PolarBearTrail 2015

Uncategorized

Ik weet dat de organisatie van de PolarBearTrail heel graag een sneeuwlandschap zou zien op de zondagmorgen voor de start. Maar eerlijk gezegd was ik heel blij toen ik net uit bed uit het raam keek en zag dat de sneeuw zo goed als weg was. Pff, gelukkig, niks niet polar, maar gewoon modder om die 22 km in te lopen. Dacht ik…..

Om kwart voor 9 reed mijn taxi voor bij de carpoolplaats in Leende. Samen met Ruud, Adrie, Marianne en Alwin vertegenwoordigden wij Eindhovenloopt in Teuven. Eerst viel het nog niet zo op, maar hoe verder we naar het zuiden reden, hoe meer sneeuw er bleek te liggen. Niet helemaal zoals ik het gewenst had, maar ja…. niks aan te doen. In januari kan het nou eenmaal sneeuwen, dus het ging gewoon een sneeuwloopje worden. Weer eens wat anders en eerlijk is eerlijk, de omgeving zag er wel geweldig uit. Heuveltjes met sneeuw, hier en daar was het uitzicht echt een plaatje.

(foto van Tjarda)

(foto van Tjarda)

 

 

PolarBear

Eindhovenloopt in de sneeuw

Ruim op tijd om nog 3x naar de wc te gaan, kwamen we aan bij de startlocatie in Teuven. Startnummer ophalen, koffie drinken, omkleden, aandoen wat ik van plan was en niet mezelf simpel maken dat ik toch warmer gekleed zou moeten gaan met dit weer, 2 laagjes is meer dan voldoende! Tegen 11 uur nog even tijd voor een groepsfoto en daarna een plekje in het startgebied opzoeken, ergens middenin de meute. Mijn loopmaatjes moesten nog even wachten op hun start en met hun succeswensen nog in de oren vertrok ik voor mijn loopje door sneeuw, ijs en modder.

Polar3

(foto van Pascal)

Gelukkig had ik wel mijn les getrokken na de deelname van vorig jaar en had ik een schoen aangetrokken met nop en grip en niet eigenwijs toch de vffjes (hoewel die normaal 100x lekkerder lopen!). Deze keer kwam ik niet alleen de heuvels af, maar ook  weer op. En deze keer viel ik nergens in de modder, ook wel zo prettig 🙂

Polar5

(foto van Pascal)

Aangezien ik de trainer beloofd had om geen gekke dingen te doen voor 5 minuten tijdwinst, heb ik lekker op mijn gemakje gelopen. Heel blijven en kilometers maken is het motto op dit moment.

En wonder boven wonder ontdekte ik dat het lopen op sneeuw helemaal geen problemen gaf. Vaak koos ik zulfs voor de besneeuwde kant van het pad ipv door de modder op het andere deel van het pad. Een mens is nooit te oud om te leren, nog even een goeie winter hier achteraan en ik word nog een echte sneeuwloper…… Hahaha, egnie!

Polar9

(foto van Yvonne Silverentand)

De heuveltjes waren pittig deze keer. Aan sommigen leek geen eind te komen. Vooral de kilometer na de drankpost bleef maar stijgen. Maar gelukkig, zo hield ik mezelf voor, als je flink omhoog loopt, moet je daarna vast weer flink omlaag. En dan kun je dus weer even je rust pakken en herstellen. Tenzij het pad natuurlijk erg smal, modderig, ijzig is en bezaaid met losse stenen en boomwortels. Niks niet herstel, maar nog steeds met de rem erop lopen en uitkijken, vooral uitkijken!

Na 21 km komt het dorp Teuven weer in zicht. Een klein stukje verhard (omhoog natuurlijk), om dan weer de modder in te gaan, richting finish. Maar niet rechtstreeks naar de finish, nee, eerst nog even een heuvel op. Gelukkig wist ik wat er komen ging en was ik er deze keer op voorbereid. Heuvel op glibberen door de modder, dan weer heuvel af om vervolgens te gaan finishen …….. heuvelop. Tuurlijk……  Dezelfde heuvel die we bij de start heerlijk omlaag liepen. Gofferdegoffer, die laatste heuvel voelde ik echt het meeste en hoewel ik het finishdoek goed kon zien, leek die gewoon niet dichterbij te komen. Maar gelukkig, zoals aan alles, kwam ook hieraan een einde. En 15 minuten sneller dan vorig jaar, liep ik over de finishlijn. Tijd voor cola en chocolade, droge schoenen en moddervrije kleding. Mijn loopmaatjes stonden al op me te wachten na hun 14 km en gezamenlijk gingen we weer terug naar huis. Gezellig napraten in de auto, weer eens wat anders dan alleen heen-en-terug rijden 🙂

Weer 22 km en zo’n 500 hoogtemeters dichterbij Salland. Weer een week dichterbij Salland. Nog maar 45 dagen……

Advertenties

Poort naar het Heuvelland

Poort naar het Heuvelland, Trailrunning

Poort4

In het kader van “trainen in het lang lopen met heuveltjes” schreef ik me in voor de 30 km trail van AV Caesar in Beek, de Poort naar het Heuvelland. Ik wist dat het pittig zou worden, want 2 jaar geleden liep ik hier de eerste editie en toen vond ik 15 km al meer dan genoeg! Dit jaar dus de dubbele afstand door de heuvels van Limburg, met als extraatje een flinke laag modder over het hele parcours.

Iedereen weet wat een ***weer het de afgelopen weken is geweest. Als het niet regende, dan hoosde het wel. En als het niet hoosde dan stortregende het. Al met al prima weer om een heleboel modder te verzamelen op zo’n beetje alle paden en paadjes in en rond Beek. Modder, drab, prut, pratsj, hoe je het ook wilt noemen, het lag er. Overal en altijd. Gelukkig was ik zo slim geweest om mijn trailste schoen aan te trekken, zodat ik de meeste tijd redelijk rechtop kon lopen. De keren dat ik bijna onderuit ging, kan ik niet tellen, want zoveel vingers heb ik niet. Soms was ik dolblij om weer een stukje verharde weg tegen te komen, zodat ik even de modder tussen de nopjes uit kon stampen om daarna de volgende prut in te lopen.

De lange trail startte 10 minuten voor de korte trail. Dat betekende in mijn geval dat ik na 3 kilometer werd ingehaald door de koplopers en daarna door zo’n beetje de rest van het deelnemersveld. Soms wat irritant op de smalle paden, als er weer een snelle jongen in mijn nek hijgde en ik niet rap genoeg aan de kant kon. Van mij mogen die starttijden worden omgedraaid volgende keer. De afslag 16km- 30km kwam pas na 14 km, daarna werd het heerlijk rustig en kon ik me alleen op de wereld wanen.

Bij alle kruisingen met een verharde weg stonden vrijwilligers, zelfs nog om mevrouw 1-na-laatste te helpen met veilig oversteken. En ook de drankpost op 22 km was nog aanwezig voor water, bananen en een vriendelijk praatje. Respect voor deze mensen die in de kou toch maar mooi al die uren zelfs voor de laatste lopers op hun post bleven. Super!

Poort3

Poort

Poort2

 

 

 

 

 

 

(foto’s van Yvonne Silverentand)

Het parcours was mooi en afwisselend. We liepen door bos, weilanden en knollenvelden. Af en toe moesten we over bomen heen klimmen, soms laag er onder door. Holle paden, af en toe een klein stukje verhard, trappetjes, zelfs abseilen was in de route opgenomen. Het was geen moment saai na iedere bocht weer een verrassing wat er komen ging.

DSC_0913

DSC_0914

DSC_0915

 

 

 

 

 

 

Na 27 km stuurde een vrijwilliger me de allerlaatste heuvel op. Even dacht ik nog: joepie de allerlaatste. Tot ik het bochtje om ging. Niks niet joepie, maar modder modder modder in een heuvelachtig weiland. Glibber de glibber, 2 stappen vooruit, 1 achteruit. Het gras al vertrapt door alle voeten voor mij en ik letterlijk aanmodderen om vooruit te komen. Maar zoals aan alles, kwam ook daaraan een einde en mocht ik uiteindelijk een fietspad oplopen, richting Beek. Alleen helaas niet lang, want de route ging linksaf de landerijen in. Ondergrond was weliswaar goed te belopen, maar windkracht 80 tegen is in de laatste km niet echt dat je zegt: joepie lekker. Nondeju! Waar is die finish, waar is de sintelbaan van AV Ceasar??

Mijn horloge gaf ondertussen 3. 57 aan en eindelijk zie ik waar ik naartoe moet, dezelfde weg terug als waar we vertrokken waren. Het sportpark op via een achterdeurtje, langs de voetbalvelden en de nu lege tribune en dan draai ik de atletiekbaan op. Even nog aanzetten, want net onder die 4 uur is leuker dan net erboven. Tevreden voor nu, werk genoeg te doen voor 14 maart.

Opnieuw een vriendelijke vrijwilligers die me bij de finish opvangt en naar de tent brengt waar ik een stuk vlaai krijg en er warme thee voor me wordt ingeschonken. Of ik genoten heb en wat ik van het parcours vond, vraagt hij. Nou, egwel dat ik heb genoten! Ondanks de heuvels die ik te weinig train hier in het platte Brabant, heb ik zeker een fijne trail gelopen. De afstand 30 km is geen probleem, maar de heuvels wel, komende weken maar eens wat vaker naar Limburg afzakken op de zondagse lange training.

 

Brabants Hart Trail

Uncategorized

DSC_0888

Na mijn trail van donderdag, kreeg ik een berichtje van Kitty dat ze daar ook wel eens wilde lopen. Weer eens gezellig samen lopen en bijpraten. Nou, dat wil ik ook altijd wel, dus een snel berichtje terug: zondag samen lopen? En zo werd onze loopafspraak gemaakt. Even wat heen-en-weer over wat, waar en hoe ver we gingen lopen, kwamen we uit op opnieuw een trail van Tony: Brabants Hart deze keer. Een hele goede keuze in een mooie omgeving, maar de tweet van Kitty na afloop zegt genoeg over de begaanbaarheid van deze trail, vandaag na alle sneeuw en regen.

tweetkitty

Mijn horloge geeft overigens 3 uur 40 aan, dus het valt best wel mee 🙂 De route begon met een klein stukje verhard het dorp uit een weiland in. En daar begon de modder. En behalve een stukje verhard tussendoor was dat het enige stuk waar we echt konden hardlopen. De rest van de route was modder, water, modder, sneeuw, modder, modder, nog wat modder en voor de verandering nog meer modder. Iedere keer als de ondergrond wat droger werd, begonnen we weer hard te lopen, maar alleen tot de volgende modderplas, zo’n 50m verder. Kunnen we dit een hardloop/trail training noemen? Nou nee, niet echt. Dit was een training in doorgaan en vooral niet uitglijden en opgeven. Dit was een echte langzame lange duurloop, een training in duurvermogen.

Het eerste deel van de trail gaat voornamelijk door weilanden. Gras, ongelijk, modder, water, nou dan weet je het wel. Glad en glibberig. Maar wel mooi die omgeving daar, tenminste als we de moed hadden om op en om te kijken. We waren nogal druk bezig met letten op onze voeten en waar we die neer gingen zetten.

DSC_0889

DSC_0891

Het 2e deel ging vooral door bosgebied. Erg mooi opnieuw, maar ook opnieuw erg nat. Nat, nat, nat! Het bos is opgedeeld in allemaal kleine stukjes bos. Verbonden door beekjes. Beekje, na beekje, na beekje moesten we over. Via boomstammen. En die boomstammen lagen gelukkig meestal redelijk stevig vast, maar niet allemaal. Soms ging je erop staan en dan ging dat boomstammetje plotseling onderwater. Met jouw voet erbij. Nat dus. Regelmatig tot ver boven onze enkels. En weet je hoe koud dat water is? De cool challenge is er niks bij!

DSC_0902

DSC_0900

DSC_0898

Het laatste stukje liepen we door een redelijk te belopen weiland, richting het Sint Janspontje over de Dommel, terug naar Liempde. En natuurlijk lag het pontje aan de overkant, dus moesten we het eerst naar ons toe trekken. Wel goed om warm te blijven tijdens het stilstaan, want het pontje naar ons toe trekken kostte toch wel ff kracht. Spierkracht in de armen deze keer.

DSC_0910

En daarna konden we aan de laatste kilometer beginnen, terug naar de auto. Verhard deze keer. Zonder modder, ijs en sneeuw. En hoewel deze laatste kilometer verhard lopen wel heel erg prettig was, heb ik me in de modder toch best wel geamuseerd. Af en toe een vloek en een grom als er weer eens een lading water in mijn schoenen terecht kwam, maar ach, dit hoorde er vandaag dus gewoon bij. En dit is een rondje dat ik echt wel, zeker weten nog een keer wil gaan lopen. Alleen dan wel als het weer wat beter is geweest in de weken ervoor. Als het niet net gesneeuwd heeft en niet dagenlang geregend heeft. Met andere woorden: als de ondergrond wat steviger is en er wel normaal te lopen valt. Hardlopen dus en niet alleen glibberen en glijden!

DSC_0912

Dommelvallei Trail

Uncategorized

Al enige tijd geleden kwam ik op internet een website tegen van ene Tony. Hij schrijft daarop niet alleen blogs, maar heeft er ook een aantal smakelijke routes op staan. Het kwam er steeds niet van om er 1 te lopen. Tot nieuwjaarsdag. Op mijn schema stond een blanco, met andere woorden: zelf in te vullen. Ik had zin in een trailtje in de buurt en dacht opeens weer aan die website, met daarop de Dommelvallei Trail. Met begin een paar kilometer van huis, eerst een stukje Malpie en daarna De Plateaux in, een route van 25 km. Ik besloot de route iets aan te passen, grootste stuk Malpie eruit (de Vennen ken ik zo langzamerhand wel), maar De Plateaux bleven erin en zo werd de route 20 km. Uploaden, in mijn Suunto en op pad.

Met de auto naar Borkel, parkeren op het plein en start! Meteen het eerste stukje Malpie begon met modder, modder en nog meer modder. Oeps…. het beloofde al meteen een glibberig rondje te worden. Dit stukje kende ik van eerdere rondjes, maar ik liep het toch, omdat ik uit zou komen op een pad dat ik nog niet kende. Nou, dat heb ik geweten. Net dat pad was zo goed als onbegaanbaar vandaag. Niet alleen modder, maar ook sneeuw en ijs lagen hier. En diepe tractor-sporen maakten het nog wat moeilijker lopen. Maar hé, niet zeuren en miepen, jij wilt trails lopen, dus hophop die trails op!

Daarna volgde een stukje verharde weg, door Borkel en dan richting de grens met België. Ook dit stuk ken ik, want vorige week liep ik nog hier richting Kerst bij de schoonouders. Maar daar waar ik vorige week linksaf ging, ging ik vandaag rechtsaf. Opnieuw de modder in. Het was een “goed-uitkijken-waar-je-je-voeten-neerzet-pad”. En omdat ik zo op mijn voeten en het pad lette, had ik niet in de gaten dat ik linksaf moest, maar liep ik rechtdoor. Tot ik eindelijk ipv naar mijn voeten even naar mijn horloge keek en merkte dat ik kon omdraaien, op zoek naar het bewuste pad. Dat was gelukkig ook de enige keer dat ik een afslag miste.

DSC_0870

DSC_0878DSC_0881Het stuk door De Plateaux, een natuurgebied op de grens van Nederland en België (bij Bergeijk/Lommel) is mooi. Afwisselende natuur, bos, waterplassen, houten bruggetjes, open velden, weidse uitzichten, koeien (gelukkig ver weg!). Echt mooi om te lopen. Regelmatig heb ik even stil gestaan om om me heen te kijken en foto’s te maken. Niks fijner dan rondlopen door onbekend gebied, met een horloge dat me de weg wijst en me regelmatig geheel alleen op de wereld voelen. Helemaal zoals ik het graag heb. Na een maand met wat minder enthousiasme voor het lopen en trainen, kwam de motivatie in 1 klap – BAM – terug.

DSC_0882

DSC_0884Via een breed zandpad liep ik De Plateaux na 16 km weer uit, denkende dat ik vanaf hier een makkelijk stukje naar de auto zou hebben. Nou… ha! daggut niet. Het grootste glibberen moest nog komen. Ik liep door een weiland, vol met sneeuw, kuilen, modder en ijs en plotseling stopte mijn pad. Doodlopend naar een sloot. Dacht ik. Maar toen ik beter keek, zag ik dat ik “gewoon” over het hek heen moest klimmen, want aan de andere kant ging het pad verder. Dus ik er over. Om na zo’n 100m over een prikkeldraadversperring te moeten klimmen. Geteld heb ik het niet, maar ik ben een keer of 10 over prikkeldraad geklommen. Tussendoor liep ik op een smal paadje langs de sloot. Bedenkende dat als ik nu uit zou glijden, ik niet alleen onder de modder zou zitten, maar ook nog een nat pak zou halen. En verder weg van de sloot op het veld lopen, ging niet, want dat stond nogal onder water, modder, sneeuw en ijs. Pomtipomtipom, heerlijk lopen zo met een paar supernatte vibrammetjes, de modder tot ver boven mijn knieen en mijn (blote) voeten open gehaald aan stekelige braamtakken. Een groter verschil met de keurige receptioniste op pumps, met panty en een kort rokje met jasje is volgens mij niet mogelijk 🙂

Uiteindelijk kwam ik weer op de verharde weg uit, vlakbij de auto, zoals natuurlijk ook de bedoeling was. Genoten van dit eerste rondje van het nieuwe jaar en zeker weten dat ik meer routes van dit blog ga lopen!