Frankfurt Marathon 2014

Frankfurt Marathon, VFF, vibram five finger, wedstrijd

Frankfurt

Als ik in april, met de medaille nog om mijn nek, terugkom uit Parijs, kondigt mijn wederhelft aan dat hij ook een marathon wil lopen: “wat jij kan, wil ik ook kunnen”. En samen met zijn loopmaatje Paul kiezen ze de Frankfurt Marathon uit. Eerst zeg ik nog stoer dat ik niet mee doe. Eerst ga ik aan tempo werken en dan ooit in 2015 loop ik wel weer eens een M, maar dat houd ik niet lang vol. Want waarom naar Frankfurt gaan om langs de kant te staan? Een week later ben ik ook ingeschreven, f*ck de snelheid, ik ga gewoon weer voor het uitlopen! Als ik aankondig op twitter dat we naar Frankfurt gaan, krijg ik meteen reactie van Janine: “Wij gaan er met een grote groep naartoe, hotel is al geregeld en er zijn nog kamers over. Gaan jullie met ons mee?” Nou, zo’n aanbod laten wij niet lopen, natuurlijk gaan we mee!

DSC_0788Afgelopen vrijdag brak dan eindelijk het Frankfurt-weekend aan. Rond half 12 zaten we met z’n 3en in de auto en ondanks behoorlijk oponthoud onderweg, kwamen we netjes op tijd aan voor het eten. Met een groepje kwamen we terecht bij een Thai’s restaurant. Heerlijk eten, bijpraten met bekenden en kennismaken met nog onbekenden. En je weet dat je met hardlopers een M-weekend doorbrengt, als je dus om 10 uur al op bed ligt. Rust is heel belangrijk en daar zijn we ons allemaal zeer goed van bewust.

DSC_0795DSC_0796Zaterdag halen Gerard en ik onze startnummers op en slenteren wat rond op de beurs. Helaas is deze wat rommelig en niet zo interesant, maar we brengen er toch een plezierig uurtje door. Ook kijken we even rond in de finish-hal, waar net de diverse kinderwedstrijden aan het finishen zijn. De sfeer is al goed, “The eye of the Tiger” klinkt, dit gevoel moet ik vasthouden als het morgen zwaarder wordt. Hier wil ik finishen!

IMG-20141027-WA0002Daarna eten we een sandwich en gaan terug naar het hotel. Een paar uurtjes plat op bed, wat lezen, powernapje en daarna gaan we op zoek naar de rest van de groep, om opnieuw gesamenlijk te eten. Deze keer bij een sushi-restaurant. Heerlijk stapelen weer 🙂 En opnieuw vroeg naar bed, want zondag is het M-day!

IMG_650472484957764

De wekker loopt om 6 uur af. Wat een *piep*tijd op zondag! We hebben wel geluk met het uurtje extra die we deze nacht kado kregen. Tegen 7 uur zitten we aan het ontbijt en ik eet tegen heug en meug 2 witte broodjes Nutella. ’s Morgens eten op zo’n dag vind ik een drama. Geen zin, geen honger, zenuwen, maag verkrampt. Maar ik weet dat eten wel belangrijk is, dus ik spoel alles maar weg met een paar koppen thee. Om 8.15 vertrekken we met z’n allen naar de Festhalle, waar om 10 uur de start zal zijn.

FFM4De snelle mannen zijn ook zenuwachtig en zij vertrekken al snel naar hun startvak, zodat ze kunnen inlopen en vooraan kunnen starten. Wij blijven binnen nog wat hangen. Te vroeg om naar ons startvak te gaan, geen behoefte aan om nu al op onze benen te staan. Dat kan straks nog lang genoeg.

Tegen 10 uur gaan wij ook naar buiten. We zoeken ons startvak op en hoewel ik eigenlijk een startvak naar achteren zou moeten staan gezien de opgegeven tijd, sneak ik stiekem met Kitty, Jan, Gerard en Ans mee hun startvak in. Alleen wachten op het startvak is niet leuk, dus vandaar deze aktie. Nog een klein beetje kletsen, elkaar succes wensen en wachten op de dingen die gaan komen. Eerst is daar de start van de elite en de andere snelle lopers. En langzaam maar zeker komt daarna ons startvak in beweging. Zo’n 10 minuten na de 1e start mogen ook wij het parcours op.

Ik loop lekker. Mijn benen zijn er klaar voor, uitgerust, fit. Van tevoren had ik een plan bedacht, mijn eindtijd min of meer bepaald en het gemiddelde tempo uitgerekend. Nu nog hopen dat het theoretische plannetje ook gaat kloppen in de praktijk. De eerste kilometers gaat net te snel, maar de benen voelen goed en de handrem werkt niet naar behoren. Een duiveltje op mijn schouder moedigt me aan om maar gewoon door te lopen en maar te zien tot hoever het prettig zou gaan. Dit tot het einde toe volhouden lijkt me op dat moment al niet mogelijk.

FFM9Bij 14 km staat Janine met haar fototoestel, ik zie haar staan en ben blij om haar te zien. Publiek doet me erg weinig, maar als je dan een bekende tegenkomt, is het toch heel erg pretiig!

Tot 25 kilometer loopt het prima, vrij gelijkmatig. Daarna gaat het opeens minder goed en ik hark nog even door tot de 30 km, maar dan willen mijn benen echt niet meer. De volgende 5 km gaan dramatisch naar mijn gevoel Regelmatig met een stukje wandelen, dan toch maar weer verder sukkelen. Wat kan een 12 kilometer dan nog ver en lang lijken. Deed ik dit vrijwillig, voor mijn plezier?

De route helpt ook niet echt om op de moeilijke momenten toch te genieten en afleiding te zoeken. De route is ronduit Saai. Saai met een hoofdletter. Eerst dwars door het centrum in allerlei bochtjes, daarna langs de rivier, zelfs een stuk snelweg en weer terug langs de rivier. Woonwijken en beton, niet mijn soort parcours. En dan weer terug het centrum in. Nog meer bochtjes over dezelfde straten als in het begin. Het is hier op zijn duits heel goed georganiseerd, maar mooi….. Nee, niet bepaald! Bovendien erger ik me nu aan de estafette-lopers. De snelle lopen me voor de voeten bij inhalen, de langzame lopen me voor de voeten zodat ik van mijn blauwe lijn moet afwijken. Grrr, aan de kant! Deze 5 km zijn niet de makkelijkste en leukste en ik erger me aan bijna alles. Vooral aan mezelf!

Zoals altijd nderweg krijg ik commentaar op mijn schoenen. Ik word ingehaald door een clown op blote voeten, die me vraagt hoe het gaat op mijn vffjes. Es geht gut! kan ik er nog net uitgeperst krijgen. Daarna komt een andere loper me achterop “schöne Schuhe” zegt hij, en wijst naar zijn eigen voeten “ich habe dieselbe” en inderdaad ook hij loopt op de vff bikila. Even mijn duim omhoog, en dan blijft hij weer achter me.

Maar ik word ook ingehaald door een vrouw die de estafette loopt. Het enige dat ze zegt is: “barfuss, wahnsinn!” Ik vraag haar nog “warom wahnsinn?” Maar ze maakt alleen een wegwerpgebaar en loopt me voorbij. Ach, waanzin of niet, ik loop er toch maar mooi mijn 2e marathon op. Ieder moet zelf kiezen hoe en waarop hij/zij loopt, maar deze techniek zomaar afdoen als waanzin klopt niet. Maar goed, ze leidt me zonder dat ze het bedoelt, wel af en de adrenaline begint weer te stomen. Dat heeft ze dan toch maar mooi bereikt 🙂

Bij 35 km kan ik me weer iets herpakken. Nog maar een gelletje, nog een beker water en een beker smerige zoete thee er achteraan en niet meer luisteren naar dat ene duiveltje op mijn schouder die zegt dat ik dit helemaal niet kan, die zich afvraagt waarom ik dit doe. Met 36 km komt de Festhalle in zicht, waar de finish is. Huh? Nu al? Ik moet toch nog verder? En ja, ik moet nog verder, de weg maakt een bocht, weg van de Festhalle. Helaas, nog even niksniet naar de finish. Dan staat opeens Janine voor mijn neus. Ze ziet dat ik het zwaar heb en loopt een paar meter met me mee om me op te beuren. Fijn als je er even doorheen zit.

Terwijl ik nog een km of 5 moet lopen, komen degene die er bijna zijn ons aan de andere kant van de weg tegemoet. Ik hoor opeens mijn naam en zie Kitty. Even zwaaien. Ik kijk op mijn horloge, zie 4 uur 12 en weet dat zij dus inderdaad het gewenste PR gaat halen (en niet allen dat, ze loopt gewoon 17 min van haar beste tijd af en finisht in 4.21, super!). Kort daarna hoor ik weer mijn naam en daar loopt Gerard. Ook hij zal dus zijn debuut eindigen zoals hij dat graag wilde (4.26). Blij voor hun en het geeft mij weer energie en moed om verder te gaan. Super al die prikkels! Voor mij zie ik een aantal mensen een korte weg naar de finish nemen, zij steken de middenberm over en lopen het laatste lusje dus niet. Ja duh, zo kan ik het ook, maar egnie dat ik vals ga spelen. Het is alleen jezelf voor de gek houden. Een M is nu eenmaal 42,2 km en niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou gaan. Hier oversteken en 4 km afsnijden zou prettig zijn, maar een medaille verdien je er niet mee.

Dan loopt opeens Jan voor me. Hij zet hier ook een super prestatie neer. Even wandelen we een stukje samen, kunnen we elkaar toevertrouwen dat onze benen wel erg moe zijn, maar dat we nog heel even door moeten bijten, nog even doorzetten! Ook wij komen er wel. Nog maar een keer begin ik weer hard te lopen. Nog een bocht en nog 1. En dan kom ik eindelijk bij de matten van de 40 km. De laatste tussentijden worden geregistreerd en nu is het echt niet ver meer. Kom op, het ene duveltje krijgt eindelijk van de ander een flinke oplawaai. Niet halen? Hoezo zou ik het niet halen, ha! Egwel!! Dan het bord van de 41 km, Nog maar 1200 meter dus, hup doorzetten, dit stelt niks meer voor. Dan een lange rechte weg, ik hoor een aantal toeschouwers nog een keer mijn naam roepen. Ik kan weer lachen, ik weet dat ik bijna, bijna, bijna over die rode loper mag en daarna ga finishen en daarna NIET meer hoef te lopen. Onder de startboog door, waar het een paar uur geleden begon, linksaf buigen, nog even versnellen, nog even een paar lopers inhalen en dan naar binnen de Festhalle in. Over de rode loper, naar de finish. Hier deed ik het allemaal voor, om hier te finishen. Yes, yes, yes ik kan het. Weer gelukt! Nog even lachen naar de fotograaf, en dan onder de finishboog door, horloge uitzetten en klaar is Esther!!! Zwaar gehad, maar wel een PR en zo’n 9 minuten van mijn Parijs-tijd af.

Frankfurt3

Doorlopen na de finish, een trappetje af…. wie heeft dat bedacht? En dan zit daar Kitty op de grond. Even een paar woorden, zij blijft nog even wachten op Jan, die niet lang na mij zal finishen. Ik loop door, wil mijn medaille hebben, wil de zilveren deken om me heen voor de warmte, wil wat drinken en eten en wil vooral gaan zitten! Terwijl ik achter de meute aanloop richting de tas-afgifte staat daar Janine weer. Samen lopen we het gebouw in en naar boven. Prettig dan hier roltrappen zijn! Boven staat Gerard te wachten, trots met de medaille voor zijn 1e marathon. Het is ons beide geluk! Super!!

Voor de marathon

Voor de marathon

Na de marathon

Na de marathon

Ik laat me dankbaar op de grond zakken, rug tegen de muur. Even hoef ik helemaal niks! Bijkomen, herstellen en wachten op Kitty en Jan en ook Paul, Gerard’s loopmaatje zal zo hier naartoe komen.

 

Voor de Marathon

Voor de Marathon

Na de marathon

Na de marathon

Zo fijn dat iedereen gehaald heeft wat hij/zij zich voorgenomen had, super dat het dan allemaal gelukt is. Even napraten als we compleet zijn en dan met de U-bahn terug naar het hotel. Douchen, even plat op bed en dan met een groep wat drinken en uit eten.

FFM12De sfeer is heerlijk ontspannen aan tafel, Op 1 na (zo jammer!), heeft de hele groep de marathon uitgelopen. Er zijn heel wat pr’s gesneuveld en iedereen (snel of minder snel) is trots op zichzelf en op de anderen. Iedereen ziet af voor een mooi resultaat, we weten van elkaar dat dit niet aangewaaid komt. Fijn, zo’n groep gelijkgestemden aan tafel.

Ik maak het niet laat. Een groepje, ook Gerard, gaat na het eten nog wat drinken. Een ander groepje gaat terug naar het hotel. Ik heb behoefte aan rust, niet alleen voor het lijf, ook voor mijn gedachten. Er rolt zoveel door mijn hoofd. Onderweg tijdens het lopen al, maar nu na afloop nog veel meer. Zoveel plannen had ik al gemaakt voor volgend jaar, zoveel meningen hadden ik en mijn duiveltjes daar onderweg over. Stel ik mijn plannen bij of voer ik ze wel uit? Theorie en praktijk naast elkaar zetten, wat is wijsheid, wat wil ik nou echt en hoe wil ik het bereiken?  En terwijl alles door mijn hoofd tolt, ga ik liggen en op het moment dat ik het kussen aanraak, slaap ik. Moe genoeg voor een paar uur slaap. ’s Nachts ben ik nog een paar keer wakker, draaien is niet makkelijk, de spierpijn doet zijn intrede. Vroeg zijn we allemaal ook weer wakker. Volgens twitter is de after-marathon nacht niet bepaald een rustige nacht geweest voor de meeste Frankfurt-lopers.

Na het ontbijt nemen we afscheid. Zo jammer dat een leuk weekend zo snel voorbij gaat, maar genoten hebben we van begin tot eind. Henny, bedankt voor alle updates die je het afgelopen half jaar stuurde. En Janine, bedankt voor het organiseren en je support onderweg! En natuurlijk alle deelnemers aan dit Frankfurt-weekend ook bedankt, Gerard en ik hebben genoten!

Advertenties

15 gedachtes over “Frankfurt Marathon 2014

  1. Ik ben super trots op jou. Feit dat jij al zegt dat je, wellicht, te snel startte, je weet het niet he. Is ook iets met de vorm van de dag. Gewoon weer lekker gaan trainen en binnenkort zien hoe het gaat. Zet die plannen nou maar niet in de koelkast. En die opmerking over die schoenen…. Tja ik loop nou op de Hoka’s. Krijg je ook ‘bijzondere’ reacties op.

  2. Wat een top-vrouw ben je toch! Zomaar eventjes 2x een M in 1 jaar tijd! Tuurlijk is het zwaar en ver, maar EGWEL dat je het gedaan hebt! Gefeliciteerd! En ook voor Gerard zijn eerste M goed hoor 🙂

  3. Wat een heerlijk weekend!
    Een paar dagen lang heerlijk praten over lopen, kleding, schema’s, voeding en schaafplekken ;-)) en hoppa dan heb je marathon 2 in the pocket! (en hebben we een nieuw marathon monster gecreĂ«erd) Loop je en passant gewoon 9 min van je PR af!
    Ik stel voor om deze marathon in ieder geval nooit meer te doen, wat een saai parcours! Op naar de volgende!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s