Couch potato

couch-potato-5839113Nadat vorig jaar mijn verstandskiezen al waren getrokken, was het het vandaag tijd om opnieuw een stukje Esther achter te laten in een ziekenhuis. Mijn linkeroog. Althans, een deel van het oog, de lens. Ouderdom komt met gebreken en blijkbaar begint die ouderdom bij mij met 50, langzaam maar zeker verlies ik dus stukjes van mezelf. Die verstandskiezen zal ik nooit missen, maar zonder linkerlens zou toch erg vervelend zijn. Gelukkig hoeft dat ook niet. Er zit nu een kunstlens in. Met grote kans op alles en iedereen weer helemaal helder en duidelijk te kunnen zien!

De enige reden waarom ik er tegenop zag, is dus dat ik niet mag lopen. Ik mag wandelen, maar da’s bij lange na niet hetzelfde, behalve dat je dan ook buiten bent. En ik mag fietsen, maar met deze gladheid durf ik nu even niet naar buiten. Stel dat ik wegglijd en dan net op dat oog terecht kom. Dus de fiets staat nog op de tacx. Geen zak aan, maar wel beweging.

Krachttraining mag niet.

Zwemmen mag niet, net nu ik dat aan het leren was.

Huishoudelijk werk mag wel

Vanmorgen liep ik in het donker mijn laatste rondje. Slapen kon ik niet meer, zo opgewonden als een kind op 1e kerstdag. Dus waarom dan niet opstaan voor dat allerlaatste rondje? Deze training in ieder geval nog even meepikken. De komende 2 (3?? ow hell!) weken geen lange duurloop, geen kilometers maken in de aanloop naar Parijs. Deze weken rust en herstel. Ik maak mezelf maar wijs dat rust ook trainen is. Dat na weken van 70km lopen, 2-3x sportschool, zwemmen, tacxen en oefeningen thuis, mijn lijf ook baat heeft bij rust. Ik probeer het mezelf tenminste wijs te maken. Tot op heden lukt het me nog niet zo goed.

Maar voor weer kunnen zien moet ik wat over hebben. Heb ik wat over! Heb ik heel veel over. Zelfs niet lopen.

zichtNu alleen hopen dat de arts me snel toestemming geeft om weer te lopen. Al is het maar kort, al is het maar verhard. Maar zien waar ik loop, echt om me heen kunnen kijken en zien …. het lijkt me geweldig. Ik kijk er zo naar uit! Ik houd me rustig, ik luister. Een wonder bijna. Maar nu is dat oog even belangrijker.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Staar op jonge leeftijd, Staaroperatie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Couch potato

  1. Wat zal de wereld er straks anders uitzien voor je. Ik hoop dat het je niet tegenvalt maar een oogje dichtknijpen dat kan altijd nog;-)

  2. Margriet zegt:

    Moeilijk om zo lang geduld te hebben. Sterkte daarmee. Maar het belangrijkste: weer alles goed kunnen zien. Zul je waarschijnlijk dan minder verdwalen 😘

  3. langzaamaan zegt:

    Sterkte met bankhangen! En dat wat Margriet zegt, je zult met trials voortaan vast alle pijlen zien, en niet meer verdwalen 😉

  4. Mooi dat je aan je oog kon worden geholpen. Troost je met wat luisterboeken of zo 🙂

  5. Hens zegt:

    Ik zou toch lekker gaan wandelen, proberen of je iemand mee kunt krijgen is wel leuker. Mogelijkheden genoeg: Malpie, Leenderheide (ev. met na afloop een biertje bij de Kluis), de Utrecht, langs de Keersop/Beekloop, etc. enz.
    En je kunt nu natuurlijk ook lekker met de hand afwassen! 😉

  6. Ton zegt:

    Ik heb op 6 oktober een nieuwe lens gekregen, tevens werd met een gasbel het netvlies terug op z’n plaats geduwd. In de folder van het ziekenhuis stond “drie weken niet sporten”. Na 13 dagen was ik op controle bij de oogarts en op zijn woorden “het ziet er goed uit” was mijn eerste vraag: “mag ik hardlopen”. Vervolgens mag ik roeien en mag ik aan krachttraining doen…ik mocht alles weer, binnen twee weken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s