Bello Gallico

In de zomer, als ik mijn plan maak richting Parijs, schrijf ik me in voor de Bello Gallico, een 45km trail in/om Oud-Heverlee. Een mooie afsluiter van het jaar en een mooi stapje verder richting de te lopen kilometers in het komende jaar.

Maar toen kwam opeens het gedonder met mijn ogen. Waar ik dacht even nieuwe lenzen aan te meten in het ziekenhuis, ging ik dus naar huis met de diagnose staar. En nou zullen die operaties straks best wel meevallen, maar ik moet nu dus eerst 4 weken zonder lenzen zien door te komen. En dat betekent dat ik dus weinig zie. Niks zie. Half blind door het leven ga. En ja, ik mag mijn brilletje op. Maar met -21 en staar, zie je dus ook niks door die bril. Dus in de auto stappen en naar Oud-Heverlee rijden, ging hem niet worden.

Maar dan heb je geluk met goede vrienden. Mirjam stelt voor om me op te halen en thuis te brengen. Even twijfel ik nog over lopen in het bos, in het donker, zonder goed zicht. Zou ik het aandurven? Maar met een limiet van 9 uur  en dus 5km gemiddeld, zou ik het ook wandelend moeten kunnen. Dus was de knoop snel doorgehakt: ik ging gewoon en zou wel zien hoe het zou gaan.

dsc_0002Op zaterdag rijden we naar de start van de trail om alvast onze startnummers op te halen, kennismaken met Tim en Stef, hier en daar een praatje met bekenden en dan eten en naar onze hotelkamer in Leuven. Het gebeurt me niet vaak op een zaterdagavond, maar om half 9 liggen we al op bed en een uur later gaat het licht uit. Totdat de wekker om 5 uur afgaat. Op zondagmorgen…..

img_20161218_190526Om 6 uur zitten we aan de koffie bij de startlocatie. Een beetje zenuwachtig was ik toch wel, zou ik wel genoeg zien? Lopen in het donker ben ik wel gewend, maar niet in een bos en niet met bril. De uitdaging trekt en schrikt af. Terug kan niet, alleen vooruit. Dus laatste keer naar de wc, hoofdlamp op en naar buiten, naar de start. Waar Stef 1 voor 1 al onze namen opnoemt en na de laatste naam 3,2,1 en go!

De hele groep zet zich in beweging. Ik neem even tijd om me te concentreren in het bos. Ik loop redelijk achteraan en dribbel rustig. Eerst maar eens kijken hoe dit gaat. Uitproberen wat ik wel/niet zie. Vooral ontdekken waar de pijlen hangen en hoe ver vooruit ik ze zie. Voorlopig lopen er nog genoeg anderen om me heen, dus ik hoef alleen maar te volgen. Dacht ik. Al na een 1,5-2 km gaat het verkeerd. Als kippen zonder kop, lopen we elkaar achterna. Verkeerd. Met z’n allen weer terug, op zoek naar het juiste pad.

Eenmaal daar laat ik opnieuw iedereen aan me voorbij trekken. Ik loop een eind achteraan, en houd mijn voorgangers in het oog door de rode lampjes achterop hun rugzakken. We lopen met een groepje van 6-7 lopers en het eerste uur gaat zo best prettig voorbij. Ik dribbel waar ik kan, wandel waar ik teveel boomwortels en stronken tegenkom.

We lopen het bos uit, een dorpje in. Ik volg, bochtje links, rechts, onder een tunneltje door en dan opeens ben ik de lampjes kwijt. Ik zie een pijl, rechtdoor volgens mij, dus ik loop rechtdoor. Over een stoep, langs een station. Het dorp ontwaakt langzaam, ik kijk rond, ik let niet goed op. En opeens besef ik dat ik al even geen pijltjes heb gezien. F*ck! Terug? Of nog iets door, want wie weet kom ik er nog wel 1 tegen. Aarzelend nog even doorlopen, maar niks geen pijl. Terug dus. Gofferdegoffer! Weer langs het station en naar de laatste pijl die ik zag net na het tunneltje. En ja hoor, niet goed gezien. Pijl staat half rechtdoor/half linksaf. Ik had dus niet scherp rechts moeten aanhouden 😦 Aan de overkant zie ik nu een volgende pijl en ik neem me voor om beter op te letten.

Een paar kilometer verderop komt een auto langzaam aanrijden, met het raam open. Het is Tim, die een oog op zijn kudde schaapjes houdt. Hij vertelt me dat ik zo meteen de rode pijlen moet gaan volgen, die een splitsing aangeven. Eerst rood, daarna weer geel. Fijn dat ik het weet, heb het wel gehoord bij de briefing, maar nu vlak van tevoren nog eens extra erop attent gemaakt worden is prettig.

En ja, de rode pijl. Rechtsaf. Ik loop de weg in, kijk naar de schaapjes, de paarden in de wei, een boomgaard, moet weg springen omdat iemand zijn erfje aan het schrobben is en een emmer water over de weg gooit, kijk om me heen. Totdat opnieuw: K**! Wanneer was de laatste pijl? Aan het begin van de weg. De moed zakt me in de schoenen. Dat was minstens een kilometer terug. Omdraaien en terugsjokken dus. En ja hoor, de rode pijl gaf aan dat ik al eerder een pad in moest. Nondedju!! Let dan toch ook op trut!!

Verder op het goede pad, mijn horloge geeft nu al 15 km aan en de 1e drankpost zou op 12,5 zijn. Ben ik de post voorbij gelopen? Zit ik weer helemaal verkeerd? Opnieuw besef ik dat ik al even geen pijl zag, maar ik loop toch door. Pad gaat omhoog en ik zal vast na de volgende bocht wel een pijl zien. Kon volgens mij niet anders lopen hier. Nog geen pijl. Even aarzel ik. Toch terug? Nog 100 meter door? Gelukkig loop ik door, want opeens zie ik 2 mensen met een oranje hesje aan. Toch nog de drankpost gevonden! Ik heb genoeg eten en drinken mee voor onderweg, maar de bevestiging dat ik wel op het goede pad zit is een opluchting. Even een praatje, een aanmoediging. En ik ben nog niet de laatste, er komen er nog 9 achter me aan. Hier had ik op 12,3 km moeten zijn, ik zit op 16,5. Nu al 4 km te veel gelopen. Nou ja, je wilt ultralopert zijn, dan moet je niet piepen over 4 km extra. Vanaf nu let ik op, neem ik me voor.

Maar helaas, nauwelijk 500m verder gaat het alweer mis. De pijl wijst links, ik ga links, maar na 300m kom ik aan een drukke weg, zonder enige pijl te bekennen. Weer fout. Om moedeloos van te worden. Terug en ja hoor, de pijl stond naar links, maar ik moest tussen 2 hoge heggen door. En dan sta ik opnieuw aan diezelfde weg, maar nu met pijlen naar de overkant. Smal pad in langs het water. Mooi stukje om te lopen. Ik let op. Pijl, pijl, pijl. Vanaf nu gaat het goed!

En dan komt er opeens een groepje lopers me tegemoet. Even denk ik nog aan een hardloopgroepje uit de buurt, maar nee. Het zijn mede-lopers van de BG die verkeerd liepen en mij behoeden voor verder verkeerd lopen. “we moeten terug, we zijn een pijl voorbij gelopen”. Dikke dikke FOK!! Gelukkig is het voor mij maar een paar 100 meter en ja hoor, ik heb een rode pijl gemist. Rechtsaf het weiland in. Heuveltje op en daar staan vrijwilligers voor het oversteken. Ik had hier met goed 20 km moeten zijn, mijn klokje geeft bijna 25 aan. Schiet lekker op zo.

Doorlopen en niet miepen Es! Eigen schuld, opletten! Even een gelletje, een slok water en doorgaan. Er lopen nu wat mensen voor me, dus ik kan volgen. Maar wel op de pijltjes letten!! En dan zie ik opeens Pascal en Tjarda voor me. Althans, ik denk dat het ze zijn. Iemand met korte broek en kousen en iemand met stokken. Als ze zich omdraaien en naar me zwaaien weet ik het zeker. Heel fijn om iemand bekend te ontmoeten onderweg. Een praatje, een stukje samen en dan ga ik toch weer langzaam verder. Fijn dat er hier meer andere lopers bij me lopen. Ik heb totaal geen probleem met alleen lopen, maar weten dat je niet helemaal alleen bent is ook fijn.

En dan komt de 2e drankpost. Met 26 km, ik zit op 31. Even lekker naar binnen, cola, chips en cake eten. Top geregeld. Na 5 minuten ga ik weer verder. Gewoon blijven bewegen en niet te lang pauze.  Fietspaden, bospaden, tunnel en dan weer een woonwijk in, over een spoorbrug, langs een weg en dan word ik aangesproken door een man. “Wel goed op de pijl letten, mevrouw, er zijn hier al meer verkeerd gelopen”. Ik ben echt blij dat deze man er staat. Want anders was ik de volgende geweest die verkeerd zou zijn gelopen. De pijl is duidelijk genoeg, oversteken naar links en een smal pad volgen. Maar opletten is niet mijn sterkste punt vandaag. Ik bedank en steek over. Laatste stukje dorp weer en dan terug het bos in.

Nu heb ik het gevoel dat ik alleen maar links en rechts door het bos heen loop. Wel let ik extra goed op de pijlen, maar het idee dat ik een aantal keer al op datzelfde bospad liep, laat me niet los. Het lijkt hier allemaal op elkaar. Links, rechts, links, rechts. Loop ik nog goed? Loop ik geen rondjes? En dan staat er opeens weer een vrijwilliger met een fluorjasje aan op een 100m afstand. Jippie, dat moet betekenen dat ik goed ben. En ja hoor, de 3e drankpost. Ik loop er niet naar toe, maar maak wel een praatje. Hoe ver nog? Een kilometer of 10? vraag ik. Hij aarzelt, maar zegt dan toch ja. Ik ben bang dat het dus meer dan 10 km is. “hoe ver ben ik hier?” Op een 36km. Mijn horloge geeft bijna 42 aan. Oke….. Nou ja, het zal niet veel meer dan 10 km zijn. Einde komt in zicht, alhans…. nog niet in mijn zicht, maar 10 km is te overzien. Aftellen.

Verder en verder en dan opeens zegt suunto: doe het maar verder zelf, ik doe niks meer. Na 6 uur, 16 minuten en 44 km sta ik er alleen voor. Nu wordt het mentaal ook zwaar, want ik heb dus geen idee meer van hoe ver ik ben, hoe hard (langzaam) ik ga en hoe ver ik nog ongeveer moet. Freaking hell!! En dus ook geen cijfetjes op strava en if it isn’t on strava, it didn’t happen. Niet dat het ook maar enigermate helpt, maar ik loop wat te vloeken en te mopperen in het bos. Waarom neem ik een powerbank mee, met kabeltje en laat ik het dan in mijn tas achter?? Lekker slim bezig Es!! Maar ja, vloeken helpt niet om Suunto weer te activeren, dus energie bewaren voor andere zaken: lopen!

Doorlopen, pijltjes volgen. Links, rechts. Dorpje in en uit, bos in en uit. En dan opeens weer 2 lopers voor me. Jippie, even doorlopen dus en dan kun je hun vragen hoe ver nog. Maar helaas, ook hun horloges hebben het begeven. Maar dat mag dan ook: het zijn lopers van de 160 km en dus al zo’n 27 uur langer onderweg dan ik. Jemig! Wat een bikkels. Even een kort praatje en met een “zet hem op, kan niet ver meer zijn” en ik ga door. Bospad af en dan draai ik een weg op. In de gauwigheid zie ik de straatnaam:: Maurits Noestraat. Het kwartje valt opeens. Verrek, dat is de straat waar we ook gestart zijn. Een juchgevoel komt in me op. Finish, finish, finish zingt er door me heen. Om om te slaan in NEE HE!!! op het moment dat we weer een bospad op moeten.

Even heb ik het idee om de weg gewoon te volgen. Heb toch meer dan genoeg gelopen, dus waarom zou ik niet de korste weg volgen nu? maar is het ook de korste weg? Misschien is door het bos wel korter? Nee Es, gewoon doen zoals het moet. Door het bos dus!

Hoe ver zou het nog zijn? Ben ik er nou nog niet? Lekkere ultralopert ben ik. Echt, het was goed dat er geen bankjes stonden, want ik was gaan zitten om niet meer op te staan. Niet zeiken, doorlopen! Die extra km’s zijn je eigen schuld. Door door door!! En dan een voetbalveld of zoiets. Een heuveltje af, en opeens zie ik het. Dit was het eerste heuveltje waar we gestart zijn. YIIEEEHAAA, ik ben er. Een aantal al gefinishte lopers moedigen me aan, nog heel even doorgaan, binnen op het podium is de finish. Ik ruk de deur open. Althans, dat was mijn plan. De deur blijkt op slot te zijn. Nondedju, 3 deuren, 2 staan er open en wat doe ik?? Ik kies de gesloten deur.

img-20161218-wa0003Dus door de andere deur, hal in, nog een deur door en dan sta ik in de ruimte waar we vanmorgen ook waren. Bril beslaat, ik zie nu helemaal geen fuk meer. Bijna op de tast naar het podium waar Stef me opwacht met medaille en flesje bier. Bril schoonmaken en weer wat zien. Wat een heerlijk gevoel om te weten dat ik zo kan gaan zitten! Praatje met Stef, complimenten voor de route en dan strompel ik het podium af, naar mijn tas en dan naar een stoel. Zitten en NIKS! Wat een heerlijkheid. Knappe jongen die me nu nog van deze stoel af krijgt!

Mirjam was al voor mij gefinisht en is zelfs al gedoucht. Als ik weer enigzins in staat ben om te strompelen gaan we het kerstdiner halen. Kalkoen aan het spit gebraden en groentes ten overvloede. Hulde voor de kookploeg, wat hebben jullie er ook een werk van gemaakt! Top!

Even 5nog zitten, wat napraten hier en daar. Beetje bijkomen en verrek het valt allemaal best wel mee. Klein pijntje onder mijn voet, maar da’s niks nieuws. Als dit alles is. Ik kan zelfs nog min of meer gewoon lopen en de praatjes komen weer terug. Ik probeer uit te rekenen hoeveel ik gelopen heb. Geen idee. De 45 km, zou sowieso 48-49 zijn. Plus zo’n 5-6 km te veel dus. Ergens tussen de 53-55 km dus. Echt tijd voor een nieuw horloge of toch die powerbank meeslepen in het vervolg!

Mirjam brengt me weer thuis. Zo fijn dat ze dit voor me wilde doen. Gezellig weekend gehad en dan ook nog voor de deur opgehaald en thuis gebracht. Wat wil een mens nog meer?

Verder was de BG een mooi evenement. Geen toeters en bellen, maar wel zeer goed georganiseerd. Genoeg pijlen, dat ik ze niet allemaal goed zag en verkeerd interpreteerde was mijn eigen schuld. Hulde aan de organisatoren en een dik applaus voor alle vrijwilligers. Jammer dat er volgend jaar geen 45 km ronde zal zijn. Of ik er terugkom voor de 80 weet ik nog niet. Eerst maar eens Parijs. Daarna pas nieuwe loopplannen.

 

 

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Bello Gallico

  1. Tiny zegt:

    Bikkel! Nog helemaal niet zolang geleden dat je weer op nul moest beginnen. En NU!!

  2. Kanjer! Respect dat je dit hebt gedaan.

  3. langzaamaan zegt:

    Super gelopen weer zeg! En stoer dat je het aandurft om met zo weinig zicht te gaan lopen in het donkere bos! Volgende keer een pijlzoeker meenemen? 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s