HivernalTrail 2015

Afzien was het gisteren. AFZIEN met dikke vette hoofdletters. Na 2 trails in de afgelopen 3 weken, dacht ik het kunstje wel een beetje te kennen. Gooi wat hoogtemeters en wat modder door elkaar, voeg wat sneeuw toe en je hebt een mooi parcours. Uurtje of 4 lopen dacht ik van tevoren, maar jemig, wat heb ik me op deze trail verkeken!

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Ik had het parcours-kaartje en het hoogteprofiel goed bekeken. De eerste paar km zouden pittig worden, met een trap van 508 treden, dan iets omlaag en opnieuw stevig omhoog. Maar daarna zou een afdaling van zo’n 5 km volgen. Eitje dacht ik nog. Flink afzien en verzuren, maar daarna lekker lang omlaag lopen en herstellen. Nou, een mens kan zich vergissen! Omlaag lopen was nergens een eitje! Door de regen en sneeuw van de afgelopen week lag er over het hele parcours een laag pratsj. Af en toe wist ik niet meer wat fijner was: omhoog afzien of omlaag afzien. Omlaag herstellen? Ammehoela!

Hivernal4

(foto van Pascal)

Onderaan die rottrap vonden Pascal en ik elkaar: 2 laaglanders die vol bewondering keken naar al die mensen die voor ons zo makkelijk omhoog liepen. Vol afschuw begonnen wij ook te klimmen. Ach wat is nou 508 treden? Ik durfde al snel niet meer omhoog te kijken hoe ver het nog was. Blik op de treden en trede voor trede omhoog. Niet nadenken, gewoon gaan. Daarna zou het beter worden. Eerlijk waar, dat dacht ik echt. En eindelijk boven gekomen mochten we dus een stuk omlaag. Om vrij snel een bochtje om te gaan en weer te mogen stijgen. Met de handen op de bovenbenen, niet omhoog kijken, maar gewoon stap voor stap omhoog. Dit was het, dacht ik nog een keer, als ik nu boven ben, is het ergste achter de rug. Vanaf nu wordt het makkelijker. My God, wat kan een mens zich vergissen!

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Vanaf hier daalde het pad wel een stukje, maar nergens kon je in je ritme komen. Dalen in modder, scherp bochtje in de modder, klein heuveltje in de modder, van enige herstel was geen sprake. De löss die hier in Limburg ligt, laat zo goed als geen water door, dus alles blijft nat, modderig, glibberig, glad. En geen idee waarom, maar dit parcours was echt veel en veel erger dan de vorige 2 trails, ondanks dat die ook in Limburg waren.

Zonder woorden, onze aandacht vooral bij onze voeten en waar die neer te zetten, liepen Pascal en ik samen door. We hadden geen woorden nodig om een pact te sluiten dat samen lopen fijner was dan alleen. Zeker omdat niet alle pijlen altijd even goed geplaatst waren (weggehaald hier en daar??) en er af en toe toch wat gezocht moest worden naar de weg.

Hivernal7

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

(foto van Pascal)

Niet lang na de 1e drankpost had de organisatie een grapje bedacht. Een pijl omhoog bij een flinke heuvel en een touw om je aan omhoog te werken. Het leek opeens wel de Trail des Fantomes. Oke, even flink werken en omhoog met het lijf. Blij met het touw om me min of meer rechtop te houden. Om dan bovenaan een pijl te vinden die omlaag wijst. Om beneden weer omhoog te moeten. Om vervolgens weer omlaag te gaan. Ik stond waarschijnlijk nogal bedenkelijk te kijken, want een vrijwilliger die ons bovenaan opving, zei meteen: “of je laat die ene daling en beklimming zitten en gaat verderop gewoon omlaag en vervolgt het pad”. Ik hoefde niet lang na te denken: ik sloeg een ronde klimmen over en ging direct door naar de laatste afdaling. Bikkel Pascal klauterde en klom wel zoals het stond aangegeven en niet lang nadat ik mijn weg had vervolgd, had hij me weer bijgehaald en konden we opnieuw samen verder.

(foto van Maurice)

(foto van Maurice)

Maar deze keer niet alleen. Met nog 3 achterblijvers en een fietser liepen we nu samen. Een stukje dorp verhard, daarna een knollenveld in. Heerlijke modder om tot aan je enkels in weg te zakken, modder die aan je schoenen vast blijft zitten, zodat je totaal geen grip meer had. En als je dan denkt het einde van het knollenveld bereikt te hebben, zijn er opeens geen pijlen meer. En onze fietsende begeleider had ook geen idee…. Zoeken, kijken, wandelaars vragen of ze pijlen hadden gezien en dan uiteindelijk toch de juiste weg vinden, richting watertoren, waar weer een drankpost zou zijn.

Al heel snel had ik genoeg van de fietser. Telkens bij iedere oversteek het “dit zijn de laatsten” aan de verkeersregelaars. En dan ook nog eens niet de weg weten…. Ik had het gehad. Hup een stukje banaan naar binnen werken, een handvol spekjes pakken en door. Niet takkebossen, maar gaan. Pascal kwam me al snel achterna en samen kregen we een kleine voorsprong. Niet dat het erg is om achteraan te lopen, maar ik heb een hekel aan een fietser achter me. Ik snap de organisatie, het is een stuk veiligheid voor ons en overzicht voor hun, maar ik vind het helemaal niks. Laat mij maar lekker zelf mijn weg zoeken.

We gingen door. Heuveltje op klauteren, heuveltje af glibberen. Op en neer. Eén keer zelfs zittend op mijn kont omlaag. Geen moeite was de organisatie teveel om ons aan ons trailplezier te laten komen. Alle gevoel van tijd raakte ik kwijt. Voor mij had dit niks meer met hardlopen te maken. Dit was een duurtraining, door blijven lopen, niet opgeven, niet zeuren, zeiken en zaniken, maar door. Starten en finishen en niet opgeven!

Op zo’n 28 km gingen we een kleine beekje over en opeens stonden we voor een muur. Ik keek nog om me heen. Moeten we hier echt omhoog?? Echt geen andere weg er omheen? Maar nee, we moesten hier omhoog. We keken elkaar even aan, haalden onze schouders op en gingen: 2 stappen omhoog, 1  glibberend omlaag. Niet omhoog kijken, maar naar onze voeten. Af en toe konden we een boomtak vastpakken voor wat extra steun en hulp. En langzaam maar zeker lukte het ons. Ook wij kwamen boven. Luctor et emergo!

Eenmaal boven was het even op adem komen en weer doorgaan. Even een stukje redelijk verhard omlaag en dan weer ergens een pad op, om het pinkpop-terrein en terug richting het startterrein. En ja hoor, na een laatste bochtje zag ik de finishboog. Jihaaaa, gered, nog even en dan zijn we er. Maar wat een domper, een gele pijl gaf aan dat we rechtsaf moesten. Weg van de finishboog. Ach, dacht ik nog, kan nooit ver meer zijn, dan zal het wel een volgende links zijn. Maar nee, opnieuw bogen we af naar rechts. Ik wil naar links, ik wil finishen! Ik wist wel dat het parcours verder zou zijn dan die 30 km, maar dat het zo gemeen zou worden, wist ik niet. De finish zien, maar er vandaan moeten lopen…… Nog maar een paar bultjes op een af en dan eindelijk, eindelijk toch het finish terrein op, eindelijk eindelijk toch richting de boog en na een laatste sprintje – heuvelop natuurlijk – onder de boog door. Hoppa, gedaan, volbracht en mezelf overwonnen! Bijna 5!!! uur gedaan over deze 32 km. Niet normaal meer. Nee, met hardlopen had het weinig te maken, maar een flinke duurtraining was het wel!

Ha, en achteraf he, achteraf durf ik zelfs glashard te beweren dat ik toch wel genoten heb. Alles wat ik onderweg tegen Pascal gezegd heb over *piep*modder en *piep*heuvels ben ik allang vergeten! Dit was afzien, maar toch echt wel met een grote grijns 🙂

hivernal2

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hivernaltrail, Trailrunning. Bookmark de permalink .

7 reacties op HivernalTrail 2015

  1. Je hebt ewr in elk geval een verschrikkelijk mooie foto aan overgehouden. Doorbijter!

  2. Wendelien zegt:

    Je kunt niks anders doen dan wat je hebt gedaan: doorgaan en niet nadenken. Want opgeven is nooit een optie!
    Wat een ontzettend zware tocht moet dat zijn geweest. Complimenten voor het dappere duurwerk!!!

  3. Wat een superprestatie! Doorzettingsvermogen, discipline, je gaat maar door, >30 km. Stoer Esther!

  4. Diana Cols zegt:

    Hahahaha, geweldig omschreven, was zeker zwaar, but we did it en we kunnen er trots op zijn!!!!!

  5. Jean Paul V zegt:

    Chapeau langzaam begin je te houden van de limburgse grond en heuveltjes 🙂 op naar je volgende trail avontuur

  6. langzaamaan zegt:

    Toch weer “even” gedaan, toppertje! Je mag trots zijn op jezelf hoor 🙂

  7. ruud zegt:

    Prachtig avontuur! En inderdaad een mooie duurtraining, je wordt er sterk van……., ik denk trouwens dat ik je krachttermen over die …modder en …heuvels wel hoor……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s