Stilte doorbroken

Heb ik na de BearTrail niks schrijvenswaardig gedaan om over te bloggen? Nou, egwel! Alleen al het feit dat ik 2 dagen na de Beartrail van 39 km gewoon de trainingen kon oppakken was eigenlijk al een blogje waard. Niks geen spierpijn, niks geen andere pijntjes en benen die gewoon weer verder wilden lopen. Dat is in het verleden wel eens anders geweest na langdurige inspanningen. Alleen dat al is pure winst!

———– Tisvoorniks Geldrop —————–

En dan was daar ook weer de Tisvoorniks in Geldrop. Mijn – met grote stip op nummer 1 – favoriete loopje. Volgend jaar 27 november staat al in mijn agenda! Voor mij ieder jaar een groot feest, een jaarlijks weerzien met vele, vele loopvriendjes, te veel om op te noemen, altijd gezellig. Tussen de gesprekken door even een stukje lopen door een mooi natuurgebied en daarna weer verder praten.

DSC_0579Zoals al een paar jaar achter elkaar, lopen Kitty en ik hier de 30 km. Liepen we in het eerste jaar nog verkeerd (schuld van een trol!), zo langzamerhand kennen we de route op ons duimpje en kunnen we kletsen zoveel we willen, de route is bekend. Dit jaar is het weer slecht, maar niet zo slecht als de voorspellingen. Het waait stevig, maar gelukkig het eerste deel heerlijk in de rug. Vooral op de heide loopt dit erg prettig, maar af en toe druk ik toch het tempo, met het oog op de terugweg. Want wind mee nu, betekent straks op de heide tegen!

2015-12-10_18.00.47

De eerste 10 km gaan soepel en na een bekertje lauwe thee met suiker (godendrank), beginnen we aan het volgende lusje van 10 km. Nog steeds lekker door bos, over een vlonder, klein stukje verhard, terug het bos in, single trails en dan zijn we weer bij de theetent voor een korte pauze. Nu alleen nog maar de laatste 10 km. Helaas begint het nu iets te druppelen, maar ach, dit is nog goed te hebben. We lopen ook nog altijd goed beschut in het bos, weinig wind hier en de regen stelt nog niet veel voor.

Totdat we dus de heide oplopen. Je kent het wel, zo’n heideveld. Groot, uitgestrekt, kaal, geen beschutting….. en dan windkracht 20 tegen en nu begint het echt te regenen. Keihard te regenen. Timing! De mouwen worden omlaag getrokken over onze handen, de buffs stevig over de oren getrokken, hoofd omlaag en doorstampen. Zo snel mogelijk deze 3 km zien te overbruggen, terug naar de beschutting van het bos. En ja hoor, we redden het en overleven de hel van Geldrop. In gedachten ben ik bij Margriet, 68 en dan je eerste marathon lopen, hier in Geldrop, in deze omstandigheden. Respect! Voor ons begint het einde in zicht te komen. Viaductje over, de Schietbergen over en dan horen we de speaker bij de finish al. Bos uit en laatste stukje verhard terug naar waar we zijn begonnen. Heerlijk gelopen en zo’n 7,5 minuut sneller dan vorig jaar. Ik ben tevreden, weer een stukje meetbare progressie.

Daarna een warme douche en op naar de erwtensoep, de AWC van Petra en de nazit. En verdomd, ik die nooit een podiumprijs zal winnen, heb hier weer prijs in de tombola. Ook dat is standaard ieder jaar. Een setje geweldig chique, goudomrande wissellijstjes zijn mijn deel, ik ben er blij mee! Zeker als ik ze weg kan geven aan iemand die er nog echt blij mee is ook en ik ze dus niet mee naar huis hoef te nemen 🙂

Na het napraten is het tijd om Margriet op te wachten bij de finish. We lopen haar een stukje tegemoet. Als er een man met een tekkel onze kant op komt lopen, weten we meteen wie het is, zonder dat we hem ooit ontmoet hebben: de zoon van Margriet met Seppo. Samen wachten we en dan komt Margriet het bos uit, onze richting op. Echt waar, Margriet, respect dat je het aandurfde om hier vandaag jouw eerste marathon te lopen. Op dit parcours, was niet de makkelijkste! Top gedaan!

———— Limburgs Zwaarste————–

FB_IMG_1446906557726En bij de Tisvoorniks kreeg een zaadje dat al flink in mijn hoofd aan het groeien was, een flinke scheut extra water. Ik broed er nog een paar dagen over en krijg bij navraag groen licht van de trainers. Toch nog maar 1 nachtje er over slapen en dan ik besluit er gewoon voor te gaan. Zoals iemand ooit zei: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. En ik schrijf me in voor de 60 km van Limburgs Zwaarste, een maand na de 50 in Parijs. Ach, als je dan toch doelen stelt, dan maar gewoon meteen nog een stapje verder. En het is de laatste keer dat LZ wordt georganiseerd, dus het is nu of nooit. En nooit kan niet, dus nu! Mirjam, we gaan ervoor!!

———- Rome ———–

Een dag na Geldrop, mag ik naar Rome. Van de ene wereldstad naar de andere. Als je oudste dochter 21 wordt en dat viert in Rome,  waar ze woont, dan moet je daar naartoe om dat heugelijk feit samen te vieren. En ach, zeg nou zelf: een paar dagen naar Rome is totaal geen straf 🙂

Rome is een superstad, we waren hier al vaker. En voor een student natuurlijk geweldig om er een half jaar te kunnen wonen en studeren aan de universiteit. En voor ons dus een goede reden om er ook weer eens naartoe te gaan. Het hotel is prima, met tijdens het ontbijt uitzicht op de Sint Pieter in de verte en het park bij Villa Borghese naast ons. En dat park is meteen een prima gelegenheid om lekker te gaan lopen.

DSC_0646

DSC_0642DSC_0603

 

 

 

 

 

 

Helaas zijn 4 dagen Rome te kort. Dus moeten we nog een keer terug. Erg vervelend!

——— Bedaf, Uden ————–

DSC_0689En dan liep ik vandaag ook nog een rondje door/over Bedaf, samen met Tiny. Even lekker bijpraten, onder het genot van een rondje. Althans… Tiny praat, ik loop hijgend achter hem aan. Als ik tenminste niet op de grond lig, want ook hier in het bos hebben de bomen wortels. Zwaar irritant! Gelukkig is mijn nieuwe tight uit Rome niet kapot en mijn knie doet ook nog wat ik wil. DSC_0687Ik vroeg om mul zand en heuveltjes en mul zand en heuveltjes was wat ik kreeg vandaag. Niet te veel, want zondag moet er ook nog een stukje gelopen worden, ergens bij Arnhem, de wintereditie van de StuwwalTrail. Of ja, in dit geval meer de herfst-editie, maar met mijn motto, hoe minder winter, hoe beter, zul je mij niet horen klagen!

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tisvoorniks, Uncategorized, VFF Spyridon. Bookmark de permalink .

3 reacties op Stilte doorbroken

  1. Ik lees al graag je blogs, maar nu was het helemaal leuk om te lezen! Ik heb het?hem? hardop voorgelezen met een grote grijns. Die zit er nog steeds van Tisvoorniks.

  2. ruud zegt:

    Mooie loopavonturen waren dat weer Esther! En, ik zei het al; het lopen gaat je steeds beter en makkelijker af!
    En, gewoon omdat je het kan, de Ecotrail parijs en Limburg’s zwaarste; het gaat langer en langer.
    Super, dat je het doet, dat je het kan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s