Brabants Hart Trail

DSC_0888

Na mijn trail van donderdag, kreeg ik een berichtje van Kitty dat ze daar ook wel eens wilde lopen. Weer eens gezellig samen lopen en bijpraten. Nou, dat wil ik ook altijd wel, dus een snel berichtje terug: zondag samen lopen? En zo werd onze loopafspraak gemaakt. Even wat heen-en-weer over wat, waar en hoe ver we gingen lopen, kwamen we uit op opnieuw een trail van Tony: Brabants Hart deze keer. Een hele goede keuze in een mooie omgeving, maar de tweet van Kitty na afloop zegt genoeg over de begaanbaarheid van deze trail, vandaag na alle sneeuw en regen.

tweetkitty

Mijn horloge geeft overigens 3 uur 40 aan, dus het valt best wel mee 🙂 De route begon met een klein stukje verhard het dorp uit een weiland in. En daar begon de modder. En behalve een stukje verhard tussendoor was dat het enige stuk waar we echt konden hardlopen. De rest van de route was modder, water, modder, sneeuw, modder, modder, nog wat modder en voor de verandering nog meer modder. Iedere keer als de ondergrond wat droger werd, begonnen we weer hard te lopen, maar alleen tot de volgende modderplas, zo’n 50m verder. Kunnen we dit een hardloop/trail training noemen? Nou nee, niet echt. Dit was een training in doorgaan en vooral niet uitglijden en opgeven. Dit was een echte langzame lange duurloop, een training in duurvermogen.

Het eerste deel van de trail gaat voornamelijk door weilanden. Gras, ongelijk, modder, water, nou dan weet je het wel. Glad en glibberig. Maar wel mooi die omgeving daar, tenminste als we de moed hadden om op en om te kijken. We waren nogal druk bezig met letten op onze voeten en waar we die neer gingen zetten.

DSC_0889

DSC_0891

Het 2e deel ging vooral door bosgebied. Erg mooi opnieuw, maar ook opnieuw erg nat. Nat, nat, nat! Het bos is opgedeeld in allemaal kleine stukjes bos. Verbonden door beekjes. Beekje, na beekje, na beekje moesten we over. Via boomstammen. En die boomstammen lagen gelukkig meestal redelijk stevig vast, maar niet allemaal. Soms ging je erop staan en dan ging dat boomstammetje plotseling onderwater. Met jouw voet erbij. Nat dus. Regelmatig tot ver boven onze enkels. En weet je hoe koud dat water is? De cool challenge is er niks bij!

DSC_0902

DSC_0900

DSC_0898

Het laatste stukje liepen we door een redelijk te belopen weiland, richting het Sint Janspontje over de Dommel, terug naar Liempde. En natuurlijk lag het pontje aan de overkant, dus moesten we het eerst naar ons toe trekken. Wel goed om warm te blijven tijdens het stilstaan, want het pontje naar ons toe trekken kostte toch wel ff kracht. Spierkracht in de armen deze keer.

DSC_0910

En daarna konden we aan de laatste kilometer beginnen, terug naar de auto. Verhard deze keer. Zonder modder, ijs en sneeuw. En hoewel deze laatste kilometer verhard lopen wel heel erg prettig was, heb ik me in de modder toch best wel geamuseerd. Af en toe een vloek en een grom als er weer eens een lading water in mijn schoenen terecht kwam, maar ach, dit hoorde er vandaag dus gewoon bij. En dit is een rondje dat ik echt wel, zeker weten nog een keer wil gaan lopen. Alleen dan wel als het weer wat beter is geweest in de weken ervoor. Als het niet net gesneeuwd heeft en niet dagenlang geregend heeft. Met andere woorden: als de ondergrond wat steviger is en er wel normaal te lopen valt. Hardlopen dus en niet alleen glibberen en glijden!

DSC_0912

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Brabants Hart Trail

  1. Jullie zijn een mooi tijdje onderweg geweest. Een modderbad is toch goed voor je huid?

  2. Mettje zegt:

    Met een glimlach gelezen. Wel lekker om zo het nieuwe jaar in te ‘baggeren’.

  3. Wendelien zegt:

    Bikkels!

  4. kitty zegt:

    Haha ik denk dat alle trailliefhebbers die dit nu lezen het liefst direct hun schoenen op willen zoeken om te lijken of het echt zo zwaar was…
    Ja mensen het was echt pittig! De ondergrond is klei waardoor waardoor het smeltwater van de sneeuw er niet doorheen. De klei vormt een drabberige zuigende blub, waardoor hardlopen zonder je nek te breken bijna onmogelijk was.
    Zoals een hoofdschuddende meneer opmerkte die ons zag lopen: “het pad is verder echt niet begaanbaar, vooral niet op die schoenen”

  5. Margriet zegt:

    Stoer jullie twee. Zo iets kun je het best met z’n tweeën doen. Dan heb je nog wat geestelijke support. Kanjers!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s