkrampt. Maar ik weet dat eten wel belangrijk is, dus ik spoel alles maar weg met een paar koppen thee. Om 8.15 vertrekken we met z’n allen naar de Festhalle, waar om 10 uur de start zal zijn.

FFM4De snelle mannen zijn ook zenuwachtig en zij vertrekken al snel naar hun startvak, zodat ze kunnen inlopen en vooraan kunnen starten. Wij blijven binnen nog wat hangen. Te vroeg om naar ons startvak te gaan, geen behoefte aan om nu al op onze benen te staan. Dat kan straks nog lang genoeg.

Tegen 10 uur gaan wij ook naar buiten. We zoeken ons startvak op en hoewel ik eigenlijk een startvak naar achteren zou moeten staan gezien de opgegeven tijd, sneak ik stiekem met Kitty, Jan, Gerard en Ans mee hun startvak in. Alleen wachten op het startvak is niet leuk, dus vandaar deze aktie. Nog een klein beetje kletsen, elkaar succes wensen en wachten op de dingen die gaan komen. Eerst is daar de start van de elite en de andere snelle lopers. En langzaam maar zeker komt daarna ons startvak in beweging. Zo’n 10 minuten na de 1e start mogen ook wij het parcours op.

Ik loop lekker. Mijn benen zijn er klaar voor, uitgerust, fit. Van tevoren had ik een plan bedacht, mijn eindtijd min of meer bepaald en het gemiddelde tempo uitgerekend. Nu nog hopen dat het theoretische plannetje ook gaat kloppen in de praktijk. De eerste kilometers gaat net te snel, maar de benen voelen goed en de handrem werkt niet naar behoren. Een duiveltje op mijn schouder moedigt me aan om maar gewoon door te lopen en maar te zien tot hoever het prettig zou gaan. Dit tot het einde toe volhouden lijkt me op dat moment al niet mogelijk.

FFM9Bij 14 km staat Janine met haar fototoestel, ik zie haar staan en ben blij om haar te zien. Publiek doet me erg weinig, maar als je dan een bekende tegenkomt, is het toch heel erg pretiig!

Tot 25 kilometer loopt het prima, vrij gelijkmatig. Daarna gaat het opeens minder goed en ik hark nog even door tot de 30 km, maar dan willen mijn benen echt niet meer. De volgende 5 km gaan dramatisch naar mijn gevoel Regelmatig met een stukje wandelen, dan toch maar weer verder sukkelen. Wat kan een 12 kilometer dan nog ver en lang lijken. Deed ik dit vrijwillig, voor mijn plezier?

De route helpt ook niet echt om op de moeilijke momenten toch te genieten en afleiding te zoeken. De route is ronduit Saai. Saai met een hoofdletter. Eerst dwars door het centrum in allerlei bochtjes, daarna langs de rivier, zelfs een stuk snelweg en weer terug langs de rivier. Woonwijken en beton, niet mijn soort parcours. En dan weer terug het centrum in. Nog meer bochtjes over dezelfde straten als in het begin. Het is hier op zijn duits heel goed georganiseerd, maar mooi….. Nee, niet bepaald! Bovendien erger ik me nu aan de estafette-lopers. De snelle lopen me voor de voeten bij inhalen, de langzame lopen me voor de voeten zodat ik van mijn blauwe lijn moet afwijken. Grrr, aan de kant! Deze 5 km zijn niet de makkelijkste en leukste en ik erger me aan bijna alles. Vooral aan mezelf!

Zoals altijd nderweg krijg ik commentaar op mijn schoenen. Ik word ingehaald door een clown op blote voeten, die me vraagt hoe het gaat op mijn vffjes. Es geht gut! kan ik er nog net uitgeperst krijgen. Daarna komt een andere loper me achterop “schöne Schuhe” zegt hij, en wijst naar zijn eigen voeten “ich habe dieselbe” en inderdaad ook hij loopt op de vff bikila. Even mijn duim omhoog, en dan blijft hij weer achter me.

Maar ik word ook ingehaald door een vrouw die de estafette loopt. Het enige dat ze zegt is: “barfuss, wahnsinn!” Ik vraag haar nog “warom wahnsinn?” Maar ze maakt alleen een wegwerpgebaar en loopt me voorbij. Ach, waanzin of niet, ik loop er toch maar mooi mijn 2e marathon op. Ieder moet zelf kiezen hoe en waarop hij/zij loopt, maar deze techniek zomaar afdoen als waanzin klopt niet. Maar goed, ze leidt me zonder dat ze het bedoelt, wel af en de adrenaline begint weer te stomen. Dat heeft ze dan toch maar mooi bereikt 🙂

Bij 35 km kan ik me weer iets herpakken. Nog maar een gelletje, nog een beker water en een beker smerige zoete thee er achteraan en niet meer luisteren naar dat ene duiveltje op mijn schouder die zegt dat ik dit helemaal niet kan, die zich afvraagt waarom ik dit doe. Met 36 km komt de Festhalle in zicht, waar de finish is. Huh? Nu al? Ik moet toch nog verder? En ja, ik moet nog verder, de weg maakt een bocht, weg van de Festhalle. Helaas, nog even niksniet naar de finish. Dan staat opeens Janine voor mijn neus. Ze ziet dat ik het zwaar heb en loopt een paar meter met me mee om me op te beuren. Fijn als je er even doorheen zit.

Terwijl ik nog een km of 5 moet lopen, komen degene die er bijna zijn ons aan de andere kant van de weg tegemoet. Ik hoor opeens mijn naam en zie Kitty. Even zwaaien. Ik kijk op mijn horloge, zie 4 uur 12 en weet dat zij dus inderdaad het gewenste PR gaat halen (en niet allen dat, ze loopt gewoon 17 min van haar beste tijd af en finisht in 4.21, super!). Kort daarna hoor ik weer mijn naam en daar loopt Gerard. Ook hij zal dus zijn debuut eindigen zoals hij dat graag wilde (4.26). Blij voor hun en het geeft mij weer energie en moed om verder te gaan. Super al die prikkels! Voor mij zie ik een aantal mensen een korte weg naar de finish nemen, zij steken de middenberm over en lopen het laatste lusje dus niet. Ja duh, zo kan ik het ook, maar egnie dat ik vals ga spelen. Het is alleen jezelf voor de gek houden. Een M is nu eenmaal 42,2 km en niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou gaan. Hier oversteken en 4 km afsnijden zou prettig zijn, maar een medaille verdien je er niet mee.

Dan loopt opeens Jan voor me. Hij zet hier ook een super prestatie neer. Even wandelen we een stukje samen, kunnen we elkaar toevertrouwen dat onze benen wel erg moe zijn, maar dat we nog heel even door moeten bijten, nog even doorzetten! Ook wij komen er wel. Nog maar een keer begin ik weer hard te lopen. Nog een bocht en nog 1. En dan kom ik eindelijk bij de matten van de 40 km. De laatste tussentijden worden geregistreerd en nu is het echt niet ver meer. Kom op, het ene duveltje krijgt eindelijk van de ander een flinke oplawaai. Niet halen? Hoezo zou ik het niet halen, ha! Egwel!! Dan het bord van de 41 km, Nog maar 1200 meter dus, hup doorzetten, dit stelt niks meer voor. Dan een lange rechte weg, ik hoor een aantal toeschouwers nog een keer mijn naam roepen. Ik kan weer lachen, ik weet dat ik bijna, bijna, bijna over die rode loper mag en daarna ga finishen en daarna NIET meer hoef te lopen. Onder de startboog door, waar het een paar uur geleden begon, linksaf buigen, nog even versnellen, nog even een paar lopers inhalen en dan naar binnen de Festhalle in. Over de rode loper, naar de finish. Hier deed ik het allemaal voor, om hier te finishen. Yes, yes, yes ik kan het. Weer gelukt! Nog even lachen naar de fotograaf, en dan onder de finishboog door, horloge uitzetten en klaar is Esther!!! Zwaar gehad, maar wel een PR en zo’n 9 minuten van mijn Parijs-tijd af.

Frankfurt3

Doorlopen na de finish, een trappetje af…. wie heeft dat bedacht? En dan zit daar Kitty op de grond. Even een paar woorden, zij blijft nog even wachten op Jan, die niet lang na mij zal finishen. Ik loop door, wil mijn medaille hebben, wil de zilveren deken om me heen voor de warmte, wil wat drinken en eten en wil vooral gaan zitten! Terwijl ik achter de meute aanloop richting de tas-afgifte staat daar Janine weer. Samen lopen we het gebouw in en naar boven. Prettig dan hier roltrappen zijn! Boven staat Gerard te wachten, trots met de medaille voor zijn 1e marathon. Het is ons beide geluk! Super!!

Voor de marathon

Voor de marathon

Na de marathon

Na de marathon

Ik laat me dankbaar op de grond zakken, rug tegen de muur. Even hoef ik helemaal niks! Bijkomen, herstellen en wachten op Kitty en Jan en ook Paul, Gerard’s loopmaatje zal zo hier naartoe komen.

 

Voor de Marathon

Voor de Marathon

Na de marathon

Na de marathon

Zo fijn dat iedereen gehaald heeft wat hij/zij zich voorgenomen had, super dat het dan allemaal gelukt is. Even napraten als we compleet zijn en dan met de U-bahn terug naar het hotel. Douchen, even plat op bed en dan met een groep wat drinken en uit eten.

FFM12De sfeer is heerlijk ontspannen aan tafel, Op 1 na (zo jammer!), heeft de hele groep de marathon uitgelopen. Er zijn heel wat pr’s gesneuveld en iedereen (snel of minder snel) is trots op zichzelf en op de anderen. Iedereen ziet af voor een mooi resultaat, we weten van elkaar dat dit niet aangewaaid komt. Fijn, zo’n groep gelijkgestemden aan tafel.

Ik maak het niet laat. Een groepje, ook Gerard, gaat na het eten nog wat drinken. Een ander groepje gaat terug naar het hotel. Ik heb behoefte aan rust, niet alleen voor het lijf, ook voor mijn gedachten. Er rolt zoveel door mijn hoofd. Onderweg tijdens het lopen al, maar nu na afloop nog veel meer. Zoveel plannen had ik al gemaakt voor volgend jaar, zoveel meningen hadden ik en mijn duiveltjes daar onderweg over. Stel ik mijn plannen bij of voer ik ze wel uit? Theorie en praktijk naast elkaar zetten, wat is wijsheid, wat wil ik nou echt en hoe wil ik het bereiken?  En terwijl alles door mijn hoofd tolt, ga ik liggen en op het moment dat ik het kussen aanraak, slaap ik. Moe genoeg voor een paar uur slaap. ’s Nachts ben ik nog een paar keer wakker, draaien is niet makkelijk, de spierpijn doet zijn intrede. Vroeg zijn we allemaal ook weer wakker. Volgens twitter is de after-marathon nacht niet bepaald een rustige nacht geweest voor de meeste Frankfurt-lopers.

Na het ontbijt nemen we afscheid. Zo jammer dat een leuk weekend zo snel voorbij gaat, maar genoten hebben we van begin tot eind. Henny, bedankt voor alle updates die je het afgelopen half jaar stuurde. En Janine, bedankt voor het organiseren en je support onderweg! En natuurlijk alle deelnemers aan dit Frankfurt-weekend ook bedankt, Gerard en ik hebben genoten!

Advertenties

Landgoed Twente Marathon

LandgoedTwenteMarathon, VFF

Als je een marathon wilt lopen en je wilt van A tot Z genieten, dan is de Landgoed Twente Marathon een echte aanrader! Goed georganiseerd, vriendelijke vrijwilligers, een gemoedelijke sfeer, mooie omgeving, lekkere hapjes en niemand die loopt te dringen. Eerlijk waar, ik heb genoten van begin tot eind en ik weet zeker dat dat voor mijn loopmaatje Yvonne precies zo was.

Vrijdagmiddag rond 5 uur was ik in De Lutte. Waar? Nou De Lutten. Als je denkt dat Hengelo al ver is, dan moet je daar nog even doorrijden, richting Duitsland. Yvonne was er al, die zat op het terras op me te wachten. En nadat we onze kamer geinspecteerd hadden, was het tijd voor een drankje bij de niet-brandende haard om daarna aan tafel te gaan. Rond half 10 lagen we al op bed, beetje lezen, beetje twitteren, beetje ouwehoeren. Goeie voorbereiding 🙂

DSC_0752De volgende morgen, na een lekker ontbijtje, stonden we om 8 uur buiten bij de gehuurde fietsen. Mijn heerlijk degelijke fietstassen pasten perfect en daarin konden we onze spullen de hele dag met ons meeslepen. Achter een aantal andere fietsende LGT3lopers aan, fietsten we naar de start en om half 9 hadden we ons startnummer te pakken en was het tijd voor koffie, toiletbezoek, peukje (Yvonne), nog een keer toilet (ik) en daarna plaatsnemen in de startvakken. Ik vooraan bij de lopers en Yvonne met de andere fietsers daar achter. Klokslag half 10 mocht de 1e groep vertrekken.

DSC_0754Er was ons al vertelt dat het door de drukte een paar kilometer kon duren, voordat fietser en loper elkaar zouden vinden. En dat klopte. Pas na 5 km kwam Yvonne langszij en bij 5,5 km was daar de 1e stop, het 1e hapje en voor ons de 1e wissel. Een lekkere pompoensoep was hier onze beloning. Bij deze stop was het nog redelijk druk met lopers en fietsers, maar vanaf hier werd de groep lopers meer uitgespreid en als een lang, lang lint gingen we door het mooie Twentse landschap.

DSC_0755Stop 2 leverde ons een Shiitake-salade op en na dit hapje mocht ik weer een stukje lopen. Van tevoren had ik netjes opgeschreven hoever de posten uit elkaar lagen, zodat we voorbereid waren. Maar als je dat briefje dus in je auto laat liggen, dan weet je onderweg dus absoluut niet hoever je moet gaan lopen. We wisten dat de meeste stukjes ergens tussen de 3 en 4 km zouden zijn, met 2 uitzonderingen omhoog en een paar uitzonderingen omlaag. Dus wisten we eigenlijk onderweg helemaal niks. Verrassing iedere keer als er weer een stop kwam.

IMG-20141011-WA0008Daarna kregen we een knolselderijsapje met een geitenkaas hapje (erg DSC_0756lekker!) Weer een wissel en op naar het volgende landgoed, het volgende hapje. Of in dit geval: drankje. Een glaasje lekkere rode wijn 🙂 Blij trouwens dat ik hier goed aankwam op de fiets, want een deel van deze route was met de gehuurde stadsfiets niet echt makkelijk te rijden. Modder, nat gras, smalle paadjes, heuveltjes…. ik had hier graag gelopen, laat ik het daar maar op houden. Voor een mens die zelden tot nooit fietst, was dit een zwaar karwei 🙂

DSC_0757Het halve marathon-punt is een heel gezellige stop. Hier krijgen we een pannenkoek met poedersuiker, er ligt fruit en er staat een bandje te spelen/zingen. Als er een lekkere meedeiner wordt ingezet, barst het lopers-publiek uit in zingen en meedeinen, geweldig. De beurt van Yvonne om te gaan lopen en ik mag weer een stukje fietsen. Op naar het volgende landgoed, op naar de volgende stop en het volgende hapje. Hier krijgen we een hamburgertje en een glaasje rose. Het gaat er weer goed in.

IMG-20141011-WA0005 LGTLGTOok de volgende stops zijn er gezellig en lekker. Zo stoppen we nog een keer midden in het Gemeentehuis, waar een bandje met een mannenkoor staat op te treden en we een plak krentenkoek met spijs krijgen, Een volgende stop is een fruithapje, daarna een bekertje mozzarella met tomaat en als laatste stop is er nog een kaasproeverij(tje). Langzaam maar zeker en zeer genietend lopen/fietsen we van stop naar stop en na de kaasproeverij is het alweer tijd voor het laatste stukje naar de finish. Nog een stukje door een koeienstal, door een weiland en dan weer de min of meer bewoonde wereld in naar het Ros van Twente, ons begin/eindpunt.

DSC_0771Nog 1 bochtje en dan samen over de loper, onder de finish door. Als DSC_0773beloning wordt ons een biertje aangeboden, die we dankbaar aannemen. Deze marathon hebben we heerlijk op ons gemakje voltooit in 5 uur en 15 minuten. We krijgen een doosje met afbakbroodjes en een bakje salade mee naar huis als aandenken. Het sfeertje in het finishgebied is super. Er staan een aantal hot tubs, hout gestookt, waar een aantal mensen genietend gebruik van maken. Wij hebben geen droge kleding mee genomen en moeten nog 3,5 km fietsen, dus helaas voor ons geen hot tub. Wel iets om volgend jaar aan te denken!

DSC_0772

 

Ik heb werkelijk van begin tot einde genoten van deze marathon. Organisatie en vrijwilligers, hartelijk dank! Ik snap helemaal waarom vele deelnemers ieder jaar weer terug komen, want als je hier eenmaal gelopen hebt, dan wil je iedere keer blijven terugkomen. Volgend jaar weer? Ik hoop het van harte!

 

Je t’aime Paris

Parijs, VFF

ParisEen beetje heen-en-weer appen en het idee was al snel geboren: waar kun je beter je laatste lange duurloop doen voor Frankfurt dan in de stad waar ik mijn 1e marathon liep? Klinkt logisch toch? Dus maakten Kitty en ik onze plannen, haken en ogen werden uit de weg geruimd, de sleutel werd geregeld en we  gingen gewoon, ook al was het maar kort. Parijs is altijd goed, ook kort en krachtig!

Vrijdagavond reden we dus rond 12 uur door Parijs. Ons optimistische idee dat het dan wel lekker rustig in de stad zou zijn, bleek redelijk naief. Deze stad leeft gewoon 24/7 en om middernacht op een vrijdagavond leek het gewone avondspits. Maar zonder enig probleem wist Kitty mijn aygootje netjes voor de deur van ons appartement te parkeren. Ideaal, midden in het centrum  van Parijs en dan gratis parkeren voor de deur. Waar vind je dat nog in Nederland?

Zaterdag ontbeten we met een verse baquette gehaald bij de bakker om de hoek. Lekkerder bestaat niet! Daarna maakten we ons op voor de lange duurloop door/om/in Parijs. Op afstandmeten.nl had ik een route gemaakt van zo’n 33 km. Hier en daar door bekend gebied, maar ook regelmatig door totaal onbekende delen van Parijs. De ergste drukte vermijden, maar hier en daar ook de mooie plekjes opzoeken. We zouden wel zien hoe het zou lopen vandaag. EĂ©n ding stond vast: minstens 33 km zou er gelopen worden. Hoe? Daar zouden we nog achter komen. Luchtige shirtjes aan, rugzak met 1,5 liter water mee, gelletjes mee, horloges om en gaan!

DSC_0741Eerst richting Eiffeltoren en daar blijkt al meteen dat de route op papier anders is dan in de praktijk. Het mooie grasveld was verdwenen, blijkbaar herstelwerk aan het park. Stiekem gingen we door hekken heen, sprongen over een draadje waarmee een perkje was afgezet en liepen waar het horloge aangaf. Totdat we dus tegen de volgende hekken aanliepen en we daar niet tussen/over/onderdoor konden. Terug naar af dus. Vervolgens wel verder richting Eiffeltoren, linke erlangs (mooi vijfertje, nog nooit gezien) en dan oversteken, over de Seine en richting Esplanade du Trocadero. Thuis leek het me een leuk idee om links richting het paleis te lopen en dan rechts weer terug naar de weg. Erg leuk bedacht, maar dus wel flink heuvel op. Maar daarna weer af, wat natuurlijk wel leuk is. Om vervolgens een hoek om te gaan en opnieuw heuvel op te moeten. Ow ja, Parijs heeft heuvels, da’s waar ook.

Dan richting Bois du Boulogne. Tijdens de marathon lagen hier de laatste loodjes, nu was ik wat alerter en kon ik er meer van genieten. Het is gewoon een heus bos midden in Parijs. We bleven netjes op de hoofdpaden, maar ik spotte toch wel heel wat leuke single tracks die ik ooit nog wel eens verder wil gaan onderzoeken. Helaas voor Kitty ging de route ook over een heerlijk zandpad, lekker mul tot de enkeltjes er doorheen #sorryKitty En dan na het Bois weer richting centrum, om de periferique over te steken, via een rotonde. Denk je daar te kunnen hardlopen? Vergeet het maar! Door rood lopen was er echt niet bij, dus braaf en veilig wachten voor ieder stoplicht voor iedere weg van die rotonde, voordat we weer op het juiste pad waren en verder konden.

DSC_0750Een paar lange wegen, waar we even goed kunnen doorlopen, wel goed uitkijken waar je je voeten neerzet. De parijse stoepen zijn niet zo netjes recht en vlak als de Hollandse (en dat terwijl ik zo vaak klaag over de stoepen hier in ’t durp). En de stoepen zijn hoog, iedere keer als je er even langs loopt om iemand in te halen, moet je een flinke stap nemen om er weer op te komen. Je zou in een rolstoel zitten hier, volgens mij kom je echt nergens meer.

Na zo’n 10 km lopen we door de Tulerieen en bij het Louvre. Heel even een korte stop, gewoon om rond te kijken, gewoon om Parijs in ons op te snuiven. En dan weer verder richting Ile de France en de Notre Dame. Fotomomentje. Eerst zet een Amerikaan ons op de foto, daarna zetten wij hem en zijn vrouw op de foto. En dan door, via een paar bruggen van het ene eiland naar het andere en dan weer terug naar de vaste wal, richting Bastille. Althans, de zuil die staat op de plek waar ooit de Bastille stond. Hier verdwalen we een klein stukje, weet je hoeveel straten naar links zo’n rotonde heeft? Links af, of een beetje minder links, of toch die andere links? Afijn, we lopen een extra rondje en pikken de route weer op.

Bij 18 km lopen we langs Pere Lachaise. En aangezien Kitty hier nog nooit geweest is, besluiten we een korte sightseeingtour in te lassen. Een klein stukje kerkhof meepikken in de route. Als we het pad oplopen langs de 1e grafmonumenten, komt er een beveiligster achter ons aan. We mogen er wel wandelen, maar niet hardlopen. Duh, dat begrepen wij ook wel. Maar wel prettig dat ze ons aanzag voor echte hardlopers! We maken een klein rondje en lopen weer terug naar de uitgang. Gelletje erin, flinke slok water en dan gaan we verder.

Het is warm, echt ongelooflijk, onverwacht warm! We komen thermometers tegen die 23-26 graden aangeven en midden in de stad, zonder wind, is dat echt warm. We zweten behoorlijk, en vooral de heuveltjes op zijn pittig. Over stoppen bij stoplichten en daarna weer op gang komen maar niet te spreken. Jemig, onze kuiten lopen vol bij iedere korte stop en als je dan net weer in je ritme zit, moet je opnieuw stoppen. Maar we lopen wel in Parijs, dat dan weer wel! Wie klaagt is een zeurpiet en dat doen we dan ook vooral niet. We genieten! Maar alles bij elkaar kost het wel redelijk wat kracht dit tochtje. En na 25 km zijn onze waterzakken helemaal leeg. En als je nog zo’n 8 km moet lopen in deze warmte, is het toch wel prettig om te kunnen blijven drinken. Dus op zoek naar een supermarktje. En die is niet zo moeilijk te vinden, iedere straathoek heeft er wel 1. We kopen een 1,5 liter fles, en delen die samen. Voorlopig kunnen we weer even vooruit.

Hop, tijd voor het laatste deel. Nog even omhoog over een treinstation, gelukkig ook weer omlaag, door een parkje, en dan opeens lopen we in het Jardin du Luxembourg. Nog nooit geweest, maar wat een leuk park! Wel druk met al die toeristen die van het mooie weer genieten en lopen te slenteren. We zigzaggen er omheen en tussendoor en proberen ook nog het paleis een beetje te bekijken. Leuk sfeertje hier, iets om te onthouden voor een volgende keer, om er wat rustiger doorheen te lopen. Nu hebben we een missie, een hele lange missie!

Nog een paar brede straten en dan een hoekje om. Baf, midden in een loeidrukke winkelstraat. Weer een straat waar we nog nooit waren. Alle winkels die je maar kunt bedenken zijn hier, zelfs C&A. Toeristen lopen te slenteren en hier is geen zigzaggen mogelijk. Noodgedwongen wandelen we zo snel mogelijk hier doorheen. Dan gelukkig weer een bochtje om en we kunnen weer iets vaart maken. Nog een paar brede wegen en dan ben ik weer op een punt waar ik het ken: als we hier rechtdoor blijven lopen, dan komen we uiteindelijk bij de Dom des Invalides uit, de laatste rustplaats van Napoleon. En die staat weer op de hoek van de straat van ons appartement, nog maar heel even dus!

Ondertussen geeft suunto al 33 km aan en is de route nog niet afgelopen. De 34 wordt volgemaakt en dan besluit ik dat het genoeg is geweest. Het laatste stukje wil ik wandelen, om te voorkomen dat mijn kuiten bij stoppen in de kramp schieten. Kitty loopt nog even door, die wil de 35 wel volmaken. Ik schreeuw haar wat aanwijzingen toe, oversteken, rechts erlangs lopen en dan links aanhouden. Mislopen kan ze niet. Ik trek mijn vff’jes uit en loop op mijn blote voeten verder. Heerlijk voelt dat, die bezwette kakkies in de open lucht. Parijzenaren zijn niet bekend met het blote voeten lopen, want ik krijg genoeg vingertjes in mijn richting gewezen. Nou ja, ik geloof niet dat ze me hier kennen, dus ze wijzen maar raak. Voor mij voelt dit heel prettig.

Wat fijn om dan na 34 km, een ommetje op Pere Lachaise en een stukje uitlopen, weer in de straat te staan, waar we begonnen. Zo’n 5!! uur geleden. Tsja, als je het hebt over een langzame lange duurloop, dan is dit een goed voorbeeld 🙂 Dan 4 trappen op naar het appartement en we kunnen gaan bijkomen. Met een bak kwark met fruit en een heerlijke kom zoute soep. En met een welverdiende en heel nodige douche!

Als we wat zijn hersteld, gaan de schoenen weer aan, want we gaan shoppen. Even naar de Champs d’Elysees want daar zit de Nike-shop. En in Parijs zijn, zonder shoppen bij Nike, dat is voor ons onmogelijk! Beide met een mooie aankoop, komen we de winkel weer uit. En dan is onze energie eigenlijk wel op. Totaal op. En we moeten nog zo’n 3 km terug lopen. Da’s ver, rete-ver! We besluiten eerst te gaan eten en de eerste de beste pizzeria krijgt de eer. We zitten, we eten en we drinken. Water! De ober kijkt ons wat vreemd aan als we een 1 liter fles water bestellen met 2 glazen en niks niet wijn erbij. Maar we krijgen wat we willen. De pizza is geen 5 sterren waard, maar schuift er toch goed in. Honger! En daarna kunnen we die laatste paar kilometer naar huis ook volbrengen.

Het is 10 uur als we thuis komen. 3x raden hoe laat we in bed lagen en ook binnen 5 minuten in slaap vielen…. 🙂

Zondagmorgen besluiten we geen rondje uit te lopen. We nemen rust. Rust is ook trainen. En herstel is belangrijk We ontbijten weer uitgebreid met een verse baquette en scrambled eggs en ruimen daarna het appartement op. Daarna nemen we de metro naar een winkelgebied, maar helaas, op zondag zijn net die winkels dicht. Zonde! Maar goed voor de portemonnee 🙂 We laten het shoppen erbij zitten en gaan lekker een Starbucks in. Gratis wifi en een Caramel Latte Machiato. Wie doet ons wat?

Dan is het helaas tijd om weer naar huis te gaan. De auto wordt ingepakt, met een beetje kunst-en-vliegwerk krijgt Kitty de auto uit zijn plekje en via de Champs d’Elysee rijden we richting Periferique en dan richting noorden en naar huis. Zo’n weekend gaat echt veel te snel voorbij, erg jammer! Maar, we hebben weer super genoten en zeker weten dat dit niet ons laatste weekend in Parijs was!