EcoTrail de Paris 2016

EcoTraildeParis, Parijs, VFF, vibram five finger

friendsJe hebt een plan en haalt iemand (lees: Kitty, niet zomaar iemand!) over om met je mee te gaan. Je schrijft je in, het lijkt dan nog zo ver weg, nog zo ver in de toekomst. Tijd genoeg om te trainen, tijd genoeg om fit aan de start te staan. Het lijkt nog niet helemaal echt, maar langzaam maar zeker komt 19 maart 2016 steeds dichterbij. En nu ik dit schrijf is 19 maart dus ook alweer voorbij. Wat ooit verre toekomst leek, is nu verleden tijd. Maar gelukkig hebben we de herinneringen, de foto’s en natuurlijk dit blog nog!

Donderdag 17 maart                                                                                                             

De wekker gaat om 5 uur (leren we het nou nooit?) en via Oosterhout om Kitty op te halen, rijd ik naar station Lage Zwaluwe. Daar kan de auto mooi blijven staan en stappen wij in de sprinter naar Rotterdam CS. En na de verplichte pitstop, het kopen van een broodje en een flesje water, stopt de Thalys netjes op tijd om ons in te laten stappen. Onderweg naar Parijs, onderweg naar de Ecotrail.

IMG_20160317_135745Om half 2 zitten we in de zon op “ons” balkon koffie te drinken. Het grote genieten kan beginnen. We lopen een kort rondje door Parijs, ik voor het eerst in korte broek. Even langs bij Napoleon, langs de Seine, door de Tuilerien, langs het reuzenrad en dan terug langs de Seine richting Eiffeltoren. Even kijken of we de finish al kunnen vinden, maar aangezien we op de verkeerde plek zoeken, vinden we die dus niet.

vertical’s Avonds gaan we uit eten en daarna even kijken bij de Vertical. Zo’n 100 deelnemers proberen de top van de Eiffeltoren zo snel mogelijk te bereiken. Wij zien de laatste 35 deelnemers omhoog sprinten. De elite-lopers starten als laatsten. En nummer 1, de winnaar van vorig jaar, wint dit jaar ook. In 7 minuten en 48 seconden (een nieuw pr) weet hij die 1665 treden te bedwingen. Wat een prestatie!

Vrijdag 18 maart                                                                                                                         

Uitslapen, ontbijten met een verse baquette en daarna op stap om onze startnummers op te halen. Ik verwacht eigenlijk net zo’n soort beurs als 2 jaar geleden met de marathon, maar kom bedrogen uit. Als we eindelijk het juiste gebouw hebben gevonden, blijkt het te gaan om een vakantiebeurs. Het gehalte grijze 50-plussers op stevige wandelschoenen is hoog. Heel hoog. En wij hebben nu geen interesse in reisjes waar dan ook naartoe, wij willen onze startnummers! Maar waar-o-waar kunnen wij de stand van de Ecotrail vinden? Een dame bij de info wijst ons de weg, links achterin. En ja hoor, eindelijk een paar standjes met trailkleding, zonnenbrillen en rugzakken. En nog verder achteraan, de startnummers.

Een vriendelijke dame controleert onze id-bewijzen en geeft ons de enveloppen. Ze merkt op dat Kitty wel een vervoersbewijs heeft besteld en ik niet. Ik weet het, goed lezen is een kunst en blijkbaar heb ik een vinkje vergeten aan te kruisen. Maar de dame weet raad. Ze neemt mijn envelop weer terug, loopt naar een andere tafel, legt uit dat die domme hollandse geen vervoersbewijs heeft en komt even later terug met alsnog een kaartje voor mij. Merci beaucoup!

Aangezien de beurs dus geen geld gekost heeft, besluiten we dat we nog even naar de Champs d’Elyssee moeten. Naar nummer 67 om precies te zijn. En een uurtje later komen we beide de deur uit met een Nike-tasje. In Parijs zijn en niets kopen, dat kan natuurlijk niet! En blijkbaar hebben wij dus altijd dringend hardloopkleding nodig als we in Parijs zijn.

De rest van de dag houden we ons rustig. Behalve wat boodschappen voor die avond en zaterdag doen we niks. ’s Avonds krijgen we eters, onze topsupporters Chiel en Janine komen speciaal voor ons naar Parijs . Zonder hun liep ik nog nooit een (ultra)marathon en ook deze keer zijn ze erbij. Het wordt een gezellige avond met pasta, wijn en goed gezelschap.

Zaterdag 19 maart                                                                                                                    

Onze kleding ligt klaar  en de rugzakken zijn gevuld. Tegen heug en meug eet ik mijn ontbijt. Totaal geen honger, maar ik weet dat ik de energie straks nodig zal hebben en kieskauw kwark en brood naar binnen. Om 8.15 gaan we de deur uit, op weg naar de trein naar Versailles.

DSC_0174

Eco dixi

De start is in de tuin van het Palais de Versailles. Een hele mooie tuin, maar nu op deze koude, gure dag, ziet het er nogal troosteloos uit. We volgen een aantal andere lopers naar de startlocatie. Ergens op een grasveld staan wat tenten, die ons beschutten tegen de wind en we zitten gewoon op het gras. We zijn blij met onze winterjassen. Het is koud en wachten duurt lang. Maar uiteindelijk word het tijd om nog eens in de rij voor de dixi te gaan staan en daarna onze jassen in een plastic tas te stoppen en in te leveren, zodat die in Parijs straks weer voor ons klaar liggen.

DSC_0177

KOUD!!

Om 10.35 sluten we aan bij de rij voor de start. Suunto aan en wachten. Een franse meneer staat van alles te vertellen, maar helaas verstaan wij dus echt niks. En dan wordt er afgeteld van dix naar une en GO! en we doen een paar passen vooruit. Om weer stil te staan. Huh? wat nou? Ik heb vaag iets over waves gelezen en navraag bij een fransman leert ons dat we inderdaad starten in waves. Geduld dus nog. Een volgende wave en nog een wave en dan mogen wij ook in het startgebeid. Waar we meteen een franse tirade over ons heen krijgen. Eh….???? Wablief? Kan het in het engels? We hebben onze startnummers achterop onze rugzakken gespeld. Leek ons wel zo handig als we onderweg jasje aan of uit zouden willen trekken. Maar nee, foei! Dat mag niet. Startnummer MOET voorop ons shirt. Dus snel spelden we het startnummer goed op en dan mogen wij ook op weg. Bijna kwart over 11.

IMG-20160323-WA0001Ik had me behoorlijk verheugd op de eerste 5 km door de tuinen van Versailles. Maar achteraf waren dit dus de meest saaie kilometers. In een lange file, rechttoe-rechtaan langs het Grand Canal. Lekker vlak, wel fijn om in het ritme te komen en de spieren op te warmen. Maar hierna begon het mooie deel pas, de tuinen uit, de bossen en parken in. En na 8 km de eerste heuvel. Steunend en kreunend omhoog, lekker afdalen daarna. Puinpaden, bospaden, zandpaden, af en toe klein stukje verhard door een dorpje, brede paden, smalle paden, single tracks, Alles zat erin en de afwisseling maakt het erg leuk.

ld_31060025Na 28 km de eerste drankpost, waar we niet lang blijven, maar wel even een korte stop inlassen. Ik natuurlijk naar de dixi en Kitty moet haar lekkende rugzak even ontluchten. Dan een stuk banaan en een stuk cake naar binnen werken en wandelend met een paar tucjes in de hand weer verder. We zijn over de helft en alles gaat en voelt goed. Op naar post 2 over 12 kilometer. Het aftellen kan al beginnen.

 

DSC_0181We moeten nog heel wat heuveltjes op en af voor we bij cp 2 zijn. En voor we daar van het uizicht over Parijs mogen genieten, moeten we eerst een behoorlijke berg heuvel op. Maar het uitzicht maakt veel goed. Parijs aan onze voeten, de Eiffeltoren in de verte. Daar moeten we naartoe, nog maar 10 km. Het einde komt in zicht.

IMG-20160319-WA0004Halverweg de afdaling vanaf de drankpost komen er ineens 2 bekenden de berg op: Chiel en Janine. Even een korte stop, een praatje en dan weer door. We hebben er nog steeds zin in, die laatste 10 gaan helemaal goed komen!

Nog een laatste onverharde afdaling en dan is het gedaan met bos, gras en zand. Vanaf nu is het verhard naar het centrum. Via fietspaden, stukjes langs de Seine, parkjes en bruggetjes komen we steeds dichterbij ons doel. Het wordt steeds kouder en het begint echt te waaien. Ik zeg Kitty dat ze nu echt vooruit moet gaan. Ze heeft 45 km haar tempo aangepast aan mij, maar krijgt het nu koud. Hup, gaan dus! Langzaam zie ik haar weglopen en ik ga er rustig achter aan. Verder langs de Seine. etp3Ik denk het hier te kennen, maar zit helemaal fout. Op het moment dat ik denk linksaf te moeten, wijzen de pijlen naar rechts, de brug over. Huh? En halverwege de brug wijzen die pijlen weer naar rechts. Een pad op, die over de Seine loopt. Aan beide kanten water en wij lopen midden over de Seine. Nooit geweten dat hier zo’n pad liep. Mijn horloge geeft nu 50 km aan, dus ik moet er bijna zijn. Raar, want die Eiffeltoren ligt echt nog wel een eindje weg. Een trappetje op, een volgende brug over en dan linksaf een parkje in. Jemig, moet ik hier nog door een park, zigzaggen om al die toeristen?

etp2Een krom oud mannetje steekt zijn 2 duimen naar me op, “deux cent metres” roept hij me toe. Het duurt even voor mijn vermoeide hersenen dat vertalen. Tweehonderd meter? Echt? Ik ben toch nog niet bij de Eiffeltoren? Maar als ik om het volgende toeristen-clupje heen gelopen ben, zie ik toch echt de groene Ecotrail vlaggen. En de rode loper. En de finish! Oui, oui, ik ga finishen! Kitty, Chiel en Janine staan me op te wachten en juichen me de finish over. Jihaaa, mijn 2e ultraatje, mijn 2e 50 km volbracht. Wie had dat ooit gedacht, toen ik nog niet eens tot de hoek van de straat kon hardlopen?

Ik krijg mijn finisher-shirt en met een grote grijns loop ik terug naar onze supporters. Met z’n 4en lopen we naar de tent, waar we onze jassen kunnen ophalen. Helaas lopen we verkeerd, ipv linksaf naar de ingang (op 10 meter), gaan we naar rechts. En moeten dus om het hele sportpark heen, om uiteindelijk bij de ingang te komen. Jemig! Mijn rug, mijn voeten, mijn bovenbenen! Zo goed als de trail was aangegeven, zo slecht staat dit aangegeven. Of lopen we gewoon te veel te ouwehoeren en letten niet op?? Maar we komen op het terrein. Onze tassen liggen niet in de tent, maar in de sporthal. En om die sporthal te bereiken moeten we…… juist, omhoog!! Via een zigzag helling. Echt, wie dat heeft bedacht na die 1.100 hoogtemeters…??? We nemen afscheid van Chiel en Janine en strompelen omhoog. Tas halen, jas aan, whatsappjes versturen naar het thuisfront en dan diep ademhalen, opstaan en naar ons appartement. Nog 2 kilometer lopen, het lijkt nu heel ver. Toch raar dat je 50 km met gemak loopt en dan na de finish blokkeren de spieren en lijkt die 2 km bijna eindeloos ver.

Zo’n 5 minuten later lopen we langs de Eiffeltoren, waar de eerste finishers van de 80 km net naar boven lopen. Zij mogen finishen op de 1e verdieping, na 80 km nog eens zo’n 300 treden omhoog. Even blijven we stilstaan om te kijken. En meteen hebben we beiden hetzelfde idee: volgend jaar? We kijken elkaar alleen maar aan, volgend jaar is nog ver weg, eerst ons appartement maar eens zien te bereiken, die lijkt op dit moment net zo ver weg.

Zondag 20 maart                                                                                                                     

We slapen uit en maken er een hele rustige ochtend van. We hebben wat app-contact met C+J en spreken af dat we naar hun toe komen in de Markthallen. Zo snel we kunnen. Al is dat niet echt snel op dit moment. De bovenbenen laten merken dat ze iets gedaan hebben en werken niet geheel mee. Traplopen kunnen we, maar we voelen het wel. En weet je hoeveel trappen we op- en af moeten in dat metro-gangenstelsel? Een alternatieve hersteltraining is het!

Die rest van de zondag brengen we zittend door. We lopen alleen naar een volgend café als de fles leeg is. Een hapje en een drankje en door naar de volgende wijnbar. We moeten vocht en voeding aanvullen. Toch? Het is gezellig, maar helaas komt er ook aan deze zondag een einde. Mooie dagen gaan altijd te snel voorbij.

Maandag 21 maart                                                                                                                    

Helaas. Een mooi weekend zit er weer op. Tijd om het appartement te poetsen en om half 11 de deur achter ons dicht te trekken. Met de metro (lijn 8 naar Denis, lijn 4 naar Gare du Nord) onderweg naar de Thalys. We zijn ruim op tijd en deze keer is dat maar goed ook. In Rotterdam was er geen controle voor het instappen van de trein, maar hier in Parijs dus wel. We sluiten aan in een lange rij. Hieraan kun je toch wel merken dat Parijs 13 november nog lang niet vergeten is. Er is veel beveiliging aanwezig en de rij reizigers wordt goed in de gaten gehouden. Langzaam schuiven we op in de richting van onze coupé en maar 5 minuten te laat vertrekken we uit Parijs. Au revoir!

 

 

Advertenties

En route vers Paris

Uncategorized

ob_9a2aef_ecotrail2016

ultra_50k_oval_decalDe laatste 2,5 maand richting Parijs gingen erg snel voorbij. Eerst lijkt het nog zo ver weg, het duurt nog maaaaanden! Nog tijd genoeg om te trainen. Maar nu is het al over 1 week…… 1 week, 7 dagen. Oeps! Paniek! Ben ik er klaar voor? Heb ik genoeg gedaan? Kan ik het wel? Waarom wil ik in vredesnaam 50!! kilometer hardlopen? Maar aan de andere kant weet ik ook dat ik niet veel meer had kunnen doen. Dat het goed is zo. Dat ik het kan!

5414a6d3f12166a8c9f7ca660028ea55De maanden vlogen voorbij met een heleboel mooie, leuke, gezellige, soms pittige maar meestal super-loopjes. Wat mij betreft gaat hardlopen, helemaal om plezier en lekker buiten bezig zijn. Niet alleen bezig zijn met die ene wedstrijd, maar genieten van je omgeving en je gezelschap. Het gaat niet alleen over het aankomen op je bestemming, maar ook over het genieten van de reis er naartoe.

bagageinpakken1En nu ik bijna de koffer kan gaan pakken met alles wat ik denk in Parijs nodig te hebben, gaan mijn gedachten steeds meer terug naar de afgelopen weken. Op 1 week na, heb ik alle trainingen gelopen. Er zat in deze weg maar 1 hobbel en zelfs die heb ik goed overleefd. Ja, ik ben tevreden over deze trainingsperiode! Ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken in Parijs.

En als ik al mijn lange duurloopjes van de afgelopen 2,5 maand op een rijtje zet, dan heb ik heel veel kilometers, met heel veel plezier, maar ook met heel veel verschillende mensen gelopen.

De Poort naar het Heuvelland                                                                                     

IMG-20151227-WA0017De eerste wedstrijd van dit jaar was op 10 januari, samen met Kitty bij de Poort naar het Heuvelland in Beek. Een loopje waar ik voor de 3e keer aan de start stond. Een loopje met veel modder, heuveltjes en fietsers die achter ons aan zaten. Echt lekker liep ik niet de eerste 15 kilometer (te druk en irrintante inhalers die hun ellenbogen veelvuldig gebruikten), maar daarna ging het beter en die bijna 32 kilometer zaten wel weer in de knip.

De Plateaux                                                                                                                          

PlateauxEen week later loop ik met Tjarda in de sneeuw over de Plateaux, een schitterend natuurgebied op de grens met Belgie. Het blijft een supermooie omgeving en heerlijk relaxt hebben we samen die 20 km gelopen. Lekker ouwehoeren over onze plannen de komende maanden. En in de laatste kilometers hebben we zeker 10x over het prikkeldraad geklommen, meteen alternatieve crosstraining erbij!

 

Polar Bear Trail                                                                                                                    

Screenshot_2016-01-25-07-00-5724 januari, mijn 3e deelname aan de Polar Bear Trail in Teuven. Als je het hebt over modderloopjes: dit was een hele echte! Modder van begin tot eind. En na eerst 10 km tegen mezelf lopen mopperen, dat ik er geen zin in had, vind ik opeens ergens op een bospad die zin toch nog. En de rest van de trail loop ik heerlijk. Misschien omdat er geen kip meer bij me in de buurt loopt? Ik kom er steeds meer achter dat ik geen grote-groeps loper ben. Wedstrijden en drukte interesseren me steeds minder en minder.

Loonse en Drunense duinen                                                                                                       

Loonse duinen

Karin, Mieke, ik en Mirjam

Op 31 januari organiseerde Mieke Broeders een mooi evenement door de Loonse en Drunense Duinen. Dit was echt 30 km genieten van een super omgeving.

Je spreekt met z’n 3en (Mieke, Margriet en ik) iets af, zet het in een evenement op facebook en hop, je loopt met een groep van zo’n 15 mensen. Superleuk, mooie route, prettig gezelschap en erwtensoep na afloop. Wat wil een mens nog meer?

 

Nee!!! mijn hamstring….                                                                                                           

Maar dan gaat het opeens mis. Tijdens een uurtje trainen, waarin ik 5x 5 minuten moet versnellen, schiet er tijdens de laatste 5 minuten “iets” in mijn rechter hamstring. Dit voelt niet goed. Pijn! Ik loop door, wil die 5 minuten volmaken (TRUT, stop toch op tijd!!!) en dat lukt letterlijk met pijn en moeite. Daarna is het gedaan met lopen. Hard of zacht maakt niet uit, ik hinkepink naar huis. Zou de weg naar Parijs hier eindigen???

Ik ga op internet op zoek naar iemand die me NU METEEN kan helpen met het herstel en kom bij een masseur in Waalre terecht. Zijn website ziet er goed uit en aan de telefoon lijkt hij te weten waar hij het over heeft. En het mooiste: hij heeft een dag later al tijd voor me. Ik kan je vertellen: triggerpoint-massage is NIET leuk! Maar het lijkt wel te helpen. Ik ga zondags weer op pad voor een testrondje. En verdomd, ik loop gewoon 10 km zonder pijn. Ik houd het even bij alleen rustige duurloopjes zonder versnellingen, maar ik hoef de weg naar Parijs niet te verlaten!

Training op de Grebbenberg                                                                                                     

GrebbenbergEen week later loop ik op de Grebbenberg. Ingrid Peperkamp geeft hier regelmatig heuveltraining en dat wil ik wel eens uitproberen. Nou, heuvels (bergen!!) en trappen hebben ze daar genoeg.Heuveltraining to the max. Het wordt een mooi rondje, waarin heel wat hoogtemeters gemaakt worden. Met een groepje van 8 lopers, jaagt Ingrid ons de heuvels en trappen op en af. Een pittig rondje voor mij, maar wel 1 om binnenkort nog eens te herhalen.

Daarna heb ik een gesprek met Ingrid over voeding. Het gevolg hiervan is dat ik nu de lange trainingen loop met de Prolong van Herbalife en dat dat me behoorlijk goed bevalt. De gelletjes kwamen me de strot uit, en dit spul is goed te drinken. En ik heb geen honger onderweg. Prolong mee naar Parijs dus!

(Testen voor en) Nachttrail op de Malpie                                                        

Een dag later loop ik met mijn nieuwe buuf Jizka een rondje over de Malpie. Een testrondje, zowel voor de route die ik een paar dagen later in het donker wil lopen, als een test voor de hamstring. Korte stukjes gaan goed, maar hoe voelt het na 20 km over onverharde paden? En opnieuw gaat het goed, nergens last van!

10pu6whEen paar dagen later is het tijd voor een rondje in het bos in het donker. Net als vorig jaar ga ik samen met Carlo ’s nachts het bos in. Iets van een combinatie van Carlo die nachtlopen wil trainen (voor een 300!!! km wedstrijd) en ik die wel eens in het donker op/over de Malpie wil lopen. Een aparte ervaring. In het donker lijkt zo’n bos toch weer heel anders. En dan kom je thuis, is het allang bedtijd geweest, maar ben je zo fit als een hoentje en klaarwakker.

Lopen in Horst                                                                                                                                 
IMG_20160221_20263721 februari ben ik uitgenodigd door Karin om samen met Mirjam (beide bondgenoten voor de 60 van Limburgs Zwaarste) een rondje te lopen in/om Horst, haar woonplaats. We starten met z’n 5en, Karin’s man Theo en Lisenka (die de 100 km van LZ gaat doen) gaan ook mee. Onderweg pikken we wat mede-lopers op. Op het hoogtepunt lopen we met zo’n 15 lopers samen. En na 20 km vallen er ook weer een aantal lopers af, zodat we met z’n 5en ook weer eindigen. Mooi loopje, maar ik had het zwaar. Na de 20 van vrijdagnacht en een dag staan op de beurs in Utrecht, wilden mijn benen eigenlijk niet lopen. Ik haak iets eerder af en loop de laatste kilometers verhard, terwijl de rest nog een lusje maakt door het bos. De 30km maak ik wel vol, maar vandaag ging het, ondanks het prima gezelschap, heel erg zwaar! Mentale training zullen we het maar noemen.

Tiny’s loopje                                                                                                                                  

20160229_071244Eind februari is de jaarlijkse loop bij Tiny. Altijd een supergezellige loop door Bedaf en omgeving. Tiny weet hier alle paadjes te vinden en wij lopen graag met hem mee. Een  gevarieerde groep, sommigen ken ik, anderen niet, maar altijd een topsfeer. En na afloop zelfgemaakte soep en broodjes bij Tiny thuis. Heerlijk! De datum voor volgend jaar staat al in mijn agenda!

 

Salland is altijd mooi                                                                                                                    

SallandtrailDit jaar geen SallandTrail voor mij, maar omdat manlief en ik samen een paar dagen vrij hebben (en dat komt niet vaak voor!) besluiten we (ik) die in Salland door te brengen. Ik boek een paar nachtjes in de B&B waar ik vorig jaar ook logeerde en vraag Bertus of we de trail zelf kunnen lopen, zonder over privé terrein te lopen. En ipv dat Bertus ons alleen laat lopen in zijn gebied, gaat hij met ons mee als gids. Het was ongelooflijk rotweer het eerste uur van ons loopje, regen, hagel en zelfs wat sneeuwvlokken, maar eigenlijk maakte dat helemaal geen zak uit. Het was er mooi, het was er genieten. En toen de zon doorbrak gaf dat alles nog een extra mooi randje.

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                               

DSC_0126IMG-20160306-WA0034Een week later is het alweer tijd voor de laatste lange duurloop. Samen met Kitty de UrbanTrail in Eindhoven. Modder en asfalt, een combinatie die ik wel prettig vind. Bospaden, stoepen, wat fietspaden, drukte in de stad en dan terug de natuur en de modder in. Ik houd wel van die afwisseling. De eerste duurloop van dit jaar was samen met Kitty en deze laatste voor Parijs ook weer samen. Symboliek genoeg, samen deze trainingsperiode starten, samen afsluiten. En straks die EcoTrail de Paris samen starten, lopen en finishen!!

EcoTrial de Paris 2016                                                                                                                

originalNog maar 7 dagen voor de start. Nog maar 7 dagen voordat de poort van het Chateau de Versailles voor ons open staat en we de eerste kilometers daar in de tuin  mogen lopen. Om daarna door allerlei parken en bossen richting parijs te lopen, waar de laatste 10 km door de stad zelf zullen zijn. En een heel eind langs de Seine, tot we finishen onder de EiffeltorenParijs-eiffeltoren.

Ik heb er zin in, onwijs veel zin in!! Het gaat een mooi weekend worden, samen met Kitty daar in die stad. En de komst van Janine en Chiel maakt het helemaal af. Ik liep nog nooit een (ultra)marathon zonder hun aanwezigheid, en gelukkig hoeft dat dit keer ook niet. Ik tel de dagen tot ik mijn koffer in kan gaan pakken, tel de uren tot ik donderdag de deur uit kan, eerst naar Rotterdam en dan met de trein naar Parijs. Nog heel even geduld en dan mogen we eindelijk op pad! Kom maar op met die 50 kilometer, ik lust ze rauw!!!

download

 

UrbanTrail Eindhoven

Parijs, Trailrunning, training lange duurloop, VFF

De eer van het eerste blog van dit jaar (ja sorry ik weet het, het jaar is alweer ruim 2 maanden oud) is voor Kitty. Gisteren liepen we een bijzonder verrassende citytrail, een route van Tony. We liepen al vaker routes van Tony en dat daar altijd heel veel modder in zat, was ons al duidelijk. Maar om 1 of andere reden, dachten wij gisteren door de stad te lopen. Zonder modder……Dat liep dus even wat anders dan gedacht 🙂  Maar dat we samen weer genoten hebben, tijdens deze laatste lange duurloop richting Parijs, moge duidelijk zijn!

UrbanTrail Eindhoven                                                                                                                  

FB_IMG_1457370870685Laat ik als gastblogger maar met de deur in huis vallen.

Wat een bijzonder rondje hebben Esther en ik gisteren gelopen!

Het begon met mijn aversie tegen modder, modder en nog eens modder, geloof me, als we die eco-trail de Paris hebben gelopen, wil ik voorlopig alleen maar asfalt zien.

Maar Esther is slim genoeg om mij toch aan het trailen te krijgen en kwam op de proppen met een citytrail of (dat klinkt hipper) urbantrail in of all places Eindhoven…. Het idee van wat parken, half verharde paden, verharde fietspaden en misschien wat trapjes leek me wel wat, neem daarbij dat de afstand overzienbaar was (28km) en ik was om. Als symbolische allerlaatste lange duurloop voordat we naar Parijs gaan, besloten we deze samen te lopen en dus stonden we op zondagmiddag om 13:00 op de parkeerplaats van het zwembad de Tongelreep. GPS horloges aan, route opgezocht en go!

DSC_0127We waren nog geen kilometer onderweg of (jawel) modder, WTF? Zal vast toeval zijn… gelukkig kan ik hier omheen. Nadat ik een soort van slootje had gesprongen stond ik nog net met droge voeten aan de overkant. Uiteraard was Esther hier al doorheen gebaggerd op haar VFF’jes. Nog een kilometer later was er geen beginnen meer aan en moest ook ik eraan geloven, door de modder. Vloekend (sorry Es), had ik binnen 10 minuten volledig natte voeten, gadver! Rustig doorploeteren dus maar, ik zal jullie de details besparen maar in de eerste 10 km was er maar 1 km die we liepen onder de 7’/km en zo werd het easy loopje dat we voor ogen hadden toch nog pittig.

Ondertussen keken we onze ogen uit, waren we hier echt in Eindhoven? Esther woont in de buurt van Eindhoven en ik heb er 7 jaar gewoond, we kennen onze weg hier echt wel (not dus).

Af en toe zagen we wat herkenningspunten (die huizen herken ik, daar is de snelweg) waardoor we ongeveer wisten waar we waren.

Na 10 km kwamen we wat meer in het stadsgebied en de parken en kon het tempo wat omhoog, maar ook hier bleven we ons verbazen over de gevonden paadjes en weggetjes. Zodat ik na 13 km spontaan uitriep: “verrek hier heb ik gewoond (..)”, ik had het totaal niet herkend.

Pauze bij de VitamineStore Eindhoven                                                                                   

FB_IMG_145737098571215 km, mentaal dus over de helft (het schoot niet echt op en de benen hadden een heel andere mening dan ik) liepen we via de Grote Berg de winkelstraat in. Tussen het winkelend publiek vielen we (ahum) enigszins op. Bemodderd liepen we langs de VitaminStore van Toine (hardlooptrainer Esther) en Ellen, waar we natuurlijk even gedag moesten zeggen. En wat werden we hartelijk ontvangen! We ploften neer en werden voorzien van een heerlijke smoothie van biet, kers, jus d’organge en kokoswater (hopelijk heb ik het goed onthouden), bananencake en lactose vrije chocolade, wat zaten we lekker!

Wie A zegt moet B zeggen, toch?! Door voor de laatste 14 km, verder door de stad, dwars door het station en over het TUE terrein, waar Esther de weg goed kent en de Karpendonkse Plassen, maar ook hier werden we weer verrast met paadjes en doorsteekjes die we niet kenden. Na 20 km gingen we weer over het spoor en waren we voor mijn gevoel op de terugweg, de benen voelde de tweede helft beduidende beter dan het eerste stuk. Geheel onverwacht mochten we weer door een ondergelopen weiland baggeren gevolgd door single trails om uit te komen op (hee hier heb ik in de buurt gewoond) de Tongelresestraat. Feest der herkenning voor mij, hier woonde ik tijdens mijn studententijd. De AH waar ik de boodschappen deed… verrek lag hier al die tijd een park??

We naderen wederom de binnenstad Stratumseind, langs het van Abbemuseum, het Anne Frankplantsoen en vervolgens volgen we de Dommel en komen we weer uit op het gebied rond Tongelreep en eindigt deze loop zoals deze begon: in de modder!

Als we bijna op de parkeerplaats zijn staat er ruim 28 km op Garmin, nog even overleggen we of we er 2 kilometer aan vast knopen zodat er 30 op de teller staat. Samen besluiten we dat dit niet nodig is. Er hadden nog 2 of 10 km (of hopelijk 22km) bij gekund, dat maakt weinig uit, de reis naar Parijs sluiten we af met een goed gevoel!

NB dit rondje wil ik in de zomer echt nog een keer lopen maar dan ’s morgens (heel) vroeg, als het hopelijk wat droger is, maar belangrijker, dit lijkt me geweldig in een stad die wakker wordt!IMG-20160306-WA0040

DSC_0126


 

Kitty, hartelijk dank voor jouw blog-bijdrage!

En dan nu: nog een paar dagen werken, een paar traininkjes uitsjokken en dan de tassen pakken en op naar Parijs! Ongelooflijk veel zin in!!