Stuwwal Trail 2015

Fab5, Trailrunning, Uncategorized, VFF, Xbionic

StuwwalJe zult maar “verplicht” door de sponsor trails “moeten” lopen…. Goh, wat een straf.
Nou, egnie! Gisteren liep ik de Stuwwal Trail in Oosterbeek en wat heb ik weer genoten! Samen met Paula, Camiel en Roald (4 van de Fab5 bij elkaar, Daniel we miss you!!) liepen we de 20 km trail. In onze supersonische xbionic-kleding en natuurlijk op de VFF!

FB_IMG_1433017469625

Camiel, Paula, Roald en ik nog fris en fruitig voor de start.

 

Ruim voor de start kwam ik Chiel en Janine tegen. Chiel zou ook lopen en Janine was er in haar rol van supersupporter. Het praatje van tevoren was zo gezellig, dat ik de tijd niet meer in het oog hield en ik me dus opeens moest gaan haasten voor de start. Snel trainingsjas en -broek uit, startnummer opspelden, tas inleveren en nog even naar de wc. Net op tijd nog om Paula, Camiel en Roald uit te zwaaien die in de 2e startgolf starten (er waren er 3) en daarna kon ik even tot rust komen (zennnn) voor ik mocht starten.

IMG_20150530_194828

Start van de Stuwwal Trail (foto van Janine)

Het begin is redelijk makkelijk, vlak, wat omlaag, fijn om de spieren warm te lopen. Maar ja, daarna begon het dus pas echt. Heuvel op, heuvel af, soms klimmen met handen en voeten omhoog, trapje op, trapje af. Vaak blij als ik boven was en dan heerlijk omlaag, maar ook afdalingen die zeer voorzichtig genomen werden, omdat het zo steil ging en ik graag rechtop wilde blijven staan. Maar man-o-man wat hadden we af en toe mooie uitzichten bovenop zo’n berg heuvel. Het was een goed aangegeven, hele mooie route met prima weer onderweg. Enige minpuntje was dat ik zo stom was geweest om geen water mee te nemen voor onderweg. Met een behoorlijk droge bek kwam ik aan bij de drankpost, waar ik heel dankbaar 3 bekertjes water naar binnen werkte. Tsja, ik wist dat er maar 1 drankpost zou zijn, maar door het slechte weer van die ochtend, dacht ik het wel te kunnen lopen zonder extra water, ik dacht dat het niet zo warm zou zijn. Domme beslissing achter af, maar ja… daar kun je onderweg dus niks meer aan veranderen, dus gewoon rustig doorgaan en me verheugen op de Erdinger na afloop 🙂

FB_IMG_1433017481576

Bijna bij de finish! (foto van Camiel)

En dan opeens loop je weer in het park, vlakbij het sportpark waar de start was. Ik herken de bloeiende rhododenderon, een meertje, een bruggetje. Ver kan het niet meer zijn. En als er dan opeens een man tussen de bomen vandaan stapt en me vertelt dat het nog maar een 500 m is, dan is het helemaal goed. Chiel begeleidt me op het laatste stukje terug naar de baan en dan geef ik op z’n slaks nog even gas, haal nog een paar dames in en finish na 19,5 km deze hele mooie, maar ook hele zware Stuwwal Trail. Een flesje water en een groot glas Erdinger is mijn beloning. Heerlijk!!

IMG_20150530_195051

Finish! (foto van Janine)

IMG_20150530_223919

Heerlijk tegen een droge strot! (foto van Janine)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pannenkoekNa afloop nog een kort praatje met Chiel en Janine en daarna is het tijd voor de Fab5-traditie: pannenkoeken eten! Helaas moet Roald verstek laten gaan, maar samen met Camiel en Paula zitten we (ik met een dekentje om me heen) heerlijk op een terras een zeer smakelijke (HONGER!) pannenkoek naar binnen te werken.
Ja, echt heel vervelend die “verplichte” loopjes! Wanneer is de volgende???

Advertenties

Koning van Spanje 2015

Koning van Spanje, Uncategorized, VFFambassadeur, vibram five finger, Xbionic

KvS3Lustrum editie Koning van Spanje                                      

De eerste Koning van Spanje in 2011 was voor mij de allereerste kennismaking met het traillopen. En jemig wat vond ik het toen leuk en loeizwaar! En eigenlijk is daar weinig aan veranderd, ik vind het nog steeds leuk en loeizwaar 🙂 Gisteren was de 5e editie en mijn 5e deelname, voor mij dus ook een lustrum op de limburgse paden.

Geheel vrijwillig zette ik zaterdagavond de wekker op 6.45. En om half 8 zat ik al in de auto naar Gulpen. Meer dan ruim op tijd, want ik wilde vooral veel tijd hebben om de vele bekenden te zien/spreken/begroeten. Net als vorig jaar parkeerde ik mijn auto in het weiland en net als vorig jaar parkeerde Wendy haar auto naast me, alsof we het zo hadden afgesproken. Wat een toeval 🙂 De volgende die ik sprak waren Tiny en Margriet, ook al vroeg aanwezig op dit trailfeest.

Wat volgde waren vele begroetingen hier en daar, de weg naar een kop koffie werd erg lang hierdoor, maar wel een gruwelijk gezellige weg 🙂 Bijna alle mede-vff-ambassadeurs zijn er en ook een deel van loopgroep Eindhovenloopt is aanwezig. En uiteraard trailmaatje Jan-Willem, die was 0ok al ruim op tijd, hij zag mij al van verre in het knalroze van X-bionic. Plan was om samen te starten en daarna maar zien hoe het zou gaan.

Om 10 uur is onze start, en na 2 weken wat kwakkelen met mijn gezondheid, stond ik daar toch wel een beetje huiverig te wachten op het startschot. Zou het wel lukken na 2 weken minder/slechter trainen? Twijfelde ik een paar weken geleden nog of ik toch voor de 37 km zou gaan, nu twijfelde ik eigenlijk of ik niet beter voor de 9 km kon starten. Maar onder het motto: als je twijfelt juist wel doen, ging ik dus gewoon van start.

Bij de eerste heuvels lieten mijn kuiten al meteen weten er geen zin in te hebben. Maar ik wel, dus dat was gewoon een kwestie van wie de sterkste wil had. Bij de 2e heuvel in het weiland heb ik toch maar even gewandeld. Om te voorkomen dat de kramp erin zou schieten. Gelukkig kon ik al vrij snel weer verder op een sukkeldrafje en eenmaal boven in het bos ging het heerlijk omlaag, en na een paar 100 meter voelde ik mijn kuiten steeds minder protesteren. Dat ze vandaag, een dag later, wraak nemen en me laten rond strompelen, neem ik op de koop toe. Spierpijn is sterker worden, dus kom maar op!

Schitterend parcours                                                                                                    

Samen met JW op pad (foto van Stanley)

Samen met JW op pad (foto van Stanley)

Wat volgde was een mooi parcours met heel veel bekende plekjes. Heuveltje op en weer af. Tijd verliezen met omhoog wandelen en tijd inhalen bij het afdalen. Voordeel van wandelen is dat je om je heen kunt kijken en de omgeving goed zien, want wat waren er mooie vergezichten! Echt een schitterende omgeving hier.

(foto gemaakt door de man van Sheila)

(foto gemaakt door de man van Sheila)

En na zo’n 10 kilometer is daar de waterpassage. Altijd een mooi moment. Je weet dat er heel wat toeschouwers staan, en natuurlijk ook fotografen. Het is dus de bedoeling om er in volle vaart doorheen te denderen, maar wel op de been te blijven in de modderbrij. Want een valpartij wordt vastgelegd! En gelukkig lukte het me, rechtop door het water en door de modder. Ik vind dit altijd het mooiste stukje 🙂

 

 

Extraatje                                                                                                                            

(foto van Stanley)

Dwars tussen de schapen door (foto van Stanley)

En om deze editie wat extra mee te geven, hadden parcoursbouwer Patrick Franken en zijn team er een mooi nieuw lusje ingebouwd. Op het moment dat je de finish net om de hoek weet, buig je af. Jan-Willem en ik wezen een dame die met ons meeliep: kijk, daar moeten we zijn, daar achter die camping ligt de finish. Maar op dat punt gingen we dus de andere kant op. Niks niet laatste beklimming en dan afdalen naar de finish, nee, gewoon door. Even door een stukje dorp en dan de wei in, dwars tussen de schapen door. En nog verder omhoog, klimmen naar Maria. En dan denken dat je alleen nog hoeft af te dalen naar de finish en het totaal mis hebben. Die afdaling was er wel, maar die finish niet. Nog een keer omhoog en dan eindelijk het losse stenenpad bereiken en omlaag denderen naar het knollenveld en dan het laatste bochtje om naar de finish. Jippie jee, genieten en afgezien, het blijft een mooie combinatie!

FinishKvS

(foto uit de Best of Gallery van Sportograf)

 

Na ruim 2,5 uur kom ik over de finish, blij dat ik toch voor die 19 km had gekozen en niet de 9 km had gedaan. Dit parcours is te mooi om maar zo kort van te genieten.

(foto van Joost)

(foto van Joost)

(foto van Tjarda)

(foto van Tjarda)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meteen na de finish krijg ik van JW (die sneller afdaalt dan ik en dus net eerder bij de finish was) die lang verwachte Erdinger in mijn handen gedrukt. Ik drink nooit bier, maar hier smaakt het altijd voortreffelijk! Daarna de limburgse vlaai en alle verbruikte koolhydraten waren weer aangevuld 🙂

Nog een praatje hier, een praatje daar. Echt, ik loop veel trails, maar de saamhorigheid, de gezelligheid is hier toch veruit het mooiste. En wat mij betreft, volgend jaar ben ik er graag weer bij!