Here I go again!

Persoonlijk

rainEen beetje chagrijnig kom ik thuis. De hele ochtend scheen de zon, maar op mijn enige vrije middag deze week moet het zo nodig regenen en waaien en is het ook nog eens ijskoud. En ik moet straks ook nog lopen. De weergoden zijn tegen me! Ik besluit eerst maar eens een kop thee te drinken en gewoon te wachten tot het droog is, alhoewel ik dan lang kan wachten volgens buienradar.

Eerst maar eens het nieuws lezen op de laptop. En ik lees over een piloot die waarschijnlijk moedwillig een vliegtuig tegen een berg vliegt, 150 mensen dood. Een “gewoon” ongeluk is al verschrikkelijk, maar als dit waar zou zijn…. Afschuwelijk! Onder meer een schoolklas die na een uitwisseling naar huis ging. En ik denk aan mijn oudste die binnenkort ook met het vliegtuig op studiereis gaat. Het idee alleen al is genoeg om buikpijn van te krijgen.

Ik kan beter wat bij lezen op twitter. Van de vele meestal onzin berichtjes word ik vast weer vrolijk. Maar het eerste bericht dat ik lees is van een man die vertelt dat zijn zoon vanmorgen is overleden. Niks niet onzin en niks niet vrolijk. Ik condoleer hem en wens hem sterkte. Een beetje medeleven van een afstand en hopelijk kunnen alle meeleef-tweets een heel klein beetje bijdragen aan kracht voor hem om dit grote verlies te dragen. Ik kan me zelf niks ergers voorstellen dat het verlies van een kind. Ik wil er niet eens aan denken!

Van rustig thee drinken met de laptop op schoot word ik niet echt vrolijker. Ik kijk naar buiten. Het regent nog steeds en de vlaggen van de Dommelsch Brouwerij gaan als gekken te keer. Maar als dat mijn enige zorg is….. omkleden en naar buiten!

De eerste 2 km loop ik door het dorp, beschut door alle huizen merk ik weinig van het weer. En ik besluit dat het lopen in dit weer helemaal niet zo erg is als ik van tevoren dacht. Dat wist ik wel natuurlijk, maar die eerste stap naar buiten is altijd moeilijk. Daarna draai ik het fietspad op naar Riethoven, langs weilanden en totaal onbeschut. Wind tegen, regen recht in mijn gezicht. Whitesnake knalt uit mijn oortjes en ik kan alleen maar denken: yes, here I go again! Ik mag lopen op deze vrije middag, lopen tegen de wind in, en die regen, ach, wat maakt dat nou uit!

Een goed uur later en 10 km verder kom ik zeiknat thuis.Mijn gedachten weer keurig op een rijtje. Tel je zegeningen en pluk de dag, in het leven krijg je geen garanties en zo kan ik nog meer cliché’s opnoemen. Maar ze zijn allemaal o zo waar! En het enige wat ik nodig had om (opnieuw) tot die conclusie te komen was een rondje hardlopen. Wat ben ik een gelukkig mens dat ik kan lopen!

enjoy

Advertenties

Salland Trail 2015 – 50 kilometer

SallandTrail, Ultra, VFF

SallandTrailBanner2015-big

Vrijdagmiddag reed ik al richting Nijverdal, naar mijn b&b Vakantieboerderij Salland in Haarle. Een tip van Ingrid, die daar ook zou verblijven. Een mooie boerderij kamer, met alles erop en eraan, zou mijn onderkomen zijn voor de komende 2 nachten. ’s Middags maakten Ingrid en ik een korte wandeling, even de benen strekken en ’s avonds gingen we iets eten bij de pizzeria in Nijverdal. En daarna vroeg naar bed.

Niet dat het enige nut had om vroeg naar bed te gaan. Een tikkende klok, een krakende rieten stoel, een mobiel die bleef piepen, een vreemd bed, een kop vol vragen en onzekerheden….. Kortom ik lag nog te woelen en te draaien. Maar toch was ik zaterdagochtend op tijd wakker en was ik klaar voor actie. Zin om eindelijk aan die 50 km te beginnen, na alle maanden van training. Zin om te weten hoe het zou zijn, om te weten hoe het zou voelen en überhaupt zin om te weten of ik het zou kunnen!

Ingrid en ik wilden op tijd bij het Ravijn te zijn, zodat we de start van de 75 km-helden nog konden zien. Parkeren bij het zwembad was zo vroeg nog geen probleem en zo’n beetje de eerste die we tegen het lijf liepen was onze race-directeur van die dag: Bertus. We werden welkom geheten als echte vip’s en een dame wees ons de weg naar de kleedruimte. Daar zetten we onze tassen neer en gingen snel weer naar beneden, naar buiten, naar de start. Onderweg naar buiten kwam ik al vele bekenden tegen. Heerlijk dat sfeertje zo voor de start.

Buiten op het grasveld stond Tiny al. En Margriet, die speciaal vroeg gekomen was. Leuk dat je er was Margriet! Nadat de lopers van de  75 km gestart waren, zijn we nog even binnen koffie gaan drinken. En daarna werd het tijd om definitief te beslissen wat ik aan zou doen, de rugzak om te doen en me klaar te maken. Nu ik hier eenmaal was, vielen de zenuwen wel mee: geen terugweg mogelijk, alleen volle kracht vooruit!

salland2Samen met Rinus, Tiny, Anke, en Ingrid en vele anderen stonden we rustig te wachten op het startsein van Bertus. De hele meute zette zich in beweging, op weg naar het eerste heuveltje, meteen buiten de hekken van het zwembad. En daarna het eerste bospad met wortels, wortels en nog meer wortels. De eersten lagen daar al plat, maar gelukkig zonder problemen en iedereen kon doorlopen.

Het eerste deel liep ik vorig jaar al, dus kwam het hier en daar redelijk bekend voor. Nadat we een weg waren overgestoken kwamen de eerste pittige heuveltjes, omhoog en omlaag, nu begon het pas echt. Daarna hele stukken met omgeploegd bospad. Ook hier veel boomkap in het teken van bos omvorming. Het schijnt een rage te zijn op het ogenblik in Nederland.

Met 13 km de eerste drankpost, zeer goed verzorgd met water, sportdrank, vlaai, zoute stengels, en weet ik wat al niet meer. Ik heb alleen snel wat gedronken en ben daarna door gegaan. Nu het nog fris voelt, niet te lang stil staan, maar door. Ik wist ook dat er nog wat heuveltjes zouden komen waar ik zou gaan wandelen, dus wilde ik hier geen tijd verliezen.

Salland4Na 22 km was daar dan de zandkuil. Omlaag is niet zo’n probleem, maar je moet ook weer omhoog he…. Mul zand tot boven mijn enkels en maar blijven lachen, want er stond een fotograaf boven. En als je dan boven bent, weet je dat het zwembad niet ver meer is, dat het 1e rondje er bijna op zit. Eerste doel gehaald, onder de 3 uur terug zijn en klaar voor deel 2. Maar nu wel even rustig stoppen, drinken (warme bouillon heerlijk!!!) en wat zoute stengels naar binnen werken. Ingrid, die de hele tijd net iets voor mij heeft gelopen, staat hier ook bij te tanken en samen gaan we de 2e lus in.

Eerst weer omhoog. Door mul zand voor de verandering. Gelukkig staat hier geen fotograaf, dus even vloeken en grimmig kijken mag. En dan lopen we weer boven, waar we  3 uur geleden ook liepen. Maar nu de andere kant op, een klein stukje verhard, onder een tunneltje door en dan weer de bossen in, op weg naar de heide.

Het grote genieten en het frisse gevoel zijn er nu wel grotendeels vanaf. Het idee dat ik nog zo’n 23 km moet lopen, vind ik even niet leuk. Maar terug gaan is geen optie. Never nooit! Hoe dan ook, die 50 km zal ik volbrengen, al moet ik kruipen!! Ingrid en ik lopen samen, dan weer is zij me een stukje vooruit, dan loop ik weer een stukje voor. Maar telkens is daar toch weer dat moment dat we weer samen lopen. Omhoog regelmatig wandelen, dan omlaag weer lopen. Kilometer na kilometer gaan we zo door. Soms mopperend op de heuvels, dan weer rondkijkend over een supermooie heide. Wat is het hier mooi, zelfs vandaag, met kou, wind, regenbuitjes en moeheid is het hier mooi. Wat zal het in de zomer, met bloeiende heide helemaal geweldig zijn!

Bij 35 km is er weer een drinkpost. Opnieuw met bouillon. Opnieuw met vriendelijke vrijwilligers die ons een hart onder de riem steken en ons succes wensen. Nog 15 km, nog 3 x 5 km. En wat is 5 km nou helemaal? 7 x 5 km zitten er al op, tis aftellen. Niet zeuren, piepen en mauwen, doorlopen! Dan is er het 40 km punt, nog maar 10. We gaan het marathonpunt voorbij en vanaf nu loop ik dus verder dan ik ooit eerder gelopen heb. En het gaat nog best aardig. Niet meer geweldig, maar ik loop nog en geniet nog.

We gaan door. Jutten elkaar wat op. Praten steeds minder, maar het samen lopen motiveert wel. Bij de diverse kruispunten met wegen staan altijd vrijwilligers, super geregeld. En iedere keer krijgen we weer een vriendelijk woord van ze. Succes, ga zo door, komt goed, nog even volhouden.

Een laatste verzorgingspost staat op 45 km. Een bekertje thee, een praatje en dan de laatste 5 km. Kippe-eindje dus. Hop hop, doorlopen. De limiet van 6,5 uur komt steeds dichterbij. We gaan het niet halen, tenzij we nu dus echt gaan hardlopen. Maar die puf, die kracht zit er niet meer in. We joggen door, dribbelen door. Nog een keer een heuvel op. Struikelen nog maar een keer over boomwortels. En plotseling is daar die opmerking van Ingrid, die zich voorstelt hoe Bertus hier met emmertje en schepje al die boomwortels voor ons heeft uitgegraven. Speciaal voor de Salland Trail. Giebelend en gierend lopen we verder. Het is niet ver meer, we krijgen weer een beetje energie.

Nog eenmaal steken we de weg over. We gaan weer door het tunneltje en daarna het bos in. Weer boomwortels, maar we ruiken de stal. Nog 1,5 km en we zijn er. Nu wel oppassen en niet overmoedig worden, want we willen niet alsnog op onze snufferd nu we zo lang op de been konden blijven. En zeker niet in het zicht van de finish.

Salland12

 

Salland7

 

En dan eindelijk is daar het Ravijn, we zien het zwembad, we zien de tenten en we horen de aanmoedigingen. Yes, yes, yes we zijn er bijna. Nog even. Nog 1 afdalinkje, nog maar 200 m naar de finish en we zijn er. Samen over de finish, net niet binnen de limiet, da’s jammer, want dat was wel het doel, maar who cares?

Salland

En waar doe je het dan voor? Voor die medaille? Het t-shirt? De mok, het vaantje, de pen? Nee, bij de Salland Trail doe je het voor de hand van Bertus, die persoonlijk elke deelnemer binnen haalt. En dan staat daar ook Tiny, de trainer die heel wat downs met me heeft meegemaakt en nu een groot aandeel in deze UP heeft. Een hele stevige knuffel van hem, maakt deze finish extra bijzonder!

En dan staan er bij de finish ook nog mijn eigen groupies. Chiel en Janine staan er. Ze waren erbij in Parijs en in Frankfurt en vandaag staan ze hier ook om me binnen te halen. Geweldig! En dat Jan Willen is gebleven voor mijn finish was ook super. Jammer dat je zelf de 50 niet kom lopen JW, hopelijk gaat het volgend jaar wel lukken, want het is echt super om zo binnen gehaald te worden. En Anke, die zelf ook de 50 km liep, gewoon eventjes als training voor de 60 van Texel, staat er ook nog. Ik voelde me heel bijzonder gistermiddag!

Salland9

I did it!!! Ik heb gewoon 50 km gelopen in een alleszins redelijke tijd. Voor verbetering vatbaar, maar dit is het voor nu. Gistermiddag zei ik: dit doe ik nooit meer! Maar vandaag merk ik dat ik al plannen aan het maken ben. Wat zou anders moeten, wat moet ik verbeteren, wat moet ik meer trainen? Nee, een volgende ultra staat voorlopig niet op de agenda. Maar het keiharde “nee, nooit meer” van gisteren, is nu een misschien. Een “wie weet, ooit”. Voorlopig maar eerst de focus op een klein stukje tempo en dan richting Berlijn. En wat er daarna komt, dat zie ik daarna wel.

 

Elke gek z’n gebrek

Uncategorized

Toen ik me inschreef voor de 5o km van Salland, leek 14 maart nog zooooo ver weg. Nog alle tijd om me voor te bereiden, nog alle tijd om te trainen. Zaterdag 14 maart was nog ver in de toekomst.

duivelIn werkelijkheid is 14 maart over 2 dagen. Over 3 nachtjes slapen. Help! 3 nachtjes nog maar. Gedachten lopen over in mijn hoofd. Duveltjes zitten op mijn schouders.

gedachten– Je kan het niet!

– Wel waar ik kan het wel!!

– Gheezzz waar ben je aan begonnen?

– Houd op! Ik wil het!

Ik word bij vlagen gek van mezelf! Kan aan niks anders meer denken dan aan zaterdag 9.45 uur DE START! Het feit dat ik 50 km ga lopen, doet af en toe het klamme zweet uitslaan. Ik houd me voor dat ik er zelf voor koos, ik wilde het zelf. Nee, ik WIL het zelf. Toen ik me inschreef wilde ik het en nu wil ik het nog steeds!

En dan zijn er ook momenten dat mijn gedachten tot rust komen. Dat ik toch die overtuiging heb dat ik het WEL kan. En gelukkig heb ik niet 1, maar zelfs 2 trainers die me laten weten alle vertrouwen in me te hebben. En weet je, die trainers daar geloof ik in. Meer dan in mijn eigen gedachten. Meer dan in alle duveltjes.

Dus moet ik me gewoon niet zo aanstellen. Over 62 uur (but who’s counting?) start ik gewoon met lopen. En zoals de jongste zoon van trainer Tiny zei: “Och, je loopt, je eet en drinkt wat onderweg en dan kom je vanzelf bij de finish”  En meer is het inderdaad niet. SallandTrail, ik kom er aan!!

keep calm