6 uursloop Haarlemmermeer

6uurHaarlemmermeer, VFF

Wie mij kent, weet dat ik een gruwelijke hekel heb aan rondjes lopen (nietwaar trainer Toine?). En verhard lopen….tsja, soms is het wel prettig, maar meestal niet. Dus die 2 samen en dan ook nog eens 6 uur achter elkaar is niet echt een combinatie waar ik blij van word. Dacht ik. Zaterdag 25 juni was de 6 uursloop in de Haarlemmermeer. En nee, het was niet mijn bedoeling om daaraan mee te doen. Totdat…….wijventeam

Eind mei kwam ik deze tweet tegen op twitter. Ik wist dat teamVroem met 2 teams mee zou doen aan een 6 uursloop, maar zoals al gezegd: dat was niks voor mij! Tot deze tweet dus. Een wijventeam? Waarom ook niet. Samen met Janine, Kitty en Yvonne werd een 3e teamVroem team opgericht: de VroemBitches. En toen 1 van de andere teams een mannetje te kort kwam, schoof ik mijn eigen kerel naar voren. Had ik meteen gezelschap onderweg, chauffeur en tassendrager. Goed geregeld van mezelf!

Gisterenmorgen al vroeg mijn warme bed uit, 6 uur opstaan op een zaterdag is egnie mijn dingetje, maar ach, er stond wat leuks tegenover, dus hop hop, niet zeuren, maar aktie.  Tegen half 8 in de auto en om 9.15 stonden we bij de Expo in de Haarlemmermeer. Voor de deur werd al op ons gewacht en toen iedereen aanwezig was, gingen we naar binnen, eens zien waar we terecht kwamen.

In de grote hal van het gebouw liepen al veel lopers rond. Allemaal hun plekje aan het inrichten voor de komende dag. Startnummers werden opgehaald en opgespeld, iedereen was zich aan het klaarmaken voor een dagje lopen. Behalve een aantal teams (met wisselende aantallen lopers), waren er ook een behoorlijk aantal solo-lopers aanwezig. Man, wat kreeg ik in de loop van deze dag een respect voor deze lopers! 6 uur lang hetzelfde (niet al te uitdagende) rondje lopen, da’s een mentale training om U tegen te zeggen!

We zochten een plekje in de grote open hal, tafel en stoelen werden meegesleept en we sloegen ons kamp op voor de komende 6 uur. Startnummers werden opgespeld de volgorde van deelnemen bepaald en de 3 teams Vroem waren er klaar voor. Kom maar op met die start!

6hm4Janine zou starten en daarna liepen Kitty, Yvonne en ik. Het eerste rondje was even spannend wat me te wachten stond. Starten in de hal, naar buiten, rechtsom, bultje af, vals plat omhoog richting de vijver, heuvel op, weten dat je boven halverwege bent, tempo weer oppakken en lekker vals plat omlaag richting finish, waar het bultje weer omhoog moest, de hal in, zwaaien naar de groep, over de mat, doorlopen naar de wissel, ff handjeklap en klaar! Bekertje water, stukje koek of handje chips en terug naar de rest voor zo’n 40 min rust. Zo draaiden we uur na uur na uur onze rondjes.

6HM7De sfeer tijdens het rondje was top! Iedereen praat met iedereen onderweg, even een handje of duim omhoog bij bekenden die de andere richting op lopen, een praatje als je toevallig naast iemand liep, een opmerking als je iemand inhaalt of ingehaald wordt, een aanmoediging als iemand een stukje wandelt, kortom, erg prettige, bijna trail-achtige sfeer op het parcours. Hoewel het voor mij een tempo-training was en ik zo snel mogelijk wilde lopen, heb ik er zeer van genoten. De enige aan wie ik me af en toe ergerde was aan mijzelf, omdat ik niet het tempo liep dat ik graag wilde lopen. Donders, zo’n trailtje 3 dagen ervoor hakt er dan toch wel in. Planning Es, planning!

Na 6 uur klonk de fluit dat er gestopt moest worden en de lopers in de laatste ronde moesten hun balletje met teamnummer neerleggen waar ze stonden. Hierna kon de organisatie de laatste meters gaan opmeten en daarna de einduitslag bepalen. Het was even wachten voordat alles opgemeten en opgeteld was. Dat was ook het enige moment dat onze 3 team gezamelijk bij elkaar zat. Nog wat napraten, biertje erbij, voorlopige uitslagen bekijken en lekker relaxen. Rust na gedane arbeid is altijd lekker!

DSC_0221En dan de uitslagen. Wat de man van de organisatie bij de prijsuitreiking allemaal vertelde, kregen we niet helemaal mee. Het was nogal warrig, iets met een puntensysteem waarop de uitslagen gebaseerd waren. Het zal wel….. Daarna werd eindelijk bekend gemaakt wie er 3-2-1 geworden waren in de diverse categorien. Bij de 6tallen won teamVroem6! Goed gedaan mannen! Echtgenoot won voor de eerste keer een waardebon met het hardlopen. We waren niet voor niks naar de Haarlemmermeer gekomen 🙂

IMG-20160626-WA0000Daarna de 4tallen. Kort werd gemeld dat de VroemBitches 2e waren geworden. Jihaaaa, mooie prestatie van die bitches! TeamVroem4 versloeg ons nipt 😉 en was eerste. Top gedaan heren!

En daarna de uitreiking van de prijzen voor de sololopers. Wat een knappe prestatie van deze ultrarondjeslopers. De winnaar bij de heren liep gewoon 6 uur lang 13 km/uur! Ongelooflijk. Maar iedereen die hier solo rondjes liep, is in mijn ogen een winnaar, jemig wat een prestatie.

IMG_20160625_184959

Het gouden Topteam: VroemBitches

Wat mij betreft: ik had een topdag, met een top wijventeam en top teamVroemteams! Een dag voor herhaling vatbaar, ondanks dat het verharde rondjes waren 🙂  Zo een enkele keer is het lopen van rondjes blijkbaar best leuk. Zeker als trainingsprikkel om mijn tempo wat op te krikken. Conclusie: rondjes lopen is niks voor mij, maar dat rondjes lopen met een team een enorm leuke dag oplevert, da’s wel zeker! Volgend jaar graag weer VroemBitches! Zeker ook omdat deze 6uurvanHaarlemmermeer gewoon goed was georganiseerd: geen toeters en bellen, gewoon simpel en netjes. Daar houd ik van!

(foto’s met dank aan Michiel en Jan)

Advertenties

Leudaltrail

Trailrunning

De Leudaltrail staat al een tijdje op mijn lijstje van nog-te-lopen-trails. Maar helaas was 5 juni, vorige week, geen optie voor mij. Via afstandmeten.nl vond ik een linkje met de route en dus kon ik gewoon een week later toch de trail lopen. Het was rustiger in het bos en er hingen geen pijlen meer, maar dat maakte het rondje niet minder mooi.

Toen we (man en ik) rond 11 uur de deur uitgingen richting Heythuisen, scheen de zon. Mijn regenjasje had ik dan ook thuis gelaten, want volgens buienradar zou het droog blijven tot laat in de middag. Nou….. dat buienradar het wel eens mis heeft (goh…..) dat hebben we geweten!

Om ze weer eens uit te proberen had ik mijn Altra’s van stal gehaald. Een minimalistische schoen, met grof profiel, maar zonder losse teentjes. De stukjes die ik er de afgelopen weken mee over de Malpie liep maakte me niet echt blij met dit schoentje, maar ik wilde het nog niet opgeven. En uiteindelijk was ik er het 2e deel van de route heeeeeel blij mee. De goede grip zorgde ervoor dat ik moeiteloos overeind bleef. Toch nog wat meer expirimenteren met deze schoen!

Het was best benauwd, maar goed te hebben. Beetje broeierig warm en om vandaag onweer te voorspellen, hoef je niet gestudeerd te hebben, het was overduidelijk dat deze benauwde warmte tot een donderende climax zou komen. We vertrokken vanaf een parkeerplaats bij een onnig terras. Met het idee om daar na afloop wat te gaan drinken gingen we op pad. Eerst lopen, dan koffie met iets lekkers. Mooie beloning!

Het Leudal is een erg mooie gebied. Althans, de eerste 6-7 kilometer heb ik lekker ontspannen gelopen, om me heen kijken, wat fotootjes maken. En me een beetje afvragen waarom ik trailschoenen aanhad op deze droge bospaden…… Maar toen. Een eerste donderslag kondigde al aan dat het dus niet bij lekker ontspannen lopen zou blijven. En dat het onweer niet pas later in de middag zou komen. Het klapte er meteen hard uit. Regen is gen probleem, maar onweer….. Geen idee hoe en of we iets konden afsnijden terug naar de auto. Dus werd het doorlopen, zo snel mogelijk terug. Nou ja… ik en snel…..

IMG_20160612_141024Een minuut of 5 na de eerste donderslag begon het te regenen. En niet zo’n beetje ook! Binnen 10 seconden was ik doornat! Geen enkele regenjas zou hiertegen geholpen hebben. De droge bospaden veranderden in no-time in riviertjes, regelmatig liepen we tot de enkels door de modderpoelen heen. Ach, regen en modderpoelen heb ik nooit echt erg gevonden.

DSC_0118

 

 

 

Maar helaas bleef het niet bij regen en donder. De bliksem besloot ook een duit in het zakje te doen. En dat maakte dit rondje toch minder leuk. Eng zelfs! We besloten zo snel mogelijk door te lopen, schuilen onder een boom had geen zin en echt veilig is dat nou ook weer niet. De bliksem slaat altijd in op het hoogste punt, dus ik volgde mijn man (die ruim een kop boven mij uitsteekt) als een trouw hondje op de hielen 😉

Zo lang we in het bos liepen, had ik de hoop dat we redelijk veilig liepen, maar de stukken open veld waren doodeng. Held die ik ben! Maar sinds we thuis een blikseminslag hadden, ken ik wel het effect en dat wil ik liever niet aan den lijve ondervinden. Van het 2e deel van de route heb ik dan ook niet veel gezien. Alleen waar zet ik mijn voeten neer om niet uit te glijden en hoe kom ik zo snel mogelijk bij de auto. Zonde, want het eerste deel was zeer zeker de moete waard, erg mooi gebied.

Na bijna 14 km waren we bij de auto. En ja, toen werd het natuurlijk ook droog. Kan niet missen natuurlijk. Zeiknat en blij dat we veilig terug waren, kropen we in de auto en met de verwarming op standje turbo reden we naar huis. Niks niet koffie met lekkers op het terras. Naar huis en douchen. Zo snel mogelijk!

En binnenkort nog maar een keer terug. Want na die eerste helft wil ik ook de 2e helft nog wel eens rustig lopen.

VanGoghloop Nuenen 2016

Uncategorized, Van Goghloop, VFF

Twee weken geleden nam ik de beslissing om niet te starten bij de Slachtemarathon. Iets met teveel hooi op mijn vork door binnen 3 maanden 2 ultras en 1 marathon te willen lopen. De geplande rustmaand juni begon voor mij dus gewoon 2 weken eerder. Geen Slachte (al sta ik wel in de uitslagen, toch fijn om zo te kunnen delegeren  🙂 ), maar dus wel de VanGoghloop in Nuenen. Een 5 km zouden mijn weerbarstige benen vast wel aankunnen. Hoopte ik dan toch.

Logo GoghloopNuenen is een vast agendapunt in mijn agenda. Een simpele dorpsloop, goed georganiseerd, gezellig, veel bekenden en een rondje dat ik kan dromen. En aangezien ik een hekel heb aan rondjes lopen, loop ik hier dus altijd de 5 km, 1 rondje. Even diep ademhalen, half dood gaan en dan lang op het terras. Zoiets. Elk jaar hetzelfde, elk jaar een succes.

Om half 7 zaten we op het terras, we konden mooi aanschuiven bij trainer Toine en zijn vrouw Ellen. Langzaamaan kwamen er meer Eindhovenloopt-maatjes bijzitten en al voor de start was het prima vertoeven op het terras. Even had ik tijd voor wat rust, maar dat duurde niet lang. In mijn hoofd maalde van alles. Kon ik uberhaupt 5 km lopen zonder te wandelen? Hou zou die knoop in mijn kuit zich houden? Kon ik nog onder de 30 minuten lopen op die 5 km? Hoe was het ook weer om hard te lopen? Zou ik niet beter gewoon rustig kunnen lopen? Me niet inspannen? Het was ook wel behoorlijk warm en geen weer om hard te lopen. Toch? Kon ik nog een excuus verzinnen om op het terras te blijven zitten?

Maar nee, ik moest er gewoon aan geloven. Niet zeuren, zeiken en piepen. Zelf voor gekozen. En wat is nou 5 km? Jonguh, normaal kleed je je daar niet eens voor om! Dus rond 7 uur toch maar een beetje inlopen, proberen die kuit los te maken, wat sprintjes, wat hakken-bil en wat heen-en-weer. Jemig wat is het warm, zweet nu al als een otter! De omroeper meldt nog maar eens dat niemand moet overdrijven met dit weer, we zijn recreanten, dus gedraag je daar ook naar. Alle deelnemers willen ze graag weer heel over de finish. Ja, goed plan, misschien luisteren en rustig starten? Niet proberen om het onderste uit de kan te willen?

Om 19.30 start de HM en als zij voor de 2e keer langs de start komen om te beginnen aan hun 4 rondjes, mogen de 5-10-15 km lopers het startvak in. Op 1 of andere manier gaat bij mij de knop om. Wat loop je toch te zeiken over rustig aan mens? Je staat hier nu en hoe sneller je loopt, hoe sneller je op dat terras kunt gaan zitten. Dus gaan! Zo snel mogelijk! Uit je comfortzone en kijken wat je nog kunt na een jaar van langzame lange afstanden! Hop, gaaaaaaan!!

Het startschot gaat en langzaam zet de meute zich in beweging. Binnen een minuut ben ik over de startlijn en dan begint het zigzaggen, struikelen, slalommen. Grrr, al die mensen voor mijn voeten! Gelukkig vind ik na 500m wat ruimte en kan ik op zoek naar een ritme. En dat valt helemaal niet echt tegen. Ik ga lekker. Een snelle blik op mijn horloge laat zien dat het tempo acceptabel is, dus gewoon doorlopen. Nog wat inhalen, bochtje rechts, links, rechts, inhalen, ruimte zoeken. Veel wegen liggen redelijk in de schaduw en hoewel het warm blijft, vind ik het goed te hebben. Waarom maak ik me altijd zoveel zorgen van tevoren?

IMG_2949 (427x640)Bij 2 km even lachen naar Maurice, die foto’s staat te maken. Gelukkig wist ik dat hij daar zou staan, dus was ik voorbereid op lachen naar de fotograaf, wat niet altijd makkelijk is bij tempolopen. Daarna bij 2,5 km netjes in het midden lopen, want ik wil geen water, dus er tussendoor. Maar wel een spons aanpakken vlak daarna, heerlijk dat koude water in mijn nek! En dan rechtsaf het fietspad op en weten dat je alweer bijna klaar bent. Regelmatig haal ik lopers in, een prettig idee dat me dat nog lukt, want op de lange trails, lukt me dat niet. Dan vorm ik de achterhoede. Een leuk contrast. Nog een keer rechtsaf en dan draaien we het dorp weer in. Ik heb niet meer op mijn horloge gekeken, geen idee hoe hard/langzaam ik loop. De bedoeling van vanavond was om een ijkpunt te hebben. Wat kan ik nu en wat kan ik over een maand of 3. Da’s de vraag. Het antwoord laat nog een paar maanden op zich wachten.

IMG_2950 (427x640)Na een laatste sprintje ga ik onder de finish door. Horloge uit en op zoek naar water. Een paar stukjes banaan, nog een bekertje water en ik voel me weer top. Even snel kijken wat ik gelopen heb (27.44, valt niet tegen) en dan wil ik eigenlijk nog wel een rondje. De benen zijn nu lekker opgewarmt. Man krijgt mijn medaille en ik loop langs alle terrasjes om iets verderop illegaal het parcours weer op te gaan. Gewoon lekker rustig nog een 2e rondje lopen. Het is nu heerlijk rustig, volgens mij zijn er veel gestopt na de 5 km. Ik sukkel lekker door, het dorp uit, ergens even onder een sproeier staan (stond er de 1e ronde helaas niet), deze keer wel stoppen bij de drankpost voor een bekertje water. Toch ook wel heerlijk als je niks meer moet. Ik moedig nog een paar lopers aan die het zwaar hebben en wandelen. En dan loop ik alweer in de laatste kilometer en zit de 2e ronde er ook op. Ik ga de stoep op, loop rustig achterom naar het terras en dan gaat het horloge uit.

De VanGoghloop is voorbij, laat de nazit maar beginnen! Gelukkig had ik goede afspraken gemaakt vanavond, ik hoef niet terug naar huis te rijden en dus kan ik een Erdinger (of 2) bestellen. Het werd een latertje, een latertje die de wrange smaak van het niet kunnen starten in Slachte toch wel redelijk weggespoeld heeft. Nuenen blijft leuk, volgend jaar gewoon weer!