Licht aan het einde van de tunnel?

Uncategorized

DSC_0073Zelfhulpboeken over het overwinnen van je loopdipje bestaan niet. Gat in de markt of heeft er gewoon nooit iemand last van? Als ik kon schrijven en genoeg kon fantaseren, dan zou ik er zelf één in elkaar flansen, maar op dit moment moet ik dus mijn eigen heelmeester zijn en bedenken hoe ik die tunnel, die put, dat gat weer uit kan komen. Enige ding dat zeker is, is dat ik het er niet bij laat zitten, want het plezier dat ik ooit had, moet weer terug!

Dus wat doe je dan om je dipje te overwinnen? Je gaat lopen. Natuurlijk! Want met op de bank zitten zak je alleen maar dieper weg. En da’s dus al helemaal niet de bedoeling. Bovendien, dat wat ik nu kan, wil ik blijven kunnen. Trainen dus. En verder kan ik tijdens het lopen beslissingen nemen, die ik op de bank blijkbaar niet kan nemen. En verder is het op de bank zitten gewoon niet leuk. Ja, na een training onder het mom van herstel en rust, dan wel!

                                                                                                                  Wat wil ik?

Verder? Harder? Hoger? Meer trail? Meer verhard? Moeilijke vragen, want eigenlijk wil ik en verder en harder. Maar da’s een gevaarlijke combinatie voor een zwak poppetje als ik ben. Dus moet ik kiezen. Maar als ik verder wil, moet ik eigenlijk eerst harder kunnen lopen, want anders ga ik een probleem krijgen met de limieten. Lijkt een makkelijke keuze dus.

Meer trail?? Eh…. eigenlijk…. bevalt de combinatie trail en verhard me veel beter dan alleen maar trail. Zowel de ecotrail de Paris als Limburgs Zwaarste waren geen 100% trail en voor de echte diehards veel te veel verhard. Maar ik vond het wel prima Op het moment dat ik genoeg modder en zand en bos had gezien, liepen we een dorpje in. Asfalt en steen. En op het moment dat ik daar weer genoeg van had, mochten we de bospaden weer op. Afwisseling dus. Nu op zoek naar loopjes die die afwisseling hebben. En een loopkalender vinden die juist die wedstrijden vermeld, geen trailkalender en geen wegkalender. Iemand een idee waar die te vinden is? Tips voor dat soort wedstrijden?

                                                                                                     Even geen schema’s

Een andere beslissing die ik nam is: stoppen met het lopen op schema en doen waar ik op het moment van trainen zin in heb. En dat was een zware beslissing! Het koste me moeite om na al die jaren Tiny te vertellen dat ik (even) niet meer met zijn schema’s  wil lopen. Ik heb het altijd super gevonden dat hij mijn schema’s maakte en liep ze ook met veel plezier. Het heeft me in 4 jaar tijd van niks naar de 60 km gebracht. De support van Tiny en zijn feedback heb ik altijd gewaardeerd (en blijf ik waarderen!). Maar nadat het hoge woord eruit was, was ik ook wel opgelucht. Even niks “moeten’.

                                                                                                                       Boeken lezen

DSC_0076Zoals iedere hardloper, heb ik natuurlijk ook een boekenplank vol met boeken over hardlopen. En die ben ik weer eens aan het lezen. De Souplessemethode heb ik weer doorgenomen, veel intervallen om sneller te worden. Klinkt goed. Maar ook Krissy Moehl met trainingen voor ultras ligt nu naast me. Juist veel meer kilometers maken en verder en verder. Twee uitersten. En welke wil ik nou? Ik weet het niet! Eerst Klaas en daarna Krissy?

                                                                                                                   Schoenen? 

En dan schoenen? Blijf ik vff trouw? Het houdt me al 4 jaar blessurevrij. En het loopt lekker! Maar….. als ik verder wil lopen, zou het dan misschien toch niet beter zijn om….??? Bovendien heb ik altijd geloofd in afwisseling. Tot nu liep ik 98% van alle trainingen en wedstrijden op de vff. Schoeen waren uitzondering als de erg modderige ondergrond daarom vroeg. Wil ik dan toch weer wel op schoenen lopen? De laatste weken heb ik regelmatig een oud paar uit de kast getrokken. Hoe loopt dat en wil ik dat? Ik maakte ooit niet voor niks en weloverwogen die overstap. Vanmorgen vroeg iemand me toen ik op Nike’s aankwam: waren de vff dan toch niet goed? Nou egwel! Zonder die vff was ik niet geweest waar ik nu sta, had ik niet bereikt wat ik nu kan. Vff zijn topschoenen. Ze hebben me sterk gemaakt en me over de blessuregolf heen getilt.

                                                                                                                                Shoppen

En om een stukje extra motivatie terug te krijgen ga ik shoppen. Want ja, ik heb echt nieuwe hardloopkleding nodig er ligt nooit genoeg in die kast. Bovendien is over 3 weken de Slachtemarathon en dan moet ik een nieuw broekje hebben. En als je dan toch aan het kopen bent is een nieuw shirtje ook geen slecht idee. Toch? Onder het mom van koop-therapie struin ik het internet af. Het helpt. Voor even.

                                                                                                   Hopeloos geval?

Is het dan helemaal hopeloos met mij? Daarover zijn de meningen natuurlijk verdeeld. Maar nee, eigenlijk valt het best mee hoor. Denk ik. De zin om de Slachtemarathon te lopen is er echt wel. Maar ik verheug om ook op de lunch na de marathon. Klaar met lopen, tijd voor herstel (en even niet lopen!). En nieuwe plannen maak ik altijd wel. Voor volgend jaar mei staat er al een 80km gepland. Min of meer althans. Met potlood. Gummen kan nog, maar wil ik eigenlijk niet. Tegen die tijd zal de loopzin toch wel weer terug zijn? Ik reken erop dat ik dan weer back on track ben, met meer zin dan ever om te lopen!

 

 

 

Advertenties

Hardloopzin

Uncategorized

 

Searching for motivation

Motivatie? Weg!

Zin om te lopen? Weg!

Zwart gat? Gevonden!

Ik loop een 50 km en vlak daarna een 60 km. Met veel plezier! En daarna gebeurt het. Ik verlies mijn zin om te lopen. Geen idee waar. Wist ik het maar, want dan kon ik terug om die zin, die motivatie, die reden om te lopen, op te halen.

Het idee om van de bank af te komen en te gaan hardlopen is gewoon deprimerend. Het is opeens een moeten geworden. Ik zie op twitter/facebook/instagram allemaal foto’s langskomen van mensen die lopen. Ver lopen, hard lopen, met plezier lopen. Ik zie mooie foto’s van toplocaties om te lopen: strand, bossen, langs weilanden en door dorpen. En het enige wat ik denk is: pfffffffff!

Ik loop mijn trainingen op het schema als een verplichting. Op de bank blijven zitten kan ik ook niet. Het is ingeprogrammeerd om op dinsdag, donderdag, zaterdag en zondag te lopen. Dus dat moet. Dat moet van mijn systeem. En ik weet ook dat als ik eenmaal loop, ik het best wel fijn vind om te lopen. En na afloop ben ik blij dat ik gegaan ben. Maar het van de bank af komen? Een hele opgave. Een soort van: laat ik maar snel gaan, dan heb ik het maar gehad.

Zo lang ik op de bank zit, heb ik ook plannen genoeg. Voor het najaar heb ik mijn plannen klaar en ook voor het eerste deel 2017 staat al één en ander min of meer vast. Plannen maken is leuk. Maar het uitvoeren…….. Ik moet er natuurlijk wel wat voor doen om een leuke afstand te kunnen lopen. Het komt niet vanzelf, het komt niet met op de bank zitten.

Ik maak plannen, ik koop shirtjes, ik koop nog maar een pot eiwitpoeder en een potje pillen dat wonderen belooft. Maar plannen maken en dingen kopen is geen training. Het zal me geen stap dichterbij mijn doelen brengen. En doelen veranderen wil ik niet. Ik word niet gelukkig van kortere afstanden, sneller lopen, door de stad en over asfalt. Dus blijft het toch lang, bos, onverhard.

Mocht iemand mijn hardloopzin gevonden hebben, dan hoor ik het graag!