Here I go again!

rainEen beetje chagrijnig kom ik thuis. De hele ochtend scheen de zon, maar op mijn enige vrije middag deze week moet het zo nodig regenen en waaien en is het ook nog eens ijskoud. En ik moet straks ook nog lopen. De weergoden zijn tegen me! Ik besluit eerst maar eens een kop thee te drinken en gewoon te wachten tot het droog is, alhoewel ik dan lang kan wachten volgens buienradar.

Eerst maar eens het nieuws lezen op de laptop. En ik lees over een piloot die waarschijnlijk moedwillig een vliegtuig tegen een berg vliegt, 150 mensen dood. Een “gewoon” ongeluk is al verschrikkelijk, maar als dit waar zou zijn…. Afschuwelijk! Onder meer een schoolklas die na een uitwisseling naar huis ging. En ik denk aan mijn oudste die binnenkort ook met het vliegtuig op studiereis gaat. Het idee alleen al is genoeg om buikpijn van te krijgen.

Ik kan beter wat bij lezen op twitter. Van de vele meestal onzin berichtjes word ik vast weer vrolijk. Maar het eerste bericht dat ik lees is van een man die vertelt dat zijn zoon vanmorgen is overleden. Niks niet onzin en niks niet vrolijk. Ik condoleer hem en wens hem sterkte. Een beetje medeleven van een afstand en hopelijk kunnen alle meeleef-tweets een heel klein beetje bijdragen aan kracht voor hem om dit grote verlies te dragen. Ik kan me zelf niks ergers voorstellen dat het verlies van een kind. Ik wil er niet eens aan denken!

Van rustig thee drinken met de laptop op schoot word ik niet echt vrolijker. Ik kijk naar buiten. Het regent nog steeds en de vlaggen van de Dommelsch Brouwerij gaan als gekken te keer. Maar als dat mijn enige zorg is….. omkleden en naar buiten!

De eerste 2 km loop ik door het dorp, beschut door alle huizen merk ik weinig van het weer. En ik besluit dat het lopen in dit weer helemaal niet zo erg is als ik van tevoren dacht. Dat wist ik wel natuurlijk, maar die eerste stap naar buiten is altijd moeilijk. Daarna draai ik het fietspad op naar Riethoven, langs weilanden en totaal onbeschut. Wind tegen, regen recht in mijn gezicht. Whitesnake knalt uit mijn oortjes en ik kan alleen maar denken: yes, here I go again! Ik mag lopen op deze vrije middag, lopen tegen de wind in, en die regen, ach, wat maakt dat nou uit!

Een goed uur later en 10 km verder kom ik zeiknat thuis.Mijn gedachten weer keurig op een rijtje. Tel je zegeningen en pluk de dag, in het leven krijg je geen garanties en zo kan ik nog meer cliché’s opnoemen. Maar ze zijn allemaal o zo waar! En het enige wat ik nodig had om (opnieuw) tot die conclusie te komen was een rondje hardlopen. Wat ben ik een gelukkig mens dat ik kan lopen!

enjoy

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Here I go again!

  1. Als je tot deze conclusie komt na een rondje hardlopen is de drempel om de volgende keer te gaan een stuk minder hoog is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s