VFF

krachtHet is 10.15 uur als ik naar buiten loop. Eigenlijk had ik om deze tijd al terug willen zijn, want het is warm. Maar als je vroeg wilt lopen, moet je vroeg op. En dat niet alleen, je moet dus ook niet met een boek op de bank blijven zitten. Eigen schul dus, dat ik nu in de warmte moet lopen. En ook nog eens met poten waar weinig energie in zit, waarschijnlijk het gevolg van de 40 uren sta-dienst van de afgelopen week.

Ik loop op dit moment zonder schema en dus zonder leidraad. Voordeel is dat ik zelf mag bedenken wat ik ga lopen. Nadeel is dat ik zelf mag bedenken wat ik ga lopen. Had ik al gezegd dat het warm is? Ik begin met inlopen, en ondertussen bedenk ik wat ik wil, waar ik zin in heb en wat eigenlijk nodig is. Hoe ver wil ik gaan? En wil ik een duurloopje of intervallen? Eerst maar bedenken welk rondje ik wil lopen, hoe staat de zon en waar vang ik de meeste schaduw? Na 2 km inlopen heb ik genoeg van het gesjok. Intervallen dus, 400tjes gaan het worden. Vooral omdat ik dan legaal regelmatig een stukje mag wandelen. Veel te warm voor duurlopen.

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Nog 1 week werken. Op vakantie met z’n 5en. Straks verjaardag van man vieren. Hoe zou het met zoon zijn die vandaag terugrijdt naar huis. Vragen over het schema naar Parijs. Twijfels over de Trail des Fantomes. Vrijwilligen bij de 100 km Salland en ik moet nog een b&b regelen. Er spookt van alles door me heen en voor ik het weet zit de training er alweer op. Goed uur voorbij,¬†10km afgelegd.

energieHet is 11.25 als ik weer thuis ben. Inlopen, 10×400 en als toetje 5×100. En een beetje uitlopen. En eigenlijk viel het wel mee met die warmte. En hoezo had ik geen energie in de benen? De tempo’s gingen prima! Het uur vloog weer voorbij. Hardlopen saai? Egnie, soms kost het wat moeite om de drempel over te stappen, maar hardlopen is heerlijk! Morgen mag ik weer ūüôā

Advertenties

De ecotrail in de herhaling

EcoTraildeParis, VFF

ParijsEcoHet is 19 maart 2016 en Kitty en ik staan moe en met zware benen, maar happy en tevreden onderaan de Eiffeltoren. We zijn een half uurtje daarvoor gefinisht op de 50 km van de Ecotrail de Paris, hebben onze jassen en tassen opgehaald en zijn onderweg naar ons appartement.

Maar onder die Eiffeltoren staan we stil en kijken. Kijken naar die stoere mannen en vrouwen die na de 80 km nog “eventjes” zo’n 350 traptreden beklimmen op weg naar hun finish op de 1e etage. Wij zijn moe, maar kijken toch verlangend naar boven. Daar finishen zou helemaal de kers zijn. We kijken elkaar aan en eigenlijk weten we dan al genoeg. E√©n van ons zegt: “volgend jaar”. De ander zegt alleen maar “ja”.

Het is 5 juli 2016. Ik krijg een mailtje van de Ecotrail de Paris: Inscriptions ouvertes! Wie van ons 2 het eerste appje stuurt weet ik niet meer. “Doen we het?” En de ander reageert met: “ik zat net op de site te kijken”. Verder zijn er geen woorden nodig, we weten waar we het over hebben.

We appen wat heen-en-weer. Want zeggen dat we iets willen doen en dan ook echt inschrijven zijn 2 verschillende dingen. En dan hebben we nog niet eens gelopen, want dat is nog weer een heul ander ding! We besluiten er een nachtje over te slapen. Of 2. Of 3. Doen we het of doen we het niet?

En dan komt daar dat appje van Kitty. Zijn we klaar om op ¬†“registration” te klikken? Ik weet meteen het antwoord: ¬†“ja!” Even nog overleg of we een annuleringsverzekering erbij gaan afsluiten, maar als blijkt dat je je geld alleen terugkrijgt bij overlijden, lijkt het niet echt zinvol. Wel laten we le bib opsturen deze keer, nog een keer naar de bejaardenbeurs om het startnummer op te halen zien we niet zitten.

En dan staan we dus opeens geregistreerd voor de 80 km bij de 10e Ecotrail de Paris. Genoeg asfalt voor Kitty om het leuk te vinden, genoeg trail voor mij om het leuk te vinden. En hoe het ook gaat lopen, hoe wij ook gaan lopen, één ding weet ik nu al: het weekend van 18 maart gaat weer een topweekend worden in Parijs!

Maar nu eerst: trainen!!!

 

Overpeinzingen

Uncategorized, VFF, vibram five finger

DSC_0012Vanmorgen, toen ik vond dat ik na de zoveelste beklimming van de Gulberg even lekker in het zonnetje mocht gaan zitten, viel¬†het kwartje. Eindelijk. De afgelopn maanden sinds Limburg Zwaarste liep het letterlijk niet lekker. Benen waren moe en tussen de oren zat “het” niet goed. Resultaat was een behoorlijke loopdip, het niet lopen van de Slachtemarathon en een algeheel niet lekker in het vel zitten. Veroorzaakt door het wat-wil-ik-nou-eigenlijk?-syndroom, gecombineerd met het waarom-doe-ik-dit-eigenlijk?-virus.

De laatste weken begon de zin alweer aardig terug te komen en ik maakte meer plannen dan ik uit zou kunnen voeren in de rest van het jaar. Maar wat ik nou eigenlijk echt wilde……. Ik wist het niet. Sneller, verder, meer asfalt (loopt wel makkelijker), meer trail, geen idee. Iedere dag had ik weer andere plannen en ideeen. Om tureluurs van mezelf van te worden!

DSC_0005

Maar nu weet ik het wel! Bovenop het dak van Brabant kwamen opeens de antwoorden. Alle plannen voor een wegmarathon in het najaar gaan de prullenbak ik. Want van de 3 wegmarathons die ik gelopen heb, heb ik alleen in Parijs genoten. Frankfurt en Berlijn vond ik een drama. Topweekenden, maar geen zak aan onderweg! En genoten had ik van Salland, Parijs en Limburg. Zwaarder en verder, maar zoveel leuker om te lopen.

Dus!

DSC_0007Tot eind september wordt er nog aan tempo gewerkt, met de HM van Haarlem als afsluitinig. Daarna gaat er gewerkt worden op de trails. Eerst rustig aan de afstanden weer opvoeren en in maart 2017 afsluiten met een (hopelijk) grandioze kroon op het afstandswerk.

Ja, de motivatie is er weer. De zin om te lopen is er weer. De benen lijken weer vooruit te willen en in de hersenpan lijkt één en ander ook weer goed te klikken.

De plannen zijn nu definitief. Althans….. tot ik weer van mening verander natuurlijk ūüėČ