Verkenningsrondje LZ

Als je 4 weken na de 50 van Parijs weer een ultra wilt lopen, dan moet je even bedenken hoe je het herstel, de opbouw en de taper gaat doen. Althans, ik wel. Sommigen zullen weinig problemen hebben na een 50 en gewoon door kunnen, maar ik heb alijd het gevoel dat ik balanceer op een dunne lijn. Er zit altijd wel een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: “zou je het wel doen? weet je nog, al die blessures?” En ja, ik weet het nog, maar ik wil ook verder!

Na Parijs heb ik me dan ook lekker rustig gehouden, wat rustige duurloopjes, een enkele versnelling en vooral me niet moe maken en niet overdrijven! Tot gisteren dan toch. Op de planning stond een verkenningsrondje met 2 Limurgs Zwaarste dames: Mirjam en Karin. Afgesproken was ergens op een verlaten parkeerplaats in de buurt van Bocholtz, waar we de route konden oppikken en daarna zo’n 30 km van de onderste lus konden verkennen.

IMG_20160402_181245Ik reed er samen met Mirjam naartoe, Karin kwam met haar man Theo (gaat de 100 km doen) en loopmaatje Hay (gaat de 60 km wandelen en waarschijnlijk sneller dan ik het “hard”loop). Tegen kwart voor 10 waren we klaar voor vertrek. Suunto aan, de handhelds aan en het eerste pad op, een weiland in, en vrijwel meteen daarna de modder in op het eerste bospad. Het zou ook niet de laatste modder zijn 🙂

Karin, Mirjam en Theo liepen met stokken. En regelmatig kreeg ik een paar stokken in mijn handen om eens te proberen. Eerst lukte het me voor geen meter, maar na aanwijziingen van verschillende kanten en wat oefenen ging het steeds beter. En het liep ook nog eens een keer best wel prettig hier op deze regelmatig zeer pittig steile heuvels! Van de week toch eens op zoek naar een stel redelijk geprijste stokken, want ik denk dat die best wel eens van nut kunnen zijn op dit parcours.

IMG-20160402-WA0002De route was met behulp van suunto redelijk goed te lopen. Af en toe wat zoeken naar het juiste pad, maar over het algemeen weinig problemen. Het is een mooie, afwisselende route, bos, weide, wat dorpjes, hier en daar verhard, single tracks, wat bredere bospaden. Kortom prima te lopen. Soms heerlijk omlaag, veel vaker pittig omhoog met super uitzichten als beloning.

Na 12 km kwamen we aan op het hoogste punt in NL, het drielandenpunt. Bij een caféetje wilden we eigenlijk alleen water bijvullen en naar het toilet, maar toen iemand een opmerking maakte over koffie, zaten we niet veel later aan een tafeltje. Trailers moeten goed voor zichzelf zorgen, dus dat deden we met een heerlijk verse kop koffie. En daarna waren we klaar voor de rest van onze tocht.

Bij zo’n 28 km was het even opletten, want nu moesten we weer terug richting de auto’s, en dus van de route af. Volgens de handheld van Theo moesten we rechtsaf een weiland in, over een knollenveld. Om niet veel verder stil te staan voor een prikkeldraad hek. Met een opstapje lukte het ons om er overheen te komen, om 100 meter verder voor het volgende hek te staan. Het werd een hindernisrace, met onder en over prikkeldraad heen, maar het lukte ons om zonder kleurscheuren de grote weg te bereiken.

Vanaf hier was het nog maar 2 km naar de auto’s. Verhard. Maar iedereen die wel eens voor een trail naar Gulpen of Vaals is gereden, kent deze weg, waar wij nu tegenop moesten. *slik* Op de heenweg liepen we hier door het bos omlaag, dat was leuk. Maar nu moesten we omhoog. De eerste paar 100 m probeerden we nog met en sukkelgangetje te lopen, maar nee, het was genoeg geweesst. Snel wandelend omhoog was op dit punt voldoende.

Eerlijk gezegd was ik heel blij dat ik de auto’s weer zag staan. Een stukje vermoeidheid van Parijs zat nog echt wel in mijn benen. Maar aan de andere kant had ik er toch vrij weinig problemen mee gehad om deze afstand af te leggen. Geen moment gedacht dat ik het niet zou kunnen. Heel blij dat ik dit gedaan heb, want nu weet ik ongeveer wat me te wachten staat over 2 weken. Hoe de route ongeveer is, hoe de ondergrond is.

Nu hopen dat het de komende 2 weken lekker droog is, zodat er nog wat modder opdroogt en ik bestel maar meteen ditzelfde weer voor de 16e. Verder houd ik me de komende 2 weken lekker rustig, beetje lopen, beetje sportschool en vooral niks doen waar ik moe van word. Limburg Zwaarste kom maar op, ik ben klaar voor je!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Limburgs Zwaarste, Trailrunning, VFF Spyridon. Bookmark de permalink .

2 reacties op Verkenningsrondje LZ

  1. Wat denk je hoe ik heb moeten denken om een antwoord te geven op je vraag destijds.

  2. ikittig zegt:

    Jij gaat die Limburgs Zwaarste gewoon uitlopen, punt! Ik ben niet jaloers op die modder, die heb ik voorlopig genoeg gezien, maar voor de rest…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s