Limburgs Zwaarste 2016

Limburgs Zwaarste, Ultra, VFF Spyridon

FB_IMG_1460871507684

Zaterdagmorgen 6 uur. Ik zit aan mijn ontbijt en denk aan de groep lopers in Imstenrade die nu start voor hun 80 of 100 km. Beetje jaloers dat zij zo’n afstand aan kunnen en vol zenuwen voor mijn eigen 60 km iets later vandaag. De kwark smaakt me vandaag niet, maar ik duw nog een lepel naar binnen. Dooreten, want ik heb vandaag nog het één en ander te doen!

DSC_0019

In de aanloop naar LZ hebben Lisenka, Karin, Mirjam en ik een aantal keren samen getraind. En ook 2 weken geleden samen een deel van de route verkend. Lisenka loopt hier vandaag haar eerste 100 km en is dus al gestart als wij aankomen.

Samen met Mirjam en Karin luister ik naar het toespraakje van Willem en daarna is het startschot. We wensen elkaar succes en dan zijn we gestart. Karin een eindje voor ons uit en Mirjam en ik rustig aan in de achterhoede. Eerst een rondje parkeerplaats, daarna het bos in. Ik heb er zin in, de benen voelen goed en de eerste kilometers gaan erg lekker. De heuveltjes zijn nog best te doen en de afdalingen gaan helemaal prima. De paden zijn redelijk droog en goed begaanbaar. Bijna lopen op de automatische piloot en ontspannen wat rondkijken.

LZ1Na de eerste drankpost komen we op de route die we 2 weken geleden al gelopen hebben. De komende 30 km weten we ongeveer wat ons te wachten staat. Vanaf nu worden de beklimmingen pittiger. Maar geen nood, hiervoor heb ik mijn kekke 6 euro stokken van de Decathlon meegenomen. Nog nooit eerder liep ik hiermee, maar vandaag heb ik toch maar gekozen voor een beetjee hulp bij het klimmen. En ik was er best wel blij mee!

Tijdens het bijtanken bij de 2e drankpost begint het te miezeren. Jammer, want tot dan was het weer prima. Niet te warm, maar wel met een zonnetje. Heerlijk om in te lopen. Tijdens de beklimming van de Vaalserberg richting het 3landenpunt stopt het miezeren en begint het te plensen. We stoppen in de redelijke beschutting van wat bomen voor onze regenjasjes. En geen moment te vroeg, want behalve regen, krijgen we nu ook een partij hagelstenen over ons heen. Brrrr, het koelt flink af en ik krijg accuut koude handen. De ondergrond die tot nu toe redelijk droog was, verandert in een natte, gladde modderboel. Vanaf hier is het glibberen en glijden. Maar we bereiken het hoogste punt van Nederland. Vanaf nu kan het alleen maar omlaag toch? Eh niet dus…..

Het blijft regenen, maar eigenlijk maakt het niks uit. Zo lang we lekker door blijven lopen is het warm genoeg en het bos blijft mooi. Wel ben ik extra blij met mijn stokjes, want sommige afdalingen zijn erg glibberig en de stokken bieden wat extra steun. Mijn vibrammetjes geven totaal geen grip en ik schuif alle kanten op. Totaal niet bij stil gestaan dat het hier vandaag zo modderig zou kunnen zijn, want dan had ik echt andere schoenen aan gedaan. Maar daar is op dat moment niks meer aan te veranderen, dus gewoon doorlopen, zo goed en zo kwaad als het gaat. Zelfs op sommige vlakke stukken gebruik ik de stokken om overeind te blijven.

IMG-20160416-WA0035We lopen door, kilometer na kilometer, drankpost na drankpost. Als we opnieuw onze regenjassen aantrekken, worden we aangesproken door Jan. Jan hebben we ontmoet tijdens een trainingsloopje in Horst. Eigenlijk zou hij de 100km lopen, maar door kramp heeft hij zijn ronde ingekort tot 80 en vandaar dat we hem nu tegenkomen. Met z’n 3en lopen we nu verder. Jan kent de route en vertelt ons wat ons nog te wachten staat.

Op een heel glibberig stuk zien we een vrouw voor ons vallen, languit in de modder. We lopen naar haar toe, vragen of alles in orde is. En ja, dat is het. Ze staat alweer overeind en lichamelijk is alles goed. Maar blijkbaar heeft ze er op dat moment niet meer zoveel zin in, want terwijl wij verder lopen, horen we haar roepen en mopperen op de modder. Ze heeft het niet naar haar zin. Ach, ik had ook liever iets drogere ondergrond gehad, maar ik kan mijn energie wel beter gebruiken dan kwaad worden op de modder. En bovendien, ik vind het nog steeds leuk! Het is hier veel te mooi om niet te genieten.

IMG_20160417_140903Na weer een lange, lange beklimming, richting de drankpost op 49 km, staan er opeens 2 mensen langs de kant foto’s te maken. Ik zie niet eens wie het zijn, totdat ik ze bijna passeer. Het zijn Chiel en Janine! Mijn trouwste supporters die er tot nog toe bij elke (ultra)marathon bij waren. Ik had ze hier totaal niet verwacht en wat is het super om ze te zien! Het geeft weer een extra dosis energie! IMG-20160416-WA0012Ze lopen de laatste 100 m mee naar de drankpost en daar geniet ik van een kopje soep en een praatje met Chiel en Janine. Top dat ze er hier bij zijn!

Nog maar 11 km. Nog geen moment is het in me op gekomen om te stoppen. Ja, het is zwaar, erg veel zwaarder dan Parijs was, vooral door de ondergrond, maar toch loop ik nog altijd te genieten. Gewoon om het feit dat ik dit kan. Dat ik in deze omgeving kan lopen. En nee, tempo zit er totaal niet meer in, maar ik ga wel vooruit en ik ben ervan overtuigd dat ik de finish ga halen. Opgeven is geen optie en ik wil gewoon die handdoek hebben!

Nog 1 laatste drankpost op 55,5 km. Een opnieuw goed voorziene drankpost (met jenever!) en met dezelfde super vrijwilligers, zoals bij alle drinkposten. Dank allemaal! Even weer een korte stop en dan verder voor de laatste kilometers. Ik heb ergens gelezen dat de laatste 6 km verhard zouden zijn, maar blijkbaar geldt dat alleen voor de 100 km. Wij mogen vlak voor het einde nog een keer een bos in. Het wordt opeens ook erg donker en we krijgen nog een flinke bui over ons heen, opnieuw met hagel. Even twijfelen we: regenjasjes weer aan ? Maar nee, we willen door, we willen gewoon naar binnen, dan maaar zeiknat aankomen, maar nu niet meer stoppen. Waar is die finish?

IMG_20160417_115522En dan staan daar opeens weer Chiel en Janine. Nog maar 200 meter roepen ze en ze rennen met ons mee naar de finish. Yes we zijn er, we hebben het gedaan!

IMG_20160417_115601Op de parkeerplaats maken we eerst een foto. We zijn er! Mirjam en ik hebben de 60 km uitgelopen! Yes, ik had vooraf nogal mijn twijfels, maar het is toch gelukt! Mede dankzij Mirjam, die gewoon doorging en me af en toe meetrok en liet doorlopen.

DSC_0020Willem staat ons op te wachten en houdt de deur voor ons open. Maar voor we naar binnen mogen, moeten eerst de smerige schoenen uit. Ik zet mijn horloge eerst stil, maar volgens Willem maakt dat niet uit. De klok stopt pas wanneer we ons hebben afgemeld. Dus doen we zo snel mogelijk de schoenen uit en op blote voeten melden we ons bij de administratie. Nummer 310 en 342 zijn gearriveerd, stop de klokken! We kiezen een foto uit voor op de oorkonde en krijgen te horen dat we maar eerst lekker moeten douchen. Straks zal onze oorkonde samen met de  handdoek klaarliggen.

Karin zit al in de kantine, zij is een klein uurtje voor ons gefinisht. Top!

Maar eerst natuurlijk nog even een praatje maken met Chiel en Janine. Echt geweldig dat ze er weer bij waren. Als Chiel en Janine de lange terugreis beginnen, ga ik douchen. De bewegingen zijn niet allemaal even soepel meer, maar op zich valt het redelijk mee. In de kleedkamer zit ik lekker op een bankje, drink wat, eet wat, geniet van het niets meer moeten.  We zijn nog maar nauwelijks in de kleedkamer als de deur opnieuw opengaat: Lisenka is er al. Zij heeft haar 100km in 13,5 uur volbracht. Hulde!

Na de douche nog wat eten en drinken in de kantine, wat napraten met de loopgroep van Karin die ook allemaal binnen komen lopen en rond half 9 stappen we in de auto naar huis. Het is super om ’s avonds op mijn eigen bank te ploffen. Wat geweldig dat het gelukt is! Helemaal tevreden ben ik niet, maar mijn 3e ultra is in the pocket!

En nu tijd om nieuwe plannen te maken. Of beter gezegd: plannen wat aan te passen. Er spookt van alles door mijn hoofd, en ik zal nu wat keuzes moeten maken. Maar eerst nog de Slachtemarathon in juni en daarna pas de plannen voor het 2e deel van dit jaar!

 

 

Advertenties

Slingeren

Uncategorized

d6b36f06d8d95f1cf5f342825c057919De afgelopen 2 weken slinger ik heen en weer. Niet letterlijk gelukkig, maar wel in mijn hoofd. Het ene moment vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, het volgende moment weet ik gewoon dat ik het kan. Dan is er weer het stemmetje dat fluistert: egnie dat jij dit kunt! Om daar vervolgens keihard tegenin te schreeuwen: WEL waar, dat kan ik WEL!!. En dat nu al een paar weken lang. Ik-kan-het-wel tegen ik-kan-het-niet. Ik-wil-het tegen ik-durf-niet. Ik word gewoon moe van mezelf!

kaartje

Thanks Kitty!

Ik heb er zin in en ik zie er tegenop. Ik wil starten en ik wil finishen. Ik wil lekker lopen, genieten en zo nodig af en toe afzien. Ik wil het gewoon kunnen! Ik wil, ik wil, ik wil!!!!! Ik heb genoeg getraind, ik ben fit, ik ben er klaar voor!

En ach, zoals trainer Tiny altijd zegt: je start, je loopt, je eet en drinkt wat en je komt vanzelf aan de finish. That’s it! Simpel toch? Ik ga het gewoon doen. Ik ga gewoon 60 km hardlopen.

Over 24 uur weet ik het. Dan weet ik dat ik het kan!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Verkenningsrondje LZ

Limburgs Zwaarste, Trailrunning, VFF Spyridon

Als je 4 weken na de 50 van Parijs weer een ultra wilt lopen, dan moet je even bedenken hoe je het herstel, de opbouw en de taper gaat doen. Althans, ik wel. Sommigen zullen weinig problemen hebben na een 50 en gewoon door kunnen, maar ik heb alijd het gevoel dat ik balanceer op een dunne lijn. Er zit altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: “zou je het wel doen? weet je nog, al die blessures?” En ja, ik weet het nog, maar ik wil ook verder!

Na Parijs heb ik me dan ook lekker rustig gehouden, wat rustige duurloopjes, een enkele versnelling en vooral me niet moe maken en niet overdrijven! Tot gisteren dan toch. Op de planning stond een verkenningsrondje met 2 Limurgs Zwaarste dames: Mirjam en Karin. Afgesproken was ergens op een verlaten parkeerplaats in de buurt van Bocholtz, waar we de route konden oppikken en daarna zo’n 30 km van de onderste lus konden verkennen.

IMG_20160402_181245Ik reed er samen met Mirjam naartoe, Karin kwam met haar man Theo (gaat de 100 km doen) en loopmaatje Hay (gaat de 60 km wandelen en waarschijnlijk sneller dan ik het “hard”loop). Tegen kwart voor 10 waren we klaar voor vertrek. Suunto aan, de handhelds aan en het eerste pad op, een weiland in, en vrijwel meteen daarna de modder in op het eerste bospad. Het zou ook niet de laatste modder zijn 🙂

Karin, Mirjam en Theo liepen met stokken. En regelmatig kreeg ik een paar stokken in mijn handen om eens te proberen. Eerst lukte het me voor geen meter, maar na aanwijziingen van verschillende kanten en wat oefenen ging het steeds beter. En het liep ook nog eens een keer best wel prettig hier op deze regelmatig zeer pittig steile heuvels! Van de week toch eens op zoek naar een stel redelijk geprijste stokken, want ik denk dat die best wel eens van nut kunnen zijn op dit parcours.

IMG-20160402-WA0002De route was met behulp van suunto redelijk goed te lopen. Af en toe wat zoeken naar het juiste pad, maar over het algemeen weinig problemen. Het is een mooie, afwisselende route, bos, weide, wat dorpjes, hier en daar verhard, single tracks, wat bredere bospaden. Kortom prima te lopen. Soms heerlijk omlaag, veel vaker pittig omhoog met super uitzichten als beloning.

Na 12 km kwamen we aan op het hoogste punt in NL, het drielandenpunt. Bij een caféetje wilden we eigenlijk alleen water bijvullen en naar het toilet, maar toen iemand een opmerking maakte over koffie, zaten we niet veel later aan een tafeltje. Trailers moeten goed voor zichzelf zorgen, dus dat deden we met een heerlijk verse kop koffie. En daarna waren we klaar voor de rest van onze tocht.

Bij zo’n 28 km was het even opletten, want nu moesten we weer terug richting de auto’s, en dus van de route af. Volgens de handheld van Theo moesten we rechtsaf een weiland in, over een knollenveld. Om niet veel verder stil te staan voor een prikkeldraad hek. Met een opstapje lukte het ons om er overheen te komen, om 100 meter verder voor het volgende hek te staan. Het werd een hindernisrace, met onder en over prikkeldraad heen, maar het lukte ons om zonder kleurscheuren de grote weg te bereiken.

Vanaf hier was het nog maar 2 km naar de auto’s. Verhard. Maar iedereen die wel eens voor een trail naar Gulpen of Vaals is gereden, kent deze weg, waar wij nu tegenop moesten. *slik* Op de heenweg liepen we hier door het bos omlaag, dat was leuk. Maar nu moesten we omhoog. De eerste paar 100 m probeerden we nog met en sukkelgangetje te lopen, maar nee, het was genoeg geweesst. Snel wandelend omhoog was op dit punt voldoende.

Eerlijk gezegd was ik heel blij dat ik de auto’s weer zag staan. Een stukje vermoeidheid van Parijs zat nog echt wel in mijn benen. Maar aan de andere kant had ik er toch vrij weinig problemen mee gehad om deze afstand af te leggen. Geen moment gedacht dat ik het niet zou kunnen. Heel blij dat ik dit gedaan heb, want nu weet ik ongeveer wat me te wachten staat over 2 weken. Hoe de route ongeveer is, hoe de ondergrond is.

Nu hopen dat het de komende 2 weken lekker droog is, zodat er nog wat modder opdroogt en ik bestel maar meteen ditzelfde weer voor de 16e. Verder houd ik me de komende 2 weken lekker rustig, beetje lopen, beetje sportschool en vooral niks doen waar ik moe van word. Limburg Zwaarste kom maar op, ik ben klaar voor je!