4 mei

DSC_0178

Het is 17.31 als ik de deur van mijn opdrachtgever achter mijn kont op slot draai en nauwelijks een minuut later verlaat ik het parkeerterrein. Ik heb haast. Zo snel mogelijk naar huis, want ik heb een plan en een limiet. Maar zoals altijd is de weg van Oosterhout naar huis een dramaroute. Op de Rijksweg is het filerijden van stoplicht naar stoplicht en de A58 (de kutste snelweg van Nederland) is het aanschuiven, optrekken en weer remmen. De minuten op mijn autoklokje gaan sneller voorbij dan de kilometers.

Net geen kwart voor 7 storm ik thuis binnen. Bord met halve portie macaroni in de magnetron, omkleden, macaroni naar binnen schuiven, wandelschoenen aan en nog voor 7 uur sta ik weer buiten. Het is 5 kilometer wandelen naar de Britse begraafplaats en ik wil op tijd zijn voor de ceremonie en de 2 minuten stilte. Nog nooit live meegemaakt, dus vandaag wordt de eerste keer. Dacht ik……

DSC_0175In recordtijd wandel ik die 5 kilometer, maar als ik vanuit het bos de laatste 200 meter fietspad naar de begraafplaats opdraai, komt me een stoet wandelaars en fietsers tegemoet. Huh? Heb ik te langzaam gelopen? Verkeerd op de klok gekeken? Het is toch nog geen 20 uur? En inderdaad, het is nog geen 20 uur, volgens mijn horloge 19.42 en dus zou ik ruim op tijd moeten zijn….. Het is gisteravond toen ik checkte of er een bijeenkomst was op de begraafplaats niet in me opgekomen om naar de tijd te kijken. Noem me naief, maar ik nam automatisch aan dat er een ceremonie zou zijn, waarna we om 20 uur met z’n allen 2 minuten stil zouden zijn. Nou…. niet dus.

DSC_0173Ondertussen sta ik bijna alleen op de begraafplaats. Er wordt nog opgeruimd, kabels opgerold en microfoons van stadaards gepakt. En daar sta ik dan. Een beetje een teleurstelling is het wel. Ik besluit te blijven en dan maar mijn eigen ceremonie te houden. Ik wandel wat rond tussen de graven, maak wat foto’s, sta stil bij het graf van een 21-jarige soldaat (ik heb zelf een zoon van 21) en bedenk me wat een drama het moet zijn geweest voor die moeder. Het is een mooie begraafplaats, daar zo aan de bosrand, maar geen enkele begraafplaats kan ooit mooi genoeg zijn voor (21-jarige) zonen (en dochters).

De minuten gaan voorbij en ik ben niet meer alleen. Er worden auto’s in de berm geparkeerd, wandelaars komen van verschillende kanten en ook een aantal racefietsers stapt af en zet de fiets tegen het hek. Om 20 uur staan we allemaal stil, houden onze monden en denken aan deze jongens en alle anderen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Wat mogen wij blij zijn dat wij hier kunnen staan, door hun strijd, hebben wij onze vrijheid.

Morgen 5 mei, voor mij een gewone werkdag. Maar wel een dag waarbij ik voor mezelf stil zal staan bij de vrijheid die ik hier in Nederland heb om te kunnen doen en laten wat ik zelf wil. Zonder bang te zijn, zonder dat het consequenties heeft. Vrijheid om te kunnen werken, om daarna een extra zwemlesje te nemen en later op de bank te zitten en plannen te maken voor het weekend.

downloadEn die vrijheid moeten we koesteren. Laat het toch alsjeblieft tot ons allemaal doordringen dat oorlog niks heldhaftigs heeft. Dat het geen eer is om te sterven voor welk hoger doel dan ook. Welk kleurtje we ook hebben, in welke God we dan ook geloven of juist niet, waar we ook vandaan komen, dat moet allemaal niks uit maken. Vrijheid om te leven, om eigen keuzes te maken, om niet bang te hoeven zijn. Een beetje rekening houden met elkaar, elkaar accepteren, volgens mij hoeft het allemaal niet zo moeilijk te zijn.

Geniet van de Vrijheid!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s