VanGoghloop Nuenen

vgloopDe hoeveelste keer ik hier meedoe? Ik heb echt geen idee. Ooit per toeval terecht gekomen en sindsdien een ieder jaar terugkomend uitje. Een simpel 5 km rondje dat je 1-2-3 of zelfs 4x (met extra aanlooplusje voor de HM) kunt lopen. Het rondje zelf stelt niks voor, maar de ambiance, de sfeer in het dorp is de reden dat ik graag terugkom. Bovendien is het goed georganiseerd. Ieder jaar is het dat eerste weekend in juni super mooi weer en dit jaar is daarop geen uitzondering. Plan is eerst lopen en daarna genieten op het terras. Zoals ieder jaar.

Ooit liep ik mijn 5 km pr hier, is dat al 7?? jaar geleden? Ik liep toen met mijn 1e blessure, wilde per sé lopen, wilde per sé niet toegeven dat ik een blessure had. Of het nou kwam omdat ik zo’n pijn aan die knie had, omdat ik gewoon snel wilde stoppen met lopen, maar na de finish bleek dat ik een onverwacht pr gelopen had. Superblij mee. Toen. Als ik had geweten dat het de start was van 4 jaar blessure-ellende, was ik hopelijk verstandiger geweest. En had ik niet gelopen. Tsja, achteraf is het makkelijk praten.

tempGoghDe opdracht voor dit jaar was simpel: knallen! Alles geven wat erin zit en eens zien of er nog wat snelheid in dat lijf zit na alle lange, langzame duurlopen van het afgelopen jaar. En hoewel ik niet echt op jacht was naar een nieuw pr, wilde ik toch graag zo dicht mogelijk daarbij in de buurt komen. Gewoon om te zien wat ik nog kan. Met angst en beven zag ik vorige week de temperaturen omhoog schieten richting 30 graden. Gelukkig was het zaterdagavond iets minder warm, rond de 22 graden, maar nog altijd behoorlijk warm voor een korte wedstrijd op knal-tempo.

Netjes op tijd waren we (geblesseerde man en ik) in Nuenen. Startnummer ophalen hoefde niet meer, want die had ik al thuis gekregen. Dus tijd genoeg voor een kop koffie op het terras. Waar trainer Toine en Ellen al zaten en waar de rest van de loopgroeploopmaatjes ook aansloten. Even rust, een stoot caffeine naar binnen werken, 3x naar de wc (zenuwen ik??? nee, nooit last van!), inlopen, paar versnellinkjes, rekken/strekken. En dan vol ongeduld wachten tot de HM-lopers hun aanlooplusje erop hadden zitten, zodat wij het startvak in mochten.

Normaal sta ik lekker rustig achteraan te wachten op het startschot, maar nu wilde ik graag verder naar voren. Gebruik makend van een gaatje hier en daar, drong ik naar voren, maar toch lukte het niet om daar te komen waar ik graag wilde. En gebruik maken van mijn ellebogen ging me gelukkig net wat te ver. Het startschot klonk en langzaam maar zeker kwamen we in beweging, eerst wandelend, daarna klein looppasje, onder de startboog door, bochtje om en we waren begonnen.

Echt, normaal ben ik niet zo, maar dit keer had ik gewoon een waas voor ogen. Ik ergerde me aan mensen voor me, glipte door gaatjes heen en slalomde van links naar rechts. Ik moest, moest, moest erdoor, erlangs, eromheen, grrrr, loop me niet in de weg!!! Pas na een 500 m kwam er wat ruimte en kwam ik ook tot rust. “Hallo Esther, waar ben jij nou helemaal mee bezig? Je gedraagt je als de hufters waar je anders zo’n hekel aan hebt. Rustig! Gedraag je!” En gelukkig, ik kon weer normaal ademhalen, nadenken en tot rust komen. Gewoon zo snel mogelijk lopen, tempo vasthouden en finishen en me verder niet zo druk maken en overspannen reageren!

vanGogh

Knallen! (foto van André)

Mijn horloge geeft aan dat ik tussen de 5.15-5.25 loop. Prima, vasthouden dat tempo! Dorp uit, rechts, rechts, links, snel voorbij de drankpost, rechts, rechts en na 4 km weer terug het dorp in, nog even doorzetten, laatste bochtje, dan links aanhouden, laatste blik op horloge, nog steeds prima, waar is die verrekte finish, waarom staat die boog zo ver naar achteren??? Finish en stop! Totaal buiten adem, trillend op mijn benen krijg ik de medaille om gehangen. Zo, en nu eerst een bekertje water. Met mijn oververhitte hersenen zie ik een oranje gekleurd drankje staan en ik denk: heerlijk, ranja! Ik neem een flinke slok en realiseer me meteen dat ik nog nooit ranja heb gehad na een finish. En juist, vandaag dus ook niet. Een flinke slok gore sportdrank klotst mijn keel in. Jakkes!!! Doorslikken en weg met dat bekertje, snel door naar de volgende tafel waar wel bekertjes water staan. Pfff, beter! Snel 2 bekertjes naar binnen werken, half banaantje erin en dan terug naar het terras, waar man en andere loopmaatjes wachten.

Even een minuutje om op mijn horloge te kijken. Een teleurstellende 27.07 (27.04 netto) zie ik staan. WTF?? Da’s 27 sec boven mijn pr! En ik dacht dat ik redelijk dichtbij was gekomen. Damn! Ik prop mijn medaille in mijn tas en kruip onder de afzetlinten door. Nog maar een rondje om de teleurstelling te verwerken. Nu loopt het eigenlijk wel heel erg lekker. Ontspannen, geen tempo druk meer, minder lopers nog op de weg en ruimte zat om te lopen. En dan begin ik te rekenen. Volgens suunto was het geen 5, maar 5,11 km. En als je dan het gemiddelde tempo (5.18) x 5 doet, dan kom je op 26.30 en dat zou wel een pr zijn. Dat betekent dat mijn gevoel toch goed was, dat ik redelijk in de buurt van dat pr zou eindigen. Ik reken mezelf een pr rijker. Zonder enig nut. Want wat maakt het eigenlijk allemaal uit? Het enige dat telt is dat ik even lekker geknald heb en dat ik nu heerlijk aan het uitlopen ben. Uitlopen op een dl3 tempo dat me totaal geen moeite kost (misschien toch te weinig gegeven???) Ik zet alle gedachtes aan pr’s aan de kant en geniet van dit bonus-rondje. Deze keer wel een korte stop bij de drankpost halverwege, deze keer wel een high5 met kleine toeschouwers onderweg. Knallen is leuk, maar ontspannen lopen eigenlijk nog veel leuker. Ik besluit dat ik gewoon tevreden kan zijn over deze prestatie en dat ik verder niet moet zeuren! Ik weet weer waarom ik trailen zoveel leuker vind, geen overdreven, overspannen reactie op het startschot. Dat ik daar zo gevoelig voor was, verrast mij zelf zelfs!

Na opnieuw 5 km gaat het horloge uit. Het is goed geweest zo, 10 km gelopen, nu tijd om van het mooie weer te genieten op het terras. Al mijn loopmaatjes zijn ondertussen binnen en we praten nog even na. En als ik dan een startbewijs kan krijgen voor de ladiesrun in Eindhoven over 3 weken, hoef ik ook niet lang na te denken. ik ga gewoon voor de herkansing. Of ik daar wel een pr loop? Geen idee! Ik ga mijn best doen en als het lukt, lukt het. Zo niet, ach er komen vast nog wel meer kansen. Volgend jaar in ieder geval weer in Nuenen!

Wat de volgende dag dan wel heel leuk is, is het mailtje met uitslagen. Dit jaar werd voor het eerst met een chip gelopen en daardoor kunnen een aantal statistieken opgemaakt worden.

vanGogh2Ten eerste behoor ik eens een keertje niet tot de allerlaatste lopers, maar laat ik er toch een behoorlijk aantal achter me. En het plaatje noemt me nog eens “snel” ook. Een woord dat normaal gesproken niet zo snel op mij van toepassing is 🙂 Ik ben 18e dame geworden van de 89.

 

vangogh4En als ik dan ga kijken in mijn leeftijdsklasse, dan tatataaaaa blijkt dat ik bij de 45+ vrouwen bovenaan geeindigd ben. Hahaha, het wordt nog eens wat met mij!

Ach, nutteloze informatie, maar wel leuk om een keertje niet als laatste binnen te komen!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Van Goghloop, VFF. Bookmark de permalink .

3 reacties op VanGoghloop Nuenen

  1. Dat zijn leuke vermeldingen op een uitslagenlijst!!

  2. Mettje zegt:

    Wat een heerlijk verhaal. Zoooo herkenbaar!

  3. ruud zegt:

    Mwahaha, leuk verslag.
    Inderdaad ook zo herkenbaar, doe dat ook soms die korte afstandjes. Lekker knallen!
    Ja, wie weet wordt het nog wat met je; die 1e plaats heb je alvast op zak!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s