EcoTrail de Paris 2016

friendsJe hebt een plan en haalt iemand (lees: Kitty, niet zomaar iemand!) over om met je mee te gaan. Je schrijft je in, het lijkt dan nog zo ver weg, nog zo ver in de toekomst. Tijd genoeg om te trainen, tijd genoeg om fit aan de start te staan. Het lijkt nog niet helemaal echt, maar langzaam maar zeker komt 19 maart 2016 steeds dichterbij. En nu ik dit schrijf is 19 maart dus ook alweer voorbij. Wat ooit verre toekomst leek, is nu verleden tijd. Maar gelukkig hebben we de herinneringen, de foto’s en natuurlijk dit blog nog!

Donderdag 17 maart                                                                                                             

De wekker gaat om 5 uur (leren we het nou nooit?) en via Oosterhout om Kitty op te halen, rijd ik naar station Lage Zwaluwe. Daar kan de auto mooi blijven staan en stappen wij in de sprinter naar Rotterdam CS. En na de verplichte pitstop, het kopen van een broodje en een flesje water, stopt de Thalys netjes op tijd om ons in te laten stappen. Onderweg naar Parijs, onderweg naar de Ecotrail.

IMG_20160317_135745Om half 2 zitten we in de zon op “ons” balkon koffie te drinken. Het grote genieten kan beginnen. We lopen een kort rondje door Parijs, ik voor het eerst in korte broek. Even langs bij Napoleon, langs de Seine, door de Tuilerien, langs het reuzenrad en dan terug langs de Seine richting Eiffeltoren. Even kijken of we de finish al kunnen vinden, maar aangezien we op de verkeerde plek zoeken, vinden we die dus niet.

vertical’s Avonds gaan we uit eten en daarna even kijken bij de Vertical. Zo’n 100 deelnemers proberen de top van de Eiffeltoren zo snel mogelijk te bereiken. Wij zien de laatste 35 deelnemers omhoog sprinten. De elite-lopers starten als laatsten. En nummer 1, de winnaar van vorig jaar, wint dit jaar ook. In 7 minuten en 48 seconden (een nieuw pr) weet hij die 1665 treden te bedwingen. Wat een prestatie!

Vrijdag 18 maart                                                                                                                         

Uitslapen, ontbijten met een verse baquette en daarna op stap om onze startnummers op te halen. Ik verwacht eigenlijk net zo’n soort beurs als 2 jaar geleden met de marathon, maar kom bedrogen uit. Als we eindelijk het juiste gebouw hebben gevonden, blijkt het te gaan om een vakantiebeurs. Het gehalte grijze 50-plussers op stevige wandelschoenen is hoog. Heel hoog. En wij hebben nu geen interesse in reisjes waar dan ook naartoe, wij willen onze startnummers! Maar waar-o-waar kunnen wij de stand van de Ecotrail vinden? Een dame bij de info wijst ons de weg, links achterin. En ja hoor, eindelijk een paar standjes met trailkleding, zonnenbrillen en rugzakken. En nog verder achteraan, de startnummers.

Een vriendelijke dame controleert onze id-bewijzen en geeft ons de enveloppen. Ze merkt op dat Kitty wel een vervoersbewijs heeft besteld en ik niet. Ik weet het, goed lezen is een kunst en blijkbaar heb ik een vinkje vergeten aan te kruisen. Maar de dame weet raad. Ze neemt mijn envelop weer terug, loopt naar een andere tafel, legt uit dat die domme hollandse geen vervoersbewijs heeft en komt even later terug met alsnog een kaartje voor mij. Merci beaucoup!

Aangezien de beurs dus geen geld gekost heeft, besluiten we dat we nog even naar de Champs d’Elyssee moeten. Naar nummer 67 om precies te zijn. En een uurtje later komen we beide de deur uit met een Nike-tasje. In Parijs zijn en niets kopen, dat kan natuurlijk niet! En blijkbaar hebben wij dus altijd dringend hardloopkleding nodig als we in Parijs zijn.

De rest van de dag houden we ons rustig. Behalve wat boodschappen voor die avond en zaterdag doen we niks. ’s Avonds krijgen we eters, onze topsupporters Chiel en Janine komen speciaal voor ons naar Parijs . Zonder hun liep ik nog nooit een (ultra)marathon en ook deze keer zijn ze erbij. Het wordt een gezellige avond met pasta, wijn en goed gezelschap.

Zaterdag 19 maart                                                                                                                    

Onze kleding ligt klaar  en de rugzakken zijn gevuld. Tegen heug en meug eet ik mijn ontbijt. Totaal geen honger, maar ik weet dat ik de energie straks nodig zal hebben en kieskauw kwark en brood naar binnen. Om 8.15 gaan we de deur uit, op weg naar de trein naar Versailles.

DSC_0174

Eco dixi

De start is in de tuin van het Palais de Versailles. Een hele mooie tuin, maar nu op deze koude, gure dag, ziet het er nogal troosteloos uit. We volgen een aantal andere lopers naar de startlocatie. Ergens op een grasveld staan wat tenten, die ons beschutten tegen de wind en we zitten gewoon op het gras. We zijn blij met onze winterjassen. Het is koud en wachten duurt lang. Maar uiteindelijk word het tijd om nog eens in de rij voor de dixi te gaan staan en daarna onze jassen in een plastic tas te stoppen en in te leveren, zodat die in Parijs straks weer voor ons klaar liggen.

DSC_0177

KOUD!!

Om 10.35 sluten we aan bij de rij voor de start. Suunto aan en wachten. Een franse meneer staat van alles te vertellen, maar helaas verstaan wij dus echt niks. En dan wordt er afgeteld van dix naar une en GO! en we doen een paar passen vooruit. Om weer stil te staan. Huh? wat nou? Ik heb vaag iets over waves gelezen en navraag bij een fransman leert ons dat we inderdaad starten in waves. Geduld dus nog. Een volgende wave en nog een wave en dan mogen wij ook in het startgebeid. Waar we meteen een franse tirade over ons heen krijgen. Eh….???? Wablief? Kan het in het engels? We hebben onze startnummers achterop onze rugzakken gespeld. Leek ons wel zo handig als we onderweg jasje aan of uit zouden willen trekken. Maar nee, foei! Dat mag niet. Startnummer MOET voorop ons shirt. Dus snel spelden we het startnummer goed op en dan mogen wij ook op weg. Bijna kwart over 11.

IMG-20160323-WA0001Ik had me behoorlijk verheugd op de eerste 5 km door de tuinen van Versailles. Maar achteraf waren dit dus de meest saaie kilometers. In een lange file, rechttoe-rechtaan langs het Grand Canal. Lekker vlak, wel fijn om in het ritme te komen en de spieren op te warmen. Maar hierna begon het mooie deel pas, de tuinen uit, de bossen en parken in. En na 8 km de eerste heuvel. Steunend en kreunend omhoog, lekker afdalen daarna. Puinpaden, bospaden, zandpaden, af en toe klein stukje verhard door een dorpje, brede paden, smalle paden, single tracks, Alles zat erin en de afwisseling maakt het erg leuk.

ld_31060025Na 28 km de eerste drankpost, waar we niet lang blijven, maar wel even een korte stop inlassen. Ik natuurlijk naar de dixi en Kitty moet haar lekkende rugzak even ontluchten. Dan een stuk banaan en een stuk cake naar binnen werken en wandelend met een paar tucjes in de hand weer verder. We zijn over de helft en alles gaat en voelt goed. Op naar post 2 over 12 kilometer. Het aftellen kan al beginnen.

 

DSC_0181We moeten nog heel wat heuveltjes op en af voor we bij cp 2 zijn. En voor we daar van het uizicht over Parijs mogen genieten, moeten we eerst een behoorlijke berg heuvel op. Maar het uitzicht maakt veel goed. Parijs aan onze voeten, de Eiffeltoren in de verte. Daar moeten we naartoe, nog maar 10 km. Het einde komt in zicht.

IMG-20160319-WA0004Halverweg de afdaling vanaf de drankpost komen er ineens 2 bekenden de berg op: Chiel en Janine. Even een korte stop, een praatje en dan weer door. We hebben er nog steeds zin in, die laatste 10 gaan helemaal goed komen!

Nog een laatste onverharde afdaling en dan is het gedaan met bos, gras en zand. Vanaf nu is het verhard naar het centrum. Via fietspaden, stukjes langs de Seine, parkjes en bruggetjes komen we steeds dichterbij ons doel. Het wordt steeds kouder en het begint echt te waaien. Ik zeg Kitty dat ze nu echt vooruit moet gaan. Ze heeft 45 km haar tempo aangepast aan mij, maar krijgt het nu koud. Hup, gaan dus! Langzaam zie ik haar weglopen en ik ga er rustig achter aan. Verder langs de Seine. etp3Ik denk het hier te kennen, maar zit helemaal fout. Op het moment dat ik denk linksaf te moeten, wijzen de pijlen naar rechts, de brug over. Huh? En halverwege de brug wijzen die pijlen weer naar rechts. Een pad op, die over de Seine loopt. Aan beide kanten water en wij lopen midden over de Seine. Nooit geweten dat hier zo’n pad liep. Mijn horloge geeft nu 50 km aan, dus ik moet er bijna zijn. Raar, want die Eiffeltoren ligt echt nog wel een eindje weg. Een trappetje op, een volgende brug over en dan linksaf een parkje in. Jemig, moet ik hier nog door een park, zigzaggen om al die toeristen?

etp2Een krom oud mannetje steekt zijn 2 duimen naar me op, “deux cent metres” roept hij me toe. Het duurt even voor mijn vermoeide hersenen dat vertalen. Tweehonderd meter? Echt? Ik ben toch nog niet bij de Eiffeltoren? Maar als ik om het volgende toeristen-clupje heen gelopen ben, zie ik toch echt de groene Ecotrail vlaggen. En de rode loper. En de finish! Oui, oui, ik ga finishen! Kitty, Chiel en Janine staan me op te wachten en juichen me de finish over. Jihaaa, mijn 2e ultraatje, mijn 2e 50 km volbracht. Wie had dat ooit gedacht, toen ik nog niet eens tot de hoek van de straat kon hardlopen?

Ik krijg mijn finisher-shirt en met een grote grijns loop ik terug naar onze supporters. Met z’n 4en lopen we naar de tent, waar we onze jassen kunnen ophalen. Helaas lopen we verkeerd, ipv linksaf naar de ingang (op 10 meter), gaan we naar rechts. En moeten dus om het hele sportpark heen, om uiteindelijk bij de ingang te komen. Jemig! Mijn rug, mijn voeten, mijn bovenbenen! Zo goed als de trail was aangegeven, zo slecht staat dit aangegeven. Of lopen we gewoon te veel te ouwehoeren en letten niet op?? Maar we komen op het terrein. Onze tassen liggen niet in de tent, maar in de sporthal. En om die sporthal te bereiken moeten we…… juist, omhoog!! Via een zigzag helling. Echt, wie dat heeft bedacht na die 1.100 hoogtemeters…??? We nemen afscheid van Chiel en Janine en strompelen omhoog. Tas halen, jas aan, whatsappjes versturen naar het thuisfront en dan diep ademhalen, opstaan en naar ons appartement. Nog 2 kilometer lopen, het lijkt nu heel ver. Toch raar dat je 50 km met gemak loopt en dan na de finish blokkeren de spieren en lijkt die 2 km bijna eindeloos ver.

Zo’n 5 minuten later lopen we langs de Eiffeltoren, waar de eerste finishers van de 80 km net naar boven lopen. Zij mogen finishen op de 1e verdieping, na 80 km nog eens zo’n 300 treden omhoog. Even blijven we stilstaan om te kijken. En meteen hebben we beiden hetzelfde idee: volgend jaar? We kijken elkaar alleen maar aan, volgend jaar is nog ver weg, eerst ons appartement maar eens zien te bereiken, die lijkt op dit moment net zo ver weg.

Zondag 20 maart                                                                                                                     

We slapen uit en maken er een hele rustige ochtend van. We hebben wat app-contact met C+J en spreken af dat we naar hun toe komen in de Markthallen. Zo snel we kunnen. Al is dat niet echt snel op dit moment. De bovenbenen laten merken dat ze iets gedaan hebben en werken niet geheel mee. Traplopen kunnen we, maar we voelen het wel. En weet je hoeveel trappen we op- en af moeten in dat metro-gangenstelsel? Een alternatieve hersteltraining is het!

Die rest van de zondag brengen we zittend door. We lopen alleen naar een volgend café als de fles leeg is. Een hapje en een drankje en door naar de volgende wijnbar. We moeten vocht en voeding aanvullen. Toch? Het is gezellig, maar helaas komt er ook aan deze zondag een einde. Mooie dagen gaan altijd te snel voorbij.

Maandag 21 maart                                                                                                                    

Helaas. Een mooi weekend zit er weer op. Tijd om het appartement te poetsen en om half 11 de deur achter ons dicht te trekken. Met de metro (lijn 8 naar Denis, lijn 4 naar Gare du Nord) onderweg naar de Thalys. We zijn ruim op tijd en deze keer is dat maar goed ook. In Rotterdam was er geen controle voor het instappen van de trein, maar hier in Parijs dus wel. We sluiten aan in een lange rij. Hieraan kun je toch wel merken dat Parijs 13 november nog lang niet vergeten is. Er is veel beveiliging aanwezig en de rij reizigers wordt goed in de gaten gehouden. Langzaam schuiven we op in de richting van onze coupé en maar 5 minuten te laat vertrekken we uit Parijs. Au revoir!

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in EcoTraildeParis, Parijs, VFF, vibram five finger. Bookmark de permalink .

5 reacties op EcoTrail de Paris 2016

  1. Nogmaals van harte gefeliciteerd! Het beste van alles dat jullie er van genoten hebben.

  2. Oh als ik dit lees…. Heerlijk. Dat hebben jullie super gedaan zeg 👍🏻👍🏻

  3. Wat een mooie trail! Erg goed gedaan. Ik ben nu al benieuwd naar je verslag van volgend jaar…de 80……

  4. ikittig zegt:

    Ik had het met niemand anders willen doen! *sorry voor de laatste 4 km, kkkkoud*

  5. ruud zegt:

    Mooi verslag Esther, en wat super gelopen. Wat een ontwikkeling inderdaad sinds al dat blessureleed een paar haar geleden nog maar, en nu al je 2e 50-er. Top!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s